Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

conAmore

Ruimhartige vriendinnen

{ 22:31, 16/8/2011 } { 0 comments } { Link }

RUIMHARTIGE VRIENDINNEN

 

SALAM TUTI, RATNA, DEWI, NINING

VOOR JULLIE BEN IK EEN ECHT HEBBEDING

DAT KEURIG GEWASSEN, GESTREKEN, GEVOUWEN

GEREED IS OM ER FLUKS MEE TE TROUWEN

VOOR ALLAH, OMA EN AL DIE ANDERE OUWEN

 

MAAR ACHTER JULLIE DONKERE HONGEROGEN

ONTMOET IK EEN WONDERLIJK MOOI MEDEDOGEN

DAT IK NOG NERGENS ANDERS BEN TEGENGEKOMEN

BEHALVE MISSCHIEN IN MIJN STOUTSTE DROMEN

WAAR NU NIET MEER AAN VALT TE ONTKOMEN

 

DAT IS, MIJN AANMINNIGE MEIDENSCHAAR

MET HET ZWARTE LOSHANGENDE HAAR

KENNELIJK EEN WET VAN MEDEN EN PERZEN

‘ZUM KOTZEN DOCH AUS GANZEM HERZEN’

EN NIET SLECHTS OM ER OVER TE SCHERTSEN

 

WIE DEZE WAARHEID TRACHT TE ONTLOPEN

MOET ZICH MAAR TOT CHRISTEN LATEN DOPEN

EN MERKT DAN ALRAS DAT DE CHRISTELIJKE GOD

NOG STRIKTER IS IN HET KUISHEIDSGEBOD:

"AANVAARDT DE ECHTELIJKE TROUW ALS UW LOT"

 

ACH MIJN GROOTOGIGE, SLANKE VRIENDINNEN

GEEN HAAR OP MIJN HOOFD WIL JULLIE BEMINNEN

HOE MOOI HET OOK IS BIJ JULLIE VAN BUITEN

HET KOST MIJ TEVEEL VAN MIJN SCHAARSE DUITEN

EN IK HOU OOK NIET ZO VAN DAT FLIEREFLUITEN

 

TOT SLOT: DE WENS IS DE VADER VAN ELKE GEDACHTE

DUS MAAK IK JULLIE MAAR TOT VERDACHTE

DE ECHTE DADER HEB IK ZELF BINNEN GELATEN

EN DIE ZIT DAAR NATUURLIJK TREURIG TE BLATEN

WAT HEM TOT IN EEUWIGHEID NIET ZAL BATEN

 

FRANS DE KUIJER,

YOGYAKARTA 16 AUGUSTUS 2011

AAN DE VOORAVOND VAN INDONESIA’S

66E ONAFHANKELIJKHEIDSDAG

 

 



Javaanse heldinnen

{ 20:29, 15/8/2011 } { 0 comments } { Link }

 

 

 

JAVAANSE HELDINNEN

 

 

Mijn dierbare Javaanse vriendinnen

-duizend en één in tal-

ik weet niet goed hoe ik moet beginnen,

of ik het jullie wel vertellen zal

 

ik taal niet naar vluchtige vlinderdingen

-exotische poppetjes, dansend in de zon-

noch naar vervlogen herinneringen

mij raakt dagelijks zichtbaar heldendom

 

Het is hard te moeten overleven

als armoede binnen in je knaagt

hoeveel ik ook zou willen geven

steeds meer wordt er van mij gevraagd

 

In kooppaleizen hangen en verlangen

naar weelde die niet voor jullie is

als lokvogels door anderen te vervangen,

dàt vervult mij met diepe droefenis

 

Jullie zijn mijn echte helden

-vol gratie en met een stralende lach-

wat jullie hongerogen mij vertelden

bracht mij keer op keer van slag

 

Ik weet niet of jullie kunnen beminnen

-die tengere lijfjes met dat knagende tekort,

dat traag maakt heel diep van binnen-

en of mijn schaamte ooit die van jullie wordt

 

Niet iedereen zal ik kunnen helpen

al reik ik allen graag de hand,

die duizend en één wonderbare schelpen

op mijn verlaten en verwaaide strand

 

 

Frans de Kuijer

Yogyakarta, 15 augustus 2011

 

 

 

 

 

 

 



Luister, ssst

{ 16:20, 5/8/2011 } { 0 comments } { Link }

Luister, Ssst

LUISTER, HOOR, LUISTER

HET LICHT GAAT NU UIT

IN HET DIEPSTE DUISTER

BESPEELT SIEUR MORT ZJN FLUIT

KIJK, ZIE, KIJK

ZIJN BENIGE HAND ALS VAN EEN VADER

STRIJKT LIEFDEVOL OVER HET LIJK,

HET SLACHTOFFER; HIJ DE DADER

WACHT, LET OP, WACHT

NET RIEP HET LIJK NOG OM HULP

ZIJN STEM WERD ALLENGS ZACHT

KROOP TENSLOTTE IN HAAR SCHULP

PAK, GRIJP, STREEL

DE HAND VAN DE FLUITIST

ZACHT ALS VAN FLUWEEL

NU HIJ LEVEN HEEFT UITGEWIST

SST, SST, SST

SISSENDE VLIED IK HEEN

SST, SST, SST

NOOIT MEER ALLEEN

FRANS DE KUIJER

YOGYAKARTA, 5 AUGUSTUS 2011



Een lichte vrouw, Herman van Veen

{ 16:09, 5/8/2011 } { 0 comments } { Link }

 

EEN LICHTE VROUW

Die trouweloos van aard als ik
Eens Amsterdam verried
Hij vindt geen rust
Aleer zijn schuld
Gedelgd is met een lied
En waar hij zwerft
En wat hij zoekt
Vindt hij ter wereld niet
Voordat hij weer de duiven
Rond de Westertoren ziet

Straks ben ik hier weer ver vandaan
Maar als de eerste kou zich meldt
Dan denk ik toch: zou het sneeuwen
Gaan op het Amstelveld?
Straks ben ik niet in deze stad
Maar denk er toch weer aan terug
Dan denk ik hoe ik zomaar
Haring at op een ronde brug

De straat waar ik een meisje had
Is fraai gerenoveerd
Maar veel bewoners van weleer
Zijn nooit teruggekeerd
Die goeie buren die ze had
Die werd het hier te chic
De bakkerswinkel werd bistro
De slager een boetiek

Zij had zo'n deur die openbromt
Een trapgat hemelhoog
Dat kaler werd met elke tree
Dan stond je oog in oog
En even later zat je dan
Te praten op een kist
Onder een reproduktie van
Zo'n Frans impressionist

Straks ben ik hier weer ver vandaan
Maar als de eerste kou zich meldt
Dan denk ik toch: zou het sneeuwen
Gaan op het Amstelveld?
Straks ben ik niet in deze stad
Maar denk er toch weer aan terug
Dan denk ik hoe ik zomaar
Haring at op een ronde brug

De Prinsengracht is altijd mooi
Al stroomt de regen neer
De Wester kan niet somber zijn
Nooit is 't hier lelijk weer
Maar na Carre de Lepelstraat
Waar je 't gevoel bekruipt
Dat er nog steeds na veertig jaar
Het hart van kommer druipt

Mijn Amsterdam, zo mooi van licht
Maar ook zo licht van zin
Vrouw die je altijd buiten laat
Al laat ze je erin
Stad waar men van de vredesduif
En van de vrijheid weet
Maar volk in een container stopt
Die Bijlmerbajes heet

De hoeren zijn zo jong dit jaar
Ze kijken donker uit
Hun leven gaat niet verder
Dan een heroinespuit
Zij horen bij die menigte
Die niemand helpen kon
De immobiele eenheid
Van plantsoenen en stations

Straks ben ik hier weer ver vandaan
Maar hoor ik dan een carillon
Dan zou ik graag uit wandelen
Gaan in de Jordaan
Maar soms wordt mij het hoofd zo licht
Ik weet niet waar ik bleef
Dan denk ik weer aan een gedicht
Dat eens Jan Campert schreef:

"Die trouweloos van aard als ik is
Eens Amsterdam verried
Hij vindt geen rust
Aleer zijn schuld
Gedelgd is met een lied
En waar hij zwerft
En wat hij zoekt
Vindt hij ter wereld niet
Voordat hij weer de duiven
Rond de Westertoren ziet"



WARAWIRI OFWEL MERAPI LIGHT

{ 01:09, 28/1/2011 } { 0 comments } { Link }

WARAWIRI* OFWEL MERAPI LGHT

 

 

EEN ZUCHTJE WIND BIJ MIJ VANDAAN

STAAT EEN REUZENHOGE VULKAAN

EN DIE WIL WEL EENS STOOM AFBLAZEN

DAARVAN KRIJG JE GEHEID GEDONDER IN DE GLAZEN

 

IK HOOR U NU AL HARDOP DENKEN

STAAT IE DAAR WEER VERGEEFS TE WENKEN

OM EEN SCHEUTJE HUMANE SYMPATHIE

EN EEN VLEUGJE NATUURLIJKE HARMONIE

 

DAT ALLES IS TOCH ECHT NIET WAAR

DAARTEGEN MAAK IK FEL BEZWAAR

LAATST ONDER EEN VOLLE, HELDERE MAAN

DACHT IK NOG NA OVER ‘T FRAGIELE BESTAAN

 

RONDOM MIJ WIRREWARRELDEN DE GODEN

MET HUN DUIZENDEN LOZE GEBODEN

MAAR IK HOORDE SLECHTS DIE ENE TOONHOGE STEM

EN DIE ZETTE MIJ VOLKOMEN KLEM

 

IK BEN TOEN GAUW VAN HUIS VERTROKKEN

BEVREESD VOOR AL TE GROTE BROKKEN

EN IN HET LICHT VAN EEN HALVE MAAN

BEN IK FLUKS DE BERG MAAR OPGEGAAN

 

NA JAREN BOVEN AANGEKOMEN

TROF IK ER EEN RUIMTE ZONDER BOMEN

HET WAS ER KOUD , STIL EN LEEG

EEN LANDSCHAP ALS VAN BLADERDEEG

 

GEEN VOGELTJE WAS ER NOG TE HOREN

MAAR OOK DE STEM HAD ER ZIJN TONG VERLOREN

GESCHROKKEN MAAKTE IK MAAR RECHTSOMKEER

MIJZELF BEZWEREND: “DIT NOOIT EN TE NIMMER WEER”

 

DOCH AL STROMPELENDE BENEDEN AANGKOMEN

VERLOOR IK OP SLAG  MIJN AL TE  WILDE DROMEN

OP DE PLEK VAN DE GROENE BOMEN STONDEN NU GRIJZE GEDROCHTEN

DOOR SLAVEN UIT BETON, STENEN EN ZAND  GEWROCHTEN

 

EN WAAR VANDAAN, DENKT U, WAS AL DAT MATERIAAL GEKOMEN ?

