Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Autiblog


Wat gaat er om in het hoofd van deze hoofdbegaafde Asperger?

Home | My Profile | Archives | Friends

Overprikkeling

Posted at 01:02 on 13/12/2011
Overprikkeling, ik hoor bijna iedere ASS-er (ASS=Autisme Spectrum Stoornis) er met enige regelmaat over. Maar wat is het nu eigenlijk? Ik dacht zelf dat ik daar geen last van had. Het hoofd is vol, zegt men dan. Maar dat kan toch helemaal niet? Hoe kan een hoofd nou vol raken?

Zomaar een aantal gedachten die in me opkomen als ik aan overprikkeling denk. Maar zonder het te beseffen word ik zelf het slachtoffer van diezelfde overprikkeling. Het gevoel dat je niets meer op kan nemen in je hoofd. Alles wat binnenkomt wordt genegeerd of "in de wacht gezet". Met als gevolg dat je gedachten een soort van doolhof worden, waar de wegwijzers zijn weggehaald.

Zoals ik mijn hersenen nu zie, is het een grote emmer, vol met puzzelstukjes. Maar zijn niet de puzzelstukjes van 1 puzzel, nee het zijn tientallen verschillende puzzels. En al die stukjes zijn in die éne emmer gestort. Af en toe vind ik een paar stukjes die aan elkaar passen, en die leg ik zorgvuldig apart, alvast aan elkaar gekoppeld. Maar al snel raken deze stukjes weer verloren in de rest van de massa.

Door heel bewust naar bijeen passende stukjes te zoeken weet ik soms een puzzel compleet te maken.  De grotere stukjes zijn makkelijk te vinden en vormen snel een hele puzzel. Je zou kunnen zeggen: "Hoe makkelijker/overzichtelijker de taak, des te groter en onderscheidender zijn de puzzelstukjes". Eenvoudige en/of overzichtelijke taken zijn daardoor snel af te krijgen. Maar ondertussen blijven de moeilijkere puzzels, bestaande uit de kleine stukjes ook maar weer in die emmer gestort worden. En als er niet meer stukjes gelegd worden als hele puzzel (een puzzel die compleet is, mag de emmer uit) dan loopt op een gegeven moment de emmer over en kunnen er geen stukjes meer bij. Zelfs het zoeken naar de makkelijkere puzzels om ruimte te kunnen scheppen is nu lastig geworden in die overvolle emmer.

Ik heb het gevoel dat ik nu op dat moment zit dat er geen stukjes meer bij kunnen. Er liggen inmiddels al stukjes naast die emmer. Helaas zijn die niet van dezelfde puzzel.

Nu is het zaak om die emmer leeg te maken. Langzaamaan de stukjes bij elkaar zoeken om deze vervolgens secuur aan elkaar te leggen. Daar komt een ander probleem dat ik als ASS-er heb bij kijken. Als ik een paar puzzelstukjes gevonden heb van een bepaalde puzzel, dan heb ik ook gegarandeerd een aantal puzzelstukjes van andere puzzels gevonden. Het is dan lastig om me bij die ene puzzel te houden, en voordat ik het weet ben ik dan meerdere puzzels tegelijk bij elkaar aan het zoeken, waardoor het overzicht weer heel snel verdwijnt.

Wat ik dus eigenlijk nodig heb is iemand die er op toeziet dat ik de juiste stukjes bij elkaar zoek, en pas mijn aandacht op andere puzzelstukken richt als ik weer een puzzel afgerond heb. Zo kan het peil van die emmer weer omlaag gebracht worden.

En het ironische is: Door deze blog te starten, heb ik zojuist weer een nieuwe puzzel in de emmer gestort. De stukken zitten nog bij elkaar, maar voor hoe lang?
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Compensatiegedrag

Posted at 01:01 on 13/12/2011
Mijn gehele sociale functioneren is eigenlijk een soort compensatiegedrag. Ik ben gelukkig gezegend met een hoog IQ, hetgeen mij in staat stelt mijn tekort aan natuurlijk aangeboren sociale “feeling” te compenseren door gedrag van anderen te imiteren.

Je zou het compenseren kunnen zien als een blinde, die een beter gehoor ontwikkeld heeft ter compensatie van het tekort aan gezichtsvermogen. Echter zal deze compensatie nooit volledig het gemis aan gezichtsvermogen kunnen oplossen. Dit geldt ook voor het compenseren van tekortkomingen op het sociaal vlak door een ASs-er. Zoals bij een blinde de mate van hoe goed het gehoor is bepalend zal zijn voor het uiteindelijke compensatieniveau zal voor een ASS-er de mate van intelligentie bepalen hoezeer hij/zij uiteindelijk in staat zal zijn het gemis aan sociaal gevoel te compenseren.

Letterlijk omschreven betekent dit dat ik bij vrijwel elke sociale interactie moet beredeneren wat de op dat moment juiste reactie is op bepaalde sociale impulsen. Sommige reacties (zoals groeten) gaan erg snel, andere langzaam of komen zelfs helemaal niet. Daar waar dit proces bij niet-autisten allemaal vanzelfsprekend gaat, moet de ASS-er een juiste reactie als het ware opzoeken in een soort van archief, waardoor er vaak een miscommunicatie optreedt of een vertraging in de communicatie ontstaat. Het kan ook voorkomen dat de situatie door de ASS-er verkeerd geïnterpreteerd is, of dat de ASS-er nog geen passende reactie geleerd heeft, waardoor er een totaal verkeerde reactie kan ontstaan.

Een voorbeeld is bijvoorbeeld een grap letterlijk omzetten. Een voorbeeld van een reactie zoals deze door een autist gedaan zou kunnen zijn is die van Luitenant Data in de film Star Trek "Generations". Eerst wordt iemand op een schip overboord gegooid als grap, waarom iedereen moet lachen. Data begrijpt dit niet en vraagt om uitleg. Vervolgens imiteert hij de grap en gooit degene die de grap uitgelegd heeft overboord, waarop iedereen verbaasd reageert. De bewuste scene staat hieronder:



Om een gepaste reactie te kunnen geven zijn er vele factoren die meespelen. Onderlinge relaties, sfeer, manier van reageren, lichaamstaal, etc etc. Wanneer er maar 1 niet klopt, dan is een reactie al snel ongepast.

Nu is mijn persoonlijke ervaring, dat hoe meer ervaring in verschillende situaties een ASS-er heeft, hoe groter de kans dat deze een gepaste reactie in zijn arsenaal heeft. Het moge duidelijk zijn dat intelligentie hierbij een grote rol speelt. Als je moet beredeneren hoe je in sociale context "wenselijk" moet reageren, dan is hier meer "rekenkracht" voor nodig. Dit is mijns inziens ook de reden dat ASS-ers met een lagere tot normale intelligentie zich ook duidelijk autistischer gedragen. Het is daarom ook logisch dat meer ervaring, gecombineerd met een hogere intelligentie het autisme minder "zichtbaar" maakt.

Betekent dit dat iemand met een hogere intelligentie zich dan altijd goed kan redden? In de meeste gevallen wel, maar hierbij speelt ook nog een andere factor een grote rol: energie. Het compenseren kost energie. Als deze (vrijwel) op is, dan komt het autistische gedrag bovendrijven. Dit gaat in de meeste gevallen haast onmerkbaar, maar kan soms ook als een explosie tevoorschijn komen.

De geleidelijke manier is herkenbaar aan een toenemende prikkelbaarheid, vaker een verkeerde reactie tentoonspreiden en voor de buitenstaander een gevoel van "ik weet niet wat er met hem aan de hand is, maar hij doet wat vreemd de laatste tijd", zonder dat men exact kan zeggen wat er nu met iemand aan de hand is.

De explosieve manier is de duidelijkste, de ASS-er kan ineens in een driftbui ontsteken, zonder dat er een duidelijk aanwijsbare reden lijkt te zijn. Een dergelijke situatie kan zelfs gevaarlijk zijn, omdat de ASS-er die dat overkomt ook op dat moment niet meer weet wat sociaal acceptabel is.

Je kunt dus concluderen dat compenseren iets is dat elke ASS-er doet om in het sociale leven mee te kunnen komen. De ene ASS-er slaagt daar beter in dan de andere, en ook dat is verschillend van tijd tot tijd, omdat het afhangt van allerlei factoren, waarbij intelligentie, ervaring en energie de belangrijkste zijn.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Sport en de sociale functie ervan.

Posted at 01:00 on 13/12/2011
Ik heb erg veel moeite met grote sportevenementen, of eigenlijk de gekte daaromheen.  Vooral evenementen als Europees Kampioenschappen of Wereldkampioenschappen voetbal kunnen mij totaal niet boeien. Wanneer een dergelijk belangrijk voetbalkampioenschap aan de orde is (elke 2 jaar dus) ga ik eigenlijk een heel vreemde tijd door. Aan de ene kant erger ik me ontzettend aan het opdringerige karakter van “oranje”, aan de andere kant heb ik de grootste lol aan het uitdagen van de oranjefans door consequent voor de tegenstander te zijn en aan iedereen die het maar horen wil (en die het niet horen wil trouwens ook ) vertel hoezeer ik voetbal haat. Daar besef ik me dan wel weer terdege bij dat ik mij dan zelf ook schuldig maak aan dezelfde opdringerigheid die ik de voetbalaanhangers weer verwijt. Dat besef veroorzaakt dan ook wel weer een "dubbel" gevoel.

