Sinds een aantal weken zit onze oudste zoon, autistisch, met enorme communicatiestoornis en een licht verstandelijke handicap, op een recreatieve badmintonclub.

Geweldig vind hij het!

Normaal gesproken is hij voor geen ene millimeter te bewegen, hierdoor heb ik met verbazing naar zijn eerste badminton ervaring gekeken.
Nog nimmer heb ik deze jongen zo actief ergens aan zien deelnemen.

De derde keer leek het alsof de magie verdwenen was, hij bewoog niet meer, keek de shuttle na maar stond als aan de vloer genageld te kijken hoe de shuttle de grond raakte, keer op keer weer. Uiteraard was ik een beetje ontzet en teleurgesteld.

Na een paar dagen (het duurt altijd even voordat de aap uit de mouw komt) bleek dat hij die bewuste avond zijn medespeler niet begrepen had.
Voor wie geen kennis van een badminton dubbel spel heeft, hij speelde samen met iemand anders tegen 2 andere tegenspelers. Deze persoon had aangegeven tijdens het spel, dat hij op een bepaald moment de slag aan hem moest overlaten, soms gebruikt men daarvoor de term: los!!!

Deze keer werd geen, -los- geroepen, maar werd gezegd, niet slaan!!!!

De verwarring was compleet voor hem en vervolgens deed onze zoon niets meer, want wat moest hij nu nog wel slaan???
Dit voorval vond plaats aan het begin van het trainingsuur, waardoor hij, achteraf begrijpelijk, zich hierna niet meer bewoog.