Laat ik eerst eens even beginnen met een ieder die hier mee leest een heel gelukkig, gezond, liefdevol en creatieff 2010 te wensen.

Het duurde even voordat ik weer wat van me laat horen maar ik ben de laatste tijd mega druk geweest.

Daarnaast had ik even wat tijd nodig om tot rust te komen.

Op mijn werk, waar ik echt mega naar mijn zin heb, heb ik al aangegeven dat 20 uur werken per week voor mij echt de max is.

Zo houd ik ook nog wat tijd over voor mijn werk in huis en voor mijn gezin.

Voor de kerst zat ik er even helemaal doorheen.

Ik werd chagerijnig, kortaf en was mega moe.

Achteraf gezien is dat ook niet zo vreemd.

Eerst heb ik een jaar gestudeerd waarbij ik 1 dag in de week naar school ging en 24 uur per week stage moest lopen.

Daarnaast hadden we nog mega veel huiswerk.

En dan heb ik het helemaal nog niet over mijn werk in huis en mijn gezin.

Mijn gezin heeft in dat jaar mij best veel moeten missen.... er waren soms dingen die we niet konden doen omdat mama geen tijd had of dat manlief en kids ergens alleen naar toe gingen omdat mama teveel huiswerk had om mee te gaan.

Nadat ik gediplomeerd ben kon ik meteen aan het werk.

Vanaf dag 1 heb ik best veel uren gemaakt..... en echt vakantie heb ik niet gehad ( maar 1 week).

Dus toen kwamen we richting de kerst en mijn puf raakte op.... maar ik bleef wel met plezier naar mijn werk gaan.

Ik heb bij mijn baas aangegeven dat ik heel graag vakantie wou met de kerst.

Gelukkig heeft ze mijn verzoek gehonoreerd.... ik heb alleen oudejaarsdag gewerkt van 7.00 tot 13.00 uur.

Deze 2 weken vakantie hebben me goed gedaan... ik heb mega veel bij geslapen en heb weer even lekker kunnen uitrusten.

Het nieuwe jaar ben ik dan ook weer vol goede moed begonnen.

Ik voel me weer goed en heb weer energie.

Op 2 januari werd ik er meteen mee geconfronteerd dat mijn meiskes ( inmiddels 10 1/2 jaar) groot worden.

Mijn jongste is een nu een echte puber..... met alle maandelijkse ongemakken die erbij horen.

Het was gewoon zielig om te zien hoe dat meiske last had van buikkrampen.

Hier in huis hebben we 2010 bestempeld tot het jaar van de zelfstandigheis, eigen verantwoording en zelfredzaamheid.

Als het goed gaat dan gaan ze over 1 1/2 jaar naar het voortgezet onderwijs en dan zullen ze zich zelf goed moeten kunnen redden.

A;s ik om 7.00 uur moet beginnen liggen de meiden nog op bed... ze komen zelf hun bed uit als de wekker gaat en gaan zich zelf dan klaar maken om naar school te gaan.

In de afgelopen week zijn we gestart met dit experiment en ik moet zeggen dat ik erg trots op ze ben.

Ze doen het heel goed.

nu scheelt eht ook dat we alles goed op papier hebben gezet en ze dus iedere dag kunnen nakijken of ze alles idd gedaan hebben.

Voor mijn oudste, mijn dochter met ADD, geeft dat veel houvast en steun.

Als ik ze eerder om 7.09 uur uit bed haalde dan moest ik drammen en zeuren en zelfs helpen met aankleden om haar op tijd beneden te krijgen en zelfs naar school te krijgen.

Nu is het zo dat ze alles helemaal zelf doen en nu zitten ze al om 7.50 uur kant en klaar op de bank en mogen ze dus tv kijken.

De dames gaan zelfs al zover dat  ze zeggen : "mam als we iedere keer zo op tijd klaar zijn dan zet ik de wekker wat verder want dan ga ik niet meer zo vroeg bed uit".

Maar we kijken het eerst even een paar weken aan... zijn ze dan iedere keer nog zo vroeg dan zullen we de wekkers eens op 7.15 uur zetten.

Dan zullen we maar eens opnieuw kijken of ze nog op tijd zijn.

Het zal mij benieuwen

Afgelopen woensdag kwamen de dames met de mededeling dat ze die avond met de club en de volgende dag met school zouden gaan schaatsen.

Nu hadden we vorig jaar wel easy gliders gekocht maar daar konden ze niet echt gemakkelijk op schaatsen.

Dus ben ik woensdagmiddag eerst maar eens even op zoek gegaan naar schaatsen.

Omdat de dames wat zwak zijn in de enkels wou ik schaatsen met een stevige schoen.

Na lang zoeken zijn we uitgekomen bij de scapino.

Gelukkig hadden ze daar nog 2 paar shaatsen in de maat 40.

We hadden echt mazzel want het waren de laatste 2 paar in maat 40.

Mijn oudste heeft nu een paar grijze schaatsen met hard plastic schoen en mijn jongeste heeft een paar verstelbare ( maat 38 tot 41) wit/roze schaatsen.

Als ik 2 paar verstelbare, en dan het liefst 1 paar witten en 1 paar zwarte, had kunnen vinden dan had ik zeer zeker dat gedaan maar helaas was dat weer niet zo.

Maar goed ze hebben beiden schaatsen en volgend jaar zie ik wel weer. 

Naar wat ik van de dames hoor kunnen ze daan aardig beter op schaatsen.

Vanmiddag of morgen middag maar eens gaan kijken hoe ze het er vanaf brengen.

De easy gliders ga ik zeer zeker op marktplaats zetten.... misschien kunnen we ze nog weer verkopen.

Maar goed het is vandaag (vrijdag)  mijn vrije dag dus ik ga even lekker douchen en dan maar even aan de poets in huis.

Verder ga ik lekker genieten van mijn vrije dag en weekend.

Sinds 9 juni jl ben ik leidster kinderopvang.

Ik ben sinds die dag dan ook als leidster aan het werk.

Werk dat ik heel leuk vind en met veel plezier doe.

Vanmiddag kreeg ik een gedicht toegestuurd via hyves.

Dit gedicht wil ik graag met jullie delen

Leidster kinderopvang

Het vak van leidster, denken mensen vaak,
is een zeer eenvoudige taak.
Lekker een beetje met kinderen spelen,
en op zijn tijd fruit uitdelen.

Als je zegt: "Het is best zwaar"
dan vinden mensen dat maar raar.
Het lijkt zo gemakkelijk, kinderen in een bak zand,
en de leidster zit te zonnen op de rand.

Maar wie zo denkt, die heeft het mis,
het werk van een leidster is geen kattenpis.
Observeren, rapporteren, vergaderen en notuleren,
luisteren naar ouders, beleefd reageren, in de groep een fijne sfeer creëren.

Niet chagrijnig zijn, maar warm en liefdevol,
niet misselijk worden van een drol.
Stimuleren en motiveren,
steeds maar weer opnieuw proberen.

Schoonmaken en schriftjes schrijven,
over van alles op de hoogte blijven.
Voorlezen en liedjes zingen,
het bedenken van leuke dingen.

Op ziektes en voeding letten,
de kinderen op de wc zetten.
En zo zijn er nog veel meer zaken,
die het werk van een leidster zo veeleisend maken.

Rijk word je er ook niet van,
dus waarom doe je het dan?
Het zijn de kinderen, die maken heel veel goed,
ZIJ zijn de reden dat je het doet!!!!!

Vorig jaar was ik zo blij.... ik had bij de action een paar mooie glazen potten gescoord.
Bijna het hele jaar hebben die potten op mijn salon tafel gestaan met iedere keer andere decoratie erin.

Omdat ik nu ook werk ( vorig jaar studeerde en stage liep) helpt manlief al meer dan een jaar mee in het huishouden.
Hij is zo lief hij stofzuigt altijd op vrijdagmiddag het huis nadat hij de kamervolliere heeft verschoont.
Omdat hij vrijdagmiddag druk was heeft hij het zaterdag voor me gedaan.... niks mis mee op zich.
Maar terwijl hij aan het stofzuigen is hoor ik me in een keer een kabaal vanuit de woonkamer.
Had hij met de stofzuigerslang mijn mooie glazen potten van tafel gegooid...... deksels kaduk natuurlijk.
En wat dacht je dat hij en mijn oudste tegen mij zeggen?
"Ja moet je die troep maar niet zo op de hoek van de tafel zetten.... dat is vragen om problemen."

Ja hallo..... die potten staan daar al bijna een jaar..... en al bijna een jaar stofzuig je de kamer en gebeurd er niets....

Ik heb de glasscherven maar opgeruimd en moet maar weer op zoek gaan naar een paar mooie nieuwe potten want ik vond ze veel te mooi.
Maar ik baal er wel van
grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Nadat het een hele poos rustig was met de problemen rond de oortjes van mijn jongeste is het nu weer helemaal mis.

Begin augustus had ze weer een oorpijn.

Deze oorpijn was zo erg dat ze er zelfs pijn van in de kaak had en dat haar hele oorschelp erg veel pijn deed.

Natuurlijk zijn we meteen gaan druppelen met de druppels die we standaard hebben staan voor de oortjes.

Normaal kunnen we door meteen te gaan druppelen een ergere ontsteking voorkomen, maar deze keer hielp het allemaal niets.

Op een gegeven moment was de pijn zo erg dat ze niet meer op die kant van haar gezicht kon liggen als ze moest slapen.

Dus dan maar een bezoekje aan de huisartsenpost.

Ze bleek een fikse ontsteking te hebben.

De ontsteking zat binnen in het oor maar was een ontsteking van de gehoorgang die naar het trommelvlies leid.

We moesten doorgaan met druppelen en gewoon paracetamol geven.

De volgende dag ben ik hier in het dorp maar even naar de huisarts geweest met haar want de druppels bleven boven op het oor liggen en gingen de gehoorgang niet meer in.

De huisarts contateerde dat de gehoorgang zo opgezet was dat er niets meer in of uit kon.

Hij heeft een staafje (tampon van watten noemen ze het) in haar gehoorgang geplaatst en wij moesten dit staafje nat houden met de druppels die ze had.

Het staafje mocht ik er zelf na 3 dagen weer uithalen.

Zo gezegt zo gedaan, het oorjte van dochterlief knapte mooi op.

Maar ja toen waren we 20 dagen later en dochterlief begon weer te klagen opver oorpijn.

Weer dat de hele zijkant van haar gezich zeer begon te doen.

We zijn meteen maar weer naar de dokter gegaan en ook toen werd er weer een oorontsteking van de gehoorgang gecontateerd.

Opnieuw druppelen en daarbij kreeg ze een antibiotica kuur van een week zodat dit keer wel alle bacterien dood zouden zijn.

Dankzij de kuur knapte ze al weer snel op.

Op vrijdag had ze de laatste tablet ingenomen van de antibiotica en mocht ze ook weer stoppen met druppelen.

Maar je raad het al het weekend was nog maar net voorbij toen ze weer liep te huilen door het huis van de oorpijn.

Weer contact opgenomen met de dokter en weer moesten we langs komen.

Het oor is weer ontstoken.

De dokter vond 3 x oorontsteking in 1 maand toch wel erg veel dus werd ze met speod doorgestuurd naar de KNO.

Er moet volgens de huisarts gekeken worden of er geen achterliggende problemen zijn die hij niet kan zien.

Ik zou een brief thuis krijgen waarin staat wanneer ze moet komen.

Gister lag dan de brief op de deurmat, en wat denk je maandag 26 oktober kan ze terecht.

WATTTTTTTTTTTTT dan pas!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ja sorry maar dit was mijn reactie.

Vanmorgen dus maar even de stoute schoenen aangetrokken en het ziekenhuis gebeld.

Ik heb daar even gevraagd of het de bedoeling is dat ik het kind tot 26 oktober, dus 1 1\/2 maand lang, blijf druppelen en paracetamol blijf geven.

Dit lijkt me niet gezond.

Nee dit waren ze gelukkig wel met mij eens dus er werd naarstig gezocht naar een eerdere datum.

25 september is de eerste datum die ze konden vinden dat er plek was.

Ja het is pas over 2 weken maar meer konden ze niet doen.

Nou 2 weken druppelen kunnen we nog wel overbruggen als loop ik er wel over te denken om een aantal dagen voordat we er naar toe moeten te stoppen met druppelen.

Ik houd jullie op de hoogte over hoe dit nu weer afloopt

Zoals jullie allemaal wel weten heb ik een paar mooie dochters hier in huis rondlopen.

Deze dochters zijn inmiddels 10 jaar oud en hebben zo ieder hun wensen.

Wensen die soms erg groot zijn.

Het begon een paar maanden geleden.

"Mam ik wil een nintendo DS", was de boodschap die ik op een dag kreeg.

Die dingen kosten nog al niet wat, en dan al die spelletjes nog.

Maar goed omdat de meiden iedere week zakgeld krijgen vonden Phil en ik dat ze er dan zelf maar eens voor moesten gaan sparen.

Zo gezegt zo gedaan, de meiden gingen dapper aan het sparen.

Omdat ze een poosje terug ook jarig waren gaven we ze het advies om geld te vragen zodat ze dat geld bij hun gespaarde geld konden leggen en dan eerder de gewenste nintendo konden kopen.

Op de verjaardag kregen ze dan ook van iedereen geld en de DS was bijelkaar gespaard.

Meteen de week na de verjaardag moesten we op stap want die DS moest er komen.

In de auto dan maar en naar Zwolle naar de Mediamarkt.

De gewenste DS werd in de juiste kleur uitgezocht en er werd een spel bij uitgezocht want ook dat kon bruin trekken.

Trots zaten ze er mee in de auto op weg naar huis.

Op zondag gaat de DS mee naar opa en oma zodat ze daar lekker kunnen spelen op de DS en ze niet altijd meer met "de kleintjes" hoeven te spelen .

Want als je 10 bent begin je je toch ook wel groot te voelen.... 'je wilt niet altijd meer spelen met die ukkies'.

Sorry dit zijn uitdrukkingen van mijn dochters.

Ik heb dan zoiets van schat als jij op je DS wilt gaan spelen ga je lekker op je DS spelen.

Maar ja als je 10 bent en in groep 7 zit dan wordt het uiterlijk ook erg belangrijk.

Je wilt er op zijn mooist uitzien, de kleren moeten matchen en ook de make-up komt om de hoek.

Nu heb ik 1 dochter die dit alles niets interesseert maar de andere is een echte meid en dan zijn dit hele belangrijke dingen.

Ik heb met haar afgesproken dat make-up wel mag maar nog niet op naar school.

Verder hebben we de afspraak dat ik haar leer om netjes op te maken, niet te fel maar mooi rustige make-up.

"Mam mag ik ook mascara. En wil je me leren hoe ik dat moet aanbrengen?" was de vraag die ik afgelopen week kreeg.

 En natuurlijk helpt deze mama daar ook weer mee.

Ik denk dat wanneer ik het tegen ga houden ze goedkope troep koopt en dat op haar gezicht gaat smeren.

Als ik haar help met de make-up  kan ik het nog een beetje onder controlle houden.

