Jawel, de vakantie staat alweer bijna voor de deur, hoewel.

Onze kinderen krijgen eind juni vakantie.
Ieder jaar is het natuurlijk weer de afweging, wat gaan we doen en waar gaat de reis naar toe.

Gelet op alle toestanden, vooraf, tijdens en erna, zijn we al verschillende jaren helemaal niet weggeweest, of diverse keren een lang weekend. (Altijd met begeleiding erbij).

Vorig jaar zijn we een week met de kinderen weggeweest, waarvan de helft zonder begeleiding en een halve week zijn de kinderen met alleen begeleiding in het vakantiehuisje gebleven en wij weer naar huis (om bij te komen).
We zaten op een bungalowpark in Nederland, niet ver van onze woonplaats af en dat was ideaal!

Geen lange reis, geen fileproblemen wat voor onze stoere man van 12 toch een regelrechte ramp is.
Bij de eerste de beste auto die zijn remlichten laat zien, begint hij al te stuiteren:  OH nee he, file!!!!!!

Nou berg je dan maar, iedere fatsoenlijke auto is dan te klein.

Dit jaar gaan we de Goden verzoeken.
Een reis naar het zuiden van Frankrijk.............(waar zijn we aan begonnen).

Dan de discussie...wanneer gaan we het ze vertellen??

Eerst wilden we het pas een dag van te voren vertellen. Maar gelet op de vakantieweek van vorig jaar en het feit dat de kinderen het als OPTIMAAL hebben gevonden dat er geen begeleiding aanwezig was voor de eerste dagen, werd er dus al uitgebreid gespeculeeerd, wanneer we op vakantie zouden gaan en waar naar toe en of het dan met of zonder begeleiding zou zijn.

De discussies liepen te hoog op om de spanning voor hen nog 2 maanden vast te houden.
Fel tegen mijn principes in en met grote tegenzin hebben we de kinderen verteld, dat we met zijn allen en zonder begeleiding een trip gaan maken naar Zuid-Frankrijk.

Wel....en daar is het nog niet mee klaar...nee..........dit is nog maar het begin!!

(wordt vervolgd)