Deze weblog heeft het maximale MB bereikt. Het vervolg van onze weblog kun je vinden onder: Veel leesplezier

www.bloggers.nl/hissyengonda

Welkom op onze Weblog. Je treft hier onze verslagen aan van het biken, maar ook andere sportieve uitspattingen komen aan de orde. We wensen je veel leesplezier toe en zouden het leuk vinden als je een reactie achterlaat (via comment).

Winterzonnetje

Half negen in de ochtend is het en tijd om uit bed te gaan. De zon die straalt me tegemoet, maar aan de bevroren ramen van de auto’s te zien moet het behoorlijk koud zijn.

Na een goed ontbijt en een lekker bakje koffie kleed ik me goed aan voor ons wekelijks tochtje op de mountainbike. Eerst naar Hissy waar ons vaste vertrekpunt is en waar ik nog een bakje koffie drink.

Eenmaal op weg ervaren we (Hissy, Janny en ik) dat het best wel koud is. We zetten even flink aan om warm te worden. Eenmaal in de bossen is het genieten geblazen. Een strak blauwe lucht, een lekker zonnetje en de heerlijke dennengeuren. Ik heb mijn camera meegenomen. Vorige week zagen we namelijk een mooi roodbruin eekhoorntje en dat hadden we graag even vast willen leggen. Wie weet zien we er weer eentje.

Het mooie weer maakte me overmoedig en ik zocht de moeilijke paden en heuvels op. Het duurde niet lang of ik maakte een stuurfout en daar lag ik. Hissy en Janny schrokken even en vroegen gelijk hoe het met me ging. Gelukkig was ik terecht gekomen in heerlijk zacht heide en had geen centje pijn.

Natuurlijk kwamen we ook de vaste bezoekers Jan en Binne weer tegen en we hebben even gezellig staan kletsen.

Jan had ons vorige week close-up op de foto gezet. We vonden de foto’s van heel dicht bij niet zo heel erg flatterend. Volgens Jan zien wij op de foto’s eruit zoals zij ons zien. De harde werkelijkheid dus. Na nog wat kwinkslagen over en weer nemen we afscheid en we hopen elkaar volgende week opnieuw tegen te komen.

Na weer een lekker stukje gefietst te hebben strijken we neer op een bankje met een prachtig uitzicht en we genieten van het voorjaarszonnetje. Aangezien het eekhoorntje vandaag niet voor de camera wil verschijnen vraagt Hissy de eerstkomende voorbijganger om ons drieën op de foto vast te leggen. Na drie pogingen is het gelukt.

Na een minuut of tien wordt het toch weer tijd om verder te fietsen. Het is fantastisch om op deze manier je teveel aan energie kwijt te raken en tegelijkertijd krijg je weer nieuwe energie voor de rest van de dag. Zulke zondagen mogen er meer volgen.

De derde helft

-------------------------------------------------------------------------

Ik wil meer en beter.

Groet,

Brouwer

-------------------------------------------------------------------------

Zo luidde mijn e-mail aan een jongere, nog wat onstuimige mannelijke collega. Zo nu en dan moet je je (het liefst natuurlijke) gezag laten gelden. Ik heb geleerd me te verplaatsen in de denkwereld van mijn lezer, dus nu kom ik mijn wat koelere, strengere, misschien soms ongenaakbare lezer wat meer tegemoet. Gelukkig maakt ook deze eigenschap deel uit van alle kenmerken geïntegreerd in de persoon Hissy. Snel en efficiënt neem ik vervolgens de hoofdzaken door in de Management Scope; gelukkig staan we er goed voor, volgens het rekeninstituut van de Economist, een overschot op de begroting en handelsbalans en ook de verwachtingen voor 2008 zijn florissant te noemen.

Met deze wetenschap in mijn achterhoofd maak ik me klaar voor een avondje squash met een aantal ex-collega’s. De boog kan immers niet altijd gespannen zijn. Squash is een heerlijke sport, waar je je totaal kunt uitleven en waar je binnen zeer korte tijd enorm veel afvalstoffen verliest, dus weer pure tijdwinst. Kruit, Nannen en Cornax hadden het zwaar en waren enorm blij toen ik aangaf dat we onder de douches konden.

De net genoemde vrinden genoten daarna nog van een zeer intensieve en lange, maar meestal zeer gezellige ‘derde helft’ bij Nannen.

Brouwer keerde huiswaarts in haar gestroomlijnde zwarte bolide, schudde haar haar los en voorzichtig verscheen het kuiltje weer in haar wang.

Mmmm, dit past me toch meer en beter…….

Hissy      

19 januari 2008 Slotpleatsroute Bakkeveen

Even op www.weeronline.nl kijken hoe het weer wordt in Bakkeveen tijdens de  Slotpleatsroute. Een grijs wolkje zonder regendruppels en een half zonnetje. Gelukkig zal het droog blijven. Vrijdag- op zaterdagnacht regende en stormde het verschrikkelijk. Dat moet nog hard veranderen wil de weersvoorspeller gelijk krijgen. Helaas had hij het niet bij het juiste eind…...

Op zaterdagmorgen gingen Jaap, Roel Peter, Benny, Wieger, Janny, Hissy en Gonda om half negen op de fiets richting Bakkeveen. De regen kwam met bakken uit de lucht en het voorspelde zonnetje was in geen velden of wegen te bekennen. In Bakkeveen aangekomen hoorden we al dat het een zeer zwaar en glibberig parcours was en het bestuur waarschuwde om toch vooral voorzichtig te zijn. “Ja, dat zullen we zeker ook wel doen, maar eerst is het nog even tijd voor een bakje koffie”.

Eenmaal in de kantine worden we direct opgemerkt door de (bestuurs)leden van FTC Buitenpost en Hissy moet aan een interview geloven. Niet veel later besluiten we te gaan starten.  Vanaf het begin worden we geconfronteerd met de blubber waar we, na later bleek, zo’n beetje het gehele parcours mee te maken kregen.

Op de een of andere manier bleek Gonda deze rit uit een soort onuitputtelijke bron van energie te kunnen putten. Janny en Hissy keken elkaar hoofdschuddend, maar ook met een begrijpende glimlach aan. Toch wel handig zo’n gevoel tijdens zo’n hele zware rit. Nu konden we een aantal dingen doen; of proberen dit gevoel op roepen en dus actie te ondernemen of zorgen voor goede banden onder de fiets. Hissy had voor het laatste gekozen en begeleidden haar stoere en brede vrienden Racing Ralph 2.25 en 2.4 haar galant door de wel erg diepe modder- en blubberpaden. Twee bikers uit Heerenveen mochten het genoegen smaken ons een aantal keren tegen te komen onder nogal zware zeer erbarmelijke omstandigheden. Onder deze omstandigheden kun je natuurlijk alles in de strijd gooien. En dat gebeurde, want een van deze stoere, zeker niet onaantrekkelijke bikers viel (letterlijk) voor Janny. Hij gleed uit, op weliswaar een heel gevaarlijk stuk van het parcours, om vervolgens languit in de blubber te belanden. Nu zien wij vrouwen ook graag de kwetsbare kant van een man. Hissy die dan weliswaar haar stoere en brede vrienden bij zich had, voelde dat ze wat aandacht tekort kwam en keek later hulpvragend naar een van de mannen op een hulppost om haar fiets over een hoge boomstam te tillen. Dit trucje werkte altijd, maar nu waren haar vrouwelijke charmes waarschijnlijk weggespoeld, want de man verroerde zich niet en deelde haar knipogend mee dat ze toch betaald had voor de tocht en dat dit erbij hoorde. Zuchtend tilde ze haar nu nog zwaardere bike over de boomstam. Mannen………….?!

Ondanks het feit dat de tocht goed zwaar was en er zelfs bikers moedeloos van de fiets afstapten om de weg met de fiets aan de hand maar door de blubber te vervolgen, hebben we veel plezier beleefd. Ook onder de andere fietsers bespeurden we veel vrolijkheid. Hekjes werden voor elkaar open gehouden en grappige opmerkingen gingen over en weer.

Na een kilometer of 15 (voor het gevoel hadden we er minstens 25km opzitten) vroegen we ons af wanneer er een post zou komen met wat energierijk voedsel. Ons energieniveau bereikte een bedenkelijk niveau, zelfs bij Gonda, en onze motortjes moesten echt bijgetankt worden. Onze wens was klaarblijkelijk gehoord, want niet veel later zagen we in de verte iets wat leek op een etens/drinkpost, of was het een “fata morgana”?

.  

Hier aangekomen vulden we onze energievoorraad aan met een koolhydraatrijke gele vrucht en na een goed gesprek met de aanwezige dames konden wij er weer tegen aan.

We hadden weer genoeg energie om de laatste kilometers af te leggen. Ook hier bleken we onze volledige concentratie, behendigheid en spierkracht nodig te hebben, want even niet opletten betekende zeker vallen. Moe maar voldaan kwamen we over de eindstreep. Janny’s vrienden uit Heerenveen troffen we later weer bij het afspuiten van de fiets. Eerlijk gaf hij toe; “Jullie zijn echt beter, maar ook lichter” Beide complimentjes staken we gelukzalig in onze zak. Wat een mooie zware tocht en wat een man…………….

Ondanks dit alles was, toen we weer koud en nat thuiskwamen, een warme douche geen overbodige luxe.

Met sportieve groeten,

Janny, Hissy en Gonda

Ik ben zo……….♪♫

”Mam, je bent een beetje gek, maar best wel aardig”. Grinnikend keek ik haar aan en ontdeed me van mijn erg smerige fiets/loopkleding. Net teruggekeerd van mijn fietstocht, samen met Gonda en Janny.

Weer heerlijk van onze wekelijkse dosis fietsplezier genoten. Aangekomen in Bakkeveen en na een paar zware aanzetjes en blubberbijna-uitglijertjes kwamen we uit bij de zandvlakte. Hier werd de crossloop gehouden. Terwijl ik stond te kijken maakte een onbedwingbare lust zich van mij meester; ik ben ook maar een mens. Nu was deze lust tamelijk onschuldig en kon ik hier wat makkelijker aan toegeven. Het begon overal te ‘kriebelen’, ik legde mijn bike voorzichtig aan de kant, nam een slokje Isostar, bedacht me niet en mengde me tussen de schare lopers om een stuk crossloop te ervaren.

Ik was niet de enige, ook Gonda had mijn voorbeeld gevolgd, duidelijk een geval van

twee zielen - ėėn gedachte,ook bij haar had ‘het goede gevoel’ gewonnen van ‘ja, wat eigenlijk?’’, wat men ons ‘oplegt’ wat wel en niet kan?

Desalniettemin waren we het er beiden over eens dat we beter mee hadden kunnen doen in ons iets lichtere looptenue, zoals mijn broer Martin die er wel op gekleed was en zichtbaar harder liep door onze aanmoedigingen. Gelukkig was mijn dwang tot hardlopen snel weggeëbd en nam de ratio weer haar plaats in, want wat heb je aan een lust waar je op dat moment toch niet mee ’uit de voeten’ kunt.

Na het welverdiende scrub- en douchefestijn gezond glanzend plaatsgenomen op de bank om vervolgens aan de buis gekluisterd de meesterlijke 10 kilometer van onze oppermachtige Sven te bekijken. Gebiologeerd keek ik naar de zwaar afgetrainde bovenbenen die er zowaar nog met gemak een versnelling in de een-na-laatste ronde uitpersten. Zijn opponent was machteloos. Prachtig. Na zijn zege knipoogde hij naar me…………

“Mam, luister je wel? Niet alleen aardig, maar ook erg lief”.

Hiske

We just don’t care…

“Het was te lang geleden’, dacht ik toen ik de andere (Pedalo)bikers begroette op het ontmoetingspunt, want we zouden gezamenlijk naar Een fietsen om daar de MTB challenge- tocht te volbrengen. Vorig jaar hadden Gonda en ik deze tocht gebiked en dit was goed bevallen; het voelt nl. erg goed om het ‘echte groepsgevoel’ te ervaren. En ik kan jullie verzekeren dat het heerlijk voelt om middenin een peloton te fietsen, uit de wind, met de meest mooie uitzichten, en met steeds een wisselende (gesprek)( fiets)partner. De MTB tocht was gaaf met bijzondere ontmoetingen, blijde gezichten, terwijl ik inderdaad eerst mijn twijfels had over het meefietsen aan deze tocht (’s ochtends in alle vroegte Gonda nog  weifelend gebeld of het echt wel een goed idee was).

Maar hier heb je vriendinnen voor; soms heb je een extra duwtje nodig. Fokje had bij me gelogeerd en zei dat ik moest gaan; “het zal je goed doen”. Gonda en Fokje hebben gelijk gehad. “It was fun”.

Luisterend naar John Legend, denk ik aan vanochtend, samen met Gonda gefietst, onze gebruikelijke fietstocht, bijgekletst, Zij, uitgeweest naar de theatervoorstelling SWET in Grijpskerk , Ik naar Heerde geweest om de 50^ste  verjaardag van een vriendin in een erg gezellige oude kroeg te vieren, een aardige brunette Simone (30)(bedankt voor je leuke comment en tot snel;) ontmoet, gesocialized, en alle actuele onderwerpen doorgenomen.

 Dit keer tijdens onze tocht óude bekenden tegengekomen. 

Een bekende uit Marum die ik al herhaaldelijk was tegengekomen op al mijn ritjes naar Bakkeveen. Kan ik een foto van jullie samen nemen? vroeg zijn ‘wandel’vriend.

Ach, natuurlijk doen wij hier niet zo moeilijk over. Een ware fotoreportage kon alweer niet uitblijven. Dat je van al het poseren, het fietsen, het genieten, de buitenlucht, nogal moe wordt is niet zo gek. Gonda besloot toe te geven aan het gevoel van ‘total relaxation’ en vond een prachtig plekje aan de rand van het water.

 Ik verveelde me en heb maar wat met de rood met witte stippen paddestoelen gespeeld.

Glimlachend keek Janny ons aan boven een heerlijke mok dampende koffie luisterend naar ons verslag.

Zij kon helaas niet meefietsen door stijve spiergroepen in de rug veroorzaakt door erg stressvolle situaties (we hopen dat je snel weer meefietst meisje!).

”Wow,  hebben jullie dat echt gedaan?” Ach ja,

Sometimes, We just don’t care………..

Janny, Gonda en Hissy

Winners only?

Ga je mee? vroeg mijn collega. Fronsend maar met een glimlach; “Ja, natuurlijk”, zei ik en stapte in het busje, naar Haren, waar ik samen met 6 mannelijke collega’s de 4 Mijl van Groningen zou lopen. Gehuld in roze t-shirts zouden we in ieder geval een poging doen onze werkgever op de kaart te krijgen. De mannen voelden zich in het begin nog een beetje ongemakkelijk in het roze, maar toen we al vrij snel ‘roze’mannelijk gezelschap kregen in het startvak en het bijna op een bepaalde ontmoetingsdag begon te lijken, was ik degene die zonder gene kon rekken en strekken, er werd immers toch niet op me gelet;) Hierna een enorme ‘peptalk’ voor de mannen gehouden. Enigszins onder de indruk, maar met veel energie startten ze na het schot, gebrand om de snelste tijd neer te zetten. 

Maar hoe was het met Me, myself and I? Vergeleken met vorig jaar stond ik nu iets minder sterk in mijn (Saucony loop)schoenen. Mensen die me ‘kennen’, weten waarom. Zette ik vorig jaar een tijd van 36.2 minuten neer, nu mocht ik twee minuten langer ‘genieten van het afzien, de toeschouwers, en de route. Een sportieve prestatie neerzetten is interessant, maar de sociale component bij zo’n evenement is minstens zo belangrijk. Waar ik erg goed in ben; het chillen na die tijd. Is het niet heerlijk om na de 4 Mijl te hebben gelopen op een zonnig terras te zitten, in het aangename gezelschap te vertoeven van zes zeer ontspannen mannen met een alcoholisch drankje, luisterend naar de hese stem van de zangeres van de liveband, Melissa Etheridge imiterend “Like the way I do!”?.

Vorig jaar heb ik samen met Gonda deze afstand afgelegd. Tijdens deze editie van de 4 Mijl, dit keer uitkomend voor haar eigen werkgever, heeft ze een toptijd neergezet. Mijn complimenten, en je bent volgens mij echt die topatlete, waar men het wel eens over heeft.

Hissy

De 4 mijl van Groningen 2007

Na goedkeuring van burgemeester en wethouders schreven wij ons in als team van de gemeente Marum voor de 4 mijl van Groningen. Acht ambtenaren waren bereid om in training te gaan. De grapjes over en weer waren niet van de lucht en af en toe zag je weer eens iemand hardlopen door de gang van het gemeentehuis. Maar na de vakanties kwam de eerste afvaller. Geblesseerd!! Het leek het startsein voor een ware afvalrace. Uiteindelijk bleven er vier gemeenteambtenaren over en deden er drie invallers van ‘buiten’ mee. Het mocht de pret niet drukken. We zijn onder schitterende weersomstandigheden gezamenlijk vertrokken naar Groningen. Op het laatst nog een sprintje getrokken om op tijd bij de kledingwagens te zijn. Nog net op tijd konden we de tassen in een wagen deponeren. Onder aanmoediging van vrienden, bekenden en collega’s heb ik de vier mijl gelopen. Elke aanmoediging zette me aan om er weer een stapje bovenop te doen. Dit heeft  er toe geleid dat ik mijn doelstelling heb gehaald, namelijk een PR op de 4 mijl. Met mijn eindtijd van 33.27 minuten was ik erg in mijn nopjes.

Na afloop konden we nog even relaxen in de Hervormde Kerk. Niet echt een gezellige locatie. Het gros zat achter elkaar in de kerkbanken. Nou Hissy dan heb jij het beter getroffen! We zijn dan ook niet lang gebleven en keerden moe maar voldaan huiswaarts.

Hissy, ik vind dat je het geweldig goed hebt gedaan. Ondanks je blessure, waardoor je niet zoveel hebt kunnen trainen als je wel zou willen, heb je een goede tijd neergezet. Ik ben trots op je en ik hoop dat we samen nog vele sportevenementen mogen beleven.

Gonda.

Het is zondagmorgen en zo als gebruikelijk zitten we om 10.30 uur aan de keukentafel bij Hissy om een lekker J kopje koffie te drinken. Deze keer drinken we oploskoffie omdat het koffieapparaat staat te ontkalken (uhh, hoeveel schepjes moccona doe je ook al weer in een mok?). Tien minuten later gingen we op pad. Het herfstseizoen is begonnen en ondanks het zonnige weer vallen de bladeren al rijkelijk van de bomen en bedekken de paden en daarbij ook de oneffenheden. We moeten dus extra oppassen.

Onderweg komen we, zoals wel vaker, de klootschieters tegen. Altijd in voor een vriendelijk woord en na een paar foto’s en een hartelijk goedemorgen gaan we verder. Janny merkt op dat ze nog nooit heeft klootgeschoten, behalve misschien een keer thuis (???).

Klootschieten is een balsport waarbij deelnemers proberen een bal (de kloot) onderhands zo ver mogelijk te werpen. In Nederland wordt deze sport vooral in Twente en de Achterhoek beoefend.

Klootschieten is al eeuwen oud, en wordt waarschijnlijk al beoefend sinds de dertiende eeuw. In 1392 wordt in de Haarlemmerhout de eerste klootschietbaan aangelegd. Rond 1500 was de sport in heel Nederland populair. In de oudste vorm lijkt het spel het meest op het huidige golf: er wordt naar een vooraf afgesproken plek 'gekloot'.

Het eerste bosje dat we tegenkomen levert al een mooi plaatje op. De zon schijnt door de bomen wat een fantastisch kleurenspel teweeg brengt.

Bij aankomst van het ‘Hissy-paadje’ is het hekje een mooie plek om wat foto’s te schieten.

In de bakkeveense bossen is het weer goed vertoeven. Het prachtige landschap en de zon doen ons humeur zienderogen stijgen. We spreken af dat we de schapen, die altijd op een vaste plek in de weg staan, willen fotograferen. En ja hoor, je raadt het al, ze zijn er vandaag niet. Heel in de verte zien we ze lopen. Te ver voor de foto.

Maar we hebben toch nog geluk. Een kilometer verder komen we de pony’s tegen en als we niet al te dichtbij komen willen zij wel poseren.

We hebben afgesproken om vandaag een kort stukje te gaan fietsen, omdat de kids anders te lang alleen thuis zijn. Dus na een korte route in Bakkeveen gaat we weer terug naar Marum.

We zijn het er alle drie over eens dat we weer heerlijk hebben gefietst.

Gonda.

Heroïek, een glimlach en sportieve ontspanning in Odoorn

Op zondag 16 september jl. werd de Veldtoertocht Oring in Odoorn gehouden. Dit jaar was er een 80 kilometer tocht aan toegevoegd. Een uitnodiging aan de andere Pedalo’s leverde hetzelfde groepje op die ook de Beemd en Berg toertocht hebben gefietst; Peter, Janny, Wieger, Jaap en Hissy.

De routes waren dit jaar totaal ´over de kop gegooid´. We hebben kennis gemaakt met nieuwe trajecten in de routes van de 30 en 50km. De routes liepen bijna alleen maar door de bossen met singletracks en kleine heuveltjes. Het was prachtig weer en velen genoten van de mooie natuur, de kleurschakeringen van de bloeiende heide, een kalf die je weg kruist en de dieren die graasden. Maar ook natuurlijk de tocht van de heroïek; wie fietst het snelst met de meest constante hartslag.

En ook nog van het weerzien van (Pedalo)vrienden die later gearriveerd waren bij een verzorgingspost. De glimlach van Janny spreekt boekdelen…

Aangekomen in Odoorn na de tocht, gewacht op de mannen, onder het luide geschal van Rammstein door de speakers om de demonstratiegevende ‘spinningpeople’ op te zwepen om nog sneller hun pedalen rond te bewegen en uit hun zadel te komen. Het lukte en al zwetend wisten ze menig toeschouwer aan te zetten tot in ieder geval nadenken over of ze op deze sportieve wijze de winter door willen komen.

