Toen mijn meiden klein waren was ik lid van de Nederlandse Vereniging van Ouders van Meerlingen.
Iedere maand kreeg ik een clubblad thuis gestuurd.
Op een keer zat ik het clubblad te lezen en daar las ik een gedicht die een moeder had geschreven voor haar zoons van vier jaar.
Het gedicht kon wel voor mijn kinderen geschreven zijn.
Hij hangt al een poosje bij mij aan het keukenkastje.
Het gedicht is geschreven vanuit het oogpunt van de kinderen.
Dat gedicht heb ik een beetje aangepast en dit is het resultaat.
SAMEN
Samen op dezelfde dag geboren,
ja dat wisten men van te voren.
Samen van hetzelfde geslacht,
ook dat hadden ze wel verwacht.
Maar: ik ben ik en zij is zij.
Samen? Samen dat zijn wij.
Samen eten we onze pap,
gaan ook samen in bad.
Samen zijn wij een heel leuk stel,
allebei blond dat zie je wel.
Maar: ik ben ik en zij is zij.
Samen? Samen dat zijn wij.
Samen hebben wij een heel ander postuur,
dat is de speling van de natuur.
Samen zijn we nu al vier,
spelen samen en maken veel plezier.
Maar : ik ben ik en zij is zij.
Samen? Samen dat zijn wij.
Samen hopen we op een lang, gezond leven
wat door onze ouders is gegeven.
Misschien zijn ze later wel héél trots,
zowel op de ene als op de andere trots.
Maar we zijn wel uniek, dat zie je zo he.
Want ik ben Rianne en zij is Geanne.
*********
lieve Rianne en Geanne
ik wil jullie laten weten dat ik heel veel van jullie hou en dat ik nu al héél erg trots op jullie ben.
dikke kus van jullie mama
 | 