DAAR HOEF JE GEEN UREN GEWICHTIG OVER TE BOMEN

AL DAT SPUL WAS EENS DE BERG AF KOMEN DONDEREN

IN DE WERELD BENEDEN GEBEUREN ER NOOIT WONDEREN

 

AL HOMPELEND BEN IK WEER OMHOOG GEKLOMMEN

ONDERWEG PLUKTE IK ZO MAAR WAT WILDE BLOMMEN

EENMAAL IN MIJN HUISJE VAN BLADERDEEG GEKOMEN

WOON IK ER NU ONDER EEN DAK VAN ZOETE DROMEN

 

 

*”WARAWIRI”: JAVAANS VOOR “ HEEN EN WEER”

 

 

FRANS DE KUIJER

YOGYAKARTA, 28 JANUARI 2011

 



Uitbarsting Merapi

{ 15:56, 28/10/2010 } { 1 comments } { Link }

IN MEMORIAM MBAH MARIDJAN*

 

ZWART GEBLAKERD VIEL HIJ NEER,

MAAR NOG STEEDS NIET VERSLAGEN

HET VUUR –NIET ONVERWACHT- WAS EEN SPEER

WIE TROUW IS ZAL NOOIT VERSAGEN

SLEUTELBEWAARDER TOT IN DE DOOD, ZIJN EER

 

DE KOSMOS HEEFT HEM NU OPGENOMEN

HIJ IS, MAAR ZAL HIER NOOIT MEER ZIJN

DE BERG DROOMT STEEDS VURIGER DROMEN

DE GODEN LACHEN, WIJ MENSEN LIJDEN PIJN

AAN HET NOODLOT VALT NOOIT TE ONTKOMEN

 

WIE TROUW IS TOT IN DE ZWARTSTE DOOD

ZAL NOOIT DE EEUWIGE ORDE VERSTOREN

DE KOSMOS DIE HEM EEN SCHUILPLAATS BOOD

DE STEM DER GODEN IS IN ZIJN ZWIJGEN TE HOREN

HET SEIN VOOR ONS MENSEN STAAT OP ROOD

 

WIE GEROEPEN WORDT DE ENE ORDE TE BEWAREN

-DE KOSMOS IN EEN EIERVLIES-

NU DE GODENWOEDE IN DE BERG IS GEVAREN

EN HIJ ZIJN LAATSTE ADEM DE VUURZEE IN BLIES

TELLEN GEEN MENSELIJKE BEZWAREN

 

HIJ WAS OUD, MAAR NOG NIET LEVENSMOE

NU ZAL IKZELF DE KOSMISCHE BOL BEWAKEN

OF IK HET KAN DOET ER NIET TOE

DE GODEN ZIJN NOOIT TE GENAKEN

ZIJ ZIJN HET EEUWIGE JAGEN NIET MOE

 

WE GAAN EN KOMEN IN MILJOENEN JAREN

DE GODEN BLIJVEN ONS REUZENSTAPPEN VOOR

IN INNERLIJKE STILTE ZAL IK HUN WIJSHEID BAREN

EN IN TROUW ZET IK ZIJN BELOFTE DOOR

AL MOET OOK IK EENS DE VUURZEE IN VAREN

 

WIE LEVEN MOET, VOLGE DE EENHEID ALS SPOOR

 

YOGYAKARTA, 27 OKTOBER 2010.

 

*MBAH MARIDJAN IS EEN OUDE JAVAANSE ZIEL DIE HEILIG IN DE MAGISCHE EENHEID VAN DE KOSMOS GELOOFDE EN ALS SLEUTELBEWAARDER VAN DE VULKAAN MERAPI OP 26 OKTOBER 2010 A.G.V. DE UITBARSTING HET LEVEN LIET.

HIJ WEIGERDE TE EVACUEREN.



Slachtpartij

{ 16:47, 22/9/2010 } { 1 comments } { Link }

SLACHTPARTIJ

 

O, SILENA, SILENA, SILENA

O SILENA, MIJN FEESTKONIJN

JE HEBT TWEE RODE OOGJES

EN EEN VELLETJE VAN SATIJN

 

A HOILIE HOILIHEE

A HOILIE HOILIHAA

SUND, DAT ‘T DRA WEER KERST MOET ZIJN

 

 

ACH, POLANO, POLANO, POLANO

ACH POLANO, DOMME WAGGELGANS

ONDANKS JE VELE  SNATEREN

GEEF IK JOU GEEN ENKELE KANS

 

A HOILIE HOILIHOO

A HOILIE HOILIHAA

EN ZONDER KOP BEN JE NIET VEEL MANS

 

 

O, SINDARI, SINDARI, SINDARI

O, SINDARI, MOOIE SCHARRELKIP

IK HEB JE OP ZIEN GROEIEN

VAN HEEL PRIL TOT NU HEEL HIP

 

A HOILIE HOILIHEE

A HOILIE HOILIHAA

JIJ EINDIGT TOCH MET STIP ALS DIP

 

 

ACH, BÁRNABEE, BÁRNABEE, BÁRNABEE

ACH BÁRNABEE, MIJN VUURRODE KALKOEN

JE WEEGT WEL HEEL VEEL KILO’S

MAAR JE HEBT NIET VEEL FATSOEN

 

 

A HOILIE HOILIHO0

A HOILIE HOILIHAA

JIJ MAG HET NOOIT MEER OVER DOEN

 

 

O, BOTJES, O BOTJES, O BOTJES

O BOTJES, OP MIJN VOLLE  BORD

ALS HET MET MIJ ZO DOORGAAT

EINDIG IK OP DE VUILNISSTORT

 

A HOILIE HOILIHEE

A HOILIE HOILIHOO

ZIE WIE DAAR AANKOMT ?

‘T VERKENTJE  KNORT !

 

 

 



De dood in Kaliurang

{ 07:56, 19/9/2010 } { 1 comments } { Link }

 

DE DOOD IN KALIURANG*

(IN PARADISUM TE DEDUCANT ANGELI)

 

 

"ROMO, ROMO" **, EEN STEM IN NOOD ?

WAAROM SCHROK IK, WERD IK BLOEDROOD ?

MET GESLOTEN LIPPEN, LICHTJES  NIJGEND HET HOOFD

VAN  ZINNEN EN RUST PLOTS BEROOFD,

EEN OUDE VROUW LAG TE WACHTEN OP HAAR DOOD

 

RONDOM HAAR,  FAMILIE,  GESCHROKKEN,  VERWARD

EN DE STERVENDE IN DOODSKRAMP VERSTARD,

KNIELDE IK BEVEND NAAST HAAR NEER

GEEF MIJ UW KRACHT, O GOD MIJN HEER

EN IN UW NAAM VERDRIJF IK HUN SMART

 

IK NAM DE OUDE, VERDORDE HAND IN MIJN HAND

EN PLOTS STOND IK ALS ALANG-ALANG***  IN BRAND

HET VUUR SLOEG OVER OP EEN STERVENDE MENS

IK OVERSCHREED  IN EEN ROES MIJN KILLE  GRENS

“GA, MET DE ENGELEN,  MBAH,**** NAAR HET BELOOFDE LAND”

 

“EGO TE ABSOLVO”, O JIJ DWAAS DIE DIT BELOOFT

MAAR DE STERVENDE OGEN HEBBEN MIJ GELOOFD

HOOFD, LIPPEN, HANDEN ZEGELDE IK MET HET KRUIS

VER WAS DE WERELD, DE MENIGTE, HET GERUIS

HIJ HEEFT ONS DE EEUWIGHEID BELOOFD

 

HET WERD DOODSTIL OP HET OVERVOLLE  PLEIN,

HIER VIEREN WIJ DE DOOD ALS DEEL VAN ONS ZIJN,

MAAR GESCHOKT TOT IN MIJN DIEPSTE GEMOED

-EEN LAATSTE ZEGEN TOT STEUN EN TOT GROET-

OMDAT IK VERDER MET MIJN ZONDE LEVEN MOET

 

IK ZOCHT DE RUST, NOG STEEDS ERG VAN STREEK

“O GOD, PAK , WAT ZIE JE AKELIG BLEEK“,

SAMEN VERLIETEN WE HET STILLE APENBOS

-IK LIET DE STERVENDE HANDEN EINDELIJK LOS-

IK VOELDE ME BEURTELINGS KRACHTIG EN WEEK

 

“WAAROM KIJKEN DE MENSEN ONS ZO NA ?”

IK KNIK SLECHTS EN ZEG:  ” KOM. GA”

WE RIJDEN TERUG NAAR DE STAD

ZO’N ‘VISIOEN’ HEB IK NOG NOOIT GEHAD

IS DIT GENADE OF TOT MIJN SCHANDE EN SCHA ?

 

ZAL KALIURANG NOG OOIT HETZELFDE ZIJN ?

IK VLUCHTTE  ER NIET VOOR DE DOOD OP HET PLEIN !

 

Frans de Kuijer

Yogyakarta, 18 September 2010

 

* Kaliurang: recreatie-bergplaatsje op de flank van de Merapi

**Romo: Eerwaarde, Pastoor

*** Alang-alang: hoog gras

**** Mbah: aanspreektitel voor oude mens



Stille krachten ??

{ 08:20, 6/4/2010 } { 1 comments } { Link }

Beste allemaal.

Als ik deze mail intyp is het bij jullie nog een vrije dag, 2e Paasdag.

Van mijn dochter Myrna begreep ik dat met Pasen het weer  tegenviel.

Hier is de paas”drukte” al voorbij.

Goede Vrijdag is hier een publieke vrije dag. 2e Paasdag niet.

Met enkelen van jullie heb ik al contact gehad over de afloop van de dengue-ziekte (DEMAM BERDARA) van  Saar en Ariz.

 

Een mailtje van neef Adri en jonge neef Pim  (dank, dank) drukte mij met mijn neus  op het feit dat ik nog niet allen van jullie van de goede afloop daarvan op de hoogte heb gesteld.

 

Saar is al volledig hersteld, ondanks dat zij –nog herstellende- al direct  de zorg voor Ariz op zich moest nemen. In het ziekenhuis en thuis. En hij was knap lastig. Alleen zijn moeder mocht hem helpen. Anderen, ook verpleegsters niet.

Naast zijn dengue kreeg hij ook een zware darminfectie (diarree). Het kan ook het bijeffect van medicijnen zijn geweest. Pas nu begint hij er van af te komen.

