Daar gaat ie dan, Onze laatste blog! Gisteren een heerlijke natuur dag gehad. Met veel zon! Ik herhaal: met veel zon! Er zijn blijkbaar mensen in Nederland die de behoefte voelen ons alvast te waarschuwen voor de klimatologische aardschok die we moeten verwerken zo gauw we weer thuis zijn, maar dat maakt het thuis komen niet prettiger kan ik je vertellen.
Het is niet heel erg milieuvriendelijk, maar we hebben vandaag een airboat tocht door de Everglades gemaakt. Je kent ze wel, zo’n propellerboot die je ook ziet in de Suske en Wiske.
Wat maakt zo’n ding een herrie! Dus oordoppen in en gaan met die banaan. Nou was het vooral meer van hetzelfde. Aligators, vogels en mangrove! En omdat we het zo fijn vonden in de Everglades deden we daarna ook nog een natuur tochtje met een soort trammetje! Ook weer Aligators, vogels en mangrove! Maar wel heerlijk in de zon. Dus nu zijn we daarmee wel klaar. Met die alligators, vogels en mangrove.
Daarna was het zaak om onze laatste (dachten we) motelkamer te vinden, en eigenlijk ging dat heel gesmeerd. Dat “dachten we” heeft te maken met het feit dat we na een lekker nachtje slapen wilden gaan douchen en toen bleek de douche kapot. Er kwam alleen maar kokend water uit de kraan. Dus weer inpakken, naar een andere kamer, en douchen. En inpakken, want we staan op het punt om afscheid te nemen van Florida. Vandaag gaan we nog even lekker zonnen op South Beach (waar we deze vakantie ook begonnen zijn) en dan terug naar het vliegveld!
Ik vond het wederom een heerlijke vakantie. Ik heb het al vaker gezegd, maar Rinze is echt de beste reispartner die er is! Ben heel blij dat ik met hem getrouwd ben!
Florida is misschien minder spectaculair dan California, maar als we samen zijn is het overal goed! Zelfs thuis is de sneeuw.....
Gisteren heerlijk uitgeslapen! Daardoor het ontbijt gemist en dus nog wat trager opgestart, maar het allerfijnste is: de zon schijnt weer volop! Dus we genieten!
Tampa zelf heeft eigenlijk alleen maar musea en een pretpark (maar dat hebben we nu wel gezien). Dus we zijn naar het Aquarium gereden, vind Rinze altijd leuk, hebben daar ontbeten en anderhalf uur rondgelopen en zijn toen vertrokken naar het zuiden! (en nu ben ik wel klaar met de vissen).
En om onverklaarbare redenen hadden we in 1 keer een hotel zodat we nog rijd hadden voor een wandeling in een moeras! Prachtige natuur, waarin je niet graag alleen zou achterblijven, want dan kom je er nooit meer uit!
Daarna hebben we de slechtste maaltijd tot nu toe gegeten. Bij de IHOP. Hun slogan is: come in hungry – leave Happy! Nou, niks daarvan!! Geen voorgerechten meer, waterige 7-up, slecht hoofdgerecht! Dus niks Happy. Rinze wil nooit meer naar de Waffle House, ik niet meer naar de IHOP.
Vandaag via de Everglade naar Miami. Hopelijk gaat de zon met ons mee!
Al meer dan drie jaar wil ik naar de musical Wicked. De muziek kan ik dromen en ik was dan ook heel jaloers toen Rinze in December naar New York ging om deze musical te kijken. Maar wat blijkt....
WICKED SPEELT OOK IN Los Angeles!!!!!!
En ik begrijp nog steeds niet waarom, maar toen we toch maar even gingen kijken voor kaartjes voor de show s’avonds, die al maanden van te voren is uitverkocht, waren er natuurlijk precies nog twee kaartjes beschikbaar. Wel eens waar achter elkaar, maar toch...
En ik kreeg ook nog eens vijftig procent korting toen ik mijn hele grappige roze papiertje liet zien????? “yeah, it’s a dutch driverslicense.”
Nu weer terug naar deze tijd. Vandaag, precies twee jaar na dato zijn we in Tampa. En wat blijkt.... WICKED speelt in Tampa! Dat kan geen toeval zijn!!!!! Dus we moesten langs het theater om te kijken of er ook kaarten voor de voorstelling waren. Nu waren we natuurlijk minder gebrand op de voorstelling dan vorige keer, ik had hem al gezien in LA en Rinze inmiddels 3 keer, maar we wilden het toch proberen....
We kwamen aan bij het theater om 6 uur. En er was een groep mensen en een tafel met inschrijfformulieren en wij keken een beetje verdwaasd om ons heen wat er aan de hand was. We probeerden de spelregels te lezen maar snapte het niet echt. Maar een meneer aan in de groep zei: je moet nu inschrijven ander ben je te laat!! Dus, in een soort van overrompelling hebben we een papiertje ingevuld (we waren eigenlijk al een minuut te laat!!)
Want wat waren de regels...
-Max twee uur voor de show moet je papier ingeleverd zijn.
-Max twee kaarten per persoon
-Cash betalen, 25 dollar per kaartje
We bleken in een loterij te zitten!!
En ja hoor daar gingen we! Een twijfelachtige Benno??????? Werd omgeroepen! WE WON THE WICKED LOTERY!!! Twee kaarten op de eerste rij voor 25 dollar per stuk!
Het was een hele goede voorstelling! En ook heel leuk om eens helemaal vooraan te zitten! (al was het dan helemaal aan de zijkant)!
Het was sowieso een goede dag! Het weer was goed (koud maar zonnig) en in de ochtend zijn we naar Homosassa gereden waar een zeekoeien resort is. Echt schattige beestjes! Het weer is op dit moment zo slecht voor ze dat ze bij bosjes bevriezen en ze moeten dus een beetje geholpen worden om in leven te blijven!
Daarna zijn we naar Weeki Wachee gereden voor wat ik dacht dat het hoogtepunt van de dag zou worden! Daar is namelijk een show met zeemeerminnen!! Nou was het natuurlijk een hele suffe gebeurtenis, maar het was zo slecht dat ik er weer vrolijk van werd! Meisjes in een genaaid zeemeerminnenpakje die met een soort tuinslang onderwater adem konden halen en dan playbackte op een hele slechte geluidsband! Youtube maar eens op Weeki Wachee!
Verder was het zoeken naar het motel vandaag een kleine hel! Het is dit weekend Daytona Weekend (ook al is dat aan de andere kant van de staat), Het is valentijnsweekend, en het Presidentsweekend (dus veel Amerikanen zijn maandag ook vrij) en het is zo koud in noord Florida (en de rest van Amerika) dat veel Amerikanen afzakken om nog maar een beetje warmte mee te pikken/ Al met al... alles is vol!!! We zullen zien hoe dat de volgende dagen zal gaan, maar ik hou mijn hart vast!
Het begon gisteravond, maar ik merkte het vannacht. Zweten, hoofdpijn, misselijk, koorts. Ziek dus. Maar na een afschuwelijke nacht gaat het nu weer beter. Dat is dan wel weer fijn van alle pillen die ze hier verkopen. Een drankje tegen de misselijkheid en een pil tegen de koorts en je kan weer door....
Verder is het afschuwelijk weer. Heel veel regen, dus we hebben besloten een rustige dag te doen. Rijden naar Ocala en daar naar de bios, een hotelkamer met prive-jacuzzi en voor de buis naar de Opening van de OS kijken. Verder niks.
Door mijn tijdelijke klachten kon ik gisteren even niet schrijven, maar die dag kan natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan.
Op Animal Planet, een televisie zender, werd ooit een serie uitgezonden over een vrouw die een kleine particuliere dierentuin heeft. Deze dierentuin was half verwoest door een orkaan (ik geloof dat ie Andrew heette). En Animal Planet wilde de wederopbouw van dit parkje filmen. Maar wat gebeurde er... tijdens deze opbouw en moeite van heel veel vrijwilligers kwam opeens Katrina opduiken en konden ze weer opnieuw beginnen. Dus heel veel ellende. Nu was de eigenaresse van deze zoo een bijzondere vrouw. Ze heet Patty, Patty Hall. Rinze was behoorlijk fan van haar geworden. En vandaag was de dag dat we haar zoo gingen bezoeken.
Uiteindelijk was het een omhoog gevallen kinderboerderij (met leeuwen en tijgers, dat dan wel...) en het was er heel koud, maar we hebben er toch anderhalf uur doorgebracht. We mochten er zelfs dieren voeren. Altijd leuk!
Door dit tripje hebben we Florida ook voor een paar uur achter ons gelaten en zijn we in Alabama geweest.
Maar nu voor de TV want over een uur begint de opening die voor ons wel op een christelijk uur wordt uitgezonden!
Heerlijk geslapen in Tallahassee!! Behalve dan dat iemand het leuk vond om ons om 09.03 uur (dus 03.03uur) even te bellen. Ik was net vannacht vergeten de telefoon uit te zetten. Lesje geleerd!
We hebben geprobeerd uit te slapen en om 10 uur zijn we op weg gegaan. Het is hier, voor ons doen best koud. De nachten gaan tot 0 graden en overdag komt het kwik tot ongeveer 10 graden. Maar de zon schijnt en als je dus maar uit de wind blijft is het heerlijk.
We zijn bijna op het westelijkste punt van onze reis. Vandaag hebben we langs de kust van de Golf van Mexico gereden. Prachtige natuur. Bomen die heel moerasachtig zijn en dan weer witte stranden. In Apalachicola hebben we geluncht. Een klein vissersdorpje met de uitstraling van New Orleans, maar dan heel klein. Een heerlijke cheeseburger (praten we te veel over eten?)
We zouden stoppen in Panama City, maar het rijden ging zo lekker dat we nog maar een stukje zijn doorgereden. Dat hadden we niet moeten doen, want voor ons gebeurde een vreselijk ongeluk dat ons 1,5 uur in de file heeft doen stilstaan. En na een kwartiertje ik zie ik zie wat jij niet ziet is de lol er wel af. Gelukkig beïnvloede dat niet het humeur van de bijrijder....
Het laatste stuk van de rit hebben we TV Triviant gedaan. Wie was de presentatrice van Tearoom? Zing de eerste openingstune van Onderweg naar Morgen? Wie was het gezicht van RTL Veronique? Zing de tune van Rad van fortuin. Zo waren we zo in Pensacola!
Antwoorden:
-Ellen Brusse
-Onderweg naar Morgen. Een reis die duurt je leven lang....
Alles in Amerika is veel. Dus ook regen! Heeeeeel veel regen! Op de snelweg zie je geen hand voor ogen, dat komt ook door het slechte wegdek hier, maar dus ook door de hoeveelheid water die ons van boven wordt toebedeeld.
(nu kreeg ik net een berichtje uit Nederland dat daar weer veel sneeuw is gevallen, dus het kan altijd erger!)
Maar vanwege die regen konden we lekker doorrijden naar onze volgende bestemming Tallahassee. (Hoofdstad van Florida). Er waren nog twee dingen die we in Orlando moesten doen. Ontbijten en even shoppen. Dat shoppen was zo gepiept, Rinze heeft eindelijk 2 spijkerbroeken gevonden die hij al een tijd zocht, maar over dat ontbijt wilde ik het even hebben.
We kwamen aanrijden bij de Denny’s en het leek wel of er een rij stond om naar binnen te mogen. Dus we stapten uit liepen naar de ingang en ja hoor... zeker 12 mensen voor ons konden niet meer naar binnen voor een ontbijt. Meteen kwam er een meneer naar ons toegelopen en vroeg met hoeveel we waren. Wij wilden natuurlijk eerst weten waarom iedereen zo graag hier wilden eten. Het antwoord: we are giving everybody a free breakfast today!
Nou ben ik redelijk wantrouwend in dat soort dingen maar mijn why werd beantwoord met een because we’re nice!
Eenmaal binnen bleek dat Denny’s dit ieder jaar een dag doet. Dus wij hebben heerlijk ontbeten met pannenkoeken met siroop, eieren, sausages, bacon, hash browns, koffie en O.J.
En terwijl we smikkelen komen er twee oude mannetjes binnenlopen. Ze gaan in het bankje naast ons zitten en ik kijk er zo eens even na en ik zeg tegen Rinze, dat zijn wij over 40 jaar. Nu hebben we die mannetjes een beetje op video kunnen vastleggen, dus ik zal de youtube link later toevoegen... want we hebben hier natuurlijk hartelijk om moeten lachen!!
Vandaag de natuur in! Het weer is weer prachtig vandaag!
Maandag 8 februari:
Het is zo vervelend om met je neus op de feiten gedrukt te worden. En het feit is dan ouder worden.... Nu klaag ik daar al relatief veel over en ik hoorde Theo Maassen laatst zeggen dat volwassen worden de kunst van het accepteren is, maar toch... Nadat ik de hele dag in Key West in de zon had gelopen ontdekte ik de volgende dag dat ik witte lijntjes naast mijn ogen had waar de rest van de huid lekker rood verbrand was. Ik zag eruit als Winnatou! Accepteer accepteer accepteer!!
De afgelopen twee dagen hebben we in honderd achtbanen, rides etc. gezeten. Een aanslag op het lichaam. De hele dag wordt je door elkaar geschud dus aan het eind van de dag heb je hoofdpijn en je hele lichaam doet zeer. Maar er speelt meer. Ik begin steeds een beetje misselijk te worden. Kon het me vroeger niet gek en spannend genoeg, tegenwoordig moet ik een bijkomen. Accepteer accepteer accepteer!!
Bij Rinze begint dat ook een beetje te komen, maar ik loop 5 jaar op hem voor dus hij heeft nog even... Maar vandaag had ik een nieuwe ervaring; we waren in Seaworld en gingen in de KRAKEN. Nu zegt zo’n naam natuurlijk al heel veel, maar ik ging toch met opgeheven hoofd naar binnen. Halverwege de rit werd het opeens een beetje zwart voor mijn ogen. Heel even was ik bang dat ik knock-out zou gaan, maar die ellende werd me gelukkig bespaard. Maar toch voelt het als een nederlaag! Alles wordt minder. Accepteer accepteer accepteer!!
Ik zie het al voor me, over tien jaar als ik met Luca naar de Efteling moet. Dat ik dan die zeikerd ben die overal voorzichtig in wil terwijl Luca me door het park meesleurt omdat hij er geen genoeg van kan krijgen. Accepteer accepteer accepteer!!
Verder is het avontuur met de Toilettas slecht afgelopen. De tas is verdwenen. Het is uiteindelijk vooral vervelend voor de medicijnen die erin zaten, die hier niet te krijgen zijn en waar hij dus anderhalve week zonder moet. Alle oplossingen hebben we al doorgenomen, maar de oplossing is uiteindelijk gewoon een weekje zonder.. we zien wel. Voor de rest kon hij lekker shoppen in de Walgreens om weer een nieuwe toilettas samen te stellen.
We zijn nu dus drie dagen in Orlando. Dag 1 kwamen we laat aan. Dag 2 was Universal Studio’s & Islands of Adventure (wat overigens gewoon 1 park is, maar twee parken – twee keer betalen, kut Amerikanen) en vandaag dus Seaworld. Het was echt te gek! Pretparken zijn hier spannender en vooral beter georganiseerd dan in Nederland. En Seaworld is Seaworld. Een must see als je getrouwd bent met Rinze, maar daarom niet minder goed. De orka show is altijd weer waanzinnig, ondanks de bezwaren waar we het een blogje of wat geleden over hadden.
Morgen wordt weer een dag naar het onbekende en dat is ook wel weer leuk! We houden jullie op de hoogte!!
Waarom hebben mensen de behoefte te zoeken naar buitenaardse plekken? De officiële reden is om te ontdekken wat er nog meer is. Mijn idee: mensen willen gewoon beter zijn en meer hebben dan anderen. Zo is ook de hele ruimtevaart ontstaan. Het was gewoon een wedstrijdje tussen Rusland en Amerika, en al die wetenschappelijkheden en onderzoeken hebben ze erop geplakt om dingen voor zichzelf goed te praten.
Daar zijn Amerikanen sowieso heel goed in. We bouwen een plek om spaceshuttles naar de ruimte te schieten, dat is ongeveer het milieu onvriendelijkste wat je kan doen, maar daar omheen wordt dan een natuurreservaat gecreëerd en wijzen ze ons vooral op de leuke lieve beschermde krokodillen langs de weg die daar door hun toedoen zo lekker veilig kunnen liggen. Op die manier hebben ze een balans gevonden (denken ze) om alles in evenwicht te houden.
Vandaag waren we dus op Cape Canaveral... of zoals Rinze de hele dag lekker lollig zei: cape carnaval!! Iedereen was daar in rep en roer want die avond zou de allerlaatste nachtlancering van de SpaceShuttle plaatsvinden om 4.39 uur... (jahaaa nu weten we het wel!!)
IK heb eigenlijk niets met de ruimtevaart. Het is vooral veel gedoe en kost heeeeeeeeel veel geld. Maar een raket is wel heel groot! Het paste niet eens op een foto.
Daarna zijn we doorgereden naar Orlando om ons klaar te maken voor een paar dagen FUN! Het begon alleen niet zo fun, want Rinze was een klein beetje dom geweest (lees: oerdom!! Het is dus nu 1-1) Hij heeft z’n toilettas bij de vorige overnachting laten liggen! En voor degenen die Rinze niet zo goed kennen.... Rinze en toilettas zijn een! De tas heeft dan ook een inhoudswaarde van op z’n minst honderd euro. Dus we moeten terug! Gelukkig is het maar een uurtje rijden dus vandaag, na Seaworld, hopen we terug te kunnen rijden om hem op te pikken. We mogen zo bellen met de housekeeping aldaar om te horen of ze wat gevonden hebben! (Rinze: ik vond al dat mijn koffer zo licht was vandaag) We houden jullie op de hoogte!!
p.s. de lancering is trouwens niet doorgegaan vanwege wolken :S.... dus vannacht om 4.19 poging 2!
Onze manier van reizen brengt ook risico’s met zich mee... je weet vaak niet waar je de dag zal eindigen.
Vanmorgen hebben we nog even rondgewandeld op Key West, maar opeens begon het te kriebelen..... We wilden naar het noorden. We moesten weg. Weg uit de Miami omgeving waar we steeds maar weer terug kwamen. (al die 5 dagen dat we hier zijn ;) )
De oplossing: een dagje knallen met de auto. Richting west kon niet. We wisten dat daar dit weekend een Art festival was en daarom was er een kans dat er geen hotel meer te vinden was met een vrije kamer. Dus we moesten echt via de oostkust naar het noorden. Niet te ver, want van vader wisten we dat er in de maand Februari festiviteiten rond Daytona Beach waren. En we wilden liever niet met die motorrijders vechten om de laatste kamer....
We besloten te gaan tot Cape Canaveral. Daar hebben we ongeveer 10 uur over gedaan. Maar we waren er! Alleen wat blijkt.... dit weekend vertrek de laatste nachtlancering van de spaceshuttle ever! Dus uit heel de wereld zijn liefhebbers over gekomen om dit gedenkwaardige moment bij te wonen.
Dus toen we om 10 uur gesloopt aankwamen, geen kamer meer te krijgen. Of heel duur. We hebben voor dat laatste moeten kiezen... want we zijn een heeeel klein beetje moe.
Verder heb ik de opdracht gekregen om nog een heel klein detail te vertellen over ons dolfijnen avontuur van gisteren. Om in het water te komen moest je namelijk een heel klein, met algen bedekt trapje af. Van te voren had ik al dubbel gelegen bij de gedachte dat Rinze op deze treedjes onderuit zou gaan en zich boven op de dolfijn zou storten. Daarna had ik hem nog een 100 keer gewaarschuwd dat hij, met zijn reputatie, moest oppassen... Ik mocht van ons tweeën als eerste het water in. Je raadt al wat er gebeurde; juist,kopje onder!
Zo ik heb het opgebiecht... Rinze, het spijt me dat ik je zo heb onderschat!
Laat me de situatie schetsten….. Ik zit op een veranda/ balkon van een koloniaal-achtige woning terwijl de muziek van beneden uit het rumcafe het uitzicht van de Duvall Street vergezelt.
Soms is het moeilijk om een sfeer te beschrijven, maar kan je alleen maar zeggen dat het goed voelt. Dat heb ik met een paar plekken op de wereld. Ik herinner me de eerste keer dat ik het Centraal Station van Amsterdam uitliep en dacht, ja ik ben thuis. Ik had het twee jaar geleden in San Francisco. Daar wist ik zeker dat ik zonder problemen zou kunnen wonen. Sinds een paar uur is daar een nieuwe plek bijgekomen. Key West. Een plek waar ogenschijnlijk alles kan en mag, een beetje hippie-achtig, dat wel, maar daardoor ook relaxed! Het woord om het gevoel het beste te beschrijven is: Geluk!
Vandaag was een dag van uitersten. Na jaren van wikken en wegen, van vooral de kant van Rinze, hebben we vandaag besloten om de duik te maken. De duik der duiken. Vandaag gingen we zwemmen met dolfijnen. Het is natuurlijk altijd een beetje dubbel en dat heeft ons er tot nu toe altijd van weerhouden; vandaag hebben we een plek gevonden waarvan wij denken dat het er, binnen de beperkingen van het gevangenschap van de dolfijnen, zo goed mogelijk aan toe gaat! Het lijkt er vooral om de dolfijn te gaan.
Het was in 1 woord fantastisch! Vertellen erover is eigenlijk best moeilijk. Het woord: Euforie!
Eenmaal terug in de auto lazen we een sms uit Dieren. Mijn oom is gisterenavond om iets voor 11 in de avond na een afschuwelijk ziekbed overleden. Het zat eraan te komen. Toch was het even schrikken. Het woord: Stilte.
Maar het duurde niet lang of we werden weer in een andere emotie gesleurd, want na 2 zeer hectische jaren hebben mijn schoonouders vandaag eindelijk hun huis verkocht. We zijn dan ook meteen in de skype geklommen, toen we aankwamen in ons hotel, om ze te feliciteren! Het woord: Opluchting!
Rinze gaat een nieuwe carrière beginnen. Hij heeft zich als doel gesteld om countrymuziek in Nederland nieuw leven in te blazen. Dit wil hij gaan doen onder de curieuze naam Israel Bishop! Tja… wat zullen we zeggen. Hij hoopt op deze manier andere minderheden binnen te krijgen, denk ik. Dit hele plan ontwikkelde zich tijdens onze rit naar de aligatoren in de Everglades.
Aligators zijn eigenlijk een soort van standbeelden die bewegingsloos en ademloos in de zon liggen en vooral de honderen mensen die langslopen proberen te negeren. Toch ben je waarschijnlijk niet geheel veilig en moet je (als mens, en dus niet als croc) op je hoede zijn voor een eventuele vlugge beweging. Amerika is een georganiseerd land. Overal waar je komt wapper je met je groene biljetjes en dan krijg je al het moois te zien dat de omgeving je te bieden heeft.
Dus bijzondere vogels (waarvan de namen inmiddels vergeten zijn). Bijzondere bomen (mansionale tree… dit schrijf ik niet goed maar we hebben het onthouden door ons ezelsbruggetje huispaling… maar wel leuk voor binnenkort op de google – en heel dodelijk). Bijzondere manatee’s (zeekoeien) die onderwater leven en ons daarom op luchtbellen trakteerden, verder zagen we niets van ze door het bijzondere bruine water dat door het rotten van de vallende bladeren als thee in kokend water werkt.
Het probleem van dit alles is dat je niet de kans krijgt om ZELF wat te ontdekken. Zelfs in de natuur is elke ervaring hetzelfde. Maar ja, part of the deal denk ik…. Nu klinkt dit alles heel negatief en dat is niet zo. We hebben het echt heel goed en de pillen van Rinze beginnen goed te werken dus elke dag wordt hij een beetje beter. Zelf moet ik nog een beetje over het tijdsverschil heen komen, maar verder is het gewoon heel fijn om samen te zijn. Consumptiemaatschappij of niet!
Het was vandaag een knokdag. Vooral voor Rinze. Zijn verkoudheid, griep, vermoeidheid zaten hem behoorlijk in de weg. Het leek eigenlijk de hele dag of hij ontzettend hooikoorst had en dat is toch wel heel sneu! Maar als een koene ridder heeft hij zich er doorheen geslagen. Tot zo ver het slechte nieuws.
We hebben vandaag heerlijk aan het strand gelopen, in prachtige natuur gefietst, door de drukke stad gereden en geshopt in een gigantische outlet (met als resultaat 1 onderbroek). Het eten is hier alleen zo’n issue. Alles is zo lekker. Dus het is moeilijk om maat te houden en dat is dan ook maar ten dele gelukt! Van anderen hadden we gehoord dat Miami eigenlijk een beetje saai is, en ik moet zeggen dat we ons daar wel bij aan kunnen sluiten, dus we vertrekken vandaag. Waar naartoe is nog steeds niet definitief. Dat hangt van het weer af. Voor gisteren was regen beloofd en dat heeft het ook een half uurtje gedaan (heel hard) maar toen waren we binnen. Verder is het hier klammig, maar wel fijn! Dus als dat vandaag weer zo is, vertrekken we naar de everglades.
En dan nu ons favoriete lokale grapje – vraag: “waar ken jij Gloria Este van?” antwoord: “van de Miami sound misschien?”
Vanmorgen ging de wekker om 7.00 uur. We hadden bedacht 45 minuten nodig te hebben, maar zoals later zou blijken doe je dan toch dingen te snel (hierover later meer)! Uiteindelijk gingen we dus heel gehaast met de auto naar de trein. So far So good! Rinze voelde zich al twee dagen niet helemaal goed. En dat uitte zich in de trein, waardoor hij de hele reis naar het lampje van het toilet heeft zitten kijken om te zien wanneer hij nu eindelijk vrij kwam, wat overigens niet gebeurde. Op schiphol kwam dat tot een eerste ontlading. Zijn ontbijt kwam er op dezelfde manier uit als hoe het naar binnen was gegaan…. (moeten we ons al zorgen maken?) Verder verliep het inchecken e.d. zeer vlekkeloos. We moesten alleen een paar keer extra stoppen bij een toilet.
Toen het volgende… Voor mijn lieve schoonmoeder vertel ik alvast dat het verhaal goed gaat aflopen (anders had ik dit nu niet kunnen typen). We zijn nog geen twee minuten onderweg of we horen een enorme knal en zien een enorme lichtflits. De mevrouw voor ons grijpt gillend naar haar hoofd, mensen om ons heen kijken in paniek naar elkaar. Ik zit tussen twee stewardessen in. Aan de ene kant zit Rinze en aan de andere kant de stewardess van BA. (Een beetje een rare opstelling, want de stewardess zat op een klein opklapstoeltje naast mij, waardoor wij op een semi tweetje zaten, dus met z’n tweëen op een rij, behalve bij het stijgen en hopelijk ook nog bij het landen. Maar goed, terug naar het verhaal). Ik zie dat Rinze ook geschrokken is, maar de BAjuf is redelijk rustig. Nu weet ik uit de verhalen van Rinze dat dat op zich geen geruststelling is. Stewardessen zijn getraind om in dit soort situaties rustig te blijven. Even klinkt de motor van het vliegtuig anders, maar dan klinkt het weer alsof hij aan het opstijgen is. De mevrouw voor ons huilt nu, maar de rest van het vliegtuig, begint langzaam weer in voorzichtige ontspannenheid te zakken. Toch blijft er een oplettendheid hangen onder de de passagiers. En er gebeurt niets. Er wordt niks omgeroepen. Dus belt de stewardes zelf maar even naar voren. En omdat we naast haar zitten vertelt ze ons welk drama zich net voltrokken heeft…. we zijn net door de bliksem getroffen….. Verder niets aan de hand :S .
Een half uur later landen we…. na een grondige controle op London en opnieuw in Miami door de douane zitten we nu in ons hotel in Miami Beach. Om hier te komen moesten we nog even onze auto ophalen. Geholpen door de zeer vriendelijke Miss Jacobs bleek toch weer dat goedkoop duurkoop is. We hadden de simpelste auto gehuurd, maar daar konden onze koffers niet eens in. Dus konden we een upgrade krijgen voor maar 10 dollar per dag. Daarnaast mocht maar 1 van ons tweëen de auto besturen, maar voor 10 dollar per dag was ook dat opgelost. En dan ben je toch opeens 400 dollar extra kwijt. (en ik hoor je denken, 400???? 15 dagen auto = 150 + 150 = toch 300? Maar ja, wij zijn ook nog even niet gewend aan die rottige taxes die bij dit soort verhalen nooit worden meegrekend.) daarbij komt dat ik een KLEIN foutje heb gemaakt, door de haast die ik eerder al beschreef. Ik heb mijn credit card thuis laten liggen…. Echt oerstom!!! Zeker in dit land, maar goed, zoals Rinze grootmoedig zei (met neutraal gezicht) “we veranderen er nu toch niets meer aan”. En daar gingen we met onze vriend voor de aankomende weken. Een gigantische Dodge! Het is nu 5 uur in de ochtend en ik ben wakker. De vakantie is nu echt begonnen!
Oh ja, met Rinze gaat het een stuk beter. Hij ligt lekker te snurken (rinze hier.. ik snurk niet!) naast me! Hopelijk doet een goede slaap de rest.
Oh ja 2, we horen net dat onze villa met zwembad in juli ook doorgaat!!! Dus onze volgende vakantie is ook al geregeld!! Heeeeerlijk!!!!
De spanning stijgt..... het regelen is begonnen. Deze keer weet ik zeker dat ik een paspoort heb en dat hij geldig is... mij kan niet meer gebeuren! Maaaarrrrr..... waar is nou toch dat sleuteltje van mijn koffer? Overal gezocht, maar nergens te vinden! HOE MOET IK MIJN SPULLEN NU MEENEMEN?? De spanning stijgt.
Vandaag is Rinze thuisgekomen vanuit Lagos en dus heeft hij nu echt vakantie! ik moet nog 2 dagen... Maar omdat ik er zo'n zin in heb, schrijf ik maar een blogje om het wachten wat te verzachten. (ik voel een liedje opkomen). Wat gaan we doen: We vliegen maandag via London naar Miami. Om 8.30 op schiphol zijn en we komen om ongeveer 2330 (Nederlandse tijd) aan op Miami International Airport. Wordt een lange dag, maar...KAN NIET WACHTEN!!!!!!!
Het is bijna weer zo ver! en omdat het de vorige keer zo goed is bevallen zal ik ook deze keer weer alles proberen bij te houden. We vertrekken op 1 februari (en voor de boeven die dan denken dat ze ons huis kunnen over nemen... think again, we hebben een logé!) naar het heerlijke zonnige FLORIDA!!! Hoera!!!! Veel leesplezier!! x Benno