Ja ik heb inmiddels echte tieners in huis die zich helemaal aan het ontwikkelen zijn tot een vrouw.

Het vormen van het lichaam is inmiddels ook in volle gang.

Je aankleden zonder dat je je topje (lees soort BHtje) aandoet kan echt niet meer volgens mijn dochters.

Waar ik wel vreselijk om kan lachen is dat de dingen die ze vorig jaar nog helemaal te gek vonden nu helemaal niet meer kunnen.

"Ik ben toch geen kleuter meer dus daar speel ik niet meer mee", is dan de reactie die gegeven wordt.

Het mindere aan deze periode is dat ze sneller op de bank gaan zitten met de woorden: ik verveel me.

Meid ga dan spelen.... maar ja dat kan niet altijd meer want we zijn al groot.

Ja mijn neus.... maar dan mogen ze het fijn even zelf uitzoeken.

Ik heb nu naast mijn gezin en huishouden ook mijn werk dus ik moet mijn tijd anders verdelen.

Ik kan dus niet meer ieder moment van de dag gaan zitten om met hun bezig te zijn.

Natuurlijk maak ik wel tijd om met mijn dochters wat te doen maar niet meer zoveel als ik in het verleden deed.

Als ze toen riepen dan kwam ik en had ik tijd voor hen.

Nu moeten ze wat meer hun best doen om zichzelf te vermaken.

Maar goed dit hoort er allemaal bij.

Wat wel weer komisch is dat ik op woensdag een vrije dag heb maar dat de meiden weg zijn als ik er ben want ze zijn lekker met vriendinnen op stap.

Lekker laten gaan zeg ik dan maar weer... is goed voor hun sociale netwerk. 

Ja ik ben nu echt een mama van een paar tieners geworden.

En toch houd ik mijn hart vast voor de pubertijd.

Als ze maar een klein beetje worden zoals ik was, en die kans is natuurlijk erg groot, dan krijgen we het nog zwaar.

 UP DATE 15.26 uur

Komen net mijn dochters samen met een vriendin, waar ze aan het 'spelen' zijn net naar huis om wat op te halen.

"Wat moet je ophalen dan"... vraag ik .

"Nou mijn make-up", is het antwoord

Ja meer hoef ik toch niet te zeggen.

Het zal mij benieuwen hoe ze vanavond thuis komen.

De vakantie is weer voorbij en de kinderen zijn weer naar school.

Vanmorgen om 7 uur liep op de slaapkamers van de kinderen de wekker weer af .

De eerste schooldag kan weer gaan beginnen.

Op dagen als deze schiet mij altijd de allereerste schooldag weer in gedachten.

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik ze voor het eerst naar school bracht.

Ohhhhh wat vond ik het moeilijk om ze daar achter te laten in groep 1.

En wat was het stil in huis.

De hele ochtend heb ik zo'n beetje rond gelopen mij mijn ziel onder de arm en kwam er niets uit mijn handen.

Vanmorgen maakten mijn meiden zich klaar om te gaan beginnen aan de eerste schooldag van groep 7.

Wel spannend hoor.

Dit jaar hebben ze voor het eerst een meester.

Het zal even wennen worden om meester te zeggen.

Mijn jongste zei vanmorgen bij het ontbijt ik hoop dat ik meester geen juf ga noemen.

Ik ben eerst meegegaan naar school voor het gebruikelijke luizenpluizen.

Nu zit ik even met een kopje thee achter de pc en zodra de thee op is ga ik de strijkplank neerzetten om de strijkwas weg te werken.

Voor daarna heb ik ook nog allerlei klusjes op het programma staan.

Ook voor mij beginnen nu de normale werkweken weer.

We gaan weer een vast ritme krijgen  en daar is mij oudste heel erg blij mee.

In de 3e week van de vakantie vroeg ze al aan mij wanneer ze weer naar school mocht omdat ze het ritme miste dat ze dan had.

De arme schat moest toen nog 3 weken zonder ritme en de laatste week was dan ook niet gemakkelijk met haar.

Veel woede aanvallen, zich gigantisch vervelen en noem het maar op.

Maar we zijn de week zonder al te veel kleerscheuren goed doorgekomen en ze was vanmorgen dan ook blij dat ze weer naar school mocht.

Het is ook niet niets als je er in een keer aan moet wennen dat, naast dat je vader werkt je moeder ook in de vakanties moet werken.

Ik denk dat ze dat nog het ergste van alles vind, mama moeten delen met andere kinderen

Maar ze moet zich daar maar in schikken, het is nu eenmaal niet anders.

Ze heeft nog het geluk dat ze met mij mee kan naar het werk, als ik op een kantoor had gewerkt dan had ze niet met mij mee gekunt.

Maar goed, de thee is op dus maar snel aan het werk.

Sinds ik op 9 juni jl mijn diploma SPW3 heb gehaald ben ik als invalster aan het werk geweest bij de BSO waar ik ook mijn 2e  stage had gelopen.

Er was een intentie om mij een contract  voor ongeveer 15 uur aan te bieden maar het duurde maar en het duurde maar.

Het kindcentrum hier uit het dorp, waar ik mijn eerste stage had gehad vroeg mij of ik bij hun ook kon invallen.

Natuurlijk kan ik dat, de BSO, uit het nabuurig dorp en het kindcentrum hier uit het dorp zijn immers aangesloten bijdezelfde schoolvereniging.

Hier in het dorp kreeg ik al snel de vraag of ik op contract basis wou komen werken voor 14 uur met invaluren.

Na even te hebben nagedacht heb ik gekozen om bij het kindcentrum hier op het dorp te gaan werken.

Ik heb dan geen reistijden meer, ga werken met kinderen in de leeftijd van 0 tot 12 jaar en ga werken in een team van 7 personen.

Ik heb dan inmiddels ook al afscheid genomen bij de BSO in het naburigedorp en ben inmiddels aan het genieten van de vakantie.

Nou ja vakantie, als jedat zegt dan is ie ook al weer voorbij.

Mijn vakantie duurt dit jaar maar 12 dagen omdat mijn nieuwe contract start op 1 augustus.

Gelukkig heeft Phil wel gewoon 3 weken vakantie.

Tijdens mijn vakantie, die we dit jaar gewoon thuis vieren, gaan we er lekker op uit met de kinderen.   

Ik zou graag emt de kinderen naar een groot pretpark gaan maar ik vind dit over het algemeen zonde van het geld.

Je bent al 100 euro kwijt en dan heb je alleen je kont nog maar binnen de deur.

Daarna sta je een uur in de rij te wachten voordat je in een atractie kunt en na 2 minuten sta je er weer naast.

Je slentert door naar de volgende atractie en dan begint het weer helemaal overnieuw.

Nee geef mij  dan maar de budget uitjes.

Als je een beetje geod zoekt dan ben je voor hooguit 20 euro binnen en je moet zelf actief bezig zijn.

In vergelijking met het dure atractie park kun je dus 5 van deze uitjes doen.

Ja je hebt dan niet de grote 8 banen maar daar hielden de meiden toch al niet van.

We kunnen genieten van de meer actieve uitjes en dagelijks wordt er gevraagd wat we gaan doen.

Als ik volgende week weer aan het werk ben dan heeft Phil nog vakantie.

Hij heeft voor de meiden ook nog het een en ander op de planning staan.

Als Phil weer aan eht werk gaat hebben de meiden nog 1 week vakantie.
In deze week gaan ze dan ook mee naar de BSO hier in het dorp.

Het leuke van deze BSO is dat ze er regelmatig op uit gaan. .

Nu wil het toeval dat ik een paar keer bij de kinderen van 0-4 jaar moet werken maar ik moet ook een paar keer bij de kinderen van de BSO werken.

We gaan er dus nog een paar keer op uit met de kinderen van de BSO en mijn meiden gaan dan ook mee.

Naturlijk zijn dit dan ook weer budget uitjes, helemaal mijn ding dus.

Maar goed ik ga nu eerst nog even een paar dagen genieten van mijn vakantie, ik heb nog 6 dgen te gaan.

groetjes

Afgelopen maandag kwamen de meiden thuis uit school met een brief waarin gevraagd werd om ouders die vandaag mee zouden willen rijden naa rhet strandje bij Stadshagen.

In plaats van die middag sporten in de gymzaal wil de juf met de hele klas de hele middag naar het strand.

De meiden vragen meteen of ik ook met hun mee wil gaan maar omdat ik vanmiddag moet werken kan ik niet mee.

Mijn oudste geeft meteen aan dat ze daar toch niet gaat zwemmen.

Als ik haar vraag waarom dan wil ze mij geen antwoord geven.

Ik vind het prima en vraag niet verder.

Ik weet immers dat ik het antwoord in de loop van de week wel krijg.

Ook aan Phil verteld ze dat ze naar het strand gaan maar dat ze daar niet gaat zwemmen.

Ook nu weigert ze een verklaring te geven.

Als we 'savonds boven zijn  begint ze weer over het  niet willen zwemmen bij het strand.

Nogmaals vraag ik waarom niet.

Na lang aarzelen krijg ik antwoord

"Mam er zitten daar allemaal vissen in het water en straks bijt er een in mijn tenen en dan heb ik mijn tenen kapot"

Ik moest mijn best doen om het lachen in te houden.
Ook Phil moest zijn best doen om niet te gaan lachen.

Phil verteld haar dat de vissen banger voor al de blote voeten die het water in gaan dan dat zij voor de vissen moet zijn.

"Ja maar pap, op de televisie zie je zo vaak dat mensen worden gebeten door vissen en dan hebben ze vaak erg veel bloed en dat wil ik niet" , klinkt het ineens vanuit de mond van mijn dochter.

Meteen begint er bij ons een lampje te branden.

We zitten als gezin nog wel eens naar funiest home video's te kijken en daar zie je inderdaad dat mensen door vissen worden gebeten.

Deze mensen zijn de vissen dan ook al een tijdje aan het plagen en het zijn over het algemeen grote snoeken die bijten.

Na nogmaals uit te leggen dat met deze temperaturen de vissen diep zitten en er in de Millergenplas geen grote snoeken zitten is ze toch niet helemaal gerust, maar heeft het er niet meer over.

Vanmorgen toen ze uit bed kwam was ze de draad helemaal kwijt.

De structuur van haar dag zag er niet meer als normaal uit en daar kan mijn ADD dochter niet al te best tegen.

Met de juf heb ik ondertussen even overleg gehad en heb ik de angst van mijn oudste verteld.

In de eerste instantie moest de juf ook lachen maar deze schat van een juf heeft wel begrip voor de gedachten gang van mijn oudste.

Juf gaat vanmiddag samen met haar het water in en zal haar laten zien dat het niet eng is en dat de vissen er niet in de buurt komen.

Ik hoop vanavond dan ook thuis te komen bij een paar hele enthousiaste dochters.

Op dinsdag 23 juni was het zover.

Ik kon die avond mijn diploma gaan ophalen op school.

Het was een hele gezellige avond.

Het begon dat we een eerst als geslaagden apart werden gezet zodat iedereen ons kon zien.

Daarna lieten de docenten een doosje langsgaan.

In dit doosje zaten allemaal kleine rolletjes met papier en op die papiertejs stonden kleine wensjes.

Een ieder moest uit dat doosje een rolletje pakken zonder dat we het wensje van te voren konden lezen.

Deze wensjes moesten we toen hardop voor gaan lezen zodat iedereen de wens kon horen.

Hieronder een foto van mijn wensje

Daarna werden we een voor een naar de tafel geroepen waar de MWB docent een paar woorden over je sprak.

De woorden van mijn MWB docent maakten toch het een en ander bij me los.

Daarna was het tijd om het diploma te tekenen

Na het ondertekenen kregen ik de felicitaites van de docenten en ook nog een mooie zonnebloem en een doosje met daarin een USB stick.

Na de diploma uitreiking was het nog even tijd voor een hapje en drankje en konden we weer huiswaarts gaan.

Het diploma wou ik in de map met diploma's stoppen maar van manlief moest ik hem gaan inlijsten en boven mijn bureau gaan hangen op de studeerkamer.

Dus zie hier het resultaat

ps

de middelste foto's zijn gemaakt met de telefoon van manlief want we waren zo slim om het fototoestel te vergeten.

Vandaag is het 10 jaar geleden dat ik al bijna 10 weken in het ziekenhuis lag omdat ik zwanger was en steeds hele erge weeën had.

Weeën die zich niet met tabletten lieten stoppen en het dus noodzakelijk was dat ik aan een infuus lag om die weeën te remmen.
Vandaag 10 jaar geleden dat ik om deze tijd een vruchtwater punctie had op mijn bovenste kindje.

Deze punctie kreeg ik om te kijken of de longetjes al voldoende ontwikkeld waren zodat de baby's gehaald konden worden. van mijn onderste baby was nl het vruchtwater die week ervoor al gebroken en de longen van haar waren voldoende ontwikkeld, van baby nummer 2 wilden ze het ook nog graag weten.

Ohhhh ik kan mij die dag nog zo goed herinneren.
Mijn zwangerschap was een hel.... in het begin van mijn zwangerschap een verplichte opnamen van ongeveer 3 weken omdat ik overmatig veel spuugde, heel veel pijn van de ring die rond mijn baarmoeder was geplaatst en inmiddels weer was verwijderd, vele weken vastgekluisterd aan bed omdat er anders een gevaar was dat ik het onderste kindje verloor, al vanaf de 16e week weeën.
Maar toch was deze zwangerschap heel belangrijk voor mij... ik was immers via IVF zwanger geworden.

Maar goed even terug naar deze dag 10 jaar geleden.
Nadat de vruchtwaterpunctie was gedaan lag ik de hele dag te wachten. Het was op een donderdag en mijn zwager ( de broer van manlief) was jarig.
Ik zei altijd er kan gebeuren wat er gebeurd maar als ik het kan voorkomen dat de kinderen op dezelfde dag gehaald worden dan doe ik dat.
Maar ja toen kwamen ze rond 17.30 uur werd mijn eten gebracht en ik kreeg te horen dat ik even moest wachten met eten omdat ze aan het overleggen waren.
niet lang daarna kwamen ze bij mijn bed.... ik mocht die avond om 19.00 naar de operatie kamer of ik moest wachten totdat het weekend over was.
Jullie kunnen wel raden wat ik gekozen heb..... na veel pijn en erg vermoeid heb ik gekozen dat de kinderen die avond zouden worden gehaald. Ik was toen 34 weken zwanger.

Ik heb om 18.00 uur manlief gebeld met de boodschap dat hij als de wiede weerga zijn eten naar binnen moest schuiven, zich moest gaan douchen, vrij moest nemen voor de volgende dag en naar het ziekenhuis moest komen omdat ik die avond zou bevallenvia een keizersnee. Ik had nl dwarsliggertjes en ze konden niet meer draaien.
Om 19.56 was het zover dat de eerst baby eruit werd gehaald. Mijn Rianne was geboren.
Om 19.57 uur was de tweede er ook, Geanne was ook geboren.
Ik heb de kinderen heel even gezien en toen zijn ze meteen afgevoerd naar de kamer ernaast om in de couveuse te woreden gelegt.
Het mooiste geluid dat ik die avond heb gehoord was het huilen van mijn beide dochters.

Rianne woog toen ze geboren was 1960 gram en Geanne woog 2250 gram.
Het komische is dat mijn kleintje van toen mijn grootste van nu is.

Vandaag is het duis de 10de verjaardag van het kostbaarste wat ik ooit in mijn leven heb mogen ontvangen.
Nu zit ik heel even een shaggie te roken en kijk terug op de tijd van 10 jaar geleden en krijg nog steeds van ontroering tranen in mijn ogen. Ik heb het maar mooi gedaan en ik heb er zoveel moois voor gekregen.

deze trotse mama moest even haar emoties relativeren en dat doet ze door te schrijven

In de afgelopen periode heb ik voor school allerlei lessen gehad.

Allerlei lessen over dingen die ik nodig had om te groeien tot een volwaardig leidster kinderopvang.

De lessen  varieerden van de ontwikklingsfasen tot kinderziekten, van leren op een andere manier naar je zelf kijken tot kindermishandeling,

Ook zijn we naar een theater stuk geweest over loverboys.

Dit theaterstuk heeft veel indruk op mij gemaakt.

Er werd verteld over en ze lieten ons zien  hoe loverboys te werk (kunnen) gaa'n.

Wat mij vooral is bijgebleven is dat er aan het eind van het theaterstuk werd verteld dat loverboys een heel netwerk van hulpjes om zich heen hebben.

Zo was er een hulpje die promotie kon maken door mee te doen aan een groepsverkrachting.

Ze hadden een meisje met een zak over het hoofd in een keldebois gelegt en er was al een hele groep overheen gegaan. de jongen mocht dan als laatste. Nadat hij haar verkracht had werd de zak van het hoofd van het meisje gehaald. De jongen kende het meisje, het was zijn eigen zusje.

*kippevel*

Loverboys hebben het over 3 types vrouwen.

1 de allogtone vrouw die ze na een verkrachting kunnen chanteren en zo in hun macht hebben. Ze zijn dan geen maagt meer en dat is in hun geloof een schande dus zullen deze meisjes niets vertellen thuis 

2 de zwarte vrouw. Zij zijn als hoer geboren dus dan moeten ze dat ook maar zijn

3 de westerse vrouw. die moeten ze versieren, inpalmen met allerlei lieve woordjes en kadootjes, en ze zullen bij deze vrouwen de band tussen kind en ouders moeten verbreken. Maar uiteindelijk zullen ze doen wat er wordt opogedragen

Tijdens dit theaterstuk werd er gesproken over het boek:

 Echte mannen eten geen kaas van Maria Mosterd.

Maar er werd ook gesproken over het boek:

Ik stond laatst voor een poppenkraam, van Lucie Mosterd de moeder van Maria.

Nadat ik mijn 40ste verjaardag had gevierd heb ik van mijn verjaardagsgeld deze beide boeken aangeschaft en ben ze gaan lezen.

Nou ik kan je wel vertellen dat wanneer je begint te lezen je de boeken niet meer weglegt maar gewoon door blijft lezen.

Het zijn 2 hele heftige boeken die ik iedereen wil aanraden.

Hieronder een beschrijving van beide boeken

ECHTE MANNEN ETEN GEEN KAAS, het boek van Maria Mosterd

Tot haar eerste dag op de middelbare school is Maria een heel gewoon meisje van twaalf. Ze woont met haar moeder en haar zus in een stad in eht oosten van het land en wil wel wat meer spanning in haar leven. Of stoer zijn, zoals dat groepje jongens dat rondhangt op de parkeerplaats van school.

Hoe zou het zijn als een van die jongens haar vriendje was? Maria's fantasie lijkt werkelijkheid te worden: een van hen, Manou, spreekt haar aan. Wat ze niet weet is dat Manou een loverboy is.

Zes jaar later schrijft Maria dit bloedstollende verslag van haar jaren met Manou. De jongens die haar haar normalen jeugd hebben ontnomen, en die de meeste mensen kennen als loverboys waren voor haar pooiers, drugs-, wapen- en mensenhandelaars. Geweld, (groeps)verkrachtingen, handel in meisjes, drugssmokkel: Maia heef veel meegemaakt en gezien.

( bron Bol.com)

IK STOND LAATST VOOR EEN POPPENKRAAM, het boek van de moeder van Maria, Luci Mosterd

Als Maria op twaalf jarige leeftijd voor het eerst op de fiets naar de middelbare school vertrekt, zwaait moeder Lucie haar weemoedig uit. Haar kleine meisje wordt groot. Tegelijkertijd is ze blij voor Maria, die vol verwachting een nieuwe fase in haar leven begint. Wat Lucie niet weet is dat Maria die dag al Manou zal ontmoeten, de liverboy die haar e\leven in een hel zal veranderen.

Al snel veranderd Maria in een onhandelbae puber. Lucie dringt niet meer totn haar dochter door en komt er maar neit achtern wat er met haar aan de hand is. De waarheid gaat dan ook ieder voorstellingsvermogen te boven. Manou heeft Maria veranderd in een willoze pop die alles doet wat hij haar zegt. Als Maria's betrouwbare knuffelbeer dringt hij binnen in Lucies gezin om van daaruit de hechte band tussen moeder en dochter te doorbreken. Pas dan zal hij Maria helemaal in zijn macht hebben.

Lang beseft Lucie niet dat ze leeft in een toneelstuk dat Manou regiseert. Wanneer ze stukje bij beetje ontdekt wat er gaande is met haar dochter, dringt langzaam door wat haar rol moet zijn. Ze zal met Manou moeten strijden om het vertrouwen van haar dochter, voor het te laat is.

(bron Bol.com)

Nu is er in de afgelopen week een nieuw boek van Maria Mosterd uit gekomen.

BINDI

ik zal hieronder even een beschrijving geven van dit boek zoals het oop op Bol.com staat.

na vier afschuwelijke jaren ontkomt Maria op zestienjarige leeftijd aan de greep van haar loverboy Manou. Ze gaat naar India om in een project voor loverboyslachtoffers haar onafhankelijkheid terug te vinden. Maar in haar hoofd reist Manou mee.

Als ze in india uit het vliegtuig stapt ziet ze alleen maar lelijke mannen met snorren en het stinkt er als een dierentuin die een week niet is uitgemest. Ze gaat wonen in de stand Trichy, waar ze zich tot haar eigen verbazing meteen thuis voelt. Elka dag gaat ze naar het weeshuis om met de kidneren te dansen en als het het moeilijk heeft, praat ze met haar hondje Bindi. Ze wordt door haar begeleidster Liz voortdurend geconfronteerd met het gedrag dat manou haar heeft aangeleerd. Veranderen is niet gemakkelijk, want die "dikke zwarte pad' in haar hoofd laat zich niet zomaar wegjagen. En wat zijn haar vooruitzichten als ze straks weer terug is in nederland? Hoe voorkom je, als je geen toekomst hebt, dat je terug valt in patronen van vroeger? Bindi gaat verder waar 'Echte mannen eten geen kaas' ophoudt. Een spannend, ontroerend en levendig geschreven verslag van een meisje dat werigert slachtoffer te blijven.

Jullie kunnen je dus wel voorstellen dat ik niet kan wachten totdat ik dit boek ook in huis heb om te gaan lezen.

Vanmiddag ga ik even naar de boekwinkel hier om het boek te bestellen.

Nadat ik de eerste 2 boeken had gelezen heb ik de boeken aan mijn moeder gegeven om te lezen. 

Mijn moeder is net als mij gaan zitten lezen en kon ook het boek niet eerder wegleggen dan toen ze het uit had. 

Vriendinnen en kennissen van mijn moeder zijn of hebben de boeken inmiddels ook gelezen.

Als je een paar mooie boeken zou willen lezen dan raad ik je deze boeken aan.

De boeken zijn helemaal niet duur, ze kosten per stuk 14.95 euro.

In het boek wordt gezegt dat het geheel gebeurd is in het oosten van het land en dat klopt.

Het is gebeurd in Zwolle, ongeveer 15 kilometer hier vandaan.

Mijn dochter zullen als ze willen doorleren uiteindelijk ook naar Zwolle naar school moeten

Het is mijn bedoeling dat mijn dochters, als ze een klein beetje ouder zijn maar het liefst voor dat ze naar de middelbare school gaan deze boeken ook lezen.

De loverboys hebben zich inmiddels  geheel aangepast.

Eerder wist je dat als er veel jongens met grote auto's en veel bling bling om de nek bij een school stonden er een gevaar was dat ze loverboys zijn.

De loverboys van nu hebben zich volledig aangepast en zijn zo onopvallend geworden dat zje ze neit meer kunt onderscheiden van de gewone jongen.

Ook het vele kadootjes geven hebben ze inmiddels afgeleerd omdat ze daar ook aan konden worden herkent.

De leverboys zijn nu zo onopvallend en geslepen geworden dat de lieve buurjongen die naast je woont zelfs een loverboy kan zijn.

Loverboy is eigenlijk ook geen goede naam, hij klinkt veel te lief, pooier is een meer passende naam voor deze jongens.

 vol trots vertel ik ook hier dat ik dinsdag 9 juni ben

GESLAAGD

voor mijn diploma SPW3.

ik ben nu officieel leidster kinderopvang

Ik zat van de week tv te kijken en heb toen zo vreselijk gelachen.

We keken naar Ivo Niehe, kijken we normaal nooit naar maar we zapten er toevallig langs, en zagen daar Stavros Flatley

Manlief is daarna gaan googelen en kwam nog meer filmpjes tegen.

maar ook deze 2 volgenden zijn de moeite waard om te bekijken.

Zo het is na lange tijd weer eens even tijd voor een update.

In dit afgelopen jaar is er veel gebeurt.

Mijn oudste dochter heeft de diagnose ADD gekregen, wij zijn gestart met een training die haar moet helpen om  haar beter te helpen en stimuleren.

Maar daarnaast ben ik ook nog met een studie Sociaal Pedagogisch Werker niveau 3 bezig.

Eerst even over mijn dochter.

De training die we voor haar volgend heet PMTO training. ( hier even een link naar een site voor uitgebreide uitleg http://www.pmto.nl/page.php?13 )

Iedere maandagavond rijden Phil en ik naar Zwolle voor een training van 1 tot 1 1/2 uur.

We leren daar hoe we haar beter opdrachten kunnen geven, hoe we haar goed kunnen stimuleren, hoe we haar het beste kunnen benaderen als ze een woede aanval heeft.

Maar gelukkig wordt er ook aandacht besteed aan mijn jongste.

Het meiske dat een beetje in de verdrukking komt door de buien van haar zusje.

Er is voor haar geregeld dat zijn naar de brusjes mag. vanmiddag gaat ze voor de eerste keer daar naar toe.

(klik op de volgende link voor wat meer info over brusjes http://www.balansdigitaal.nl/sitemanager.asp?nieuws=28446 en http://www.brusjes.nl/ )

Al met al kost dit behoorlijk wat aan energie maar we zien wel verbetering.

Mijn oudste kan steeds beter omgaan met haar woede aanvallen, wij kunnen steeds beter omgaan met de aanvallen, dit heeft als gevolg dat mijn jongste steeds meer rust krijgt en daardoor weer zekerder van zichzelf wordt.

Wat ook heel erg heeft mee geholpen is het feit dat ik nu meer van huis ben en de kinderen meer zelfstandigheid hebben gekregen.

Ze moeten meer zelf doen terwijl ik dat eerst altijd voor hen deed.

Dus met mijn beslissing om weer te gaan studeren en te gaan werken heb ik indirect mijn kinderen heel erg goed mee geholpen.

En dan zijn we automatisch bij mijn studie aangekomen.

De studie die ik in september 2008  ben begonnen, waar ik in januari 2009 heb overwogen om te stoppen maar ik heb doorgezet.

Een pittige studie die veel van mijn tijd opslokte.

Ik heb het afgelopen jaar mijn sociale contacten laten versloffen.

Ik was alleen maar bezig met stagelopen, naar schoolgaan, huiswerk maken, en het werk in huis te doen en omgaan met de problemen hier in huis

Ik heb alleen maar de verjaardagen bezocht en soms had ik de pech dat ik in de bank in slaap viel en dus een verjaardag vergat.

Dit jaar hebben zelfs de wekelijkse bezoekjes aan mijn ouders plaats moeten maken voor 1 bezoekje  in de 2 weken.

er zijn vrienden die er geen begrip voor hebben dat ik in het afgelopen jaar er niet veel ben geweest maar daar kan ik heel eerlijk gezegt niet mee zitten.

Zelfs Phil heeft besloten om  met de bouwcommissie te stoppen om zo wat meer rust in huis te houden.

De meiden waren in opstand gekomen.

Jullie zijn altijd weg, en als jullie dan thuis zijn dan gaan jullie ook nog voor zulke domme dingen weg, werd er gezegt.

Dus om rust te houden en de meiden wat meer te zien heeft Phil besloten om te stoppen emt het bouwen van de koninginnedagwagens.

Maar goed even terug naar mijn studie

Ik heb deze bijna afgerond.

Gister had ik mijn laatste lesdag en kreeg ik het laatste ingeleverde werk terug.

Ook is alles afgetekend  op de aftekenkaart en heb ik toestemming gekregen om examen te gaan doen.

Mijn portfolio, die ik dit jaar moest maken, is compleet.

Zo'n portfolio bestaat uit al mijn gemaakte opdrachten, al mijn verslagen van de stage en alle beoordelingen die ik heb gekregen.

Donderdag 4 juni heb ik het eindbeoordinggesprek op mijn stage.

Ik weet al dat deze goed is want ik heb de beoordeling al gezien.

Mijn stagebegeleider heeft het volgende geschreven : "J bezit alle eigenschappen die nodig zijn om het 'werkveld' in te gaan.  Ze is collegiaal, leergierig, onderbouwend, kritisch, verdiepen in de kinderen, maar ook t.a.v. organisatie en ander disiplines. er is alleen een puntje van aandacht. J is vrij direct naar kinderen, kan hierdoor 'strenger' overkomen dan is bedoeld".

Zeg nu eerlijk een betere beoordling kan ik toch niet krijgen.

Het directe kan ik wel verklaren, ik moet nl. tegen mijn oudste heel direct zijn omdat ze anders niet begrijpt waar ik het over heb. 

En als je iets an bijna 10 jaar doet dan is dat niet zomaar af te leren.

Ik ben er echter wel mee aan het werk.

Voor dit eindbeoordelingsgesprek ben ik dan ook niet bang.

Waar ik wel erg zenuwachtig voor ben is het eindexamen gesprek.

In dit gesprek moet ik mijn portfolio verdedigen, verklaren en verduidelijken.

Gelukkig kan ik dit gesprek al een heel stuk voorbereiden, maar ik heb geen idee waar ze vragen over gaan stellen.

De beoordelingskriteria zijn gelukkig wel bij mij bekend dus ik kan me al een heel stuk voorbereiden

Dinsdag 9 juni om 8.30 uur is het zover.

Ik heb dan mijn examen gesprek.

het fijne is dat je aan het eind van het gesprek even naar buiten wordt gestuurd zodat de docenten die het gesprek afnemen even kunnen overleggen, maar dat wanneer ik weer naar binnen wordt geroepen ik te horen krijg of ik geslaagd ben of niet.

Als ik geslaagd ben moet het nog even worden voorgelegt aan de examen commissie maar meestal leverd dat geen problemen op en wordt de beoordeling gewoon goed gekeurd.

Maar goed eerst maar eens even het gesprek en dan zien we wel weer.

In de komende 2 weken ga ik mijn gesprek dus voorbereiden en ga ik mijn portfolio nogmaals doorlezen

Mocht ik meer weten dan zal ik me zeer zeker weer melden

Zo hier even weer tijd voor een logje.

Er is in de afgelopen tijd veel gebeurd.

In augustus ben ik begonnen met mijn stage bij de BSO van de school van mijn kinderen.

Ook ben ik toen begonnen met zelf weer naar school te gaan.

Inmiddels zijn we een heel stuk verder.

Op school gaat het goed, ik lever op tijd mijn opdrachten in en die worden over het algemeen met voldoende beoordeeld.

Het is wel zo dat ik nog bergen huiswerk heb dat ik nog moet maken maar dat is geen probleem.

Tijdens mijn eerst stage heb ik veel geleerd en ik heb daar met heel veel plezier gewerkt.

Ik had daar hele lieve collega's en  werd met respect behandeld.

Er waren middagen bij dat mijn collega en ik blauw lagen van het lachen samen met de kinderen.

De stage heb ik met een ruim voldoende afgerond.

Het afscheid nemen was niet gemakkelijk.

Na mijn stage ben ik begonnen in een BBL baan in Stadshagen ( Zwolle)

Als ik ergens spijt van heb is het daar wel van.

Je wordt daar zo respectloos behandeld, je wordt niet fatsoenlijk ingewerkt maar staat vrij snel alleen op de groep.

Ik kwam iedere keer zo gestressd thuis dat het voor mijn thuissituatie ook niet ideaal was.

De spanning die ik voelde had weer een ongunstig effect op mijn oudste ( die inmiddels is gediagnotiseerd met ADD).

Door de spanningen in mijn lijf was het gedrag van mijn oudste weer niet te harden.

De woede aanvallen waren terug.

Ik heb vorige week dan ook besloten om daar niet verder te gaan en verder te gaan zoeken naar een nieuwe stage plek.

Meteen nadat ik die beslissing had genomen is de rust weer in mijn lijf gekomen en ook bij mijn oudste geeft dit weer rust.

Dinsdag ochtend ( 10-02-2009 ) heb ik dan ook een gesprek voor een nieuwe stageplek.

En dan mijn oudste.

Ik vertelde al dat ze gediagnotiseerd is met ADD.

Wat houd dit in

MIjn oudste heeft een aandachtstekortstoornis met overwegend onoplettendheid type.

Ja allemaal leuke woorden maar de complete contekst is voor ons nog moeilijk te bevatten.

Wat we wel weten is dat ze haar eigen gevoelens en de evoelens van een ander niet snapt.

Hierdoor krijgt ze dus haar woedeaanvallen.

Verder weten we inmiddels dat we heel veel structuur moeten bieden aan haar.

Dus geen onverwachtte dingen meer doen.

Atijd alles van te voren plannen en vertellen.

Vanavond (maandag 09 feb) gaan Phil en ik starten met een cursus die uiteindelijk mijn dochter moet helpen.

Wat die cursus precies inhoud dat weten we nog niet maar we zijn daar voor ingeschreven door de hulpverlener.

Maar goed mijn meiden zijn net thuis gekomen om te eten dus deze mama gaat eerst eve met haar kinderen eten

tot later

Ik weet dat het hier al een hele tijd erg rustig is.

Waarschijnlijk blijft dit ook nog wel even zo... ben gewoon loei druk met school, werk, huiswerk, werk in huis en man en kinderen.

De studie gaat momenteel erg goed

deze wil ik wel even snel met jullie delen

Zoals jullie in he tafgelopen logje hebben kunnen lezen, moesten Phil en ik maandag naar het Riagg( wat nu Dimence heet).

We hadden daar meer een informatief gesprek dan dat we uitslagen kregen.

ik was behoorlijk teleurgesteld want ik had de hoop dat ze on konden vertellenw at er met onze dochter aand e hand is.

Maar goed ik zal jullie even updaten.

Mijn oudste heeft een intelegentie die boven het gemiddelde.

Ze vertoond, als wij erbij zijn gewoon normaal gedrag maar als wij er niet bij zijn dan laat ze trekjes zien die binnen het autistische spectum passen.

Ook laat ze zien dat ze snel is afgeleid.

Verder is de conclusie dat ze haar eigen gevoelens niet kan verwoorden en begrijpt , dus laat staan dat ze andermans gevoelens kan begrijpen.

Nu hadden ze een plan opgesteld om verder te gaan zoeken wat er aan de hand is.

Allereerst willen ze een video home training doen.

Er  komt dan iemand bij ons thuis filmen. ALs we een beetje geluk hebbne dan krijgen wij zelf een videocamara die we zelf ergens neer moeten zetten om zo onopgemerkt opnamen te maken.

Als we een beetje geluk hebben dan zal dat in januari gebeuren.

Verder willen ze dat Phil en ik in partner relatie therapie gaan.

Met dat ze dat zei gingen mijn nekharen recht overeind staan.

Ik heb dan ook eerst eens even gevraagd waarom.

Ze zei dat we dan via therapie moesten leren om op een lijn te gaan zitten in de verschillende zorg vraag van onze kinderen.

Het wil hier nog wel eens gebeuren dat Phil te soft is voor de kids en ik te streng.

Phil en ik hebben besloten om het te gaan doen maar als we merken dat het ons ons goede huwelijk gaat kosten trekken we daar meteen de stekker uit.

En dan als derde willen ze een ADD onderzoek gaan doen.

Phil en ik hebben afgelopen maandag al een hele vragenlijst moeten invullen en ze gaan de juf ook nog bellen om de vragenlijst in te vullen.

Het zijn weer heel wat onderzoeken die ze willen gaan doen, waar we nog wel een poosje mee bezig zullen zijn.

Ondertussen zitten wij nog steeds in het duister te tasten over wat er aan de hand is.

Wat ik wel heel apart vond is dat er nu ook weer werd gesproken over ADD.

Toen mijn oudste 4 was hadden we ook problemen met haar en toen zijn we door de schoolarts naar jeugdszorg gestuurd.

Ook toen werd er gesproken over ADD, maar het is toen nooit onderzocht omdat er toen ook sensorische problemen naar boven kwamen.

Nadat ze wat aan de sensorische problemen zo goed mogelijk waren opgelost werden er verder geen ondezoeken meer gedaan.

Volgens jeugdzorg waren de problemen weg en was verder onderzoek niet meer nodig.

Na dat we naar Dimence (voorheen Riagg) waren geweest ben ik meteen naar de juf van mijn oudste gegaan.

Ook kwam de intern begeleider erbij zitten.

We hebben toen de "uitslag" nog even doorgesproken, want ook zij willen mijn dochter zo goed mogelijk helpen.

Op school hadden ze veel vragen over op welke onderzoeken ze hun bevindingen baseren.

Ja daar heb ik als leek helemaal geen verstand van.

De juf zal dan ook als ze telefoon krijgt er zeer zeker naar gaan vragen.

Op advies van de school heb ik de papieren met de uitslagen van de onderzoeken ook opgevraagd.

Zo kunnen zowel de school als wij  beter inspringen op verschillende dingen.

Ook kan ik dan een prive dossier aanleggen over mijn dochter en als er dan wat is kan ik dat altijd weer na lezen in het dossier.

Maar goed om een heel lang verhaal kort te maken.

We zijn nog weinig opgeschoten.

Dit is voor ons maar ook voor mijn oudste erg frustrerend.

E gaan momenteel maar zo goed mogelijk verder en zullen dan wel zien waar het schip strand.

Zo ik heb nu ff weer tijd voor een logje.

Er is in de afgelopen tijd weer veel gebeurd.

Dingen die leuk zijn maar ook dingen die mij best wel emotioneel hebben gemaakt.

Laat ik maar eens met de leuke dingen beginnen.

Een paar vrijdagen geleden kwamen de meiden thuis met een papier waarop stond dat er die avond een disco/bingo was in bij het jeugdwerk uit ons dorp.

Mijn jongste gaf al heel snel aan dat ze daar graag naar toe wou.

Mijn oudste wist niet of ze er wel naar toe wou, ze wou eerst eens even kijken.

Toen we daar waren besloot ze dat ze toch weer graag mee naar huis wou gaan.

In de auto vroeg ik haar waarom ze niet wou blijven.

"Mam je denkt toch niet dat ik ga staan dansen tussen al die anderen" , klonk het antwoord.

Mijn eerste reactie was dat ik in de lach schoot en ik heb haar uitgelegt dat je in een disco niet verplicht bent om te dansen.

Ze haalde opgelucht adem maar had toch geen spijt van haar beslissing.

Die avond heeft ze samen met haar vader een puzzel van Jan van Haasteren op tafel gelegt en is begonnen met puzzelen.

Komende vrijdag hebben ze een klasse disco samen met groep 7.

Deze disco heeft het thema maffer dan maf mee gekregen

Ze mogen verkleed komen en ze hebben allebei hun outfit al uitgezocht

Mijn jongste gaan we een felrode joggingbroek aantrekken daarop een vloekend kleurtje shirt daar weer een keukenschort overheen, een theedoek om haar koppie en een paar rubberlaarzen onder. aan de schort hang ik dan allerlei doeken en schoonmaak artikelen en dan is zij klaar.

Mijn oudste trekt de de oude verfoveral aan van mijn man. dit gaan we opleuken met allelei kwasten en verfatributen. een paar goed gemikte likken plakkaat verf op de angen en ook zij is klaar.

Het feest kan beginnen.... aankomende vrijdag van 19.30 tot 21.30 uur.

Dan had ik het ook aan het begin nog over een paar minder leuke zaken.

Op school hadden we vanlaatst les over het hechtingsproces dat een baby en kind doormaakt.

Ik hoorde toen dat wanneer je een baby uit de box pakt en het zich lekker tegen je aan krult dat het kind zich goed aan je hecht.
Als je kind dus zo stijf is als een plankje wannee je het uit de box pakt dan zijn dat tekenen dat het kind moeite heeft met zich aan je te hechten..

Mijn oudste was zo'n stijf plankje dat je uit de box pakte.

Na enig na vraag bij mijn docent leerde ik al snel dat wanneer je dit constateerd dat je dan eigenlijk aan de bel moet trekken omdat de kinderen anders op latere leeftijd tegen enkele problemen aanlopen.

Toen mijn oudste zo klein was heb ik meerdere malen bij de dokter en bij het consultatiebureau aangegeven dat ik een plankje uit de box pakte. het werd toen altijd afgedaan alsof het bij mij tussen de oren zat en er niets aan de hand was.

Nu weet iik dus dat ik niet gek was en dat ik wel bij het rechte eind had.

Ik was op dat moment zo boos dat eigenlijk spontaan de tranen bij mij begonnen te stromen.

In een  1 op 1 gesprekje met die docent heb ik haar het verhaal van mijn oudste verteld en zij kon mijn reactie ook heel goed begrijpen.

De week erna sta ik op mijn stage buiten bij de kinderen toen de juf van de meiden naar mij toe kwam.

Ze vroeg mij of ik er bezwaar tegen had dat ze bij mijn oudste enkele testjes gingen doen om te kijken waarom het werktempo ed zo laag is.

Ik zei dat ze dat van mij wel mochten doen maar dat ik binnenkort ook de uitslag van het Riagg ( Dimence) verwachtte.

De juf wist niet wat ze hoorde... was mijn dochter bij het riagg????

Toen was het mijn beurt om heel verbaasd te zijn.

Waarom wist de juf dit niet..... ik had immer het vorige schooljaar intensief met de juf en dit had toch overgedragen moeten worden.

Ik kan je wel vertellen dat ik savonds flink ben ontploft thuis, natuurlijk wel nadat de kids naar bed waren.

De avond daarna had ik oudervcommissie vergadering, en op deze vergadering is de directeur ook aanwezig en voor aanvang heb ik hem er ook even op aangesproken.
De directeur was het helemaal met mij eens dat dit niet  op deze manier had mogen gebeuren.

Nu had ik gister 10 minuten gesprekken op school.

Terwijl ik stond te wachten raakte  ik in gesprek met de leerkracht van groep 7. 

Hij wist mij te vertellen dat ook de juf van mijn kids in de vergadering flink is ontploft en zij heeft gezegt dat ze dit soort dingen hoorde te weten.

Ik was heel erg blij dit te horen, er was gelukkig wat mee gedaan.

Ik heb gister met de juf afgesproken dat ik samen met haar en met de internbegeleider van onze school nog apart een gesprek ga hebben over mijn oudste.

Terwijl ik dit logje schrijf krijg ik telefoon van het Riagg ( tegenwoordig Dimence genaamd)

Maandag 27 oktober om 14.30 worden manlief en ik daar verwacht.

Is het al 27 oktober????????????

Mijn logje is inmiddels een log geworden.

ik ga jullie natuurlijk op de hoogte houden van de ontwikkelingen.

Hallo allemaal

Het is nu alweer enige tijd geleden dat ik een logje heb geschreven.

In die tijd is er veel gebeurd en toch ook weer weinig gebeurd.

Ik ben de afgelopen tijd gewoon mega druk geweest.

Het werken en naar school gaan bevallen mij goed.

Ik beleef er veel plezier aan en ik zit steeds beter in mijn vel.

Mijn kids wennen er ook steeds meer aan dan mama aan het werk is en regelmatig huiswerk zit te maken.

Gister was ik ook weer aan het werk en had na het eten toezicht op het plein.

Ook mijn kids liepen daar rond.

Nu hadden de leerkrachten de fietsenrekken verplaatst omdat deze verkocht waren.

De rekken werden nl niet gebruikt en stonden dus alleen maar in de weg.

Mijn jongste was op het hek gaan zitten kletsen met een paar vriendinnen.

Toen mijn jongste van het hek af wou klimmen viel ze voorover met haar gezicht op de fietsenrekken.

Het gevolg is dat ze een tand door de lip had en enkele schaafwonden aan haar gezicht.

Haar lip zwol meteen erg op en werd eigelik meteen wel blauw.

We hebben nog wel heel veel zitten koelen amar de zwelling liet zich niet echt tegen houden.

de foto's zijn niet erg duidelijk maar ze liet niet meer foto's toe.

Gisteravond stond ze ook niet zo vast meer op haar benen en ze was steeds weer duizelig.

we denken dat ze toch wel een lichte hersenschudding heeft gehad.

Maar goed na een paar dagen zal de zwelling wel weg zijn en dan zal haar lip ook wel weer zijn normale kleur hebben.

Maar goed

Rest mij nu even niets anders dan iedereen een heel fijn weekend te wensen

Allemaal een hele dikke knuffel van mij en tot later