 

Maar het heeft hem  wel behoorlijk getraumatiseerd. En hij is uitermate lastig en labiel geworden (en sterk vermagerd). We moeten de teugels weer geleidelijk aan aanhalen. “We” dat ben ik dus.

Hij neemt het  mij zeer kwalijk dat ik het was die hem naar het ziekenhuis heb gebracht. Meer in het algemeen valt mij op dat hij voor zijn leeftijd de dingen (emotioneel) zo goed onthoudt.

Langzaam aan laat hij mij weer  toe.

Maar het dagelijkse leven is nog niet wat het was.

 

Mogelijk denken jullie: ach ziekte en dan m.n. dengue dat is toch niets nieuws in Indonesia ?

KLopt maar ik refereerde er al eerder aan. Het waren de omstandigheden daaromheen die een schok teweeggebracht hebben.

Met name bij Saar die toch altijd al balanceert op het randje van traditioneel Javaans geloof (KEJAWEN), met haar  sterk mystieke en magische elementen (haar vader was zo’n Kejawen-gelovige) en de modern- ritualistische Iislam.

Saar is panisch voor magie en kan er maar niet mee omgaan.

 

Het lijkt mij verhelderend eea toe te lichten.

Nieuws van het Ooselijk front zogezegd.

 

Enige maanden geleden kwam Saar op het idée om in de achtertuin (al propvol) aan het achterhuis een zog. JOGLO (soort  traditionele  Javaanse ontvangstkamer)  aan te  bouwen.

I.p.v. repro adviseerde ik haar naar een antieke Joglo te zoeken. Goed oud hout en antiek.

Verder had ik geen echte gevoelens daarover, hoewel ik doorgaans erg van Javaans antiek hou.

Ik zag weL dat Saar zich nog steeds probeert te “verzoenen” met onze groene woonplek. Dus ik had er geen probleem mee om de Joglo aan te bouwen als zij zich daardoor meer op haar gemak zou gaan voelen.

 

Met onze regelmatige aannemer, een jonge etnische Chinees werd de afspraak gemaakt dat hij in de omgeving op zoek zou gaan. Uiteindelijk had hij iets gevonden dat zoiets als “beschermd erfgoed” is geworden. De aankoop kon alleen met een officieel certificaat. Goedkoop was het niet.

Ik dacht er echter verder niet bij na en gaf –als hoofd van de huishouding- mijnn officiele IZIN (=toestemming).

Die Joglo was destijds nog op traditionele  wijze met kejawen- rituelen en- magie gebouwd.

Vlg. dat  geloof zitten die krachten nog in het bouwsel en zou opbouw bij ons thuis met een SELAMATAN (offermaaltijd) en rituelen begeleid moeten worden.

Ik had daar geen andere gevoelens bij dan “onlust” over al dat extra geregel.

Maar ja  Saar wilde het zo graag en zou alles ook zelf regelen.

 

De jonge Chinees (die zich inmiddels “bekeerd” heeft tot de islam) kwam ook opdraven met een jonge paranormale (Javaanse) vriend die de rituelen bij ons thuis zou begeleiden.

Op de dag dat hij ons kwam bezoeken werd ik plotseling ziek.

Ik had eerder ook al gedroomd over “geesten” in de Joglo, maar ik droom regelmatig ANEH-ANEH (= vreemd), wat met mijn zog. hooggevoeligheid samenhangt.

Saar had ook gedroomd  over 2 jonge vrouwen die eens in de desbetreffende Joglo geleefd zouden hebben.

Ik heb het uitgebreide gesprek met de paranormale man niet gevolgd. Ik heb hem alleen een handje gegeven en ben weer in bed gekropen.

 

De aannemer vertelde later dat zo’n installatie “offers” zou vragen van de nieuwe eigenaren.

En daarvan was Saar –zonder dat ik mij dat goed gerealiseerd heb- flink geschrokken.

Zij dacht dat ik –met al mijn Balinese godenbeelden in mijn kamer- haar daarin “spiritueel” zou kunnen bijstaan.

Maar ik was mij van geen kwaad bewust.

 

Of vermoedde ik tochwel  iets ? Immers net voor de hierna te schetsen gebeurtenissen schreef ik merkwaardige “doods”gedichten (daarover straks meer).

Ik geloof zelfs wel in de kracht van magie, maar ben er niet zelf actief mee bezig.

Ik stop ook geen energien in “Westers” verzet daartegen. Dat is m.i. verspilde moeite.

Wie met magie omgaat –zo had ik al in Nederland- geleerd – moet zich bewust zijn van mogelijke onverwachte gebeurtenissen en er niet van schrikken noch de krachten met "geredeneer" tegenwerken.

 

Het begon met de plotselinge vreemde ziekte van de huisjongen, Mas Iwan.

Saar dacht onmiddellijk aan dengue (DEMAM BERDARA ofwel DB).

Maar de dorpsarts dacht aan oververmoeidheid en bloedarmoede.  

Nauwelijks was Iwan het huis uit (en Saars broer uit Madiun kwam ons thuis bijstaan) of Saar werd op de ringweg aangereden. Grote materiele schade aan de auto.

 

Gelukkig kregen we in die dagen -na lang zoeken-  weer een “kinderoppas”.

Ze was er nauwelijks of Saar kreeg dengue en werd in het ziekenhuis opgenomen.

Na 2 dagen al liep het meisje weg. Bang geworden voor de ziekte ?

Een zus van Saar uit Surabaya was inmiddels ook  overgekomen om Saar bij te staan.

Als iemand hier in het ziekenhuis wordt opgenomen dan komt er altijd volk (familie) in de ziekenhuiskamer overnachten.

Soms horden, soms een enkeling. Deze zus is 3 dagen gebleven en heeft slechts enkele uren bij ons thuis doorgebracht. Terug in S;baya kreeg zij ? Jawel,  dengue !

 

Saar lag vier dagen in het ziekenhuis toen Ariz hetzelfde overkwam. DB (hoge koorts, stuipen, ijlen). Hij was vrij snel over de dengue heen, maar de daaropaansluitende darmklachten waren ingrijpend en langdurend.

Een  tweede –oudere dame- die ons kwam helpen was na drie nachten ook al weer vertrokken.

Waarom ? Bang ? Ontevreden ? We zullen het nooit weten. Want in zulke gevallen wordt hier in de Oost zelden de waarheid verteld.

We zijn door de gebeurtenissen wel een paar mooie lepels kwijtgeraakt, waaronder eentje die ik nog uit mijn huwelijksbestek had weten over te houden.

We zullen het maar op "souvenirjacht" houden !

 

De Joglo komt er uiteindelijk dus niet, wat ik persoonlijk zeer jammer vind.

Inmiddels is het hele huis al 1 keer bespoten (de hele levende have moet daarvoor het huis uit en alles moet worden “ingepakt”). A.s. zaterdag wordt het huis weer bespoten.

 

Maar de rust rond huis en woonplek is wel ernstig verstoord.

Ik, met mijn hooggevoeligheid, voel dat duidelijk aan.

Er is onrust. Er broeit wat.

Vraag me niet wat of hoe. Afwachten maar.

Inmiddels heb ik weer een zware keelontsteking opgelopen, vastzittende hoest en daardoor ook een slechte nachtrust.

Maar iets soortgelijks overkomt mij (en Ariz) gemiddeld om de drie maanden. En dan wonen we nog wel in “het nog niet zo vervuilde groen”.

 

Ik vertel dit alles omdat (wat ik diep in mijn hart eigenlijk al wel wist) in dit land niet alles feitelijk aanwijsbaar en wetenschappelijk verklaarbaar is.

Er is meer tussen hemel en aarde dan materie, rede en wetenschap.

Er is ook het intuitief weten als iets uit balans is (N.B. Rond woning en woonplek kennen de Chinezen bijv FENG SHUI, wat  jullie vast wel bekend is).

 

Nu tot zover een verslag van een periode van ziekte, tegenslag en Javaanse  krachten.

En ik, domme ik, heb voordat dit alles gebeurde de naam van de Javaanse Godin van Java’s zuidzee expliciet in een gedicht genoemd en verwezen naar haar magische verlokkingen (zie mijn blogspot).

Domme ik, die beter had  moet weten. Ontkennen helpt niet;  er mee leren leven wel.

Wie meer wil weten over de Javaanse stille krachten en er  tijd voor heeft leze Couperus’ “De Stille kracht”. Sinds Couperus' tijd is er hier nauwelijks iets veranderd. Je moet nu wel beter op zoek gaan, omdat e.e.a. a.g.v. modernisering en islamisering "ondergronds" gegaan is. Maar wel 'kicking and alive' !

 

Wij hier wensen jullie allen het beste toe. Tot horens, schrijfs of anderszins,

Frans, Saar en Ariz.

P.S. 1 Door een computerstoring of  een handelingsfout is ook een belangrijk deel van mijn oudere inkomende mail, waaronder veel nog niet beantwoorde post, verloren gegaan.

Sorry aan hen die het betreft.

 

P.S. 2. Ik plaats dit bericht ook op mijn blogspot www.bloggers.nl/asterisk

 



Reilen en zeilen in Sleman

{ 17:39, 11/3/2010 } { 1 comments } { Link }

Lange tijd heb ik niet bericht over het dagelijkse reilen en zeilen hier in Sleman, Yogya.

Ik ga nu in de tijd terug tot December 2009 voordat we naar Maleisie gingen.

Destijds hadden we een “oppas” voor Ariz, een meisje van 18 jaar (Mbak A’an) , die we via de broer van de huisjongen, Mas Iwan hadden gecontacteerd. Iwans broer  is getrouwd met een oudere zus van Mbak A’an. Iwans broer werkt bij een blanke (ik ken hem niet persoonlijk) bij ons in de straat. Via zijn broer zijn we destijds ook aan Mas Iwan gekomen als vervanger van de (nog steeds onmisbare) Pak Kumis.

 

Ergens eind oktober 2009 kwam Iwans broer vertellen dat Mbak A’an in December terug zou gaan naar haar kampung om er met de buurman te trouwen. Omdat haar echtgenoot in spe geen baan had, wilde zij eind December of desnoods na onze terrugkeer uit Maleisie haar baan bij ons weer vervullen.

Mooi niet dus ! Zij is niet teruggekomen.

 

Sinds die tijd hebben Saar en ik, met behulp van Mas Iwan, de kleine in het gareel proberen te houden. Maar bijna 2 weken geleden werd Mas  Iwan plotseling ziek. We dachten aan bloedkoorts (dengue) die hier in Sleman heel veel voorkomt. En met name in de regentijd met de vele buien en stilstaande plassen is dat een reeel gevaar.

 

We hebben hem met zijn broer onmiddellijk naar de dokter gestuurd. Die zei dat hij iets met zijn maag had en dat hij “vermoeid” was. Hij had nota bene hoge koorts.

Nou kun je veel van hem zeggen, maar hij ligt toch een flink deel van de dag gewoon te pitten of hij zit op zijn hurken te kijken naar de werklieden die al sinds begin januari bij ons aan het werk zijn. Dat laatste is een verhaal apart. Ik kom er later wel op terug.

Verder was hij heel vaak aan het dollen met de kleine.

 

Met zijn broer zou de zieke Mas Iwan terugaan naar zijn dorp, 2 uur met de bromfiets van hier, om er “uit te zieken”. Toch zag Saar later in de week beiden vlak bij ons op straat. Desgevraagd sms-te zijn broer dat hij eerst bij vrienden hier in Yogya is gaan uitzieken en pas later naar zijn kampung is vertrokken.

Hij zou vlg een dokter aldaar tyfus hebben opgelopen.

Gisterenavond sms-te hij Saar dat hij morgen weer terug wil komen. We zien wel. We denken overigens dat deze terugkomst veel te maken heeft met het nu volgende verhaal.

 

Begin vorige week belde Saar mij in paniek op dat zij was aangereden op de ringweg en dat de auto forse schade had opgelopen. Gelukkig was Saars (werkloze) broer hier om de zieke Mas Iwan tijdelijk te vervangen. Maar hij kom maar 3 dagen blijven.

Alle pogingen om voor Mbak A’an een vervangster te vinden waren inmiddels  op niets uitgelopen .

Tot vorige week een studiegenote van Saar plotseling opbelde of zij eens kon komen bijpraten. Dat geschiedde en deze vriendin gaf het adres van een “stichting” die misschien kon helpen.

Gisteren in de stromende regen (het heeft hier 2 dagen lang hevig geonweerd met langdurig uitvallende electriciteit als gevolg) kwamen het “hoofd” van de  stichting met Mbak Wien op de bromfiets  opdagen. 1 uur rijden vanuit Klaten, een plaatsje 30 km hier vandaan.

 

Deze Mbak Wien is 28 jaar oud, moeder van een kind van 7 jaar en vrouw van een boer in de bergen. Dus levend onder nogal primitieve omstandigheden. Zij heeft er dan ook de voorkeur aan gegeven om niet op het land, maar in de huishouding van een ander te gaan werken.

Haar moeder zorgt voor haar kind en 1 keer per maand gaat zij huiswaarts.

 

Het is een echte plattelandsdame die nog behoorlijk moet wennen aan een stadshuishouding met een bule (blanke) als baas en een zeer  veeleisend kind als object van zorg.

 

Hij, Ariz dus,  wil voorlopig nog weinig van haar weten. Hij vertrouwt toch nog het meest op “moessie” en in toenemende mate ook op mij. Dat merk ik aan zijn gedrag en zijn toegenomen aanhankelijkheid.

Maar  het blijft een verwend nummer. Je moet verder goed  oppassen met wat je in zijn aanwezigheid hardop zegt (ook in het Engels),  want hij onthoudt bijna alles.

Laatst zei hij tegen zijn moeder dat niet zij, maar Bapak de “boss” is. Daarmee heb ik hem in toom proberen te houden en hij speelt dat nu heel slim uit.

 

Tot een volgende keer maar weer !

ADIK

{ 11:38, 6/3/2010 } { 1 comments } { Link }

ADIK*

 

Adikku, adikku sluit je ogen

Het is nu genoeg geweest

Wil je me van ‘t leven beroven

Jij ontemb’re wilde beest ?

 

Als de avond is gevallen

Komt je krijgersaard omhoog

Tijger, leeuw, neushoorn en allen

Strijden om de ereboog

 

Winnen, wil je, overwinnen

Vliegend door de lucht

Maar het bange kereltje van binnen

Valt in slaap met een diepe zucht

 

"Bapak"**,  roep  je altijd weer

"Aku hebat, kan" ? ***

En steeds meer

 houd ik van je, kleine man

 

Droevig sluit ik ‘s-nachts mijn ogen

Bevreesd om wat je nog te wachten staat

Een wrede wereld zonder mededogen

En een hart dat angstig slaat

 

*Adik, letterlijk broertje of zusje. Ook roepnaam voor peuter/kleuter; Adikku: mijn kleintje

** Bapak: vader

*** Aku hebat, kan ?: Ik ben geweldig, nietwaar ?

 

Frans de Kuijer

Yogyakarta, 6 Maart 2010



De kracht die de schrijvershand richt

{ 11:20, 5/3/2010 } { 1 comments } { Link }

Op BVN (Beste van Nederland en Vlaanderen) volgde ik laatst een boekbespreking, een programma van de VPRO. Aan de orde kwam ook een nieuwe dichttbundel van Anna Enquist. Uit het interview bleek dat de dichteres, ik kende haar gedichten niet, jaren terug door een auto-ongeluk (blinde hoek van een vrachtauto) een dochtertje had verloren. Deze ervaring kwam in al haar gedichten terug. Zij sprak daar eens over met een bevriende dichter (zijn naam is me helaas ontschoten; het kan zijn dat het om Gerrit Krol ging).

Die vertelde haar dat die unieke gebeurtenis werkte als een kracht 'die haar schrijvershand leidde'. Ze was daar zeer door verrast. Ik minder. Wie mijn gedichten kent, weet dat ik worstel met de dualiteit van "nog leven", maar ook "al dood zijn", het rationele versus het emotionele, het profane versus het heilige, het mannelijke versus het vrouwelijke, het opgaan in de goddelijke mystiek versus de menselijke erotiek.

Toen ik ooit , al weer jaren terug, op de onderzoekbank lag van de man die ik als Pak Haji (een haji is een moslimman die op pelgrimstocht naar Mekka is geweest ) heb leren kennen, vertelde deze alternatieve genezer mij dat hij mijn 'ari-ari' (= nageboorte)  uit mijn lichaam had bevrijd, omdat haar aanwezigheid daar mij zeker nog zieker zou maken. "Nu kijkt  zij bij mij de kunst af", zo legde P. Haji uit. Hij was paranormaal, een vermogen dat hij van vorige generaties geërfd had. Ik spreek over hem in de verleden tijd, omdat ik enkele maanden geleden hoorde dat hij, jonger dan ik, inmiddels al was overleden. Ik had hem jaren niet meer opgezocht. Behalve als paranormaal genezer, had hij als medisch geschoold neuroloog en driesterrengeneraal een carrière achter de rug in de Indonesische zeemacht.  Bovendien was hij een geestelijke vertrouweling (op basis van de kejawen ofwel de Javaanse mystiek) van de nu ook al overleden president-machthebber Soeharto. Toen ik hem voor het eerst ontmoette, leefde hij al heel bescheiden in een vervallen huisje dichtbij de kraton (het sultanspaleis) en bood iedereen die dat wilde zijn diensten aan. Je mocht zelf beslissen wat je hem daarvoor wilde geven. (N.B. zijn vrouw, actief professor in de kindergeneeskunde woonde toen nog in mijn geboortestad Surabaya)

Na het programma over Anna Enquist ben ik mijn gedichten weer eens gaan "besnuffelen" en ja hoor, het leidende thema is 'leven (het geziene/het zichtbare) en dood (het ongeziene/het onzichtbare)' en als spirituele afspiegeling daarvan 'God (het Heilige) en Eros (het Aardse)'. Door een nieuwe depressie met weer de kop opstekende lichamelijke en geestelijke klachten heb ik slapeloze nachten lang weer met de taal en het verwoorden van het leven liggen worstelen. Daar zijn de gedichten van februari 2010 uit voortgevloeid.

Het meest recente gedicht over mijn 'tweelingzusje Ariwangi' (hierbeneden) is de onbedoelde apotheose van die zoektocht naar 'de kracht die mijn schrijvershand leidt'.  Heel veel viel op zijn plaats. Wat dat is moet de lezer zelf maar uitzoeken. Ik hoop echter vurig dat door die apotheose het spontane niet al mijn dichtersbloed is "opgedroogd". Ik zou die krachtbron vreselijk missen !

 



NYAI LORO KIDOEL

{ 15:35, 4/3/2010 } { 1 comments } { Link }

NYAI LORO KIDOEL*

 

Ariwangi, ik hoor uw gefluister,

kolder in een tropennacht ?

in het diepe, diepe duister

als ook de maan niet lacht.

 

Uw verlokkelijk, teder hijgen

een apenleger slaat op hol,

als uw handen ritmisch neigen

minnares of toverkol ?

  

In de verte lokt het ruisen

van de Stille Oceaan

en u, betoverd, ruist daar kuis en

  blindelings achteraan

 

Dansend zult u Haar ontmoeten,

Java’s Dewi van de zuiderzee*,

aan Haar kille, zilte voeten

golft u weldra met Haar mee

 

In het woud krijsen de apen,

het hart staat stil en slaat op hol

Zij heeft u van mij kunnen kapen,

u gevangen in Haar waterbol

 

Nooit meer zal ik u zien dansen

nooit verrukt u meer mijn ziel

plots verloor ik al mijn kansen

toen u voor Haar roepstem viel

 

Ariwangi, ik kan niet meer horen,

uw tedere roep van zo heel ver,

nu in ‘t water u bent herboren

en ik vervallen tot een dode ster

 

 

Frans de Kuijer

Yogyakarta, 4 maart 2010

Geredigeerd, 5 augustus 2011

 

 

 

*      Nyai Loro Kidoel, de Godin (Dewi) die volgens de Javaanse mythologie huist in de zee ten zuiden van Java. Men kan beter niet in Haar buurt komen noch Haar naam noemen. Zij zou u dan kunnen vinden en oproepen naar Haar Rijk in de diepzee.

Ari-ari is de naam voor de nageboorte (placenta). Mythologisch gezien is dat op Java je tweelingbroer of -zus. Wangi beteket "geurig". De symboliek is dezelfde als die van yin en yang. Bij je geboorte moest je afscheid nemen van je enige en echte wederhelft en daar kan je een levenlang onder gebukt gaan.

 

 

 



Voldongen feit

{ 18:07, 19/2/2010 } { 1 comments } { Link }

 

 

VOLDONGEN FEIT

IK HEB MIJ ER BIJ NEERGELEGD

IJZER BREEK JE NIET MET JE HANDEN

EN VOOR HET BEHOUD VAN JE TANDEN

IS STEENHAPPEN NIET WEGGELEGD

 

ZO IS HET OOK MET ANDERMANS CULTUUR

DIE KUN JE BETER IN HAAR WAARDE LATEN

WAT ZOU HET MIJ TENSLOTTE BATEN

ALS IK ER MET WATER OVER SCHUUR ?

 

EEN OLIFANT MOET JE NIET KLEINEREN

VERGEEFSE MOEITE MET DIE DIKKE HUID

EN EEN LAMMETJE MET EEN ROSE SNUIT

MAG JE NIET EENS INTIMIDEREN

 

SLUIT JE NIET AF VOOR HET ANDERE GELUID

BETER DE VERSTANDSKIES GETROKKEN

DAN VAN HET ONZICHTB’RE GESCHROKKEN

DAT VERDER REIKT DAN DE OPPERHUID

 

VOOR ONS APEN OP TWEE BENEN

HEB IK EEN VROLIJK BERICHT

ZONDER VERLIES VAN GEZICHT:

“SCHOP NIET TEGEN ANDERMANS SCHENEN”

 

GUN EENIEDER ZIJN GELOOF EN GEBRUIKEN

LAAT JE MODDERSPUIT MAAR THUIS

LEEF ZELF INGETOGEN, SOBER  EN KUIS

BEWAAR MET LIEFDE JE VOLLE KRUIKEN

 

 

FRANS DE KUIJER

YOGYAKARTA, 18 FEBRUARI 2010

 

 

 

 

 

 

 

 



Vier Geflopte Gedichten

{ 17:45, 17/2/2010 } { 1 comments } { Link }

VERLOREN TIJD

 

VÒÒR MIJN RAAM LIGT EEN STAD

DIE IK NIET MEER HERKEN

ACHTER HET VENSTER STAAT EEN MAN

DIE IK NIET MEER BEN

 

TUSSEN BEIDE IN HANGT EEN STILTE

ALS VÒÒR EEN ZWARE STORM

DE DICHTER, BEVROREN IN KILTE,

ROERLOOS, EEN LUCHTLEDIGE VORM

 

HAD HIJ MAAR HEEL EVEN

ZIJN WOEDE UITGERAASD

HERINNERINGEN LATEN HERLEVEN

HET VERLEDEN AFGEGRAASD

 

MAAR NEEN, DE STORM VERGAT DE STEM

WAARDOOR DE STAD ZOU ZIJN HERBOREN

EN IK UIT MIJN DODELIJKE KLEM

VERLATEN KON MIJN HOGE TOREN

 

 

Frans de Kuijer

Yogyakarta, 17 februari 2010

 

 

 

DE GOOT

 

DIT GEDICHT IS EEN GEFLOPT KLEINOOD

GETROKKEN UIT DE HOGE HOED

VAN MEESTER MAGIËR 'DE DOOD'

DIE EEUWIG OVERBLUFFEN MOET

 

DE TRUC LEEK EERST NOG WEL GESLAAGD

MAAR HET KONIJN, BLAUW EN DOODSTIL,

BLEEK WEL HEEL ERG BEDAAGD

ALSOF OPGEWEKT TEGEN HAAR WIL

 

ZO GAAT HET MET ELK KLEIN JUWEEL

HET WORDT DOF IN EEN GRIJPGRAGE HAND

HET ZIJN ER GEWOONWEG TEVEEL

IN SMARAGDKLEURIG TOVENAARSLAND

 

WAT DEED TOEN ONZE 'GRAND SEIGNEUR' ?

HIJ WIERP HET BEKLEMDE KONIJN

-REEDS ENIGSZINS ADELIJK VAN GEUR-

GRATIEUS ACHTER HET GROENE GORDIJN

 

ZO DOET HET OOK DEZE POËET,

ALS ZIJN OPGEWEKTE KLEINE DOOD

GEEN VERRUKKING BRENGT MAAR LEED,

WERPT HIJ HET GAUW IN DE GOOT

 

 

FRANS DE KUIJER

YOGYAKARTA, 17 FEBRUARI 2010

 

 

EEN DEUR TE VER

 

ZIJ ZEI HET VEEL TE VAAK,

DAT IK MIJ NIET HOEFDE TE VERJONGEN

NU ZIJ MET STEEDS GROTERE SPRONGEN

ZICH KLAAR  MAAKTE VOOR EEN TAAK

DIE  ZIJ VOOR ZICHZELF ZÒ HAD BEDONGEN

 

WIJS GEWORDEN DOOR DE JAREN

 SLOEG IK HAAR AANVALLEN STEEDS AF

MAAR  UIT SCHAAMTE OF VOOR STRAF

GROEF IK MET VINGERS,  DIE OOIT LENIG WAREN

ALDOENDE WEL MIJN EIGEN GRAF

 

IK HAD HET IMMERS MOETEN WETEN

DAT ‘SIEUR MORT’ MIJ NIET VERGETEN ZOU

MIJ LINKS ZOU LATEN LIGGEN N MIJN ROUW

-HET LICHT KIERT DOOR DE RETEN-

HOOR  HOE IK SLEEP MET MIJN TOUW-

 

NU ELKE DEUR ACHTER MIJ IS GESLOTEN

HURK IK NEER OM MIJ TE BEZINNEN

OP HET WEZEN DIEP VAN BINNEN

DAT EEN EIGEN LEVEN LEEFT EN ONVERDROTEN

NOG ALTIJD VAN MIJ WIL WINNEN

 

MET NOG SLECHTS TWEE DEUREN TE GAAN

WEND IK MIJ TOT DE WERELD DAARBUITEN

OM HET EPOS AF TE SLUITEN

VAN EEN DWALEND  BESTAAN

‘HET BINNENIN' LIJKT NIET MEER TE STUITEN

 

ZIJ ZEI HET HELAAS IETS TE VAAK

DAT IK OP HAAR KON BLIJVEN BOUWEN

DAT DE HEMEL EEUWIG ZOU BLAUWEN

‘HET WEZEN’ IN MIJ AAN DE HAAK

 DAT ALLES MOET IK NU BEROUWEN

 

IK GING AL DWALENDE EEN DEUR TE VER

NIET ALLE DEUREN MOGEN OPEN

NIET ELK SLINGERPAD OOK AFGELOPEN

NIET ACHTER ELKE DWALENDE STER

LIGT EEN TOEKOMST, DIE NIET REEDS IS VERLOPEN

 

 

FRANS DE KUIJER

YOGYAKARTA , 17 FEBRUARI 2010

----

UIT ALLE GATEN EN HOEKEN

 

 IK RUIK DE DOOD IN ALLE HOEKEN

ZIJN ADEM IS MIJ AAN GAAN KOEKEN

HIJ GIERT ‘S-NACHTS LUSTIG DOOR MIJN NEUS

IN MIJN DROMEN WANDELT EEN DONKERE REUS

 

NOG GISTERENAVOND KRUISTE IK HEM

-HET LICHTE SISSEN VAN EEN SLANGENSTEM

DIE ELK ANDER GODSWONDER OVERTROEFDE-

WAARDOOR IK NIET VERDER TE ZOEKEN HOEFDE

 

HIJ IS EEN WARE JONGLEUR

VERANDERT VOORTDUREND VAN KLEUR

KENT VOORTS VELE TALEN

EN WEET WAAR WAT VALT TE HALEN

 

“ACH”, HOOR IK U NU DENKEN, “EEN ECHTE ECONOOM

MET LIEFDE VOOR HET GELD-OF-JE-LEVENSYNDROOM

EEN BROKKENPILOOT ZONDER EIGEN BROKKEN

EEN LEUGENAAR ZONDER ZELF TE JOKKEN"

 

IK ZAL U LATEN IN UW WAAN

HEM KAN IK HEEL GOED VERSTAAN

HIJ HEEFT REEDS VELEN WETEN TE STRIKKEN

LAAT HEM VOORLOPIG MIJ MAAR LATEN STIKKEN !

 

FRANS DE KUIJER

YOGYAKARTA, 17 FEBRUARI 2010

 

 

 

 

 

 

Dutch Indo in de Jakarta Post

{ 09:09, 17/1/2010 } { 0 comments } { Link }

Tifa Asrianti ,  THE JAKARTA POST ,  JAKARTA   |  Sun, 01/10/2010 3:51 PM  |  Lifestyle

Many stories of Dutch Indonesians who left Indonesia shortly after Independence are lost in the passage of time. Legend has it that they went to Holland. But some found a second home, or perhaps a third, in the USA.

Michael Hillis, a part-time teacher and history buff who resides in Portland, Oregon, estimates there are around 200,000 Dutch Indonesians, or Dutch Indos as they call themselves, living in the United States.

"Not many people in America know about them," Hillis, who is making a film about the Dutch Indos, told the Sunday Post during a recent research trip to Indonesia.

"They left Indonesia and headed to The Netherlands shortly after Independence. But when they got there, they faced racial issues."

The Dutch Indos repatriated to Holland between 1945 and the 1960s. But it seemed that Dutch society was not ready for an influx of postwar Eurasians hailing from the former Dutch East Indies colony.

As Eurasians, the Dutch Indos' physical features vary greatly, with some having blond hair and blue eyes, and others having a dark complexion and black eyes. Many of these were believed to be Hispanic immigrants and so faced racial slurs.

However, their ability to speak fluent Dutch raised questions from people who were not aware of their origins. Hillis said that the Dutch Indos simply answered that they had learned the language during the journey by ship.

"In my opinion, I think they probably realized that they had gone through terrible things," he said. "They lost their homes and their money in Indonesia. On the other hand, they had to cope with new issues, such as eating potatoes, instead of rice, and racial issues."

He said that after arriving in Holland, most Dutch Indos learned martial arts to defend themselves, such was the extent of the attacks on them. Unable to bear the continuing discrimination, an estimated 60,000 Dutch Indos immigrated to the United States in the 1960s.

"Once they arrived in the US, they took any kind of job they could get and they worked really hard," Hillis said.

"For them, the US was a place where they could work and live in freedom. They did not have to worry about people trying to kill them."

Nowadays, he said, the Dutch Indos in the United States are into their third generation; Los Angeles is home to the largest Dutch Indo community, with some 100,000 people.

The first generation of Dutch Indos still speak Dutch, as it was the language they were born with, Hillis said, adding they also speak Indonesian because they spent a lot of time with their nannies, servants and helpers.

"Most of the first generation came from wealthy families. They used to have 10 maids in their houses. When they reached the US, they decided that they had to make it there so they learned English. Most of them are around 80 years old now," he said.

"These people would have loved to stay in Indonesia but they had no choice, they had to leave. Many of them still live in Holland but I believe there many who left for the US or perhaps other countries."

Members of the second generation, now aged up to 60, speak English; the third generation, aged between 20 and 30, no longer speak Dutch and are unaware of their Dutch Indo roots.

The Dutch Indos quickly assimilated into their new country, marrying people outside the community; most never returned to Indonesia.

Hillis first came across the issue of the Dutch Indos when he read Jan A. Krancer's The Defining Years of the Dutch East Indies 1942-1949. He contacted the writer, who introduced him to Bianca Dias-Halpert, a Dutch Indo residing in Seattle. Dias-Halpert invited Hillis to a Dutch Indo community gathering.

The Dutch Indo community often holds gatherings where they cook Indonesian food and do line dancing to Indonesian music played on small guitars, which, Hillis said, sounded to his ears like Hawaiian music. They also publish a bulletin about their community activities, all written in Dutch.

"When I first saw them, I was wondering who these people were," Hillis said with a smile. "They look like Hispanic people, speak Dutch, eat Indonesian food and sing Hawaiian-like songs."

As the younger generation immerse themselves into America's melting pot multicultural society, the older Dutch Indos are concerned that the young ones will forget their roots.

As Hillis learned more about this concern, he was inspired to make a film about the Dutch Indos.

After Hillis met filmmaker Marlin Darrah, the project began. They financed it privately and invited selected people to invest in the project.

"I have a strong relationship with this movie, because I'm married to an Indonesian woman," Hillis said. "I want my daughters to understand the history of Indonesia during hard times."

Hillis said that the movie would paint a new picture of Indonesia for Americans, most of who know little about Indonesia apart from terrorism threats and Bali. He said that the movie would take audiences to the World War II base of American general Douglas MacArthur on Morotai Island, as well as to other places of interest.

"Most Americans know little about Indonesia. We hope this movie can show them that Indonesia and America have a historical relationship," he said.

"We also want to see Garuda Indonesia flying to the US again. The US is the second largest country, Indonesia the third but there is no direct flight between these two countries."

Hillis and Darrah visited Indonesia last December to do research. During their stay in Jakarta, they met and interviewed historian Des Alwi. They also met with a former Army official, who agreed to help with security during filming.

"We will begin filming in April, shoot for 35 days and leave for other shooting places in May," Darrah said. "We plan to go to Holland to track down the Dutch Indo community there. Perhaps we will return to Indonesia in June for extra shots."

Darrah, an experienced documentary filmmaker, said that the documentary would be shot in high definition format and would be 90 minutes long. He plans to submit it to this year's Jakarta International Film Festival as well as to other international film festivals.

They also plan to distribute the movie through PBS, BBC and Discovery Channel.

"I think the film will help the Dutch Indos to be at peace with their past," Hillis said. "They will be happy to see the film. It's going to be a legacy, something they can pass on to their children."

Comments (32)  |   Post comment
A  |   A  |   A  |   Mail to a friend  |  Printer Friendly Version |  Digg it!  |  Add to Del.icio.us!  |  Add to Reddit!  |  Stumble it!   |  Share on facebook  
This is truely a wonderful artical, if there is a nyone that would like to stay infomed about this project you can find some information here t the following facebook locations: http://www.facebook.com/#/group.php?gid=4071009060 http://www.facebook.com/#/pages/The-Indo-Project-Inc/182395697015
This is a great explanation and I will forward this to our kids I was born in Surabaya 1939 our fam Mom Dad and 2 sisters went to Holland for verlof and returned to Surabaya in 1949 to leave for good to Holland in 1954. Immigrated by my self in 1960 to LA and met my PR Queen We have 3 kids and 9 grand kids
It is now the time for a closer engagement between Indonesia and the 'Indiesche' Diaspora, the community of not only mixed Eurasian race, but of all those who can trace their ancestry and heritage back to Indonesia, irrespective of the colour of their skin. The story of these 'Indiesche mensen', who mostly left in waves between post the Japanese surrender and the declaration of independence in August 1945 and 1959 when the vestiges of Dutch colonalism decided to make one last mad colonial stand over Papua, is a sad and moving one, mostly known only in their own circles in the Netherlands and where ever they moved from to such new homes in the US or Australia, if they passed the colour bar. True the welcome in the Dutch 'mother country', struggling to recover from WII and the German Nazi occupation, was mixed to say the least, and many 'Indiesche mensen' found it hard to adjust in what was then an austere, rigid society, but many and their descendants have led successful lives and made substantial contributions to Dutch society. Increasingly they are making their voice heard, such as the historian Geert Mak and the writer Adriaan van Dis who called on the Dutch government in an open letter published in leading Dutch NRC Handelsblad newspaper on 22 December to finally and gracefuly recognise that Indonesia became independent on 17 August 1945 and not in 1949 when the Dutch finally transferred authority.
Dear International Indo's. I really resent the impression that the Indo's were met with violence in Holland. Not only has that country a famous history throughout the centuries of being a save haven for all kinds of oppressed people, but I have been there when you people arrived in droves. I was amongst you. Born in Magelang in 1948, my family arrived in Holland in Januari 1951. We were placed in a shelter hotel in the midst of the winter and later moved on to live with family, one half with one aunt in Rotterdam, the other half with another aunt 40 km away. Mind you: Holland was in recovery from a devastating war and there were no houses for their own population, let alone hundreds of thousands of incoming people from a totally different culture. I have never heard about violence against Indo's. Perhaps some bullying in school. That's what bullies do. They pick somebody who stands out in one way or another. But definitely no systematic violence against any racial group. I suppose you mix up the violence you experienced in Indonesia with Holland. Naturally there was no open arms reception and careful attention for your needs. Did you get that in the States? If you would have stayed and not emigrated to America together with hundreds of thousands of other Dutch people, you would have experienced the same schooling, housing, medical care and job opportunities as everybody else in Holland. The remark about that did like your money is childish. Holland is not like Jakarta where you can buy your way. Holland takes care of its people according very strict regulations. No matter whether you can pay or not. If you can, you pay. If not, not. The only people I know of that practiced martial arts were the Ambonese. For political reasons they refused to live amongst the Dutch and stayed in their temporary shelters in some former nazi concentration camps. In Den Bosch, where I am from, we were afraid of the Ambonese youngsters because they used their martial arts offensively. They were extremely easy to offend. Probably you don't even know that we had bombings and occupations with hostages from the extremists amongst them. They had something like a Maluku Merdeka movement. Now I live in Malang with my Indo wife. My parents were both Dutch so I am a full bule. Am I discriminated against in positive or negative way? No, I am just different and therefore receive more attention than others.
Many Indo people as they are pensioned,are looking for the things they remembered from there childhood, so here in Spain are also many Indopeople and they are living very happy and I can say, with good contacts to each other. For example, also in winter there are flowers smelling and when the sun is there, and that is most of the time, we can live outside.
Thank you so much for this article! It is my story and that of my parents. They were born in Indonesia, endured the hardship of being in "camp" twice, once by the Japanese and then the Indonesians before being exiled to Holland. I was born in Amsterdam in 1955. I had only attended a pre-school in Holland before being sponsored by a Catholic parish and moving to the U.S. in 1960. My father worked two and three jobs before landing a job in electronics. The credentials he earned at a well established trade school in Holland were not recognized as the equivilent of a degree in the states. My parents went to school to learn the English language and applied for US citizenship immediately. Later in life, when I asked why, my father said that he wanted to feel a sense of belonging somewhere. He explained to me that while Indonesia was "home", the Dutch Indonesians were not wanted there after the war, nor were they wanted in Holland. Papa(the youngest of 10 children)and Mama (the 4th youngest of 10 children) bravely left their families in search of a new beginning in America. Most of my family's friends were also Dutch Indonesians, just as mentioned in your article. Naturally, they were most comfortable speaking their first language, eating Indonesian food, and dancing to the sweet melody of Indo Rock. There's nothing like an American song sung with an Indo accent! I grew up speaking Dutch while my sister and brother, born here in the states, understand Dutch but answer in English. I went on to marry an American man, who thankfully embraced my Indo culture. But, there again, our kids grew up only knowing a few Dutch words and phrases picked up while at Opa & Oma's. My papa (80)passed away 6 months ago after suffering many years of a heart condition. Over the past 10 years or so, I have become very interested in learning as much as I can about my Dutch Indonesian heritage because I am seeing the potential for our culture to be lost with this third generation. Sadly, I think some of Papa's heart condition was a result of still feeling out of place here in America and longing for his homeland. I am so thrilled to have received this article via Facebook and look forward to sharing it with my children. They too, get those funny looks when they say their Mama is Dutch Indonesian and their Dad is American. I will be eagerly awaiting the completion of the movie documentary. Met vriendelijke groetjes and warm regards, Nanda Price-Dutrieux
Thank you for revealing our generation of the Dutch Indonesians in genaral to the world........I am one of the thousands of them who also left Indonesia in 1955 by choice to the Netherlands and got my education there. In may of 1962 my wife and I and daughter emmigrated to the USA as many of our people did.Here we have found our home atlast.!!!
I just want to explain a little bit about the term "INDO". The Indonesian media recently have misused the term "Indo". The term "Indo people" are supposed to be used by those who have Dutch and Indonesian blood during colonial era, and for those who are descendants of them. If you are not blood related to Dutch people who were in Indonesia during the colonial period, even though you're married to an Indonesian, you are not supposed to call your children as "INDO". If you're European married to an Indonesian, then your children are Eurasian, if you're Chinese married to an Indoesian then you're children are Chinese-Indonesian, and so on. "INDO" means "In Nederland Door Omstandigheden" - In the Netherlands through circumstances. However, in reality not all "INDO people" were forced to leave Indonesia, and were in the Netherlands "through circumstances". Some decided to stay in Indonesia. Prominent Indo people in Indonesia includes Ibu Yohana Sunarti Nasution (Dutch mother & Javanese aristocrat father), Ferry Sonneville and Alex Kawilarang. It is a "history" that makes you an INDO, not just being married to some random European.
LS, It is a very good initiative to make a movie about the I think the term Dutch Indo is not correct, INDO alone is better. Dutch is added because most of us are staying in Holland and they came from a dutch colony. The heretage of the INDO is international,considering the family-names. It depended on the origine of the soldiers the VOC hired to protect their ships and tradingposts. Even mr Hillis as been married to an indonesian woman, started the first generation Indo (when they lived in the dutch east indies) Having servants did not mean being rich, because every body had servants in those colonial days. It is even now-a-days a custom in modern Indonesia. Lots of succes in and a big salute for producing the picture, J.Bernet.
hi every body!!!! i hope this film will remind us not to hurt each other. every time i read&hear about war, wherever&whenever it is, it always brings such a huge sadness in me. when i look back at the past and when i look at what happens now, it's always the same. many people are killed. why cant we live in harmony, without hurting each other? sometimes i think nationality and race make us placed in different boxes. if my nationality is A and yours is B, then i'll do my best to bring all glories to my country, even if it will bring misery&suffering to country B. and that thing still obviously happens nowdays. let's live in peace!!! may peace will be spreaded to all over the world and


Ariz !

{ 23:48, 9/1/2010 } { 0 comments } { Link }

Ik maak mij langzamerhand toch wel wat zorgen over Ariz' gezondheid. Kort voordat we naar Kula Lumpur zouden gaan, kreeg hij dagen achtereen hoge koorts, had een zware verkoudheid en hevige hoestbuien, vooral 's-nachts.  We zijn binnen 1 week 2 maal 's-avonds resp. 's-nachts naar het Jogya International Hospital (JIH) gegaan.

De eerste keer omdat hij door het hoesten ook elke keer moest overgeven en bijna geen voedsel binnenhield. Bovendien zou hij vlg. Saar stuipen hebben. Ik heb dat zelf niet kunnen vaststellen. Als het de gezondheid van kind en Pa betreft is Saar nogal paniekerig. Om haar eigen gezondheid taalt ze niet. Of liever gezegd volgt ze een plaatselijke stelregel: "wat niet weet, wat niet deert". Ik vind dat kortzichtig.

Ariz werd zienderogen magerder. De 2e keer dat we met spoed per ambulance naar het JIH gingen kwam omdat Saar bang was dat hij bloedkoorts had opgelopen. Dat komt in onze omgeving veel voor en hangt met waterpartijen en muggen samen.

Uit bloedonderzoek bleek echter dat hij een vorm van tyfus had. Hoe hij dat heeft opgelopen weten we nog steeds niet. We eten alleen in hygienische resto's en niet in warungs (= eetstalletjes) langs de weg. Tegelijkertijd kreeg hij van de dokter iets tegen zijn vastzittende hoest. Door geforceerd te proberen slijm kwijt te raken moest hij regelmatig overgeven. Normaal overigens voor een kindje van zijn leeftijd.

Ik was er bang voor dat hij niet mee zou kunnen naar KL. Saar dan natuurlijk ook niet. En dat zou een grote teleurstelling voor haar zijn geweest.

Het is gelukkig anders gelopen, maar gisteren en vandaag blijft Ariz aan het overgeven en zijn verkoudheid is weer terug. Vlg. de destijds geraadpleegde kinderarts heeft dat te maken met een allergische aanleg. Als zowel van vaders als moederskant allergie aanwezig is -en dat is zo- dan heeft een kind een kans van 80% om ook allergisch te worden.

Maar in KL was hij, behalve zijn zog. slaperigheidsnukken (aku ngantuk = ik heb slaap) en zijn gejengel om dan gedragen te worden (gendong) die een vorm van aandachttrekkerij zijn, gewoon fit en levendig.

Jolande die als onderwijzeres veel ervaring heeft met kinderen stelde duidelijk vast dat het kind gewoon zo is a.g.v. zijn permissieve opvoeding en niet omdat hij ziekelijk overactief zou zijn. Het is -boud gezegd- dus onze eigen schuld. Dat was ook mijn vermoeden, maar Jolande's vaststelling stelde toch gerust.

Gerust ? Ja, want daar zou iets aan te doen zijn als al zijn opvoeders consequent minder permissief zouden zijn. Maar dat is t.a.v. kinderen hier en vooral t.a.v. jongetjes een groot probleem.

Een ander probleem is van sexuele aard. Jonge mannen (en pubers) hier kunnen hun sexuele energie moeilijk kwijt. De relatie met vrouwen op die leeftijd zit immers vol taboes.

Eerder had ik al een ernstige argwaan tegen een (toen nog) ongetrouwde, deels gehandicapte, buurman. Saar heeft toen het eerste meisje, Mbakj Murni geinstrueerd om niemand (een "vreemde") het kind te laten bepotelen en te knuffelen, wat buurman juist wel voortdurend probeerde (hij is inmiddels getrouwd en verhuisd en zijn jonge vrouw is merkbaar ongelukkig).

Misschien wil de kleine daarom nu niet door vreemden en mij geknuffeld worden. Hij lijkt het vooral "vies" te vinden, omdat hij onmidellijk na een knuffel verwoed zijn wangen afveegt.

Heel anders is het nu met de 19-jarige Mas Iwan. Die twee -zo merk ik regelmatig- zijn heel intiem met elkaar. Eigenlijk alleen met zijn moeder is hij ook zo intiem. Ik wil geen spoken zien. Wel heb ik Saar gevraagd toch een oogje in het zeil te houden. Maar Saar, die superpaniekerig is waar het homo's betreft doet er nogal laconiek over. Kennelijk zijn Indonesiers zulk jongemannengedrag gewend en zien ze daar geen kwaad in.  Ik heb daarom besloten er maar niet van wakker te liggen. Er komt geen 6e (de 5e was hier slechts 1 nacht) meisje meer, Iwan neemt de "kinderverzorging" deels over (spelen, voetballen, maar ook zijn poeperd zo nodig afwassen en hem verschonen als hij weer in zijn broek heeft gepiest (ngompol)..

Dat hij van mij een allergie geerfd heeft vind ik wel erg. Ik weet hoe het dagelijks leven kan "lijden" onder allergische aandoeningen. Met name in een land -zoals zijn vrouwelijke kinderarts mij laatst vertelde- vol allergenen.

Tot een volgende blog maar weer. Het is hier al 11.31 en dus oudjesbedtijd.

I



Natuurlijk weer een correctie

{ 18:52, 9/1/2010 } { 0 comments } { Link }

De tekst van mijn vorige posting nalezend, begin ik toch te twijfelen aan de plek van het zog. handenklap-incident. Maar dat het heeft plaatsgevonden is een feit ! Misschien was het toch niet bij de pseudo Hercules met zijn gedraaide snor en dikke buik, maar elders. Veel indrukken en die moeten in het geheugen nog hun plaats zien te veroveren !

Thuiskomend merkte ik toch dat ik erg vermoeid was. Saar had op de vlucht terug last van haar darmen. Niet bepaald leuk dus. En de kleine kreeg vandaag een terugslag. Net terug van Amplz-mall (om de dagelijkse routine te herstellen) heeft hij de hele inhoud van zijn maag uitgespuugd. Hij eet ook veel te veel zoetigs. Daar zijn ze hier gek op. Dat samen met de dagelijkse portie(s) rijst veroorzaakt nogal wat diabetes.

In onze afwezigheid zou het toilet van onze slaapkamer gerenoveerd worden. Si Kecil had de muren van de slaapkamer als tekenboek gebruikt, dus ook een verfbeurt daarvan was nodig en om de scheuren van de aardbeving uit 2006 te repareren en toe te dekken.

Maar ze waren nog lang niet klaar, de plaatselijke bouwvakkers, dus bivakkeren we in de andere slaapkamer op matrassen op de vloer. Gevolg: ik kon vanochtend niet omhoog komen. Lage rug en benen doen zeer en zijn erg stram. Het gewicht is ook weer omhoog gegaan. Alle winst van de yoga lijkt verloren. A.s. dinsdag begin ik opnieuw. Nu 2 keer per week.

Inmiddels komt de regen hier met bakken omlaag: gisteren en vandaag. Er is dan ook letterlijk sprake van banjir (=overstromingen). In KL was het zeker droger, al hadden we op weg naar het vliegveld wel met slecht weer te kampen en gedurende de vlucht met veel turbulenties. De maag kon er net nog tegen al had de vele drank (wijn) deze inmiddels reeds "geislamiseerde" maag al danig doen verzuren. Nu dus voorlopig per dag: 1 kop decaf, lowfat cafe latte en verder thee, thee en nog eens thee en air putih  (=  water) om de vochtbalans op peil te houden.

Ik hoop dat 2 oude(re) Indo's hier die deelname aan de prive yoga-lessen hebben toegezegd ook echt komen. Lerares Marice (jawel van het Nederlanse Marietje) kan een extra centje goed gebruiken (zo'n E 3,,- voor 1,5 uur).

En nu ga ik aan de nasi bebek ( rijst met eend) met wat gekookte (papayablad) en rauwe groente (sla, komkommer en verzuurde tomaat),  waarmee Saar net thuis is gekomen. Eend smaakt i.t.t. kip altijd een beetje amis (= weeig). Waarom is mij een raadsel.

Tot een volgende blog maar weer

 

 



Kuala Lumpur en nu ???

{ 13:42, 9/1/2010 } { 0 comments } { Link }

Een berichtje over ons bezoek aan Kuala Lumpur;  fris van de lever.

 

Nou ja “ons” bezoek. Voor Ariz was het gewoon een koopvakantie die hij waar dan ook in Indonesia had kunnen doorbrengen.

Saar was alleen al verguld van het “wegwezen” in een andere omgeving.

En ik had de familieontmoeting en m.n. de introductie van Ariz in zijn Nederlandse familietak als voornaamste doel en de viering van Hans' verjaardag.

En passant (wat heet !) heb ik ook nog zeer lekker gegeten en gedronken en mijn verzameling "semi-precious stones" kunnen aanvullen.

En ook nog een aantal bezienswaardigheden in KL bezocht (birdpark, zoo, tv-tower en central market)

 

Wat een luxe in downtown KL !

De ene nog grotere en luxueuzere mall na de andere.

Tal van internationale restaurants met bijna overal sterke drank (heel anders dan zelfs in dit “liberale” Yogya).

Verder zeer multiculti.

Niet alleen de aanwezigheid van Maleiers, Chinezen en Tamils, maar van nog veel meer vreemdelingen (wo “blanken”) viel op. Kosmopolitisch dus !

Op het oog ook redelijk welvarend, modern-technologisch en gedisciplineerd.

Maar in 5 dagen kijk je natuurlijk niet achter de schermen.

Gelukkig dat neef Pim (niet alleen een uitstekende en royale gastheer, maar ook “beroepsmatig kenner” van de nationale politiek) veel achtergrondinfo kon verschaffen.

In KL zelf viel mij overigens het geringe (nog minder dan in Yogya) aantal “hoofddoekdraagsters” op.

 

In formele info en in de kranten is het geloof en m.n. de Islam wel degelijk prominent aanwezig.

Op dit moment speelt er een “hete” zaak rond het gebruik van de naam Allah voor God door christenen in het openbaar.

Een hoge rechter (een Chinese mevrouw) heeft een eerder decreet van  het Ministerie van Binnenlandse Zaken  dat een katholiek weekblad voortaan verboden had de naam Allah te gebruiken van nul en generlei waarde verklaard.

En hoewel men er officieel erg voorzichtig mee omgaat (zo las ik), las ik ook al over voorgenomen demonstraties.

Na terugkeer las ik op internet ook nog dat op de dag van ons vertrek 3 christelijke kerken waren aangevallen en 1 ervan flink beschadigd.

 

Dit onderwerp brengt mij haast automatisch op de kern van mijn eigen –persoonlijk getinte- ervaringen.

We waren in KL bijeen o.a. om op 7 januari Hans’ 60e verjaardag en famille te vieren.

Ik had stiekempjes gehoopt wat van mijn jeugdervaringen over ons gezin, onze groep (indo’s) en onze al dan niet geslaagde assimilatie in Nederland destijds te kunnen bespreken.

 

Het onderwerp van gesprek was wel degelijk de ontmoeting tussen West en Oost (weten jullie wel: “East is East and West is West and the twain will never meet” van Rudyard Kipling” ?).

Maar dat aan de hand van de actualiteit in Nederland, Maleisie en Indonesie.

Dat was voor Pim en Paul natuurlijk ook interessanter.

En Saar (ik had niets anders verwacht de “nietszeggendheid” van de doorsnee familiegesprekken hier kennende) hield zich zeer consequent buiten het gesprek.

Haar gebrekkige Engels is daar natuurlijk debet aan.

Vervelend is wel dat ze achteraf denkt de conversatie in het Nederlands te hebben kunnen volgen en dat is m.i. dus niet zo.

En open vragen stellen is voor veel Indonesiers taboe.

Dat alles wegens de dominante rol van de schaamtecultuur.

Een leuke anecdote. We zaten een drankje te drinken bij iets Italiaansigs met een soort Hercule Poirot met Franse tongval als “baas” en Ariz begon tot 10 te tellen in het Engels.

Natuurlijk klapten de “westerlingen” (incl ondergetekende) aanmoedigend. Dat nou blijkt achteraf door Saar juist als “vernederend “ te zijn ervaren.

Nou ja, ik ben er al aan gewend en trek me meer en meer in mijn eigen gedachtenwereld terug. Ik weet dat wat wij deden in onze eigen cultuur heel positief bedoeld is.

 

T.a.v. Ariz werd mijn beeld grotendeels wel bevestigd: een normaal pienter en levendig kind (geen aandoening), erg verwend en dus zijn omgeving slim  manipulerend.

Ik heb mij voorgenomen veel strenger ALS PERSOON tegen hem op te treden. Het kind kan er niets aan doen dat zijn omgeving hem zo permissief behandeld. Mijn gedrag is niet meer dan een signaal.

Ik ben er meteen mee begonnen en daarmee tegelijkertijd Moe’s boosheid oproepend.

Het moet dus nog tactischer.

Toch is en blijft het belangrijk dat hij een zelfredzaam EN vooral sociaal vaardig groot kereltje wordt.

 

De klapper van het bezoek kwam van neef Paul.

Pratend over de koopwoede van Ariz en zijn jengelpartijen als hij zijn zin niet krijgt (van Saar uiteraard uiteindelijk  wel), zei Paul: ”Ach oom Frans de opvoeding is wel consequent, hoor . U koopt toch om de 2 uur iets voor hem”,

Ik kan daar nog van nagenieten.

 

Het was wat mij betreft de kern van het oost-west conflict. En met oost denk ik dan vooral aan het moslimdeel van de plaatselijke bevolking.

Als men hier geld heeft geeft men het gemakkelijk uit. En men vertrouwt met evenveel gemak (ten onrechte als ik de overgrote armoede zie) op Allah voor een betere toekomst.

Ik geloof in discipline, zuinigheid, spaarzaamheid en sociaal gevoel voor een beter persoonlijk leven en een betere maatschappij.

 

Na KL hoef ik voorlopig (??) niet zo nodig meer naar buiten.

Komende week pols ik wat Indonesische mensen voor vrijwilligerswerk.

En daarna bevecht ik mijn vrijheid om dat dan ook in de praktijk te doen.

De dreiging van deportatie leg ik maar naast mij neer.

Ik verdien er tenslotte geen cent aan.

 

Wij waren gisteren de enigen waarvan de koffers bij aankomst werden gecontroleerd. Op drugs en medicijnen. En daarvan had ik nogal wat bij mij (medicijnen dus). We blijven verdacht, wij “bule”.

 

Het was een leuke en leerzame ervaring.

Ben blij dat ik mijn naaste familie ontmoet heb en Ariz met hen in contact heb gebracht.

Maar voorlopig blijf ik maar “mediteren” in mijn kampung, hier in Yogya.

En ga ik afkicken op website-deelname.

Dat lijkt me toch een te gratuite tijdvulling.

 

Tot een volgende blog maar weer



Kerstdrukte en Kerstge(v)woel !

{ 16:29, 24/12/2009 } { 0 comments } { Link }

Het is hier nu bijna  13.00 uur en ik wacht op mijn bestelling (gepaneerde vis met frietjes, een dubbele portie verse groentensalade en een warme citroenthee a E 4,00 all in) in de Ambarukmo Plaza Mall (Amplaz)  in een Italaansachtig resto, “Pastello” geheten.

Veel groente en fruit was het recente  advies van mijn aurahealer en gegeven de hardnekkige “flu” (al 1 maand) denk ik dat een onvoldoende goede conditie daaraan ten grondslag ligt. Ariz is ook flink ziek geweest: flu, hardnekkig hoesten, hoge koorts en- zo bleek uit bloedonderzoek- ook een vorm van tyfus. Het is hier toch oppassen geblazen.

 

Saar en Ariz hebben mij vanmorgen afgeleverd in het Jogya International Hospital (JIH) om er mijn portie hartmedicijnen te gaan halen. Daarna met de taxi naar Amplaz voor mijn kop decaf, lowfat cafe latte en het engelstalige krantje. Ariz moet daar voorlopig wegblijven op dokters advies !

Na het bezoek aan Amplaz ga ik terug naar het JIH om een KNO-arts te raadplegen. Ik wil mij tbv mijn bezoek aan de De Kuijertjes in Kuala lumpur toch wat gezonder voelen.

Op het laatst moment zullen we beslissen of Ariz mee kan of niet.

Tickets en hotel zijn al lang van te voren besteld en ook mijn re-entry permit is in orde.

 

De kerstdrukte is hier al volop op gang gekomen.

In “Pastello” kijk ik tegen een kleine kunstkerstboom aan met gekleurde bollen en lichtjes.

In het midden van Amplaz is een vier etage hoge kunstachtige kerstboom met een houten staketsel, abstracte versierselen en de ster van Bethlehem op de top, opgericht.

Toen ik net in een lange rij voor DE banketbakker van Amplaz (Breadtalk) stond te wachten kon ik zo het kerstliedje “Kom laten wij Hem aanbidden” meezingen. Dat deed ik dan ook. Geeft een goed en vertrouwd gevoel. Kan me geen lor schelen wat anderen in de rij er van vinden.

Volgens de Jakarta Post van vanmorgen wordt alom een vreedzame Kerst vewacht, maar je weet het maar nooit.  Harde koppen zijn er voldoende, ook in Yogya.

Er zal dan ook veel politie de wacht houden bij de christelijke kerken vanavond.

Een vriend van mij, een 83-jarige Jezuiet-priester was vorige week al met 5 pastores drie dagen lang aan het biechthoren. In 1 kerk wel te verstaan en we hebben er hier meerdere, naast de kapellen van seminaries en kloosters (ook heel veel zustercongregaties). Ik heb mij zelden zo ingebed tussen christenen gevoeld als hier in Yogya.

En vannacht puilen de kerken hier letterlijk uit.

"En het Woord is Vlees geworden". Dat wordt hier vannacht oprecht en devoot "gevierd". Het is geen traditionele, culturele viering zoals in Europa.

Toen ik Rm His (Pastoor Ferdinand Heselaars, SJ) begeleidde van de pastorie naar de kerk kwamen diverse kerkgangers zijn hand "kussen" (naar hun voorhoofd brengen) en deze "Romo" deelde tot zijn groot genoegen in het ritueel. Blank, ouder en in het gezelschap van een andere priester dat is vast ook een priester. Zo werd ik ook door Javaanse confraters van Ferd (Rm His)  begroet.

  

Het personeel bij Starbucks draagt rendiergeweien van rode pluche en rood-witte Santa Claus-mutsen.

Hier in Amplaz is het uiteraard vooral een commercieel festijn voor de middenklasse en de elite, waarvan velen afkomstig uit andere grote steden op Java.

Yogya is een geliefd binnenlandse toeristebestemming. Er is geen hotelruimte meer te krijgen, al dagen niet.

 

By the way op de website van onze nieuwe, “naaste” buren www.ndalempadmaasri.com  tref je ons al incheckend en uitcheckend aan; een burendienst  aan het nieuwe hotelletje met veel antiek Javaans meubilair (van de kraton). Echt de moeite waard om er te verblijven. Er zijn echter maar 5 kamers beschikbaar (ook te bezichtigen op de site).

Morgenochtend om rond 4 uur staan er hier 7 gasten, familie van Saar, voor het huis. Vanavond om 10.00 uur vetrekken ze uit Surabaya met een geleende bedrijfsauto van Ni Ketut, het Balinese lid van de familie, voordien Hindoe, maar door haar huwelijk met Saars broer Bagus, een pinksterchristen, christen moeten worden (de huidige seculiere wet laat geen interkerkelijke huwelijken toe, wat vele moderne Indonesiers, ook moslims, een doorn in het oog is).

Naast Ni Ketut zijn er 2 Batakkers (1 moslim, 1 mainstram protestant), een Belanda-Indo en meerdere Javanen in de familie: christenen en moslims.

 

Het geeft niets dat de Surabayanen (mannen en vrouwen) met zijn allen in 1 kamer, op de grond deels, moeten slapen.

De beurs is te klein voor deze tak van de familie voor een andere oplossing. Trouwens ik schreef het al: vol, vol, vol.

Het lijkt Bethlehem Anno 0 wel.

 

De maaltijd heeft goed gesmaakt. De citroenthee is een weldaad voor de rauwe keel en ik moet opbreken. Het is erg druk vandaag.

 

Prettige Kerst  en een Goede Start in 2010.

Tot een volgende blog.



{ Last Page } { Page 1 of 5 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Links


Categories


Recent Entries

Ruimhartige vriendinnen
Javaanse heldinnen
Luister, ssst
Een lichte vrouw, Herman van Veen
WARAWIRI OFWEL MERAPI LIGHT

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer