Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
De Berghoutjes in Aruba

Nieuwtje!

Posted on 16/10/2010 at 14:49

Nick zijn bovensnijtand komt door! Wat gaat het toch allemaal snel bij hem. En zijn andere tand zie ik ook al onder zijn tandvlees zitten...

Het wordt al echt een grote knul.... hij staat al op de bank. Wel met zijn buikje tegen de kussen, maar de kracht die hij al in zijn benen heeft is enorm. Zitten gaat ook steeds beter, alleen het kruipen heeft hij niet echt door.... meneer kruipt met veel moeite achteruit, maar hoe hij vooruit moet snapt hij nog niet. Waarschijnlijk slaat hij het kruipen gewoon over en loopt hij dadelijk gewoon achter papa en mama aan

Afgelopen donderdag ben ik voor het eerst naar mijn opleiding als professioneel masseur geweest. En het was erg leuk. Ik zou eigenlijk in een nederlandse opleiding zitten, maar aangezien er te weinig aanmeldingen waren, is het nederlands en spaans... nou ja, dan leren we er toch ook de spaanse taal bij... heb ik dat ook meteen gehad. Zal nog even navragen of ik daar ook een diploma voor krijg hahahaha

Over 2 weken ben ik voor het eerst weer 3 dagen alleen... nou ja, samen met Nick. Peter heeft dan een kidssurvival in Arikok National park en moet 2 nachten wacht staan. Zal wel even wennen zijn, maar gelukkig heb ik nog een man in huis.

Moet ik alleen geen dieren in huis meer hebben, want alleen dan raak ik lichtelijk in paniek. We hebben de laatste tijd kikkers in huis of baby sapo's (padden) Die beestjes zijn zo groot als een kwartje maar ik schrik mij iedere keer rot... Van de week liep ik 's nachts naar het toilet en begon te gillen... ik voelde weer wat op mijn voeten en toen sprong het tegen mijn scheenbeen... Peter dacht minstens dat er een inbreker in huis was. Eergisteren zaten er drie op de porche... vreselijke beesten, ik vind ze zo vies... maar ja je moet ze doden en dat vind ik dan wel weer heel zielig... Gisteren zat ik binnen op de bank en zag ik weer een kikker bij mijn dressoir. Aangezien men zegt dat je ze kan doden met zout, rende ik naar de keuken om het pak zout te pakken... Ik strooien en strooien maar dat beest liep gewoon door... uiteindelijk zat hij voor de deur bij de badkamer en heb ik het halve pak zout over hem heen gegooid. Toen zag ik hem niet meer. Maar ja, hoe verwijder je zo'n beest dan weer uit je huis. Een veger en blik heb ik niet meer, het blik is gesneuveld nadat wij de porche wilden verven en de halve pot met verf over de porche viel... dus heb ik een doosje gepakt en met de veger dat beest er op geveegd. Brrrr... vies.

Gelukkig beest verwijderd.... loop ik naar binnen, lig mijn halve huis voor met zout  Gelijk maar mijn huis een grote schoonmaakbeurt gegeven, was ik toch al van plan, maar nu moest het echt gebeuren. Gelukkig heb ik zout gebruikt en geen vloeibaar wasmiddel. Dit kan nl. ook gebruikt worden om die kikkers te doden. Alleen had ik dan gelijk een schuimparty kunnen geven.

Het huis schoonmaken hier op aruba is net als een uur sporten... je zweet je kapot. Peet vroeg gisteren nog aan mij of ik al gewend was aan de warmte. Ik denk dat je er nooit aan wen, maar dat je het accepteert. In het begin baalde ik er iedere keer van als ik net gedoucht was en als ik dan weer wat ik huis deed, het zweet weer van mijn rug mijn bilnaad in droop. Tegenwoordig boeit het mij minder, dan maar weer een duik in het zwembad of in mijn bikini het huis schoonmaken.

Het gras is altijd groener aan de overkant... Als je in Nederland zit, klagen we over het weer en hier op Aruba hebben we eindelijk mooi weer en is het weer te warm en verlang je toch weer een klein beetje naar de seizoenen die wij in Nederland hebben. Mooi toch... zo weet je iedere keer toch weer alles te waarderen en er van te genieten zodra je er weer bent.

Gisteren zijn we, nadat Peet uit zijn werk was, lekker naar het strand gereden. Ik had alles al klaar gezet, dus we konden meteen vertrekken. Aangezien Nick nu kan zitten, had ik een handdoek op het zand gelegd en hem er opgezet, kont op de handdoek en benen in het zand... hij vond het maar vreemd. Later zat hij er met zijn handen in en bleef maar wrijven in zijn handen. Waarschijnlijk vind hij het zand net zo irritant als zijn moeder hahahaha die zit ook liever op een bedje. Er liepen daar ook nog 2 vrouwen/meisjes met baby's. Eentje van 7 maanden en eentje van 9 maanden. Nou Nick was groter als die van 9 maanden en ook veel wijzer... Hij keek die meiden aan, wilde ze aanraken, lachte naar ze, maar van die andere baby's kwam weinig terug. Ik vind toch wel dat de arubaanse/colombiaanse baby's kleiner en jonger lijken als Nick. Waarschijnlijk komt dat omdat de ouders de kinderen zelf heel klein proberen te houden en wij als nederlanders de kinderen heel erg stimuleren om zo snel mogelijk alles zelf te kunnen. En als ze dat dat kunnen, balen we er weer van dat het zo snel gaat en hadden we ze toch liever ook nog lekker in onze armen liggen. Ach... Je moet gewoon echt genieten van iedere dag en alle bijzondere momenten in je opnemen en niet meer vergeten. Zo heb ik nog altijd het beeld in mijn herinnering van de momenten dat Nick 's nachts aan mijn borst lag. Dan keek hij mij aan met kleine zwarte oogjes, en genoot ik extra bewust van dat moment....

Nu als hij 's avonds ligt te slapen en ik voordat ik zelf ga slapen nog even bij hem kijk... druk ik een dikke kus op zijn hoofdje en bedank ik hem voor de mooie dag die hij mij weer gegeven heeft. En vertel ik iedere keer weer hoeveel ik van hem hou... Ik vind het heel soms best pittig om moeder te zijn, dat zeg ik eerlijk, maar dat heeft meer met mijzelf dan met hem te maken. Maar als ik naar hem kijk, denk ik weer, wat krijg ik er toch veel voor terug... Cliché, maar echt de waarheid!!!

Genieten houdt niet in dat je alleen maar lacht
En dat je nooit nachtmerries hebt in de nacht

Genieten kan zonder dat het zonnetje schijnt
En zelfs als iemand uit je leven verdwijnt

Genieten is niet alleen maar mogelijk met veel geld
En houdt niet in dat je nooit eens scheld

Genieten is het nemen van een dag zoals hij is
Met weinig, toch geen gevoel van gemis

Genieten is het geloven in dromen
Deze najagen en zorgen dat deze uitkomen

Genieten is het accepteren van wie je bent
Met alle plus en min's die je van jezelf kent

Genieten van iedere dag
Laat jezelf gaan, echt het mag!

En als je de gave van genieten niet bezit, kijk dan door de ogen van een kind.
Naar elk wonder dat er zich voor je ogen voordoet en voel je bemint.

Zodat elke dag een mooie dag is, de rest van je leven.
Je zal zien dat je meer uit het leven haalt en vooral dat je veel meer kunt geven.

                                                                                                              

 

 

 

Visite!

Posted on 5/10/2010 at 20:30

De afgelopen weken zijn echt supersnel voorbij gegaan...

Op 08 september is mijn lieve mama 50 jaar geworden en voor deze speciale dag hebben wij bloemen laten versturen namens Nick en had ik een leuke kaart met gedicht gemaakt. We hebben lekker geskypt en 's avonds (voor NL) zag ik de familie ook nog even via skype. Poeh, dan heb je het wel heel even moeilijk als je er op zulke dagen niet even echt bij kan zijn... maar ja... gelukkig zien we elkaar wel!

10 september moest ik om 13.00 uur bij de dokter zijn. Al heel lang loop ik met pijn in mijn schouder en nu met die kleine merkte ik dat het alleen maar erger en erger werd. Heb hiervoor al een lange tijd fysio gehad, maar niets mocht baten. Na al eerder onderzoek van de arts en ontstekingsremmers te hebben gehad, kwamen we tot de conclusie dat het een flinke slijmbeursontsteking zou moeten zijn. Een spuit als gevolg. Dit was een dermate lage dosering dat het mijn slijmbeurs geen kwaad zou doen, mocht het geen slijmbeursontsteking zijn. Dus ik wilde de gok wel nemen. Door alle verhalen over die spuit, was ik op het ergste voorbereid... enne trouwens ik heb een kind gebaard, dus kan onderhand alles wel aan natuurlijk ;-) Maar die spuit was totaal niet pijnlijk. Alleen van de verdoving werd ik natuurlijk weer eens naar. Dus die avond lekker vroeg mijn mandje in! En heeft het geholpen? JAAAAA, eindelijk pijnloos na al die tijd!

Op zaterdag 11 september hebben we Daan (vriend van Peet en nu ook van mij ) van het vliegveld afgehaald (wat een lefgozer he! dat hij durf te vliegen op deze datum ) en zijn we op ons gemakkie naar huis gereden. Onderweg natuurlijk al heel veel verteld over het eiland, maar dat zou hij allemaal nog wel te zien krijgen. Thuis aangekomen het hele huis laten zien, ff bijkomen van de vlucht en daarna zijn Peet en Daan in de auto gestapt om een lekker pizzaatje te halen bij Casa Tua... een super italiaan! Heerlijke pizza's, heerlijke salades! Zelf had ik een One Happy Island pizza.... dit is met mozzerella, garnalen, pesto en tja de rest weet ik niet, maar hij smaakte verdomd lekker Na het eten natuurlijk even zwemmen in ons zwembad... biertje erbij, wijntje erbij, even lekker afkoelen en daarna op tijd naar bed.

Op zondag was ik natuurlijk al lekker vroeg uit de veren om die kleine eten te geven. Peet en Daan volgde eigenlijk snel daarop. Gelukkig had Daan heerlijk geslapen in ons logeerbedje. Vandaag was Opendag Watersport... het eerste event wat Peter (samen met wat anderen) heeft georganiseerd. Dus moest hij om 9.30 uur op de zaak zijn. Daan ging hem daar helpen en ik ben om 10.45 uur naar kleine Daan (3jaar) zijn verjaardag gegaan (zoontje van Willem en Angelique, onze lieve buurtjes). Op vrijdag had ik al een cadeautje voor hem gekocht en daar was hij erg blij mee. Het was reuze gezellig zo met alle buurtjes op de porche. Ook waren er wat vrienden van Willem en Angelique over uit Nederland. Nadat ik lekker was gedoucht en omgekleed (kon mijn witte jurk maatje 40 aan !!!) was ik klaar om te vertrekken. Om 15.00 uur reed ik met Nick richting de kazerne. Na aankomst liep ik naar de bar en kwam al heel wat bekenden tegen. En ja daar was tie... in de hoek van de bar zat Daan lekker aan een biertje

Omdat het ook de verjaardag van Daantje was had Peter het zo geregeld dat er wat tafels en stoelen gereserveerd waren onder een afdak. Angelique had slingers meegegeven en Peet had ze opgehangen. Aangezien iedereen natuurlijk naar Watersport ging, was dit een hele leuke, handige oplossing om Daantje zijn verjaardag te vieren. Maar het was die dag HEET... niet te geloven... en aangezien ik natuurlijk weer persé die witte jurk aan wilde liep het zweet van af mijn rug zo mijn knieholtes in. De wind was weer eens weggevallen en later die week bleek ook waarom. De organisatie van het feest was super... een BBQ, een Band en een loterij... Voor die loterij kon je lootjes kopen aan de bar, per stuk 1 gulden, dus ik tien lootjes gekocht. Maar uiteraard mag je zoveel lootjes kopen als je wilt en er waren blijkbaar mensen die voor 125 gulden aan lootjes hadden gekocht. Resultaat... tot 4 a 5 keer dezelfde mensen die naar voren liepen om hun prijzen te innen... Iedereen riep, DOORGESTOKEN KAART, KAN NIET... SCHUDDEN DIE HAP... Aangezien Peet de loterij moest leiden, riep hij meteen de mensen naar voren die een grote mond hadden en liet hen de lootjes pakken om te laten zien dat het geen doorgestoken kaart was. Dit ging een aantal keren zo door, met verschillende mensen die moesten grabbelen maar het had geen zin... dezelfde mensen hadden prijs, waren waarschijnlijk voor het geluk geboren Nou ik heb ook heel veel geluk, alleen wat minder in dit soort zaken.

Maandag zijn we lekker naar Pure Beach geweest bij het Phoenix hotel, als je daar luncht mag je gratis gebruik maken van alle faciliteiten, en wij vinden het daar erg relaxt! En het eten is erg goed. Peter was aan het werk, dus Daan, Nick en ik waren met ons 3tjes... na het werk kwam Peter ook en uiteraard was ik de heren direct weer kwijt... VISSEN  op de pier. Peet met zijn hengel en Daan met een rolletje met draad... En the winner is................ Daan... 3 of 4 vissen en hij won tevens met het vangen van de meest vreemde vissen! 's Avonds hebben we voor het eerst onze BBQ gebruikt en lekker stukkies vlees gegeten. De vis die de afgelopen tijd gevangen was ging de vriezer in, die bewaarde we voor later... (visjes waren gewoon te klein, dus moesten we er meerdere hebben, wilden we volraken hahaha).

Dinsdag moest Peter weer werken, is Daan een stuk gaan touren over het eiland en heb ik het hele huis schoongemaakt. Zweten, zweten, zweten... 's Avonds waren we uitgenodigd voor een bakkie bij onze buurtjes Martijn en Annerie. Werden nog even verwend met een heerlijk bakje ananas met cocorum... Lekker maar gevaarlijk hahaha

Woensdag was Peet weer vrij en stond Babybeach op het programma. Baby beach ligt aan de andere kant van het eiland en is ongeveer 45 minuten rijden. Daar aangekomen waren er geen parasols meer beschikbaar. Snap ik ook wel, want de familie Berghout is niet zo heel snel en we kwamen tegen de middag daar pas aan. Dus moesten we een geel/wit windtentje huren met bedjes om voor Nick toch de nodige schaduw te hebben. Moet je voorstellen he! 2 mannen, een vrouw en een kind, in een klein soort van tentje. Kon mijn kont niet keren, nou is die niet zo klein maar toch... was spaans benauwd in dat ding, warm, de wind kwam alleen aan de onderkant naar binnen en je kon er niet normaal in staan, waardoor je er ongeveer met een hernia uit kwam... zeker als je een kleintje heb en je constant van alles aan het doen bent. Dus Peet zei, gaan jullie maar ff snorkelen dan blijf ik wel ff bij die kleine. Zo gezegd zo gedaan... het eerste stuk zagen we geen hand voor ogen... ja zand... Je moet het zo zien dat Baby beach een baai is die gevormd wordt door stenen pieren. Alleen had je aan de linkerkant een opening welke naar open zee ging. Hier stond aardig wat stroming, maar door die stroming ook veel vis... en het water was daar tenminste lekker koel. Nadat ik had gesnorkeld gingen Peet en Daan ook nog even (een uur)... en ondertussen was er een vaste parasol op het strand vrijgekomen, dus ik heb alle spullen gepakt en meegesleept naar die parasol... hehe eindelijk wind en eindelijk normaal bewegen.Om een uurtje of half 5 vonden we het wel weer mooi geweest en zijn we richting kazerne gereden om daar nog een drankje te doen. Onderweg bij Babybeach ook nog een "gelukkig" dode Boa gespot die op de weg lag... rillingen over mijn lijf... ik moet niets hebben van die beesten.

Om 1800 uur hadden we een tafeltje gereserveerd bij De Zeerovers. Een soort bar/keuken waar allemaal visserbootjes bij een steiger aanmeren om vervolgens hun vis te verkopen wat zij die dag gevangen hadden. Van te voren moest je al doorgeven wat je wilde hebben. Wij hadden gekozen voor "The catch of the day". Geen borden en geen bestek op tafel... gewoon wat papier en de vis, garnalen, aardappeltjes en gebakken banaan werden in vergiet met papier op tafel gezet... eet smakelijk! GEWELDIG vind ik dat! Lekker met je handjes eten en geen poespas... Relax!!! De heren zaten stampes vol na ongeveer 2 kilo vis/garnalen te hebben weggegeten.... maar met een drankje in ons handen en ons buikje gevuld, konden we genieten van een waanzinnige zonsondergang... wat is het leven toch mooi! En mocht je nu de vraag hebben wat nou de Catch of the day was... ik weet het nog steeds niet... maar het was heerlijk

Donderdag moest Peet weer werken en ging Daan naar Oranjestad om daar de boel te verkennen. Ik bleef thuis met Nick. De dag ervoor waren we de hele dag weggeweest en dan heeft hij een dagje rust en regelmaat nodig. De hele dag was hij al een beetje hangerig en vond ik hem al wat warm aanvoelen, maar in eerste instantie denk je aan de warmte in huis. 's Avonds zouden we naar Simon en Sabine gaan (collega en vriendin, die tevens zwanger is), maar toen ik op een gegeven moment naar Nick keek dacht ik al, dit is geen gewone warmte. Na de thermometer in zijn kont gestopt te hebben en ik de temperatuur zag oplopen naar een graadje of 39 wist ik meteen de reden van zijn hangerige bui. Dus besloot ik lekker thuis te blijven bij mijn mannetje.

De volgende dag had hij ook nog verhoging en ook ik voelde mij niet helemaal jofel. Nou ja beroerd eigenlijk... had last van mijn buik en was raar in mijn hoofd (niet helemaal nieuw voor sommige maar dit was een ander soort raar ;-)) 's Avonds zijn de mannen met z'n tweetjes naar het Casino gegaan... maar de champagne helaas kon in de koelkast blijven staan...

Zaterdag zijn we ons viertje boodschappen gaan doen bij de Pricesmart. Dit is een soort Macro, een hoop verschillende artikelen voor een betere prijs als in de gewone winkel. Voor palets frisdrank, bier en pampers gaan wij meestal daarheen... scheelt echt. EN ze hadden nu een mooie massagetafel in de aanbieding . Komt dat even goed uit, ik start 13 oktober aan mijn opleiding Masseur 1 En Masseur 2. En aangezien de huur van de massagetafels daar 250 per maand is en deze 450 gulden kosten (198 euro) was het geen moeilijke keuze. Alleen moest ik het natuurlijk nog wel even heel lief vragen, aangezien ik geen centjes meer verdien hahahaha

Ook hebben we van daar nog een heerlijke Banana Cream Cake gekocht... maar na het eten van de cake, vroeg ik mij toch echt af, waar de banaan was gebleven en waar de Cream

Na de pricesmart nog even naar de Superfood om BBQ vlees en de wekelijkse boodschappen te halen en om 1730 uur kwamen we weer thuis, dus het werd haasten, omdat Peet om 1800 uur had afgesproken. Heerlijk gegeten (vlees en de gevangen vis(jes), gedronken, gebabbeld en de mannen nog even gezwommen... leek net vakantie!

Zondag om 0500 uur de wekker... piep piep piep... oja Peet en Daan gaan vissen met Martijn... poeh he en dat na een avondje gezellig bier drinken. Ik blijf het knap vinden. Draai mij dan nog even om, om vervolgens weer heerlijk in dromenland te belanden. Helaas hadden de heren deze keer geen geluk, dus geen voorraadje kleine visjes in de vriezer.

Maandag ben ik met Daan en Nick een tourtje eiland gaan doen. In eerste instantie hadden we het idee om te gaan snorkelen bij Arachi maar aangezien het regende vonden we het slimmer om een tourtje te doen. Eerst het Lighthouse, vandaar uit naar de Hooiberg en daarna door naar Arikok National Park. Helaas was de auto weer eens niet in orde (iets met de radiator) waardoor wij niet het risico durfde te nemen om Arikok echt in te gaan, want het is een tocht van een uur met flink wat hellingen en dalingen. Aangezien het ook al weer ff geregend had kon je wel wat tegenslagen verwachten. Dus daar alleen ff een bakkie gedaan in het Visitors Center en daarna weer op naar huis.

Dinsdag met Nick naar het Consultatiebureau. Alles was prima, meneer is 71,5 cm en weegt 8,9 kg... not small  Normaal gesproken blijven wij wel even op de kazerne om bij watersport wat te drinken of om bij Peet ff te kijken, maar aangezien die druk was met inkopen doen voor het grote Country & Westernfeest, welke op vrijdag werd gehouden, gingen wij terug naar huis. Snel onze spulletjes gepakt en op naar Pure Beach!

Woensdag regen, regen en nogeens regen... 's avonds wel samen met Peet uiteten geweest. Daan was zo lief om op onze kleine knul te passen, dus wij konden weer even samen genieten. Nadat we ons netjes hadden aangekleed konden we vertrekken. We wilde Sushi eten, dus op naar de High Rise. Toen we eindelijk een parkeerplekje hadden gevonden keken we naar de motorkap en schrokken... er kwam rook uit... dit ga je niet menen dachten we allebei. De auto lekte koelvloeistof en de koelvloeistof zat dus ook niet meer in de daarvoor bedoelde bak... Balen! We hadden nog vloeistof in de auto staan, dus Peet vulde het meteen bij. Ik was bang dat we niet meer met die auto thuis konden komen, dus riep meteen: anders gaan we wel meteen naar huis en eten we een boterham... Maar Peet was er van overtuigd dat hij nog naar huis kon en vond mijn opmerking niet geplaatst  Het was onze avond en wat er ook zou gebeuren wij zouden lekker gaan genieten van deze avond. En dat hebben we ook gedaan... Bij Nobushi hebben we allerlei gerechten besteld en het eten was werkelijk helemaal TOP! Peter had op deze manier nooit sushi gegeten en hij had nog nooit zo bijzonder gegeten... Na het eten hebben we nog lekker zitten babbelen met de eigenaar en de chefkok... gelukkig heeft de auto ons ook niet laten zitten en hebben we samen een heerlijk avondje gehad. Thuis gekomen had Daan een klein kikkertje in huis gevonden en direct gedood. We waren bang dat het een baby Sapo was... Sapo's zijn grote padden welke voor kleine kinderen en honden erg gevaarlijk kan zijn. Ze spuiten gif tot 2 meter ver. De dagen erna vond ik trouwens iedere keer van die beestjes in huis... yak ... maar het blijken gelukkig geen sapo's te zijn!

Donderdag weer regen... 's avonds wilde Peter vroeg naar bed. Hij was de hele week al vreselijk druk ivm het Country & Western feest en moest op vrijdag van 's ochtendsvroeg tot 's nachts werken. Net voordat hij ging slapen moest hij nog even verzinnen wat hij aan wilde trekken, want ook hij moest verkleed met dit feest. Hij had al een cowboyhoed gekocht en daarbij moesten we dus nog kleding zoeken. Een blouse, een spijkerbroek en een theedoek waren zo gevonden, maar wat voor schoenen moest hij nou aan... Creabea Peter ging aan de slag... met karton maakte hij een laars voor over zijn sportschoenen. Wij zaten het zo te bekijken en ook wij raakte er door enthousiast. Dus op internet gekeken voor een voorbeeld cowboy laars en met het karton wat we ter beschikking hadden gingen ook wij aan de slag. Uiteindelijk was Peter klaar met een laars! We hebben ons rot gelachen... Daan vond het Beep me up Scotty laarzen en ik vond meer dat het een laars was voor een middeleeuwsfeest... Ook Peet zag dat het nou niet echt een cowboylaars was en gooide de handdoek in de ring en ging naar zijn bedje. Daan en ik maakte één laars af en gingen daarna ook slapen.

De volgende ochtend zat ik na Nick zijn fles al weer te knippen en te plakken. En zijn laarzen waren echt heel leuk geworden. Aangezien het deze dag weer regende en een stranddag konden we wel weer op onze buik schrijven, gingen Daan en ik op pad voor verkleedspulletjes... En dat hebben we gevonden... ik een witte cowboyhoed en een Dolly Parton pruik, Daan een hoed, een sjaaltje en een nep snor en sik... Daarna nog even doorgereden naar een speelgoedzaak om 2 pistolen te kopen en we waren klaar voor het grote feest. Annerie was zo lief om deze avond op Nicky te passen. Dus om 20.30 uur waren we klaar om te gaan feesten. Voordat we naar binnen gingen deed ik mijn pruik op en Daan zijn snor en sik... en we liepen naar binnen. Peet stond toevallig bij de ingang en zei hallo, maar herkende ons niet... Geweldig... dat was de bedoeling. Alleen door het zweten viel na 1 minuut Daan zijn snor en sik al af en na een uurtje mijn pruik op gehad te hebben vond ook ik het wel weer genoeg... Jeetje wat was dat heet zeg en JEUK, niet normaal meer! Het feest was erg gezellig... super geregeld en de zaal zag er fantastisch uit. Complimenten!

Zaterdagnacht kwam Peter om half drie helemaal versleten thuis om vervolgens 's ochtends om half 10 weer alles af te gaan bouwen. En de spullen te retourneren welke zij geleend hadden van diverse bedrijven. Om 15.00 uur kwam hij eindelijk thuis... Heeft zich even opgefrist en is daarna met Daan tot een uurtje of half 8 gaan vissen. Op weg naar huis hadden we eten van TGI Fridays meegenomen en zijn we vroeg gaan slapen.

Zondag eindelijk weer mooi weer!!! Lekker naar Purebeach gegaan en 's avonds gingen de heren stappen! Voordat ze vertrokken stond ik ze uit te zwaaien bij de porche. In mijn ooghoek zag ik al wat lopen en ik zag dat het een kakkerlak was. Door het slechte weer zijn de putten naast onze woning aardig vol geraakt en komen die beesten naar buiten. Ik snel naar binnen om een zaklamp en BOP te pakken en na het schijnen op één beest en direct te spuiten hoorde ik ineens allemaal beestjes wegrennen over het grind... ik keek met mijn zaklamp en zag allemaal kakkerlakken in alle richtingen rennen. Binnen een seconde was ik binnen en heb ik snel de deuren gesloten. Bah, wat een vieze beesten zijn dat. Een uurtje nadat ze weg waren werd ik door Peter gebeld... Ze stonden bij de Lighthouse om even te kijken naar het onweer wat er gaande was op het eiland. Maar al snel zaten ze weer in de auto... over Peter zijn voet liep een mega grote duizendpoot... en als deze je steken dan ga je echt even zitten en heb je ook tegengif nodig. Niet dat het dodelijk is, maar pijnlijk is het wel. Een uur daarna belde hij weer "groot feest hier hoor, alles is dicht!" Het enige wat open was, was The Soprano's een pianobar... Het was er erg rustig, maar Daan en Peet vermaakte zich samen prima... Alleen het bestellen van drank ging niet erg makkelijk. Er kwam een serveerster bij hun tafel en vroeg wat willen jullie drinken... doe ons maar een tequilla... Toen ze terugkwam met één tequilla, vroeg Peter, Do you have one tequilla for me too... waarop zij antwoordde, Two for you... Peter: No one for me too... dit ging een tijdje zo door en aangezien die gasten steeds meliger werden en de serveerster steeds kribbiger kun je je wel voorstellen wat voor situatie dat is geweest... (de mensen die Peet goed kennen, weten denk ik wel hoe dit is gegaan!) In ieder geval was de serveerster blij dat de heren uiteindelijk vertrokken.

Maandag... Peter vrij en de laatste hele dag voor Daan... nog even lekker genoten bij Pure Beach. De heren gingen nog even lekker vissen. Na 2 uurtjes moest ik echt naar huis omdat het bijna bedtijd was voor die kleine dus riep ik de heren om te gaan. Daan voorop en Peet er achter... De pier waarop ze aan het vissen waren bestaat uit diverse keien en loopt dus ongelijk... Als eerste verstapte Daan zich maar kon zich gelukkig goed rechtop houden. Maar Peter zou Peter niet zijn... Met zijn flipflapvoeten liep hij over de stenen, verstapte zich, stootte zijn teen heel hard tegen een steen, waarna hij zijn teen alle kanten op zag buigen behalve de goede. En dan ook nog jezelf proberen staande te houden met alle spullen in je handen. Het zag er niet uit, Daan kwam niet meer bij... alleen Peet kwam een beetje witjes aan op het strand. Die is gebroken dacht Peet, dus strompelend naar de auto, op naar huis, want naar het ziekenhuis wilde hij niet. Gekoeld met ijs en maar afwachten of het minder zou worden (natuurlijk niet!!!). 's Avonds zouden we uiteten gaan om onze laatste avond met ons viertjes nog even goed af te sluiten. Peet liep wel mank maar gelukkig kon hij nog wel staan. Heerlijk gegeten bij de Mexicaan en tegelijkertijd naar een show van dansende arubaanse meisjes gekeken. Het was een leuke avond.

Dinsdag nog even relaxed gedaan, Daan nog even wat laatste spulletjes gekocht en om half 3 op naar het vliegveld! Even snel afscheid genomen, want zowel wij als Daan namen liever geen afscheid, maar helaas, ik moest snel mijn zonnebril weer opzetten, want de tranen stonden alweer in mijn ogen... Dag Daantje tot de volgende keer maar weer!

Nu een week verder, want vandaag is het weer dinsdag... gaat het leven gewoon weer door. Ondertussen regent het nog steeds pijpestelen. Vrijdag hebben we gezellig even bij Martijn en Annerie in de tuin gezeten, Zaterdag ben ik naar de kapper geweest en is Annerie gelijk met mij meegegaan. Hebben daarna direct gebruik gemaakt van de vrije tijd die we hadden (zonder kind) en hebben lekker in Oranjestad op een terrasje gezeten. Thuis gekomen zaten de mannen met de kids in het zwembad en hebben we een hele leuke dag gehad. Zondag moest Peet werken en zouden wij ook die kant op gaan maar aangezien het regende en onweerde ging dat feestje helaas niet door.

Vanochtend even een bakkie wezen doen samen met Nicole en IJssel bij een vriendinnetje van ons... en nu lekker achter de pc... eindelijk de langverwachte blog aan het schrijven terwijl mijn lieve ventje ligt te slapen.

Met Nick gaat het trouwens fantastisch, kan al bijna zitten, heeft ook een mooie kinderstoel van ons gehad, waar hij heerlijk in zit... Lacht nog steeds de hele dag... Tja het is en blijft gewoon echt een wereldventje... ! En die andere vent van mij ook

 

 

 

 

 

 

Snel weer een blog

Posted on 29/9/2010 at 15:34

Lieve lezers van onze blog...

Binnenkort zal ik weer een stuk schrijven over onze gebeurtenissen in Aruba... doordat wij een gast op visite hadden en wij het zowiezo ff wat drukker hebben gehad, heb ik geen tijd gehad om te schrijven...

Maar onze nieuwe avonturen zullen binnenkort verschijnen

Tot snel

 

Nieuwe avonturen....

Posted on 2/9/2010 at 14:06

Hier zit ik dan, op mijn loungeset op de porche met mijn laptop op mijn schoot.
Nick zit naast mij in een hoekje te spelen met zijn plastic sleuteltjes.

Nick en ik waren lekker aan het zwemmen, maar ik zag de wolken steeds donkerder en donkerder worden en ja hoor het begon te regenen.
Nu is regen niet zo heel erg, maar het kan hier ook ineens gaan onweren en daar heb ik met een klein kind in het water geen trek in.
Peter is nog aan het werk en komt als het goed is zo thuis. Om half drie is zijn werktijd afgelopen en met een klein half uurtje rijden is hij dan weer thuis.

De afgelopen week heb ik niet per dag bijgehouden wat we hebben gedaan. Maar uiteraard is er weer zat gebeurd.

Verleden week zaterdag zijn we gezellig met Perry, Nicole en IJssel naar Havana beach gegaan. Nou ja, niet samen, want Per en Nicole zaten er om half 10 al...
En volgens mij deden wij toen net onze oogjes open :-)
Om een uurtje of elf kwamen ook wij op het strand aan. Een heel erg leuk strandje wat erg geschikt is voor gezinnetjes.
Het water loopt er geleidelijk af en er zijn wat speeltoestelletjes etc. om de kinderen wat te vermaken. Nu zie ik Nick nog niet van de glijbaan gaan, maar voor kinderen die al zelfstandig kunnen spelen is het ideaal.
Voor de strandbedjes moet je wel betalen en wel te zeggen 30 gulden per 2 stoelen. Dat is omgerekend ongeveer 6 a 7 euro per stoel... maar dan hebben we het hier niet over kleine strandstretchers maar over 100cm matras die op de bedjes liggen.
Een lakentje wordt er voor je overheen gedaan en slapen maar. Voor Nick ideaal...! Parasolletje zat er bij in begrepen.
De afgelopen weken ben ik flink aan het oefenen geweest met Nick om hem zelfstandig op zijn buik te laten rollen. En wat denk je... ik zit met Nicole te praten en ik zie Nick ineens een draai naar links maken... zo op zijn buik... ik natuurlijk hartstikke trots.
Maar vond het gelijk ook wel even wennen. Want meneer bleef het doen... en dat betekent goed opletten! 's Middags wilde ik hem laten slapen maar hij bleef heel onrustig. Zat maar op zijn handjes te sabbelen.
De volgende dag begreep ik waarom... in het zwembad vrat hij bijna mijn vingers op en toen voelde ik een heel klein scherp puntje in zijn mond... Zijn "eerste" tandje :-)
Een nog trotsere mama en papa ....!

Zondagochtend door Nicole opgebeld of ik zin had om naar de Markt te gaan... en dat vond ik heel leuk.
Ik wilde nl. een aantal dingen kopen voor op de muur aan de porche... van die gekleurde gekko-tjes en visjes.
Nicole had nog wat souvernirs nodig voor haar neefjes en nichtjes in Nederland. Want zij vertrekt donderdag voor 5 weken naar Nederland. Ik ga haar nu denk ik al missen :-)
Dus lekker rondgestruint op de markt... even wat gedronken en terug naar huis... dachten we...
Ze start de motor, rijdt weg en wil remmen... remt die auto niet meer goed... echt diep in trappen en dan stopte we wel, maar het werd steeds slechter.
Zij de auto aan de kant gezet... keek ik naar waar wij gereden hadden... allemaal remvloeistof... tja das niet goed...
Perry gebeld... die kwam aanrijden met zijn auto nog half in de was en wij mochten in die auto verder gaan en hij ging de auto proberen te maken.
's middags kwamen Jeroen (neef) met vrouw en kind.... Even lekker gezellig buiten gezeten en die kleine van hun (Valentina) lekker met Johanna in ons zwembad.
Ze gingen laat weg en bleven niet eten, dus om 20.30 uur zei ik tegen PEter dat ik nu echt wat moest eten anders zou ik van mijn stokkie gaan. Ik had 's middag nl. ook niets gegeten.
Dus Peter lekker chineesje gehaald... oh dat is zo lekker hier bij Yami Yami!


De afgelopen weken hebben we heerlijke dagen gehad... Peter is nog een keer wezen vissen met de buurman en een vriend en 's avonds zijn de vissen dan ook direct op de BBQ gegaan.
Baracuda is echt een heerlijke vis... Peter had ondertussen ook iets van 8 doktervissen gevangen maar aangezien dit meer een aquarium vis is en een zandeter is, begrijp je misschien al dat deze vis niet echt heel lekker was!
Om onze buurtjes te bedanken voor alle hulp wilde wij ze uitnodigen om uit eten te gaan bij Fishes & More. Helaas konden Martijn en Annerie er niet bij zijn, want Annerie vertrok maandag naar Nederland.
Dus zijn we op woensdag gezellig met Perry en Nicole uit eten geweest en het was reuze gezellig.

Verder zijn Peet en ik een aantal keren wezen snorkelen. Heerlijk is het om zomaar ineens te beslissen dat je naar het strand wil en daar dan binnen een half uur in het water te spartelen.
Natuurlijk moeten we dan eerst nog even nadenken wat we voor Nick allemaal mee moeten nemen en helaas gaat dit niet altijd helemaal goed. Halverwege kom ik er dan achter dat ik zijn zwemspullen vergeten ben. Niet echt handig want zijn hoedje en UV shirtje heeft hij echt nodig.
Nick heeft van zijn oma's zwembandjes gehad. Van oma Marijke een rode en van Oma Danielle een gele... hij vind het fantastisch! Alleen moet je dan wel een zwemluier bij hem aantrekken voordat je hem in zo'n ding zet.
Eén keer hier in het zwembad hadden we zoiets van nou hij kan wel ff lekker in zijn blote kont. Wij Nick in dat ding gezet en drijven maar... Peter houdt er van om onderwater te zwemmen en toen hij van onderaf naar boven keek dacht hij, wat zie ik nou???
Hij tilde Nick met zwemband en al een stukje boven het water en toen schoten we allebei in de lach... Hij had een stringetje aan... Heel dat bandje zat tussen zijn kont, maar meneer trok er zich niets van aan hahaha

Natuurlijk hebben we ook weer wat meegemaakt vwb de dieren hier.
Voordat ik ging slapen, moest ik nog even naar het toilet, maar Peter ook. Gelukkig hebben we hier twee toiletten, dus hij ging naar de kleine en ik liep naar de badkamer.
Toen ik klaar was, stond ik mijn handjes te wassen bij de toilettafel, tot ik ineens wat op mijn haar voelde vallen en daarna plok... zo op mijn schouder en op de grond... ik zag wel wat ik mijn ooghoek in de spiegel maar je staat er gewoon niet bij stil op dat moment wat het is.
Ik keek naar beneden en daar lag er weer één, een groot plakkie (gekko-tje) en hij rende als een gek weg... maar ik ook... met de rillingen over mijn rug rende ik half gillend naar de slaapkamer waar ik onder de lakens kroop. Jak... ik voelde me echt vies... waarom... nou omdat ik naakt in die badkamer stond.
En dat beest dus om mijn naakte lijf terecht was gekomen... Peter kwam direct bij mij in de slaapkamer kijken en zag mij daar liggen... toen ik het verhaal vertelde liep hij naar de badkamer om dat beestje te pakken.
Maar hij zag hem niet... ik wist zeker dat hij daar nog zat, dus ook ik kwam weer kijken... "Daar zit tie"... Hij zat gecamoufleerd als een voeg, op een voeg in een hoek van 90 graden... daarom zag Peet hem niet...Echt een vreselijk grappig gezicht. Toen Peet hem eindelijk te pakken had, nadat ik alweer half gillend was weggerend omdat het weer op mij af kwam rennen, liep Peet naar de Porche deur om hem daar te ontdoen van dat beestje.
Hij deed de deur een klein stukje open, zodat hij zijn hand naar buiten kon steken en zwaaide met zijn hand heen en weer zodat het beestje er af zou gaan.
Maar het bleef maar zitten, Peet steeds harder schudden met zijn handen, maar die zuignappen van dat beest werken erg goed... na 5 minuten schudden, liet hij eindelijk los.
Waarschijnlijk zat dat beest heerlijk op zijn gemakje op het badkamerplafond, totdat ik naakt binnenliep... hij is zich waarschijnlijk rot geschrokken... een aangezien dat beest geen oogleden heeft en zijn ogen niet kon sluiten, heeft hij waarschijnlijk zijn pootjes voor zijn ogen willen doen... maar ja, dan val je naar beneden ;-)

Nick zijn tweede tandje is ook al door... zo snel is dat ventje... ! En het terugrollen op zijn buikje gaat ook fantastisch. Alleen het terugdraaien niet.
Nachten achter elkaar hebben we ieder uur een huilend kind weer op zijn rug moeten leggen. Op zich geen probleem, maar het breekt je wel een beetje op.
Respect voor iedere ouder waarvan het kind slecht slaapt en hele nachten op zit... Nick is echt een goede slaper, altijd geweest, dus eigenlijk mochten wij niet klagen.
Maar gelukkig door een goede tip, hebben we nu een zijslapertje gekocht en ligt Nick gewoon weer heerlijk te slapen 's nachts!
Omdat hij nu tandjes heeft, gaat hij steeds meer gekke bekken trekken. Hij lijkt af en toe net een oud mannetje zonder gebit... trekt zijn onderlip over zijn bovenlip en blijft dan een tijdje zo zitten... geen gezicht :-)
Hij gaat alles nu ontdekken... wil alles vastpakken en vasthouden. Ook je onderlip, neusvleugels of oren.... geloof mij... het is nog een baby maar tjonge was heeft dat ventje een kracht.
Laatst zat Peter met hem op de bank en stond ik de afwas te doen, toen ik ineens een gil hoorde in de woonkamer... ik keek en zag Peet zitten met een vinger van Nick in de ene en een duim van Nick in zijn andere neusgat. Hij had zijn neusschotje vast en trok er met alle kracht aan. AU!
Ook mijn haren vindt hij reuze interessant... begrijp af en toe toch niet waarom ik mijn haar nog niet kort geknipt heb... Met een kleine is het niets en hier op Aruba loop ik alleen maar met mijn haar vast, omdat het veel te warm is met lang haar.
Maar met mijn haar kort knippen hoef ik bij Peter niet aan te komen ;-)
Iedere dag oefen ik met Nick het terugrollen en nu ook het zitten... hij gaat steeds beter zitten. Moet hem natuurlijk nog wel een klein beetje ondersteunen, omdat hij nog niet echt zijn evenwicht kan bewaren, maar er komt schot in.

Afgelopen zaterdag zijn we met ons drietjes naar een strandje gegaan om lekker te snorkelen. Daar aangekomen zat er een arubaanse familie heerlijk te genieten van water, zee, strand en eten.
Je moet het zo zien dat er allemaal vaste parasolletjes op het strandje staan en wie er als eerste komt, wie er als eerste maalt.
Dus wij gingen bij het laatst overgebleven parasolletje zitten. Een parasolletje verder zaten vier oudere dames (oma's van de familie) heerlijk op hun stoeltje.
Bij het zien van Nick waren ze gelijk in de wolken en ze vroegen meteen of Peter Nick even wilde laten zien.
Dus Peet liep direct naar de oma's... Nick werd uit handen genomen en meteen op schoot gezet... jammer dat ik geen foto van heb gemaakt... Je had hem moeten zien zitten... het was ook een heel grappig gezicht... dat witte lijfje met blauwe ogen tussen die grote bruine lijven hahaha
Ze zeiden dat wij samen wel lekker het water in konden gaan en dat zij wel zouden oppassen. Mijn gevoel vertelde mij dat het best zou kunnen, maar toch kon ik het niet.
Vreemde mensen en dan zelf lekker de hort op... Nee, dat ging tegen mijn principes in.
Later kwam er een meisje aangelopen met een klein baby-tje in haar armen. En ze kwam direct naar ons toe... ze vroeg of ze ons zwembandje even mocht lenen.
En wij vonden dat geen probleem... later kwam ze terug en raakte we aan de praat. Die kleine van haar was 6 dagen jonger als Nick... wauw... als je het verschil zag... dat was echt heel apart.
Nick was groot en heel wijs... wilde het meisje aanraken etc. En dat meisje (wat trouwens echt heel veel overgewicht had) kon bijna niet bewegen en keek ook niet zo helder uit haar oogjes als dat Nick deed.
Maar het was wel een schatje! Ze stonden er trouwens ook al versteld van dat Nick al 2 tandjes had... maar ja wie niet... :-)

Die avond zijn Peter en ik lekker samen op stap gegaan. Om 2000 uur meldde onze oppas zich (een bekende van de buren, en ik had vrijdag al een kennismaking gehad) en vertrokken we naar Chef Tabbles waar we echt heerlijk gegeten hebben.
En ook heerlijk gezeten hebben... gewoon ff samen... na 2 maanden. Nu is Nick echt een geweldig mannetje, want als hij meegaat uit eten, is hij altijd rustig, lacht en/of ligt te slapen. Maar toch... gewoon het feit dat je er even geen omkijken naar hebt, geeft al rust.
We hebben daar 2 1/2 uur gezeten en aangezien we rond 1 uur thuis zouden zijn... hadden we nog even de tijd om naar het Casino te gaan.
Leuk... even tijdverdrijf... Peter is geen grote gokker en ik ook niet... we vinden het gewoon leuk om met bijv. nu hier 100 dollar te spelen en dan proberen met de winst die je uit een kast haalt verder te spelen.
En het resultaat van de avond... 11 dollar winst :-), maar wel 2 uur lekker bezig geweest, gratis gedronken (want dat is normaal hier in Casino's , trouwens ook in de USA) en heerlijk geluisterd naar een arubaans bandje wat daar live aan het spelen was.
Top avondje!

Gisteren was ik opnieuw op de kazerne omdat ik naar de dokter moest voor mijn schouder. Waarschijnlijk heb ik toch een chronische slijmbeursontsteking en krijg ik volgende week een spuit in mijn arm. Zou eigenlijk deze week al zijn, maar hij wil dat ik nog heel even mijn medicijnen blijf slikken.
Werd Peter gebeld door Annerie met de boodschap dat hun bootje erg beschadigd is door de storm de vorige nacht en dat de boot op open zee gelegd moest worden omdat het anders misschien nog erger beschadigd zou raken en misschien wel zou zinken. Aangezien Martijn (Annerie haar vriend) in St. Maarten zit vanwege de orkanen, had zij Peet om hulp gevraagd.
Dus zijn we samen met Roel, een collega, naar het haventje gegaan. En inderdaad, de boot was aardig beschadigd. Helaas lagen er niet genoeg ankers in de boot en de anker die er in lag was iets te klein om hem veilig in het open water te leggen. Dus hebben ze de boot strak aan lijnen aan beiden kanten vastgemaakt, zodat het de steigers niet kon raken.
Nu maar hopen dat het rustig op het water blijft. Het haventje ligt gewoon aan het strand, bij Moomba beach... waar ook allerlei strandtenten en hotelletjes staan. Dus na het bootverhaal hebben we nog even lekker een drankje gedaan, om zo gelijk maar even van het uitzicht te genieten :-)

Het is momenteel echt vreselijk warm... doordat het orkaan seizoen is en orkaan Earl, Danielle en Fiona zich al hebben aangemeldt bij de bovenwindse eilanden, trekt de wind hier weg.
Geloof mij, dat als je hier woont en je moet je dagelijkse dingetjes doen, dat het bijna niet uit te houden is. Als je op vakantie bent, pas je je aan en vind je het waarschijnlijk wel warm, maar dan geniet je er van.
De hele maand september schijnt het hier bloedheet te zijn.

Heb ook net te horen gekregen dat Peter in februari een cursus van 4 weken moet doen op Curacao... Waarschijnlijk gaan Nick en ik dan ook lekker twee weken die kant op, zodat we meteen vakantie vieren.
Het is één uurtje vliegen hier vandaan... en ben je weer totaal in een andere omgeving, want wat dat betreft lijken Aruba en Curacao totaal niet op elkaar.
Heb ik van horen zeggen, want ben zelf nooit op Curacao geweest.
Zo kom je tenminste nog eens ergens... in plaats van een weekje Texel of Terschelling, pakken wij een weekendje Curacao, Bonaire of wat dan ook...

Wat een luxe hè!!! ;-)


 

Weer een week voorbij...

Posted on 13/8/2010 at 18:16

Donderdag 05 augustus
Peter 's ochtends weer vroeg zijn bed uit om te gaan zeevissen - 8 vissen gevangen!!! Ik vroeg in de ochtend naar de Leen Bakker gereden om gordijnen voor de schuifdeur te kopen. Natuurlijk moest Peet deze direct ophangen nadat hij terug was van het vissen... en niet van mij hoor! Maar puur uit zich zelf, hij kan dat gewoon niet laten liggen.

's Ochtends zat ik lekker in de tuin zie ik ineens wat in mijn ooghoeken rennen. Ik sprong op want twee meter van mij vandaan rende een Leguaan van een meter lang als een idioot door de tuin heen. Hij had nog net zijn tong niet uit zijn bek hangen.
Uiteraard moest er 's middags ook wat gebeuren. Een klein groen hagedisje zat bij ons binnen voor de hordeur heerlijk naar buiten te kijken. Die beestjes moet je niet binnen hebben dus Peet via de andere kant van het huis naar binnen om dat beestje van achter te benaderen. Hij had hem al snel te pakken en kwam met hem naar mij toe lopen. Ik wilde hem wel even zien. Schattig diertje, by the way. Peet liep naar de muur en wilde hem daar op zetten. Ik zeg nog, Peet die beestjes hebben geen zuignappen en lopen niet over een gladde muur heen. Maar Peet moest die natuurlijk eerst zelf uitproberen.
Beestje valt op de grond, zet hem op een lopen en draait zich glijend over de plavuizen naar de porche deur toe en schiet door een gaatje naar binnen.
Nu hebben we dus nog steeds een huisdier... ik noem hem maar Japie de Lizard.

's Avonds lekker uiteten geweest bij de Paddock en daarna de toerist uitgehangen in de stad door overal even te koekeloeren (is dat eigenlijk wel een woord???)
Naast de Paddock ligt een haven vol met jachten. Het is werkelijk niet normaal wat daar ligt. Met helicopters en al op het dek. En dit zijn gewoon privejachten he! Dus geen cruise of wat. Nou Piet, je hebt je boot verkocht... we hebben er hier eentje voor je uitgezocht. Denk dat je er wel een baantje bij moet nemen, maar dan heb je wel wat.
Nick zo vreselijk vrolijk!

Vrijdag 06 augustus
Vroeg opgestaan... Nick pas wakker om kwart voor elf... last van een kater :-)
Peter drupsysteem in tuin aangelegd... opnieuw helemaal gesloopt. Ook nog 6 dozen vol met bladeren uit de tuin geharkt...
Ik gewassen, kleine verzorgd, boodschappen gedaan en opgeruimd.
o ja en 's ochtends nog even met mams en piet geskypt.
En met mijn oma gebeld via Skype... dat scheelt echt geld. En aangezien zij geen computer heeft en niet gratis kan skypen is dit toch wel een uitkomst.
's Avonds uitgenodigd bij Perry en Nicole, hoekhuis... zijn in verwachting van een tweede, was erg gezellig.
Nick ging mee in de normale kinderwagenbak, maar die kan wel in de schuur want het is veel te warm in dat ding... moet echt die wandelwagen gebruiken, maar dan in lig stand. Dan komt er nog een beetje wind bij hem.

Zaterdag 07 augustus
Beetje uitgeslapen... ofterwijl even terug naar bed na de voeding van Nick.
Opgeruimd, eindelijk mijn moeder weer gesproken en gezien via Skype! Wat heb ik haar gemist!
Peter het drupsysteem afgemaakt in de tuin... erg netjes geworden en vooral handig.
Sensorlicht aangelegd voor de veiligheid aan de zijkant van de woning. Die gaat aan als er beweging is... nou heel de avond het licht aan en uit natuurlijk... het stikt hier van de insecten dus als die voorbij vliegen gaat dat ding ook aan.
Nick veel geslapen vandaag en verder super vrolijk... weer met papa gezwommen en met mama mee geweest naar General Store, de Gamma, van Aruba... in de draagzak. Zo leuk vind hij dat! Alleen hij wordt helemaal wild van de dingen die hij ziet en wil heel graag alles vasthouden :-)
Lekker gegeten saampjes en vroeg naar bed.

Zondag 08 augustus
We zitten er al weer een maand!!! Wat gaat de tijd snel zeg... zie je voor jullie het weten zijn die drie jaar voorbij en zijn we al weer in Nederland. Ik wilde bijna thuis schrijven, maar dat is het natuurlijk niet meer... dit is nu thuis voor ons... al is het soms nog best onwerkelijk.


Vandaag vroeg opgestaan! Als eerste hebben we oma en opa Mondt gebeld... het was een zeer leuke verrassing voor hen. En wij vonden het ook leuk om hun weer te horen en te horen dat alles goed gaat!
Daarna nog even met Mae en Pai geskypt en tussen het skypen stond Peter alweer te boren. Grappig, want zo konden we aan mijn ouders vragen wat zij er van vonden.
Verder: Spiegel opgehangen, leuke gordijntjes opgehangen, schilderijtjes opgehangen, plantjes voeding gegeven, logeerbed in elkaar gezet, schilderijen buiten opgehangen, brievenbus opgehangen. Ik alle dozen uit de logeerkamer nagekeken, in de schuur gezet, schuur opgeruimd, Peter geholpen... dressoir ingeruimd/opgeruimd.
Huis opgeruimd. Pffffffffffffff ik word er al moe van als ik het zo allemaal opschrijf, laat staan als je er mee bezig ben geweest. Is trouwens niet zo gek dat als wij wakker worden het net is alsof we door een vrachtwagen zijn overreden. Zo zien we er ook 's ochtends een beetje uit :-)


In de logeerkamer was ik lekker met dozen aan de gang. Die stonden in de vaste kast en op het moment dat ik een doos uit die kast haal, zie ik een zwart ding door de lucht vliegen richting mijn borstkast... nog niet wetende wat het was bleef ik op dat moment nog wel rustig. Maar nadat ik verder keek naar waar het naar toe rende, begon ik spontaan te gillen.
Een zwart hagedis rende als een waanzinnige door de kamer. Waarschijnlijk net zo geschrokken als ik. Met kippevel op mijn huid rende ik naar Peter. Peter naar de kamer en ik wachtend in de tuin. Ben er niet bang voor maar ze moeten niet aan mij komen :-)
5 minuten later kom Peter de tuin in lopen met het beestje. Alleen moet het arme beestje het nu met een halve staart doen. Het rende weg toen Peter zijn staart beet had en dat verliep niet helemaal goed :-(
Nick was echt weer geweldig vandaag... de hele dag lachen gieren brullen met dat kind. Echt een heerlijk ventje!

Maandag 09 augustus
Een dagje rust! 's Middags even lekker met ons drietjes naar het Arachi-strand gegaan. Snorkelset mee, tentje voor Nick mee zodat hij lekker in de schaduw in de wind kon liggen/slapen. Een heel mooi stukje strand met rif waar alle boten voor anker gaan zodat de mensen het water in kunnen om te snorkelen/duiken.
Een stukje meer op zee ligt de Atilla, een vrachtschip welke in de tweede wereld oorlog door de duitsers tot zinken in gebracht.

's Avonds waren we uitgenodigd voor een verjaardagsborrel bij een collega van Peet (onze overburen), we kwamen er pas laat aan, want plannen is niet echt onze sterkste kant :-) We gingen pas om 1900 uur eten en daarna Nick in bad, Nick zijn laatste flesje geven, zelf even douchen en om 2100 uur kwamen we daar aan.
Er was nog een baby van 4 maanden aanwezig... een meisje... maar wat een verschil zeg... Nick is al echt een grote jongen! En dan bedoel ik, hij is lang, hij is stevig maar hij is ook wijs... ! Zeg iedere moeder dat van zijn eigen kind ? ;-)


Dinsdag 10 augustus
Kapstokje opgehangen, lampjes opgehangen in de berging en in de logeerkamer. Spiegel opgehangen, memobord keuken opgehangen. Voor het eten kwam Nicole nog even buurten met IJssel, haar dochtertje van twee. En had de vraag of ik met haar 's ochtends wil gaan wandelen. Zij is zwanger en wil graag zodra die kleine er is gaan wandelen. Logisch want wat moet je anders met zo'n kleine baby doen.
In huis is het best warm en om nou de hele dag in huis te hangen. Ben toch wel erg blij dat wij Nick de eerste maanden in Nederland hebben meegemaakt! Zodat ik daar lekker met hem veel heb kunnen wandelen.
Nadat Nicole weg was, ging ik verder met mijn eten klaarmaken tot ik haar weer in de tuin zag. "Daar ben ik weer"... kwam ze een zelfgemaakt stuk kwarktaart brengen... Zo lief! En het was super lekker!

Woensdag 11 augustus
's Ochtends vroeg op pad... even naar de Wema (bouwmarktje) om verf en wat klus spullen te kopen. Na een half uur daar te hebben gewacht en een kleur te hebben uitgezocht voor onze Porche, waren we eindelijk aan de beurt.
Maar het zal Aruba weer niet zijn! Eerst was de kleur niet aanwezig... en nadat we een andere kleur hadden uitgekozen, was ook de verf die wij nodig hadden op. Dus op naar een andere zaak... daar de juiste kleur verf gekocht, maar we hadden ook hout nodig.
Bij deze zaak niet aanwezig... op naar de volgende winkel! Kooyman... hadden we daar maar als eerste naar toe gegaan want daar hadden ze alles wat we nodig hadden. Maar het zal mij niet verbazen dat als wij de volgende keer iets nodig hebben en we rijden naar Kooyman dat ze precies dat ene dingetje wat wij nodig hebben daar niet verkopen...
Onderhand was het al 11.00 uur en dat is etenstijd voor onze Nick. Uiteraard waren we om 11.30 uur nog niet klaar bij Kooyman en onze kleine man begon te jammeren om daarna in snikken uit te barsten. Ben toen maar de winkel uitgelopen en met hem in de auto gaan zitten, met de airco aan. Wat water gegeven en uiteindelijk werd hij gelukkig weer wat rustiger.
Tja... lesje voor ons... niet denken dat je hier even wat gedaan heb en nog om 10.45 uur naar een nieuwe winkel gaan met kind, want dat werkt dus absoluut niet.

Ik ben zo vreselijk trots op Peter... hij doet echt alle klusjes in huis... en sommige dingen heeft hij nog nooit gedaan. En het resultaat is iedere keer weer verbluffend!
Kijk je kan ook zo iemand treffen van "Help mijn man is klusser!", maar mijn lieverd, doet alles op het moment dat het nodig is, maakt alles af (dus niet half af) en hij werkt ook nogeens alles keurig af,... dus al met al is hij gewoon een kei... maar dat wist ik natuurlijk al! :-)

's Avonds om 2000 uur waren we uitgenodigd voor een etentje met Chris en Astrid... oom en tante van Peet en vader van Jeroen (eigenaar Fishes & More).
Echt heerlijk gegeten en een super gezellige avond gehad... en Nick was ook weer supergezellig!

Donderdag 12 augustus
Allemaal een beetje uitgeslapen. Lekker even geskypt met mijn moeder en daarna weer aan de klus... ja mensen het leven op Aruba gaat niet over roosjes ;-)
Ik heb de tafel geschilderd en Peter twee muren van de porche geverfd (wit) staat gelijk helemaal super. Tussendoor nog even lekker een plons genomen in het zwembad om daarna weer lekker verder te zweten tijdens het klussen :-)
Na het klussen zat ik naar mijn woonkamer te kijken en ik was gewoon nog niet tevreden. Dus je begrijpt het al... Alles weer omgegooid. Ik lijk ook niet een beetje op mijn moeder, hè mam ;-)
Nu ben ik tevreden! We hebben meer ruimte in de woonkamer en het toont weer wat groter. Nu nog wat leuks aan de muur, de porche morgen nog afverven, de hordeur nog een likje verf geven... 2 plankjes ophangen en dan is het genoeg geweest.
Dan gaan we echt even gas terug nemen en een beetje genieten van het eiland! Je hoort mij meestal klagen over de warmte, maar voor klussen is het werkelijk te warm. Ik snap nu dan ook waarom die Arubanen meestal zo langzaam zijn... serieus, je moet wel.
Maar dat is voor ons Nederlanders natuurlijk moeilijk om na te doen, want als wij eenmaal wat in ons hoofd hebben dan gaan we ervoor en niet zo'n beetje ook... en zeker Peter en ik hobbel er gewoon achteraan :-)

 

De week van dag tot dag...

Posted on 5/8/2010 at 14:58

Zo he he... even tijd maken om in mijn blog te schrijven.
Ik lig nu op mijn bedje met de laptop op schoot. Heerlijk dat we nu internet door heel het huis hebben!

Wat een vreselijk hectische week is dit geweest...

Donderdag 29 juli stond om 0800 uur 's ochtends de container bij ons voor de deur.
Peter ging om 0700 uur de hotelkamer uit met onze eerste spulletjes die wij de afgelopen 3 weken hadden gebruikt.
Ik had al wat ingepakt, maar moest de rest nog doen... dus om 0700 uur die kleine eten gegeven en snel weer op zijn bedje gelegd om daarna snel van de tijd "zonder kind" gebruik te maken. Als een razende ben ik door de kamer gegaan.
Eén voordeel was het wel, ik heb gewoon alles in de tassen gegooid... als het niet zou passen, dan nemen we het wel gewoon zo mee in de auto... er zat nl. geen max. gewicht aan :-)
Tussendoor ben ik nog naar de receptie gelopen om te kijken of er evt een kamertje vrij was voor Nick en mij om de dag door te komen.
Want om met die kleine de hele dag in de drukte en warmte van het huis te zitten, dat was niet echt een goed idee.
En dat kon... ik kon in een 1 persoonskamertje verblijven voor zolang ik wilde die dag. Dat was perfect, want zo kon ik die kleine toch verzorgen!

Peter was druk bezig met alle werkzaamheden in het huis en kreeg hulp van twee collega's, Perry en Martijn. Echt super!
En tussen de middag kreeg hij pannekoeken te eten bij de buren naast ons en 's avonds werd hij uitgenodigd bij Martijn om ff een happie mee te doen.

Natuurlijk verliep niet alles op rolletjes... in Nederland hadden we bij de Ikea mooie witte houten jaloezien gekocht, perfect op maat, dachten we!
Maar helaas, de vorige eigenaren vonden het waarschijnlijk niet nodig om de ramen op te meten, dus zeiden dat de ramen 2mtr waren en ook defensie had ons een ook een lijstje met maten meegegeven waar geen drol van klopte.
De totale afmeting van de breedte van het huis was 3.94 mtr ipv 4.14 mtr... je begrijpt het al... dat krijg je er nooit geen 2x 2 mtr jaloezien tussen.
Maar aangezien wij 4 x 1mtr jaloezien hadden gekocht dachten we wel een oplossing te hebben. Ware het niet dat ook de lengte van de ramen niet klopte.
Aan ons was doorgegeven 1.55 mtr... en de jaloezien waren 1.55 mtr. Maar helaas, de lengte van de ramen waren 1.75 mtr!!!
Echt ik was laaiend... en Peter nog meer...
Ik als een speer Nick in de auto gezet en op naar Leen Bakker, want die zit hier ook op het eiland. En met heel veel meten en rekenen had ik 4 jaloezien gekocht ter waarde van 1000 gulden.
Zo denk je lekker goedkoop uit te zijn door in Nederland al je spulletjes te kopen, komt er nog een bekkie bij op het eiland... maar goed, ze hangen en zijn vreselijk mooi!
Maar ik ga wel mijn beklacht doen bij Defensie!

Om 2030 uur heeft Peter mij uiteindelijk opgehaald vanuit het hotel en heb ik uitgecheckt... dag hotel, dag fantastisch personeel... het was fijn verblijven bij jullie!
Weer een periode afgesloten... op naar het volgende avontuur.
Aangekomen in Cunucu, lekker die kleine op bedje gelegd en zelf ook nog aardig wat gedaan, zoals Nick zijn bed opmaken en die van ons en om een uurtje of 12 naar bedje! Uitgeblust...

Vrijdag 30 juli... na een vreselijk onrustige nacht... alles wat wij nog moesten doen bleef de hele nacht door onze hoofden spoken. Daarnaast weer even wennen aan je eigen bed etc.
Dus om 0600 uur al wakker en alweer aan de slag. Nick werd al huilend wakker en bleef dit dan ook de hele dag doen... het was warm en in het huis hangt geen airco in de woonkamer etc., alleen in de slaapkamers.
En omdat de electriciteit hier vreselijk duur is, gaat de airco alleen aan als wij slapen (voor Nick natuurlijk ook als hij overdag in zijn bedje ligt). Aan het einde van de dag waren we weer kapot van het harde werken, een huilend kind en de warmte.
Ook ik brak opnieuw... tranen met tuiten... het moest er ook gewoon weer even allemaal uit... De volgende dag had ik de doos te pakken waarin het boek "Oei, ik groei" zat welke wij van Korrie (Stiefmoeder van Peter) hadden gehad.
En natuurlijk... een sprongetje... precies nu je heel druk bezig bent in huis... en veel dingen die er in stonden klopte precies met het gedrag van Nick. Gelukkig er is een reden!!! Weer een ontwikkeling van Nick aan de gang, waardoor hij weer meer kan.

Zaterdag 31 juli was het dan ook veel minder met Nick... nog een aantal huilbuitjes maar waarschijnlijk konden wij er nu ook iets beter mee omgaan.
's Ochtends om 0430 uur ging Peter al de deur uit. Hij was door Martijn uitgenodigd om mee te gaan zeevissen op zijn bootje. Martijn had de hengels van Peet zien staan en vroeg Peet direct mee. Peet natuurlijk helemaal gelukkig, want zodra Peet vissen hoort, gaan zijn oren klapperen :-)
Dat is echt zijn ontspanning. En zeker om hier op de Caribische zee te mogen zeevissen, wat hij nog niet eerder had gedaan, vond hij geweldig.
Om 1200 uur kwamen ze terug... en de vangst: 2 grote barracuda's en een doktersvis!!! In de voortuin bij Martijn werd de vis gelijk schoongemaakt om op die avond nog bij Martijn op de BBQ te kunnen.
Op vrijdag werd ik uitgenodigd door Martijn zijn aanstaande vrouw (zij trouwen dit jaar in Aruba) Annerie om 's avonds mee te gaan naar de opening van een nieuwe tent.
We zouden om 2200 uur vertrekken en moesten wel van te voren reserveren. Ik twijfelde erg, omdat ik wist dat ik helemaal kapot zou zijn na een hele dag werken in het huis.
Maar aan de andere kant... hé ik was al 3 1/2 week op het eiland en behalve het strand had ik nog niets zelf ondernomen en eerlijk ik was er echt aan toe om er ook even uit te zijn, dus JA ik ga mee!
Om 2100 uur was ik nog aan het werk in het huis en ik moest mij nog even douchen en omkleden, en je raadt het al, ik was gesloopt!!! Daarnaast kon ik natuurlijk geen tas of schoenen vinden... die zaten nog in één van de dozen.
Dus ik op mijn teenslippers en mijn Thaise tas (een katoenen tasje met geborduurde olifanten er op) de deur uit. De zaak die geopend werd heette Zissles... en het was echt een fantastische avond.
Super gezellig met de meiden (Nicole, Angelique en Annerie) en na een paar rosé-tjes voelde ik de vermoeidheid ook niet meer :-) Om half drie kwam ik thuis....

Zondag 01 augustus... om 0700 uur ging onze natuurlijke wekker, Nick en met de vermoeidheid (en alcohol) nog in hoofd en lijf zat ik hem zijn flesje te geven. 's Avonds een vrouw, 's ochtends ook!
Ook Peet lag nog lekker te slapen want die was natuurlijk zaterdag al om 0430 uur op en wilde eigenlijk op mij wachten, maar trok het 'maar' tot half één. Die had trouwens ook een leuke avond... werd gek van de hond aan de overkant, die de hele avond zat te janken en te blaffen.
Hij de tuinslang gepakt en om een hoekje gaan zitten en iedere keer als die hond zijn bek opendeed zetten hij de spuit aan. Dit heeft ongeveer een uur geduurd... nadat de hond eindelijk inzag dat het geen zin had om aan deze kant van de tuin te janken, liep hij maar naar de voorkant en ging daar maar verder.
Peter had eindelijk zijn rust ;-)
Verder de hele dag weer geklust en uitgepakt... en heel belangrijk... Nick was weer zichzelf!!! Lekker lachen en doen... pfff gelukkig!

De rest van de week stond eigenlijk verder in het teken van klussen, spullen kopen en uitpakken... en natuurlijk niet te vergeten schoonmaken...
De vloer, welke van witte plavuizen is, zag er niet uit. Het zat onder de verf, plaksel en wat je verder nog kan verzinnen, het zat er op... dus samen met een schuursponsje met de knietjes op de grond, schrobben als assepoester!
Ik denk dat ik nog nooit in mijn leven zo erg gezweet heb... en Peter leek wel een levende druipsteen... zelfs in de sauna heb ik hem nog niet zo gezien.

Maar gelukkig hebben we een heerlijk zwembad in de tuin staan. Eentje van 5,5 mtr doorsnee en ongeveer 1.20 mtr diep. Overdag met Nick lekker het zwembad in om even af te koelen en iedere avond samen ons momentje in het zwembad voor het slapen gaan.
Echt... iedere keer als wij dat zwembad in gaan voelen we de pijn in onze lijf verdwijnen... echt een ontspanning van topklasse! Daarnaast is het natuurlijk een superluxe om zo'n ding in de tuin te hebben... we genieten er echt van.
Peter heeft van de week ook gelijk een buitendouche gekocht zodat we ons meteen kunnen afspoelen. Zeker voor Nick is dat wel lekker.

Voor in de slaapkamer had ik bij de Ikea van die leuke stickers voor aan de muur gekocht. Na een uurtje werk zaten ze er op en we vonden het geweldig.
's Nachts hoorde ik ineens een raar geluid en je raad het al... door de warmte overdag en de kou 's nachts door de airco lagen de helft van de stickers alweer op de grond... leuk idee Louisa!!! Moet nu maar even wat anders verzinnen om die dingen op de muur te krijgen.

Nog even over Nick... die heeft de hele week geslapen, gegeten, gezwommen en gelachen en af en toe even gehuild. Zo grappig, tijdens zijn fruithapje zegt hij tegenwoordig de hele tijd mmmmmm, mmmmmm... bij iedere hap! Echt zo leuk om te horen!
Wat heeft hij verder gedaan... poepies laten in papa's gezicht tijdens het zwemmen, papa iedere dag ondergespuugd, papa 3x in zijn gezicht geplast. Kan zijn teentjes al pakken en af en toe in zijn mond stoppen... En oja, heeft de accu van de auto verwisseld (zie foto's picasa of hyves!).

Gisteren kwam ik zijn draagzak tegen en dacht laat ik hem weer eens proberen! Maar nu met zijn rug tegen onze buik aan... nou hij vond het geweldig...! Ik blij toe, want je bent daardoor veel flexibeler dan wanneer je de hele dag met hem rondsjouwd op je arm.

Wat hebben wij verder nog meegemaakt... Peter teen gestoten, bloedblaar, ik de deur van onze auto opentrekken terwijl ik de andere kant op kijk, buil op mijn kop... Ik 5x dezelfde tak tegenkomen, schaafwonden op mijn rug... verrot gestoken door de muggen.
Peter wakker worden met een blauw oog, had ik in mijn slaap gedaan... hij ging vreemd met twee republiekeinse meiden (hoe verzin je het!!!) en ik weet nog dat ik hem in mijn droom een klap verkocht en dat ik wakker werd van het feit dat ik dacht Peter echt te raken.
Maar ik keek naar hem en hij keek mij even aan en sliep verder... dus ik dacht niets aan de hand...totdat hij wakker werd hahahahaha oh sorry dat is niet om te lachen Louisa!
En nu is ook Peter zijn slaap blauw en dik... Peet houdt van rondjes zwemmen onderwater, maar dan als een algenvreter geplakt aan de rand van het zwembad (dus eigenlijk op zijn zij-zwemmend), toen hij het trappetje tegenkwam... AU!
Maar verder gaat alles hartstikke goed op het ONE HAPPY ISLAND...

We zijn allebei ook al weer wat pondjes kwijt... en drinken liters water per dag... gelukkig kunnen we hier gewoon uit de kraan drinken. Aruba heeft het op twee na beste drinkwater van de wereld... al geef ik die kleine wel gewoon spa blauw... daar ben ik nog wel voorzichtig mee.

Al met al... een lang verhaal, een lange week en uitgeblust...

We zijn toe aan vakantie!!!

 


 

Update-je van de week

Posted on 28/7/2010 at 04:58

Wat gaat de tijd toch snel... we zijn al weer drie weken weg uit Nederland.

Vrijdag 23 juli 2010

Om 11.00 uur zou ik zelfstandig naar de kazerne rijden om om 12.00 uur een afspraak te hebben bij het consultatiebureau... die afspraak die wij eigenlijk op donderdag zouden hebben. Word ik om 0900 uur door Peet gebeld met de mededeling dat hij 2 autosleutels in zijn zak heeft. Dus moest Peter weer rond 1030 uur naar huis rijden om Nick en mij op te pikken. Aangekomen op de kazerne, nam ik plaats in de wachtkamer. Op de kazerne werkt het zo... tussen 1200 en 1300 uur is het spreekuur en wie het eerst aanwezig is, is het eerste aan de beurt. Ik kwam als derde binnen dus moest nog wel even wachten. Om 12.30 uur waren wij aan de beurt. Kreeg een plaatsvervangend arts, geen militair, die zichzelf nogal graag hoorde praten. Op zich geen probleem, maar hij luisterde totaal niet naar wat ik te zeggen had, dus ik begon steeds harder te praten in de hoop dat hij een keer naar mij zou luisteren. Hij keek mij wat raar aan, maar ik vond het best. Met de papieren van Nick in zijn hand (gekregen van Consultatiebureau NLD) liep hij alles door. Hij schrok toen ik vertelde over wat Nick te eten kreeg. Hij was van mening dat een baby dun moest zijn. En dat ouders van dikke baby's hielden snapte hij niet. Ik heb hem toen even duidelijk gemaakt dat ik puur het advies van het consultatiebureau NLD heb opgevolgd. Nick zit nl. op 4 flessen melk per dag, 3x180 + 6 schepjes en 1 x 210 + 7 scheppen. Normaal gesproken krijgen kinderen van deze leeftijd 5x150 + 5 scheppen. Omgerekend precies hetzelfde aantal scheppen voeding, alleen over 4 flessen verdeeld. Hij vond dat het niet kon en vond dat Nick nog niet te dik was maar dat we echt moesten uitkijken. Nick weegt op dit moment 7,8 kg en is 68 cm lang. Dit is ongeveer wat een gemiddeld kind van 6 tot 8 maanden is. Nick is gewoon een groot kind. Maar goed... ik wil ook niet dat hij te dik word, dus ik ga het advies van de arts opvolgen... per voeding 1 schepje minder en daarnaast gewoon meer water geven... moet zowiezo hier met die warmte. En ik moet zeggen... hij doet het er gewoon goed op. Ik was in eerste instantie bang dat hij de nacht niet door zou komen met minder voeding maar zoals gewoonlijk slaapt Nick perfect!

Verder heeft hij zijn voorlopig laatste prikken gehad... en opnieuw (het wordt een beetje eentonig ) was Nick een bikkel... gaf geen kick, bij beide prikken niet.

's Avonds hier een chineesje gehaald... En echt waar... het was lekkerder als in Nederland!!!

Zaterdag 24 juli 2010... Peter zijn eerste vrije dag van zijn vakantie... lekker uitgeslapen en met Nick gespeeld. Naar het huis gegaan om de zwembadpomp aan te zetten, boodschapjes gedaan en daarna heerlijk op het strand gezeten.

Zondag 25 juli 2010... 's ochtends weer lekker op ons gemakkie gedaan... daarna rond een uurtje of 13.00 uur gereden richting de High Rise hotels ( Aruba is verdeeld over High Rise = Hoge hotelbouw, Low Rise = lage hotelbouw) Peter had de dag ervoor even een rondje gereden om te kijken waar wij het makkelijkst met Nick lekker op het strand konden zitten en in die richting hadden we vele mooie rustige strandjes... maar het was zondag en wij waren niet de enige die naar het strand wilde, dus alle mooie rustige plekjes waren bezet door de arubanen zelf. We wilde net terug rijden naar ons eigen strand, tot wij het bord van Pure Beach zagen staan. In dit restaurant/bar is Jeroen (Peter zijn neef) getrouwd en gaat Peter zijn nicht in augustus ook trouwen. Dus wij waren wel even nieuwsgierig. De auto geparkeerd en we werden door een beveiligingsdame van een jaar of 60 naar de bar gebracht. Je moet het je zo voorstellen dat het een vreselijk groot hotel is, met daar in het midden (tussen en zwembad en het strand) Pure Beach. Een bar met allemaal witte loungesets... We hebben daar heerlijk gegeten, Peet een hamburger (groot) en friet en ik een Club Sandwich. Het was smullen. Voordeel is dat als je daar gegeten of gedronken hebt, je gebruik mag maken van alle faciliteiten van het hotel... dus op naar het strand met heerlijke strandbedden, hangmatten en een heerlijk rustige zee voor ons neus. We hebben genoten!

's Avonds om 2100 uur onze tijd...de telefoon... we keken elkaar aan... dit kan twee dingen betekenen... of er is iets ergs gebeurd in NL of iets vreselijks moois... en gelukkig was het het laatste!!! Monique (Peter zijn zus) was bevallen van hun zoontje Semi (uitgesproken als Semmie) om half drie 's nachts... voor ons dus 2030 uur. Binnen 4 uurtjes had zij Semi op de wereld gezet... bofkontje

Ook nog even op hyves mijn lieve nicht Josina gefeliciteerd met haar verjaardag... 32 jaar geworden en is nu ook officieel lid van ons clubje

Maandag 26 juli 2010... gewoon weer een dag heerlijk genoten met ons 3tjes. 's middags nog even met Monique geskypt en ons neefje in "levende lijve" gezien... wat een schatje!

Dinsdag 27 juli 2010.... wakker geworden, gegeten en om 1200 uur (1800 uur NL) geskypt met Mams (mijn schoonmoeder) want die was jarig... en om het speciaal te maken hadden wij gevraagd of Piet een cadeau voor ons wilde kopen en dit op het moment van Skypen te geven, zodat het net was alsof wij er ook gewoon bij waren. Om 1300 uur naar Certified gereden (een vreselijk grote supermarkt waar ze alles verkopen... wel een wat mindere kwaliteit)  om daar wat schoonmaakspullen te kopen en daarna op naar ons huis, waar wij om 1430 uur de sleutel kregen overhandigd! Een rondje door het huis gelopen... maar het was vreselijk warm in de woning. In de kamertjes stonden de airco's aan en ik ben daar met Nick gaan zitten. Maar Nick had het even niet naar zijn zin... logisch want hij zat al even in zijn wagen en had het gewoon erg warm en hij niet alleen. Ook is vond het erg benauwd. Het had ook net geregend en er stond weinig wind. Terug gekomen in het hotel zijn Nick en ik naar het zwembad gegaan en is Peter terug naar de wijk gegaan om wat spullen te verzamelen (gereedschap, geleend bij collega's) en onze eigen spullen (die wij overgenomen hebben van de vorige eigenaren) in het huis te zetten. Om 1800 uur kwam hij terug met wat boodschapjes en hebben we heerlijk zalm gegeten.

's Avonds nog even met elkaar alles doorgenomen wat er allemaal de aankomende dagen moet gebeuren, zodat we een soort van planning hebben. Zeker met een kleine moet je plannen...

En de dagen die nog komen gaan... het wordt spannend en druk en het zal weer even wennen worden. Voor zowel ons als voor die kleine... maar we hebben er zin in, dus het gaat vast en zeker helemaal goed komen... Maar ik hou jullie op de hoogte en zal zodra het huis ingericht is, foto's maken en deze plaatsen!

Tot snel allemaal!

kus

 

 

I had a dream....

Posted on 23/7/2010 at 04:45

Wat kan het leven toch bijzonder zijn...
Lief en leed delen met elkaar, veel plezier hebben en soms wat pijn.

20 jaar geleden ontmoeten Peter en ik elkaar voor het eerst...
Zaten in de brugklas, ik was verliefd, maar de ontwetendheid van liefde was hetgeen wat overheerst.

Twee jaar later, de liefde eindelijk beantwoord...
We kregen verkering en hij leerde mij 'hand in hand', het levenslied van Feyenoord.

Helaas mocht deze periode niet heel lang duren...
Door een gemeenschappelijke vriend, ging het uit en kregen we het zwaar te verduren.

De jaren daarna, nog steeds vreselijk gek van elkaar...
Maar elkaar niets durven zeggen... wat zijn mensen toch eigenlijk raar.

Op mijn 20e schreef ik hem een brief, "je bent mijn prins op het witte paard"...
Hij, daar in zijn schoenmakerij, kon mijn liefde niet beantwoorden, ik weer helemaal van de kaart.

Mijn 21e verjaardag, een rode roos was het, wat hij mij toen gaf...
maar ik durfde niet toe te happen, wist ik zijn gevoelens toen maar, achteraf.

23 jaar, in de Maddox daar kwam ik hem weer tegen...
Hij vroeg of ik voor hem wilde gaan, ik wilde heel graag, maar het kwam echt ongelegen.

De jaren die volgde, waren van hetzelfde geluid...
Elkaar zien, elkaar spreken, de liefde van binnen voelen maar het kwam er niet uit.

Juni 2008, daar was hij weer na al die tijd...
Allebei een auto-ongeluk, dat bracht ons bij Aad, en hij zei: "Hey, hoe is het meid"?

De vonken van liefde vlogen heen en weer...
En hij eindigde het gesprek met, "stuur mij eens een mailtje, dan spreek ik je tenminste nog een keer."

Allebei in een relatie, tevreden met het leven wat wij leidden...
Maar diep van binnen, de passie en echte liefde voelen... 'kom mij alsjeblieft bevrijden'.

Zijn woorden, ' jij bent de moeder van mijn kind, jij bent de vrouw van wie ik hou' ...
'Voor jou heb ik alles over... jij bent de vrouw met wie ik ooit trouw'.

Dat waren de woorden waarmee het mooie en hectische leven samen kon beginnen...
Samenwonen, een mooie zoon en elkaar tot in den einde beminnen.

En nu Aruba... met het gezin compleet...
Zon, zee en strand... die is echt genieten, Peet!

Met de liefde van mijn leven, dit leven te mogen leven...
Ik koester het met heel mijn hart... en zal het altijd opnieuw en opnieuw beleven.

I had a dream... and my dream came true!!!

 

 


 

Sleutel...

Posted on 22/7/2010 at 04:40

Vandaag te horen gekregen dat wij dinsdag de sleutel van onze nieuwe woning al krijgen.
Prettig, want dan kunnen we de lampen en de zaken die we overgekocht hebben van de vorige eigenaren plaatsen.
Afgelopen dinsdag zijn we met een ander stelletje, wat hier ook voor drie jaar geplaatst is, naar het AMC gegaan.
AMC is een electronicazaak, waar ze hier op aruba toch wel de meeste keus hebben. Voordat wij onze nieuwe koelkast uit gingen zoeken, want deze was bij de vorige bewoners kapot gegaan en je hebt er hier toch eentje nodig met 110V, liep Peter al met Richard (de andere marinier) naar de verkoper. Even babbelen om wat korting te krijgen. Richard en zijn vriendin (Shanina) hadden nl. veel spullen nodig en wij die koelkast, dus daar mocht wel wat af.
Na veel praten kregen we een korting van 5%. Niet veel maar goed, het is toch weer wat.
Een mooie grote koel/vriescombinatie uitgezocht, want groot heb je hier wel nodig aangezien heel veel etenswaren etc de koelkast in moeten vanwege de warmte en de ongedierte.
Peter was toch nog niet tevreden met die 5% en aan het einde van de rit wilde hij een koffiezetapparaat gratis, voor allebei.
Moeilijk moeilijk natuurlijk, maar met de dreiging dat we anders de deur uit zouden gaan, wilde de verkoper er wel eentje bij doen van 45 gulden (ongeveer 20 euro).
Nee zeg Peter dan 2 koffiezetapparaten... Om een lang verhaal kort te maken, liepen we met een koffiezetapparaat van 79 gulden voor Richard en Shanina de deur uit.
Wij 5% en zij hun vele spullen, 5% en een mooi koffiezetapparaat... Iedereen tevreden

Donderdag 29 juli wordt onze container om 0800 uur voor de deur van ons huis geplaatst.
We hebben al contacten met de buren gelegd en die waren zo aardig om de afspraak te maken dat ze zouden helpen... al is het maar een plekje voor onze Nick.
Want hectisch zal het die dagen wel weer worden. Het belangrijkste is dat Nick zijn kamer zsm wordt ingericht... waar wij slapen zal mij een worst wezen, maar je doet alles om je kind een zo rustige omgeving te geven.

Gisteravond waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van het zoontje van een collega van Peter (pfff wat een zin)...
Zij wonen 4 huizen verder dan ons en ik moet zeggen een heel erg leuk stel. Echt van die levensgenieters...

Vanochtend is Peter vroeg vertrokken naar zijn werk... ik had mijn standaard ochtendje weer met Nick en ook Nick en ik vertrokken rond
1115 uur naar de kazerne. Nick had een afspraak op het consultatiebureau voor zijn, voorlopig, laatste prikjes.
Maar het zou Aruba niet zijn... netjes om 1200 op de plek van bestemming, de ziekenboeg van de kazerne, toen we de mededeling kregen dat wij gisteren
een afspraak hadden. Maar wij wisten zeker dat wij vandaag hadden afgesproken.
Ik maakte er geen probleem van... ga ik toch morgen weer lekker naar de kazerne, heb ik weer ff wat anders om handen
Komt eigenlijk ook wel goed uit, want dan kunnen we morgen gelijk de huurauto inleveren, dan is dat ook gelijk gebeurd.
Want... morgen heeft Peter vakantie... joehoe... lekker 3 1/2 week samen met het gezin...
En ook al krijgen we een drukke tijd, het is toch wel even fijn dat we dadelijk even met ons drietjes kunnen aclimatiseren in ons nieuwe huisje.

En als we dan eindelijk geaclimatiseerd zijn, denk ik toch wel dat ik uitkijk naar mijn eerste bezoekjes... en zeker naar mijn moeder die waarschijnlijk in oktober of november deze kant op komt.

Ik maakte vanochtend alleen wel een beetje druk... Peter had op de kazerne een mail gekregen en deze uitgeprint en thuis neergelegd.
Wat te doen als er een orkaan of tropische storm op komst is??? Ze verwachten dit jaar 18 tropische stormen in de golf van Mexico en in de Caribische zee in de periode van 1 juni tot 30 november.
Nu is Aruba vaak alleen de dupe met veel regenwateroverlast etc. Maar het zet je wel even te denken... Tja het kan gebeuren... en dan zit je denk ik in Nederland
toch niet verkeerd... Dus binnenkort maar even een noodpakketje maken, want stel dat het gebeurd wil ik toch wel voorbereid zijn.
En Peter zou Peter niet zijn (de lieverd)... als hij mijn onrust niet weg zou nemen door op de kazerne een aantal lui aan te spreken die hier al langer zaten...gelukkig... ik was weer rustig

Iedere dag zijn we nu met die kleine aan het zwemmen... en hij doet het zo goed.
Hij gaat het steeds lekkerder vinden. Verder merk ik echt aan hem dat hij al wijzer wordt.
Op zijn buikje draaien lukt nu met behulp van een vinger die ik hem aanreik... deze pakt hij en met eigen kracht gooit hij zichzelf op zijn buik.
Ben zo trots op hem... verder ben ik ook blij als zijn Bumbootje er is. Dit is een soort stoeltje voor kinderen van 3 maanden en ouder. Zodat ze zelf (ergonomisch)
kunnen zitten, zonder hulp van ouders. Audrey (mijn collega/vriendinnetje) had hem een keer bij zich toen ze met Noa (haar kleine meid) op visite was.
Echt een geweldig ding... een aanradertje voor de kersverse ouders onder ons. Hij is te gebruiken tot 14 maanden volgens mij.

Ik ga zo die kleine wakker maken en ga hopen dat Peter zo thuis komt... er was een feestje op de zaak en hij moest de wacht lopen (klinkt erg indrukwekkend, maar is gewoon een bardienst draaien) dus tja... hoe lang houden die mariniers het feesten vol... we zullen zien...

Sunchi (kus) voor iedereen

 

 

Het is hier fantastisch...

Posted on 18/7/2010 at 04:39

Na een iets wat moeilijkere start hebben wij het de afgelopen dagen heerlijk gehad.

Nick is vanaf dinsdag weer helemaal zichzelf. Lacht werkelijk de hele dag en het is echt waar wat ze zeggen... als je kind het naar zijn zin heeft, zijn zijn ouders ook gelukkig!

Peter heeft de hele week gewerkt.  Nadat ik zijn boterhammetjes had gesmeerd en een kop thee voor hem had gemaakt en wij samen even gezellig samen nog even zaten, vertrok hij rond 06.30 a 07.00 richting Savaneta... de kazerne. Nick wordt hier standaard rond een uurtje of 07.00 uur wakker, dus ook voor hem zorgde ik dat zijn flesje klaar stond. Even zijn luiertje verschonen en dan lekker op de bank zitten. Saampjes... heerlijk genieten van de rust... Kusjes op zijn hoofdje geven tijdens het drinken en dan zijn heerlijke babygeur in je opnemen. Ik krijg er werkelijk nog steeds kriebels van in mijn buik. Na zijn flesje stop ik hem (net als thuis) nog even lekker in bed. En dan heb ik even tijd voor mijzelf. Aangezien een kind (en een man) in huis aardig wat troep veroorzaakt, doe ik 's ochtends standaard ons appartementje aan kant brengen. Nog even achter de computer om alles te checken of een boekje lezen en dan mijzelf even douchen en aankleden. Nick zijn badje klaarmaken en dan hem rond 10.00 uur uit zijn bedje halen. Badderen en spelen tot een uurtje of 11.00 a 11.30 uur en dan opnieuw zijn flesje.

Rond 14.00 uur komt Peter thuis van zijn werk. Aangezien iedereen hier op de kazerne nu zomerverlof heeft is zijn toko om 12.30 uur gesloten en komt hij al richting huis. Thuis gekomen babbelen we even bij, en krijgt Nick zijn fruithapje... tot aan zijn neus toe vol... hij vind het heerlijk en dan rond 16.00 uur op naar het strand. Nick vind het fantastisch... samen met papa de zee in. We hebben voor hem wel een UV pakje gekocht voor het zwemmen en een fantastisch hoedje (het is geen gezicht hahaha) Peter noemt hem het binkie van de reddingsbrigade! We hebben met Nick trouwens vreselijk veel aandacht... iedereen vind hem hier fantastisch... helemaal als hij net uit het water komt en heerlijk in handdoeken gewikkeld op het ligbedje ligt. Iedereen krijgt een big smile en de laatste tijd is schateren een van zijn favoriete dingen om te doen.

Gisteren was ik helaas erg beroerd... had erge last van hoesten, mijn kop zat vol en ik ben dan ook 's middags nadat Peter thuis was met een ibuprofen mijn bed in gegaan. Peter ging nadat ik wakker was even boodschappen doen en nam allerlei spullen mee om mij zsm weer beter te krijgen... vers fruit, jus d orange, hoestdrank, vitamine tabletten... groente etc... het is echt zo'n schat... of zou het eigen belang zijn ;-)

Vandaag (zaterdag) voelde ik mij gelukkig weer wat beter (Zouden Peet zijn middeltjes toch hebben geholpen??) zijn we met ons drietjes naar de kazerne geweest om daar te kijken waar Peter werkt. Er is daar ook een privestrandje met een barretje (nu dicht vanwege de vakantie). Maar echt hartstikke leuk. Als het open is, kun je er met een banaantje achter een boot, waterskiën of kanoën. Daarna nog even een rondje gereden, naar huis gegaan, met Monique geskypt en opnieuw naar het strand gegaan. Daarna even een spareribje bij T.G.I. Fridays gegeten en bij de nieuwe plaza hier een fontijn-watershow bekeken.

We hebben vanaf woensdagavond trouwens ook onze eigen auto. Een ford Explorer... gaaf ding. Lekker ruim en rijdt ook nog eens super (automaat). Alleen tijdens het tanken, wat hier ook heel apart werkt... eerst betalen, dus schatten wat er in je tank gaat, dan tanken en mocht je tank vol zijn en je hebt te veel betaald, kun je weer terug naar de kassa om je teveel betaalde centen terug te vragen... hadden we de lichten, radio en de airco aan laten staan... pech voor ons... accu leeg. Gelukkig stonden we bij een tankstation en konden ze ons op een simpele manier helpen om weer op te starten... weer wat geleerd!

Ik zit nu buiten te baden in het zweet. Er staat weinig wind en dat betekent hier in Aruba benauwd! Peter ligt naar de sterren te kijken... nou ja, zoals ik het nu ziet de sterretjes achter zijn oogleden, want volgens mij is hij vertrokken naar dromenland. Ik ga ook zo lekker slapen. Eerst nog even douchen en dan onder de wol... nou ja onder de lakens met de airco op 25 graden... op naar een nieuwe mooie dag...

Onze eerste dagen

Posted on 13/7/2010 at 04:52

Onze eerste dagen…


Zaterdag 10 juli ‘10
Na een heerlijke nacht en Nick te eten hebben gegeven, hebben we onze laptop gepakt en zijn we gaan checken of we internet op de kamer hadden. En ja het werkt.
Heb direct op skype mijn moeder opgezocht en geprobeerd verbinding te maken en toevallig zaten Pai en Mae achter de pc. Ff een half uurtje zitten kletsen… dat geeft toch wel een heerlijk gevoel…
Mooi dat we in deze tijd leven… geen brieven meer die er 6 weken over doen voordat ze hun bestemming bereiken. Nee gewoon ff je computertje aan en hoppa… je ziet elkaar. Kan niet wachten tot ze zover zijn dat we op een knopje drukken en elkaar ook nog aan kunnen raken.

Peter wilde uiteraard ook even met thuis skypen en na een aantal smsjes heen en weer (Piet stond 2x op skype en wij gebruikte iedere keer de verkeerde) zagen we ook Piet en mams verschijnen. Aangezien de verbinding in het huisje niet echt goed was, zijn we gaan lopen met de laptop en kwamen we buiten uit bij een lounge hoekje. En wat denk je … vol bereik… ideaal.
Ook ff lekker gebabbeld met mams en daarna op naar het strand. En poeh he, met een kind moet je wel ff nadenken.

Volgeladen met onze benodigdheden kwamen we aan op het strand aan de overkant. Alle spulletjes uitgepakt, ons gesetteld op de ligstoelen en even genieten van de tropische wateren van Aruba.
Nu het grote moment…  Nicky in de zee… zodra hij het water aan zijn tenen voelde, trok hij zich aan papa omhoog. Maar hij deed het goed… zag in zijn ogen wel dat hij het vreemd vond maar hij lag heerlijk bij papa en daarna in even in mama haar armen. Snel het water weer uit en naar de schaduw. Natte kleertjes uit en even lekker ingepakt in zijn badjasje in dromenland op de ligstoel.

’s Avonds met de auto een stukje gaan rijden om te zien wat er allemaal is. We waren al van plan om bij Jeroen (Peter zijn neef) te gaan eten. Jeroen heeft een goed lopend restaurant bij de High rise hotels. Fishes & more… Maar helaas Jeroen was er niet. Die had 2 dagen vrij genomen. Uiteraard wel even met hem gebeld om te vertellen dat wij in zijn restaurant zaten. Hij zou ’s avonds nog wel even langskomen. Ook om kennis te maken met mij en Nick.
Het eten in het restaurant was heerlijk… we hadden allebei een visschotel met grote garnalen, grote mosselen (die wij thuis bij Pai ook altijd aten), inktvisringen, moten tonijn en andere soorten vis. Jeetje wat was dat veel. Maar ze zijn hier dan ook Amerikanen gewend en die houden van veel.
Ik kreeg het echt niet op en ze vroegen of ik een doggy bag wilde hebben… nou nee dank u… het is goed zo!
Trouwens een fantastisch wijntje gedronken bij Fishes & more… zal nog even kijken hoe het precies heet want ook voor de wijnliefhebbers thuis is dit echt een aanrader. Zeker voor de zomer! Er staat een aapje voorop de fles... maar ik kom hier nog wel op terug.

Zondag 11 juli ‘10
De dag van de WK finale… We hadden allerlei plannen maar je weet het met zo’n kleine loopt het toch altijd anders. Eerst naar het MVC geweest om daar te kijken. Hier hadden ze binnen grote schermen hangen en was er airco, maar het werd voller en voller en ik kreeg bij de gedachten dat er gescoord werd of dat Nederland wereldkampioen zou worden al de kriebels… Als iedereen hier uit zijn dak gaat, hoe reageert Nick hierop en kom ik hier wel snel uit. Je begrijpt het al… ik zat niet op mijn gemak… Halverwege de eerste helft ben ik naar buiten gegaan en heb Nick zijn flesje gegeven. Peter kwam in de pauze naar buiten en zei dat het beter was als wij tegenover ons hotel bij de strandbar zouden gaan kijken. Prima idee! Maar Nick was het al snel zat… logisch… het was erg warm en hij lag in zijn kinderwagen. Ik naar zo’n ligbedje gelopen, zijn zwempakje aangedaan en met hem de zee in gelopen. Maar het was niet zijn dag… Aangekomen bij het ligbedje, begon hij te huilen en was het zat. En ik ook… wist even niet meer hoe en wat. Heb uiteindelijk Peter geroepen, want na een dagje intensief bezig zijn met de gevoelens van je kind, moest ook ik even op adem komen.
Nederland verloren met 0-1… helaas geen kampioen.

Maandag 12 juli ’10
De dag goed begonnen. Vroeg het bedje uit om Peter zijn ontbijtje klaar te maken (05.30 uur), want hij moest vroeg de deur uit. Eerst om even naar de kazerne te gaan, daarna nog een hoop regelen voor het huis, de auto’s  etc.
Ik met de kleine naar het zwembad geweest… want alleen maar binnen zitten in de airco worden we allebei niet vrolijk van. Om een uurtje of 12 weer naar de kamer gegaan om hem eten te geven.
En toen begon de ellende… Nick was niet meer stil te krijgen. Ik heb werkelijk de hele dag met een krijsend kind gelopen. Niets was goed. Het liefst zou ik gaan wandelen met die kleine maar aangezien we zo stom geweest zijn om zijn parasolletje mee te geven in de container, heb ik geen bescherming voor die kleine. Dus geen optie… De kamer zelf is schitterend maar erg donker. Wordt je ook niet vrolijk van. Na een aantal uurtjes trok ook ik het niet meer… mijn gedachtes aan thuis (NL) werden alleen maar heftiger… thuis had ik een gelukkig kind en heb ik de oma’s die mij kunnen helpen… ik zit hier maar alleen etc etc…. je begrijpt het al… één groot drama…. Zowel mama als Nick huilend door de kamer. Gelukkig kwam papa rond een uurtje of 4 thuis en kon mama even de deur uit. Want geloof mij, het liefst was ik op dat moment de zee in gelopen en niet meer terug gekomen (geen paniek nu thuis hoor, het was een moment opname). Ben even boodschappen gaan doen en daarna baantjes gaan trekken in het zwembad. Ondertussen in onze kamer ging het drama verder, maar nu bij Peet. Uiteindelijk Nick in zijn wagen gezet en is Peet met hem gaan lopen en lopen en kon ik het eten doen. Bij terugkomst lag Nick te slapen en hebben we hem in de slaapkamer gezet… maar nadat hij zijn ogen weer openden, ging ook het gekrijs weer verder… Wat doet dat pijn aan je hart als je je kind zo ziet veranderen… en zo verdriet ziet hebben. Snel zijn flesje gemaakt en bij Peter in zijn armen laten drinken.  Na het flesje kon hij gelukkig weer lachen… He! Gelukkig mijn kindje is weer ff terug. Nog een uurtje spelen en dan lekker naar bed. Peter en ik, voor het eerst samen buiten een drankje gedaan onder de sterrenhemel… wat is het leven dat toch weer mooi… positief blijven is echt een must anders red je het niet. Het is hier voor ons namelijk geen vakantie maar het echte leven. En met zo’n kleintje erbij… eerlijk… het is pittig… maar wat houden wij gruwelijk veel van dat mannetje… en ik zou hier niet zonder hem willen zijn.

 


 

Berghoutjes goes Aruba

Posted on 9/7/2010 at 18:27

Vanuit een zonnig Aruba schrijf ik jullie deze blog.

Afgelopen week was zwaar. Zeer zwaar! Niet alleen doordat er nog heel veel gebeuren moest maar vooral het gedag zeggen was niet bepaald makkelijk.

Nadat wijzelf tot diep in de nacht zijn bezig geweest om onze spullen te ordenen, stond het verhuisteam van Team Allied om 08.00 uur bij ons op de stoep... nou ja, in het portiek. Binnen anderhalve dag hadden ze alles ingepakt en op dinsdag 6 juli kwam onze 40 ft container de straat inrijden. Pas op dat moment kregen we de kriebels in onze buik... het gaat nu echt gebeuren. Alle spullen ingeladen en als laatste Peet zijn BMW die er in gereden werd..... dag spulletjes, hopelijk tot over 3 weken.

En daar sta je dan zonder spullen en zonder huis.

Woensdagochtend eerst opa en oma Mondt gedag gezegd, daarna naar mijn moeder... die wilde ik niet meer loslaten! Na een klein bezoekje aan Ron en Kelly reden we door naar Korrie om daar nog een kusje af te geven. Door naar Peet zijn ouders. Monique, Ceylin en Dede waren er ook gezellig en nadat we lekker ff met zijn allen gegeten hebben was daar toch echt dat hele moeilijke moment.... dag allemaal.

Nu alleen nog onze blik vooruit... maar met alle afscheid momentjes in mijn hoofd, vond ik het toch wel even lastig om niet een traantje te laten in de auto.

Wakker geworden in het A4 vd Valk hotel... lekker met zijn drietjes in bad, ontbijten en op naar Schiphol. Voordat we wisten zaten we in het vliegtuig... wat gaat de tijd toch hard als je een kleintje hebt.

We hadden toch wel een onrustig gevoel in ons buikje want hoe zou het met Nick gaan in het vliegtuig. Nou echt petje af voor die knul.... wat een BIKKELTJE! Van de 10 uur heeft hij 10 minuten echt verdriet gehad, verder alleen maar lachen, spelen, slapen en eten.

Om 16.30 uur landde wij op Aruba waar we door een collega van de Mariniers werden opgewacht. Door naar het hotel... Amsterdam Manor... voor wie interesse heeft om te zien waar we zitten....www.amsterdammanor.com.

De vrouw van Peter zijn collega had heel lief, allemaal boodschapjes in huis gehaald. En ook de soep met stokbrood stond voor ons klaar. Maar ik moest snel naar mijn eigen kamer want die kleine trok het echt niet meer... Heb hem lekker gewassen en in zijn bedje gelegd... hij was zo vertrokken.

Vanochtend om 06.00 uur de wekker... Peter moest er vroeg uit om allerlei zaken te regelen. Want denk maar niet dat dit een vakantie is hoor! :-) Lekker een bammetje gemaakt en wat thee gezet en Peter vertrok om 06.30 uur. Ik Nick lekker eten gegeven, in bad gedaan en in zijn (zelfgemaakte) box gelegd en alle tassen uitgepakt en er weer een beetje orde in proberen te scheppen. En ach... het regende pijpenstelen buiten, dus het was niet zo erg.

Vanochtend samen met Nick (Peter nog niet terug... arubaanse wachttijden) een drankje op het strand gedaan. Het is erg warm maar er staat een flinke wind, wat het erg aangenaam maakt...

Nick ligt nu ff lekker te slapen... En peet is nog steeds niet terug.... hoop dat hij met etenstijd thuis is :-)

Sunchi van ons en tot snel....

De Berghoutjes nemen afscheid voor 3 jaar.

Posted on 20/6/2010 at 16:57

Tja.. is het dan eindelijk zover “de Berghoutjes vertrekken” voor drie jaar naar Aruba.

 

Voordat dit allemaal tot stand kwam moeten we toch een ruime 20 jaar terug in de tijd.

Peter en Louisa samen op middelbare school, kinderliefde (zou je denken).

 

Deze liefde voor elkaar is in die 20 jaar blijven bestaan op de achtergrond.

Peter vrijgezel, Louisa niet, Louisa vrijgezel, Peter niet.. etc.. en door de jaren heen op de meest gekke momenten elkaar tegenkomen, en gelijk weer van slag zijn van elkaar.

 

Maar toch doorgaan.

 

Tot die ene bewuste middag in de wachtruimte van fysio Aad Hoogendam ergens in juni 2008.

Ze treffen elkaar weer, zitten lang zitten praten met elkaar, zelfs Aad ging door met zijn afspraken en schoof hun maar door.

 

Het was een onbewust omslag punt voor beide.

Maar nog niet helemaal.

 

Ze gingen door met hun eigen leven, maar toch was het niet meer zoals hun leven daarvoor was.

Maanden later volgt er contact Louisa blijkt een punt achter haar relatie te hebben gezet en ook Peter ging met zijn relatie stoppen.

 

Als Peter eenmaal terug komt uit Tsjaad op 21 maart 2009, kiezen ze voor een leven samen.

Dit leventje is de beste keuze van beide ooit, het geluk straalt er van alle kanten vanaf.

Het jaar erop volgend gaat in een denderende sneltreinvaart.

 

-         April drie weken vakantie in Thailand

-         Juni blijkt Louisa zwanger te zijn

-         Ook het besluit om naar Aruba te gaan voor 3 jaar volgt

 

3 leuke hoofdgebeurtenissen met grote maar leuke gevolgen.

In de tussen tijd zijn Peter en Louisa nog steeds hotel de botel verliefd, proberen het normale leven op te pakken waar het kan incl. alle veranderingen zowel lichamelijk als huiselijk te doorstaan.

 

Het gaat ze goed af, met soms een lach en een traan. Maar samen zijn ze supersterk.

 

Rust en regelmaat komt, en dan word Nick geboren op 21 Maart 2010 (goh.. waar heb ik die datum eerder gezien?).

 

Een grote happening, wat een mooi ventje zetten ze even op de wereld.

Het leventje is weer even ontregeld. Maar ze herpakken zich weer snel.

Nick is een wereld mannetje.

 

Nu is het gezin compleet, nu de regelmaat en orde behouden en op naar de organisatie voor de verhuizing van Aruba.

Wij als familie en vrienden zijn reuze benieuwd naar alle gebeurtenissen op Aruba.

 

-         Hoe jullie verblijf in het hotel in NL voor de vlucht is geweest

-         Hoe de aankomst in Aruba is

-         Hoe het verloopt met het betrekken van jullie huis

-         Hoe het acclimatiseren gaat

-         Etc..

 

Dit uiteraard ondersteund door foto’s.

 

Aangezien jullie leven de afgelopen tijd behoorlijk onder druk stond, konden wij niet van jullie verwachten dat jullie ook nog eens iets gingen creëren waarmee jullie ons eenmaal weg op de hoogte mee kunnen houden.

 

Daarvoor heb ik het initiatief genomen om een site voor te bereiden waar jullie het reilen en zeilen rondom jullie, Nick en Aruba kunnen vertellen.

Hiervan uit kunnen wij (familie en vrienden) jullie verhalen/ervaringen volgen.

 

Ik hoop dat jullie het een leuk cadeau/initiatief vinden en dat jullie ons hiermee op de hoogte gaan houden!!

 

 

Welkom op “de Berghoutjes”.


Hosting door HQ ICT Systeembeheer