Hoe denken autistische kinderen?

Vandaag weer eens wat meegemaakt, zoals altijd wel het geval is.
Soms zijn dat minder leuke dingen, maar ook komen er kleine anekdotes voor, die toch wel leuk zijn om vast te leggen.

Op het moment dat Elke bij ons aan de tafel (aan het hoofd van de tafel) al staande een bordje mosselen kreeg en wij tegen haar zeiden dat ze beter aan de andere kant van de tafel erbij kon gaan zitten, zei ze:

Ja...maar dan kan ik toch niet bij mijn bord.

Wij schoten uiteraard in de lach. Voor Elke was het niet duidelijk dat als zij van haar (staande) plaats weg ging en aan de andere kant erbij kon gaan zitten, dat zij uiteraard ook haar bord daar naar toe diende te verplaatsen.

Op deze momenten realiseer je jezelf weer dat de vanzelfsprekendheid die wij in onze spreektaal uiten, dat autistische kinderen dit missen. Voor hen zijn oorzaak en gevolg twee losse onderdelen. De koppeling hiertussen kunnen zij niet vanzelfsprekend maken. Dit moeten wij voor hen doen.