Het is natuurlijk een prima alternatief voor hen die niet van ‘biken’ onder winterse omstandigheden houden. Het centrum van Odoorn was dusdanig voor dit evenement ópgetuigd’en aangekleed dat het zeer aangenaam verpozen was. Nadat de mannen waren gearriveerd eerst nog de welverdiende maar zeer peperige hutspot gegeten.

Daarna keerden we zeer tevreden huiswaarts.

Hissy 

Shivers…..

Mmm, het is nodig weer eens tijd om het e.e.a. op schrift vast te leggen. De vakantieperiode is weer voorbij en iedereen maakt zich op voor de herfstperiode, met de heerlijk vallende bruine bladeren, de immense stortregensJ en fietsen door de blubberige paadjes. Maar ook de periode van overpeinzingen, inspiratie en creativiteit, en niet te vergeten de altijd aanwezige sportiviteit.

Terugblikkend naar de afgelopen periode natuurlijk de Ride for the Roses in Groningen. Tezamen met vele anderen, waaronder ook vele Pedalovrienden, deze prachtige rit voor het goede doel gefietst. Wij, Janny, Gonda, Bea en ik, hebben genoten van het schitterende weer, de sfeer, samen gehuild bij  ‘the Rose’ dit keer vertolkt door Wia Buze. Diverse keren het intense kippenvelgevoel ervaren tijdens de rit door het gejuich en het enthousiasme van de toeschouwers. Het schept zeker een band als je met zo velen voor hetzelfde goede doel fietst. En het heeft uiteindelijk een recordopbrengst opgebracht. Ik voeg deze rit toe aan mijn lijst van onvergetelijke ervaringen.

Het leven gaat weer door, alhoewel je op sommige momenten het idee hebt dat de wereld even stilstaat……..

Stilgezeten hebben we echter niet; voor sport en ontspanning maken we altijd tijd. Op 25 augustus jl. hebben Helena en Janny de Neisimmermarathon gefietst, uitgezet en deels georganiseerd door ‘de Pedalo’s. Ze hebben genoten van de tocht, deels door bekend gebied en deels door nieuwe Friese bikeroutes. Ik ben gek op fietsen, maar heb ook nog andere passies. Een daarvan is hardlopen. Er is geen betere manier om je hoofd ’leeg’ te krijgen na een dag hard werken. Zomers mag ik ook nog wel eens een baantje trekken. Een tijd geleden attendeerde een vriend me op de 1/8 triatlon in Veenhuizen. Het moment was aangebroken om dit eens uit te proberen. Samen met Gonda 500 meter gezwommen, 23 kilometer gefietst en tot slot 5 kilometer door de prachtige bossen in Veenhuizen hardgelopen. Het was perfect georganiseerd, met een echte tijdwaarneming en ook hier was de sfeer weer bepalend. De speaker haalde ons binnen, ‘heel Veenhuizen’ was leeggelopen om ons aan te  moedigen en als klap op de vuurpijl werd bij het behalen van de finish ons de medailles speciaal omgehangen. De dopingcontrole had niets opgeleverd. De overgang van het fietsen naar het lopen was, zoals door velen al voorspeld, het moeilijkst. Na die tijd nog allerlei tips gekregen van ervaren triatlonners om onze tijd te verbeteren.

We zullen zien…

Hissy Brouwer

De 8 van Drachten

17 juni 2007

Liggend op het mos in het struikgewas, met de tranen in mijn ogen, keek ik door de boomkruinen op zoek naar een zonnestraal….. Een paar seconden daarvoor was ik met Gonda aan het mountainbiken op mijn favoriete paadje. Normaliter fiets ik met een redelijk gangetje door dit pad, ik ken het op mijn duimpje, iedere boom, boomstronk, uitsteeksel noem het maar op, zelfs de varens die nu weer aan het groeien zijn. Maar ik was niet geconcentreerd, had andere dingen aan mijn hoofd, en was dus afgeleid. Ik schampte met mijn linkerschouder tegen de boom, raakte uit balans en viel vervolgens keihard op de grond. Ik slaakte een erg pijnlijke kreet, mijn knie zat vast tussen de stuurstang en mijn stuur. Mijn voeten zaten nog vast aan de pedalen. Er schoot van alles door mijn hoofd, mijn knie deed vreselijk pijn, zat vast en ik zou volgende week 10 kilometer lopen in Leeuwarden. Ik had me lange tijd geleden al ingeschreven, want had vader gezegd; je had duidelijk nog energie over tijdens de 4 Mijl in Groningen en kun je mooi in Leeuwarden de 10 lopen.

Gonda had me inmiddels vakkundig ‘verlost’ van mijn fiets. Mijn knie werd dikker en dikker, aan de zijkanten en achterkant was het erg pijnlijk. Na te hebben geïnformeerd of Gonda inderdaad terzake kundig was vroeg ik voordat ze verder ging of ze haar EHBO diploma had gehaald. ‘Twee keer’ antwoordde ze keurig. Voorzichtig ging ik staan, lopen was moeilijk, mijn stuur stond scheef en ik had nog wat andere lichte schade aan de fiets. Toch maar naar huis gefietst. Thuis aangekomen werd de knie zwaar gekoeld en een bandage om de knie gelegd. Heel rustig die week hele kleine stukjes gelopen, maar de knie was te pijnlijk. De 10 km in Leeuwarden kon ik wel op mijn buik schrijven.

Maar zo snel laten we ons niet uit het veld slaan, in de tussentijd had ik de op vaderdag te houden ‘8 van Drachten’ gevonden. O.k., weliswaar nog niet helemaal hersteld van mijn blessure maar soms moet je even doorbijten en met een portie wilskracht kom je dan een heel eind. Heel toevallig meldde mijn broer Martin Timme dat hij ook graag mee wilde lopen van Beetsterzwaag naar Drachten. Martin had al meerdere kilometers in de benen, maar vond het prachtig om met zus te finishen in Drachten.

We startten in het altijd prachtige Beetsterzwaag, vlak ervoor had het nog erg hard geregend, een paar minuten voor het startschot viel begon de zon even te schijnen.

Tijdens de loop was de sfeer erg goed, door het centrum van Beetsterzwaag, langs Lauswolt, bijna door de achtertuin van Rutger Hauer, door Olterterp, langs het Witte Huis, de vijver lag er mooi bij. In het begin moest ik even mijn eigen tempo vinden en was iets te snel van start gegaan. Uiteindelijk lukte dit en genoot ik van het gehele parcours, aan weerszijden de bossen, ondertussen al wel doornat geregend, maar dat voel je niet meer.  Martin rende voor me uit en ik zag hem weer bij de finish. Ik kreeg kippevel toen ik onder het viaduct vlakbij het klooster rende. Iedereen moedigde ons, de lopers aan en klapten, het geluid echode en bleef hangen. Het gaf me een enorme adrenalinestoot, en enthousiast begon ik te lachen en ook te klappen. Toen ik finishte stonden Jaap en de kinderen, mijn moeder, mijn zus Adrie uit Italie met de kids en natuurlijk Martin, zijn vriendin en kinderen me al op te wachten. Giada, het dochtertje van mijn zus was ook trots en zei; Zia Hissy e statà la piv’ brava di tutti, e velocissima. Ik werd overladen met bloemen, het leek wel alsof ik de snelste tijd had gelopen, maar soms doen tijden er niet toe en zijn andere dingen veel belangrijker. Een mooi vaderdagcadeau bijvoorbeeld………

Hissy       

De Marumeromloop

Traditioneel is er op zaterdag voor pinksteren de Marumeromloop. Dit is een run over 5 en 10 kilometer. Sinds 2004 doe ik mee aan deze recreatieve wedstrijdloop. Ook dit jaar heb ik me er weer op ingesteld om mee te doen. Het trainen ging me de laatste weken goed af en ik bedacht dat ik wel een poging kon wagen om dit jaar mijn record van 52.22 op de 10 kilometer te verbeteren.

De week voor de run heb ik mij niet bepaald goed voorbereid. De donderdag vooraf ben ik met Hissy en een aantal collega’s wezen squashen. Dat is op zich niet zo erg, maar het was al weer een tijdje geleden dat ik had gesquasht. Ondanks dat ik me redelijk heb ingehouden deze squashavond heb ik er toch een behoorlijke spierpijn aan overgehouden. Vlak voor de wedstrijd heb ik daarom maar een paracethamolletje (doping J )genomen om de spierpijn wat te onderdrukken en ik moet zeggen, dat ik er niet heel veel last van heb gehad. Ik ben rustig aan begonnen te lopen en heb na ongeveer een kilometer mijn tempo iets opgevoerd. Na vijf kilometer had ik een tussentijd van 26.23. Ik moest er dus nog een tandje bij opdoen wilde ik mijn record verbeteren. Gelukkig vertoonde mijn lichaam geen gebreken en kon ik lekker doorlopen. Bij de tweede waterpost stond mijn oudste zoon (Gerben) mij aan te moedigen en gaf mij een bekertje water. Hierna stapte hij op z’n fiets om me bij de finish op te wachten.

Bij de finish werd ik binnengehaald door mijn lieve zoons Gerben en Reinder, vriendinnen Hissy en Janny met hun mannen Jaap en Peter, het jarige zoontje van Hissy en Jaap (Daan). Daan overhandigde mij een prachtige bos pioenrozen met een mooie kaart erbij met alle namen erop geschreven. Geweldig is dat om zo te finishen!!! Allemaal heel erg bedankt daarvoor.

Ja en nu mijn tijd nog. Mijn netto tijd was 52.31. Een goede tijd, maar net geen nieuw persoonlijk record. Volgend jaar maar een nieuwe poging wagen!

Gonda.

Spring

Voorzichtig doet de zon een poging om door het wolkendek heen te piepen, er staat een matige wind. Gonda, Janny en Hissy voelen en zien dat de lente haar intrede heeft gedaan tijdens hun wekelijkse fietstocht. De rietkragen aan de kant van het water wapperen statig, alsof ze weten dat het een prachtige aanblik biedt.

Genietend van en het schitterende weer en de mooie omgeving komen we aan bij een pad langs en over het erf van boer Karst. Snel besluiten we ‘vriendschap’ te sluiten met deze toch wel groot en sterk uitziende man.

Bijna tot op onze knieën zakken we weg in zijn nogal drassige weiland, maar we laten ons niet kennen. Als er in volle draf, galop is iets te overdreven, een paard op Hissy afgestormd komt, zodat zij vervolgens bijna het nabijgelegen meer invliegt, wordt het Gonda te gek. Dubbelgeslagen over haar stuur aanschouwt ze proestend het tafereel. Briesend komt het edele dier vlak voor Hissy tot stilstand. Ja, je maakt wat mee tijdens de Pedaloritten. Geheel ongevaarlijk is zo’n tocht niet altijd, dat zal later ook nog eens blijken.

Na de nodige plichtplegingen met boer Karst te hebben verricht om over zijn pad te kunnen fietsen, vervolgen we, lacherig en weer ontspannen en ‘dartel’ als jonge veulens, onze weg.
Onze volgende hindernis laat echter niet lang op zich wachten. Bij deze hindernis wordt beroep gedaan op de spierkracht in onze bovenarmen. Alsof onze bikes lucifers zijn tillen we ze probleemloos en koelbloedig over een paar gigantische boomstronken.

We gaan dieper de bossen in. Hissy loodst haar vriendinnen nogal door angstaanjagende en erg kronkelige, bijna onbegaanbare bospaadjes.

Uiteraard staat ook het voor de intimi het wel bekende ‘Hissy Paadje’; een biketechnisch hoogstaand pad door het Harense bos, op het programma.

In Bakkeveen aangekomen vinden we het tijd om ook onze erg vrouwelijke kant te tonen en ja, charmant lachen we naar de camera.

Onze pose trekt de aandacht van een argeloze voorbijganger op ‘it mandefild’’ in Bakkeveen.
Hij stelt voor een foto van ons drieën te schieten. Hissy schat de zaak in en legt deskundig uit hoe het eenvoudige toestel van Gonda werkt. Rustig kijkt de man haar aan om vervolgens zijn rugtas te pakken en daar een enorm fototoestel met telelens uit tevoorschijn te toveren.
Vol ontzag kijken we hem aan en laten ons gedwee en onder de indruk professioneel op de foto zetten.

‘Schaapachtig’’ vervolgen we ons pad, ons nog steeds verbazend over de bijzondere ontmoetingen die we ook deze tocht weer hebben. We stralen, genieten, kijken, ruiken, voelen de lente. Het enige kleine nadeel van totale ontspanning is dat je toch wat inboet op concentratie. Te argeloos en te relaxed werd door Hissy de te scherpe bocht genomen over de te gladde boomstronk. Met een ontzette en hese kreet maakte Hissy een soort zwaneval, waardoor haar stuurstang een afdruk in haar bovenbeen (gehuld in de Ghostteam outfit) perste. Gonda aarzelde niet en koelde het bezeerde been als een soort Florence Nightingale.

Dat je mensen leert kennen in moeilijke situaties werd erg duidelijk, want Janny wist niet hoe snel ze het toestel van Gonda kon pakken om als een soort rampentoeristfotograaf de eerste kiekjes te schieten van Hissy’s ontsierde en erg blauwe, inmiddels al opgezwollen been.

Natuurlijk werd de weg vervolgd, immers beweging is in dit soort gevallen het beste. Toch weer genoten, ondanks de val, op deze mooie lentedag.


Gonda, Janny en Hissy