Ik ervaar het als vreemd en hypocriet dat mensen die zeggen niet van voetbal te houden ineens wel naar voetbal kijken. Voor mij is voetbal voetbal en zit er geen verschil tussen een amateurwedstrijd en een EK cq. WK. Echter ben ik de hele “voetbalkampioenschapsgekte” eens gaan observeren en ben tot de conclusie gekomen dat het voetbalgebeuren niet zozeer om de voetbal gaat, maar om het “erbij horen”. Dit zogenaamde “wij-gevoel” mis ik door mijn autisme en zal daardoor geen onderscheid maken in belangrijkheid van de diverse voetbalwedstrijden. Voor mij is voetbal niets meer dan een sport die ik niet interessant vind. Ik ben eens gaan vragen aan mensen die normaal niets om voetbal geven waarom zij nu eigenlijk wel kijken. De meesten antwoorden mij dat het niet zozeer om de voetbal gaat, maar om de gezelligheid of omdat het zo hoort.

Dit “ik wil er niet bij horen” gevoel, zoals ik het dan maar uitdruk, ervaar ik bij veel meer gebeurtenissen waarbij gezelligheid en “erbij horen” een belangrijke rol spelen. Dit geldt voor veel sporten, zo vind ik darten echt niet interessanter geworden sinds Raymond van Barneveld en Co Stompé zo goed scoren op de Embassy, en is het voor mij nauwelijks belangrijk of er een Nederlander meedoet aan de Formule 1. Ik herinner me de tijd dat heel Nederland fanatiek naar het wielrennen keek toen Joop Zoetemelk steeds 2de werd in de Tour de France, met een hoogtepunt toen hij de tour won. Sinds er echter door Nederlanders minder gepresteerd wordt is de belangstelling voor wielrennen stukken minder. Ik durf echter te beweren dat wanneer er een willekeurige Nederlander, al zou het een zeer onsympathiek persoon zijn, belangrijke etappes in de tour op zijn naam weet te zetten en opstoomt naar de gele trui heel Nederland ineens weer graag naar het wielrennen kijkt.

Is er dan geen enkele sport die ik zelf leuk vind? Ja hoor, ik vind Formule 1 leuk om te kijken, maar niet om de mensen in de auto’s, maar om de auto’s en de race zelf. Ik begrijp niet waarom mensen niet de sport belangrijk lijken te vinden maar de mogelijkheid zich met iemand uit de sport te identificeren. Als ik een sport leuk vind, dan is dat om de sport en maakt het mij niet uit wie er aan meedoen. Of ik dan geen favoriet heb? Nee niet echt, ik heb een lichte voorkeur voor de teams van het merk Mercedes-Benz, maar ik waardeer rijders als ze goede prestaties laten zien, niet omdat ze uit een bepaald land komen of toevallig "mijn merk" rijden. Mijn interesse in de Formule 1 stelt mij in ieder geval in staat ook af en toe mee te kunnen praten over sport.

Wat mij echter heel duidelijk is geworden, is dat sport voornamelijk een sociale functie heeft. Zowel het beoefenen van sport als het kijken ervan. Ik dacht altijd dat mensen bijvoorbeeld gingen voetballen omdat ze van voetballen houden, maar de sociale interactie speelt blijkbaar ook een enorme rol. Wanneer het namelijk alleen maar zou gaan om het potje voetbal, zouden de kantines wel gesloten kunnen worden, want dan is het na de training/wedstrijd linea recta naar huis. Zo zou ik tenminste wel doen.

Eigenlijk heeft sport mij nooit echt geïnteresseerd. Misschien ook wel omdat ik, ook weer vanwege mijn autisme, ook niet echt in staat ben een sport te beoefenen. Ik ben van nature houterig en mijn lichamelijk coördinatie in de grove motoriek is niet ideaal. Op school was ik altijd al het jongetje dat als laatste gekozen werd. Verder zijn veel sporten in teamverband, iets waar ik toch altijd al problemen mee heb gehad, je moet kunnen (en willen) functioneren als een team, een eenheid. Echter is dat iets dat aan mij totaal niet besteed is. Individuele sporten dan? Eigenlijk zou ik best wel zoiets willen doen, maar ik heb niet de discipline om mezelf er toe te zetten bijvoorbeeld een stukje te gaan hardlopen. Ook begrijp ik niet waarom mensen bijvoorbeeld een sport als schaatsen leuk vinden. In de winter zit ik liever met mijn rug tegen de verwarming tv te kijken dan dat ik me in de vrieskou op het ijs begeef. Ik zie sporten in de winter meer als een vreemde wijze van zelfkastijding dan als sportief.

Zelf heb ik in het geheel geen drang om me op sportief gebied te bewijzen. Nee ik bekijk het liever van een afstandje. Of eigenlijk zelfs helemaal niet.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer