Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
We gaan ervoor!

Home - Profile - Archives - Friends

Wat is er toch allemaal gebeurd??

Posted on 19/4/2014 at 23:53 - 0 Comments - Post Comment - Link

Waarom deze blog? Omdat ik overdonderd ben door alle lieve kaarten, bloemen, mails, apps, smsjes, berichten op facebook en telefoontjes. Ik wil daar iedereen daar heel erg voor bedanken het was alleen niet meer te doen (en dat klinkt arrogant) om dat persoonlijk te doen. Ook krijg ik zo  vaak de vraag "hoe gaat tie? en omdat ik dan niet altijd weg kom met het woordje "goed!" kan ik nu ook echt vertellen hoe het ervoor staat. Het klink zo verwend; ik krijg teveel aandacht!

Nu eerst wat er allemaal gebeurd is tot nu toe.

Het was eind maart dat ik op een donderdag door een verdrietig telefoontje weer een mijn borst controleerde op knobbels. Dit doe ik eigenlijk nooit op aanraade van mij oude arts. Controle veroorzaakt alleen maar stress en vaak voel je het niet goed, daarbij heb je toch jaarlijks je controle dus dat is genoeg. Maar of het zo zou moeten zijn voelde ik direct een knobbel en instictief wiste ik dat het daar niet hoorde. Toch wilde ik geen paniek zaaien, ff laten bezinken dan vind ik het vast niet meer, hoopte ik. Dus 's avonds, toen ik me omkleede om te gaan sporten toch maar even voelen of ik de knobbel nog vond. En ja hoor daar zat tie weer. Tonny erbij geroepen:'niet schrikken maar ik voel een knobbel, voel jij 't ook? " En ja, hij voelde het ook, maar Ton schiet niet zo snel in de paniek dus die zegt dat het van alles kan zijn. Gewoon afspraak maken en dan zien we wel.  Dinsdag was Ton vrij en daarom die dag een afspraak gemaakt bij de huisarts. De huisarts voelde ook de knobbel en keek me gelijk vol medelijden aan maar zei ook dat het nog van alles kon zijn. Woensdag een mamografie maken en een echo. Na een verschrikkelijke nacht, gewoon naar toneel gegaan en op tijd weg om daar niets te laten merken. De woensdag ochtend werd een mamografie gemaakt en gelijk erachteraan de echo. De arts zei dat er niets op de mamografie te zien was dus mijn hart maakte een sprongetje, kon in eerste instantie ook niets op de echo zien, totdat ik aan moest wijzen waar precies de knobbel zat. Dat was niet zo moeilijk want op die plek was mijn borst blauw van het steeds maar voelen. Zo hard had ik steeds lopen duwen. En ja hoor, daar verscheen een zwarte plek op het scherm........en daar ging alle hoop. Het is geen kieste (ik weet niet hoe je dat schrijft) maar zeker wel iets wat daar niet hoort. Een punctie wordt gepland, het liefst gelijk. Dat kan maar volgens de regels moet ik eerst naar chirugie en kan ik daarna weer terug komen. Gelukkig zat Nellie achter de receptie en we hoefden niet in de wachtkamer te gaan zitten maar in een behandelkamer en kregen we n kopje koffie voor de schrik. Er volgde een gesprek met de verpleegkundige van mammacare, dat was voor mij het teken dat we een grote kans hadden dat we naar bijna 6 jaar weer terug bij af zouden zijn. Na de punctie mochten we naar huis en volgde en 3 spannende dagen want op vrijdag zouden we de uitslag krijgen. We vertelde niet veel mensen het slechte bericht omdat we nog steeds een kans hadden dat het goedaardig was. Helaas na een slepende wachttijd (afspraak liep natuurlijk uit) kwam het bericht dat het weer borstkanker was. Ik kan niet beschrijven wat er toen allemaal door je hoofd gaat. Ik heb het steeds geweten maar toch hoop je dat het niet zo is.

De molen werd in werking gezet: Operatie wordt gepland op 1 april, erfelijkheids onderzoek in werking gezet ( het is toch de 2e keer) , botscan, mri scan en weet ik veel wat voor scans om te kijken of er geen uitzaaiengen zijn. Afspraak voor de uitslag voor al die onderzoeken precies een week later op vrijdag. Wat een hel, want als er uitzaaingen zijn ben ik niet meer helemaal te genezen. Dat wist ik al. Die vrijdag zaten we in de wachtkamer, het voelde als een gang naar de guillotine. Eindelijk was ik aan de beurt, laat die formaliteiten maar zitten en vertel gelijk hoe het er voor staat. Pfffffffffff, geen uitzaaingen! Oke, dat is goed nieuws, dus hup die tiet eraf, tumor en poortwachterklier onderzoeken en plan maken. Kan ik aan! Zo makkelijk was het niet maar ik heb na die uitslag weer hoop dat het goed komt. Op 1 april was het zover. Die ochtend, tussen 2 afspraken in ga ik bij Joke op bezoek. Ik ken Joke al lang, maar pas wat beter sinds 6 jaar geleden toen we allebei borstkanker hadden. Joke is mijn reddende engel, door haar heb ik mijn knobbel ontdekt. Ik vertel dat haar en ze is blij voor mij. Met Joke gaat het slecht,ze heeft uitzaaiingen en ze heeft veel pijn en ik zie dat ze veel moeite heeft om te praten. Ik heb haar moeten beloven dat ik het ga redden, en ik geloof haar en ik beloof het haar. Ik neem afscheid met de woorden dat ik er alles aan ga doen om beter te worden. Voor Joke is dit helaas niet weg gelegd en die avond overlijd Joke. Ik zal haar kracht en posiviteit missen, maar ik ga doen wat ik haar beloofd heb. Vandaar de titel van dit blog.

Na de opratie wordt ik wakker en ik heb geen pijn. 's Avonds nog niet dus ga ik aan tafel eten, vinden ze snel, maar ja als het gaat dan is dat goed, slaap die nacht best goed dus de volgende dag komt Chantal om me gezelschap te houden tot Ton me 's middags komt halen om naar huis te gaan. En de volgende vrijdag, 1,5 week later staat de afspraak voor de uitslag gepland.

Die week worden we enorm verwend door onze vrienden. Elke dag wordt er gekookt, de strijk gedaan, komt er visite, komen er kaarten en bloemen binnen. Ik weet niet meer hoe ik iedereen kan bedanken. Het is overweldigend. Ik heb het gewoon druk met telefoontjes, appjes en smsjes beantwoorden, mails beantwoorden. Toen bedacht ik, iedereen wil op de hoogte blijven maar ik heb er een dagtaak aan dus hoe kan ik dat oplossen? Een blog maken dus.

Ondertussen vliegt de week voorbij en het is weer vrijdag. Weer zitten Ton en ik zenuwachtig in de wachtkamer. Nu een vroege afspraak dus geen uitloop, gelukkig! We worden in de behandelkamer gezet en er wordt vriendelijk gevraag of we koffie willen?? Komt er weer slecht nieuws. De arts komt binnen en kijkt idd moeilijk. Wat wil ik eerst, vraagt tie, kijken naar het litteken of eerst praten? Wat denk je....kom maar op met dat slechte nieuws. Het zit dus ook in de lymfeklier. Ze hebben er 2 verwijderd, 1 wel schoon, andere niet, Dus helaas uw klieren moeten er daar allemaal uit om uitzaaingen te voorkomen. Gooien we er daarna nog een chemo achteraan en we gaan ook bestralen, dus kortom we krijgen het hele pakket. Het is de hormoongevoelige vorm dus of 5 jaar nog aan de tabletten, u gaat vervroegd in de overgang en/of we halen uw eierstokken er ook nog uit. Het goede nieuw is dat het echt helemaal niets met de vorige borstkanker te maken heeft dus er is een grote kans dat we u helemaal kunnen genezen maar de weg is niet makkelijk. Oke, dit had ik ingecalculeerd, hoopte wederom dat dit het niet zo zou zijn.

Morgen krijg ik het okseltoilet, dinsdag 22 april, woensdag mag ik weer naar huis en 1 mei de uitslag. Dan hoop ik snel te weten wanneer de rest volgt.

Ik houd jullie op de hoogte. Woensdag zal ik schrijven hoe het is gegaan, als het gaat natuurlijk.

Groetjes en een dikke kus van mij.

 


Hosting door HQ ICT Systeembeheer