Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Blaasbalg Home | Profile | Archives | Friends
Proeftuin voor letters, vorm en inhoud

Dodenherdenking7/5/2008

Was het niet zo dat kroonprins Willem-Alexander enige jaren geleden op een, waarschijnlijk verveeld, ogenblik opperde om maar eens op te houden onze oorlogsdoden te herdenken? Dat maalde door mijn hoofd toen ik via een groot scherm op de Dam de prins richting het monument zag lopen. Het was een wat vervreemdende ervaring, want hoewel het gevolg op een meter of tien van me vandaan liep, was het vanwege de mensenmassa alleen te volgen via het NOB-scherm. Toch voelde het heel anders dan voor de televisie zitten. Het was een mooie avond. Ik had het niet willen missen.

De aanwezigheid van de koninklijke familie was voelbaar. Ook in de stilte die direct over het publiek viel toen de koningin voor het eerst zichtbaar werd. In pixels nam ik haar waar: Zwarte hoed, mooi gesneden mantelpak, oudere kuiten, gezwollen, vermoeide voeten, moeilijker zittend, dunner haar. Valer, oud geworden. Maar ook mooi en tanig. Met een kalme kracht, misschien zelfs eindelijk met schijt aan conventies. Waarom zou ze ook nog rekening houden met alles en iedereen? Ze heeft toch al alles weggegeven?

Het leven is al bijna geleefd. Haar man is overleden, de kinderen hebben vlijtig gebaard. Ze is klaar om te gaan, je ziet het aan alles. Zou ze spijt hebben van het leven dat ze niet heeft geleefd? Ik weet het wel zeker. Het is gegaan zoals het is gegaan, maar niet zonder slag of stoot. Niet zonder offer. Je ziet het aan haar manier van lopen en kijken. Het is een mengeling van aanvaarding en consequent onbegrepen zijn. Ik vraag me af of iemand haar ooit gevraagd heeft of hij haar kon helpen haar lot te ontsnappen. Vluchten naar Zuid-Amerika, een republiek ergens, een andere identiteit, iets, alles om niet de rest van haar dagen te worden geofferd.

Het was een strijd der generaties, op de Dam. Er waren de veteranen die nog leven, kreupel en wankel, bijna dood, maar nog altijd met het hoofd in de jaren veertig van de vorige eeuw. Zij salueerden voor de Koningin met tranen in hun ogen. Dat is me wat, alsnog salueren voor de koningin. Zij vochten voor volk en vaderland. Ze wisten wat volk en vaderland betekende op een manier die ik als dertiger, vrees ik, niet kan grijpen. Ze luisterden stiekem naar Radio Oranje, hoorden de gevluchte Wilhelmina vanuit Engeland op vastberaden toon spreken over verzet en glorie. Ik kan het me niet voorstellen. Het blijft een boek dat je las op de basisschool.

Beatrix beantwoordde de eer die de veteranen voelden door het hoofd te buigen en zo aan te geven dat de eer geheel aan haar was. Zij weet genoeg van haar grootmoeder en moeder. Het is ook haar geschiedenis. Je zag dat zij het snapte. Ik dacht aan die keer dat ik in de trein zat richting Wageningen, ingesloten door veteranen. Ze trokken van veteranenbijeenkomst naar veteranenbijeenkomst. Het was een ware hobby, een dagbesteding. Samen met moeder de vrouw, bij wijze van alternatief voor fietstochtjes. Naarmate de treinreis vorderde, verdracht ik ze steeds meer van het uitmelken van hun oorlogstijd. En het kwam nauw. Ze ruzieden over wat een van hen in het veteranenblad had geschreven en over gebrek aan soep en brood de laatste keer.

 ....

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer