Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Over Gleufdieren & Nordic Walking

Description

Soms Kritisch; Soms Grappig; Soms Diepzinnig, vaak Herkenbaar, maar altijd over mijn HersenKronkels


«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Guestbook


Free Counter
Bezoekers

Verscheurd door twee werelden

Zondag 7 januari plaatste ik een blog. Een beetje een saaie blog, een niet-zo'n-Lex-waardige-blog. Vandaag in de auto keek ik niet naar schoenen, maar bedacht me wat ik echt had willen schrijven. Ik durfde gisteren niet, omdat het me te persoonlijk werd. Een kijkje in mijn ziel. Jullie vaste lezers weten dat mijn blogs vaak op waarheid berusten, maar ook zeker met een knipoog gelezen moeten worden. Ik ben in het ware leven helemaal niet zo fel. Dat felle hou ik voor mezelf en verwerk het in een verhaaltje met een dosis humor. Maar de laatste tijd gaat het niet zo lekker met me. Ik voel me zoals in de titel : verscheurd door twee werelden. Ik maakte de keus om te verhuizen naar Voorburg weloverwogen. De Plaat is niet zo'n heel leuk oord als je met je eigen kinderen, je nieuwe vriend en zijn kinderen een bezoekje brengt aan bijvoorbeeld de supermarkt. Martin en ik voelden ons door sommigen gediscrimineerd. Ik ben zelf iemand die zich daar niet zo aan stoort, maar mijn kinderen wil ik daarvoor beschermen. Ik heb hen bij papa gelaten, in hun eigen veilige omgeving. Er veranderde al genoeg. Dat was de moeilijkste keuze ooit. Ik zie Emilio, Diederick en Nova regelmatig, maar iedere dag dat ik ze niet even kan knuffelen doet onvoorstelbaar veel pijn. Ik schrik 's nachts wakker van de nogal levendige dromen die ik over hen heb. En in elke droom weer raak ik ze kwijt; verstoppen ze zich ergens in de droom waar ik ze niet meer kan vinden. Wat zijn mijn opties? Zijn die er wel? Teruggaan naar Flakkee is geen optie, ik sta zelfs met mijn rug tegen de muur. Ik heb een ontzettend lieve vriend, een mooi huis en een goede baan hier. Voor je kinderen moet je alles over hebben, maar een werkeloze, ongelukkige, niet-op-haar-plek-zijnde mama is ook niet echt ideaal gezelschap om in de buurt te hebben. Een ander optie is om de pijp aan Maarten te geven en geloof me, die gedachte komt echt regelmatig bij me op. Zeker vlak nadat Hans de kinderen heeft opgehaald en Martin is werken. Ik blijf dan alleen met Martin zijn kinderen achter en juist hun aanwezigheid maakt dat ik het extra moeilijk heb met het vertrek van mijn eigen oogappeltjes. Het is uiteraard ook geen optie om er een eind aan te maken. Het lost niets op, integendeel. Juist degene die van mij houden blijven dan boos, verdrietig, teleurgesteld en verslagen achter. Wie of wat houd me dan tegen? Dat zijn mijn kinderen uiteraard, maar ook Martin. Conny en haar 'nieuwe' gezin zijn ook een grote steun en toeverlaat. Zelfs mijn nieuwe baan en dan vooral de leuke collega's zijn een erg belangrijk lichtpuntje. En een ander stukje wat angst heet weerhoud me gelukkig van zo'n radicale stap. Zelfs mijn financiële verplichtingen zijn reden genoeg! Ik kies hiervoor: Ik blijf waar ik ben en sleep me door de loodzware momenten heen. Ik whatsapp weer wat met Con, ik doe iets leuks met Martin, ik stort me op mijn werk en binnenkort ook in de sportschool waar ik wellicht ook wat nieuwe contacten opdoe, want vrienden blijven lukt vaak niet als je elkaar niet regelmatig ziet, dat beetje op de sociale media weegt niet op tegen een gezellig persoonlijk gesprek onder het genot van een lekkere bak koffie. Dus ik vermaak me wel. Maar ik had anders gehoopt. Ik had geen verwachtingen toen ik hierheen ging. Maar wel gehoopt op een gelukkiger leven, waarvoor zou je anders de heisa van een scheiding aangaan als je toch niet gelukkiger wordt. Die scheiding die er overigens officieel nog niet eens doorheen is. Ik bel en mail me suf naar de scheidingsmakelaar en het hoofdkantoor, maar ondanks dat we in mei '11 de regelingen feitelijk al afgetikt hadden is het nog steeds niet officieel voor de Nederlandse wet. Ik lijk steeds verbitterder te worden door alle gebeurtenissen in de afgelopen jaren. Gisteren zat ik mijn tijdlijn op Facebook te vullen met mijn levensloop. Ik ben er mee opgehouden. Dit is geen verhaal om meelij te wekken al lijkt dat zo. Mijn gevoelens aan het 'papier' toevertrouwen is voor mij nog altijd de beste therapie. Bedankt voor het luisteren...

Posted: 20:27, 9 January 2012
Comments (3) | Add Comment | Link

Schoenen & Snelwegen

Zo'n 26.000 km rij ik per jaar over neerlands wegen. Voor mijn werk 5 keer in de week naar Bodegraven en ook nog met regelmaat naar Flakkee om de kids op te halen. Mijn dinzusje woont sinds kerst in Enschede, dus ook in 2012 ga ik weer kilometertjes maken. Als ik achter het stuur zit van mijn naar-mijn-zin-te-kleine-autootje luister ik vaak muziek, radio of cd al naar gelang mijn humeur. Heerlijk even meezingen en niemand die hoort hoe vals. Tvoh is niet aan mij besteed ;-) In vakantieperiodes kan ik lekker doorrijden en kom ik lekker op tijd aan op mijn bestemming. In de tijden dat iedereen schijnbaar aan het werk moet tuf ik tussen langzaam rijdend verkeer. Ondanks dat je vreselijk moet opletten om niet op je voorganger te knallen zie ik voorwerpen langs de weg liggen waarover ik nog dagenlang kan nadenken hoe die daar gekomen zijn. Vooral schoenen zie ik. En niet een paar schoenen die bij elkaar horen, altijd is het een linker- of een rechterschoen. Het zijn overigens wel altijd herenschoenen. Werkschoenen of sportschoenen. Wat doen die schoenen daar? Wat bezielt iemand zijn schoen uit het raam te gooien in plaats van een bijna opgerookte sigaret of een uitgekauwd kauwgompje. Heeft hij net via mobiel internet een nieuw paar besteld en zijn huidige alvast weggekiept? Dan zouden er twee moeten liggen. Nee, het is er altijd één. Zou zijn pak-hem-beet linkerschoen zo rieken dat de cabine gevuld is met een lucht waar je accuut van over je nek gaat? Is de schoen ineens kapot? In de auto erachterkomen dat na een dag buitenwerk je schoen water maakt? Of zijn het de hulpverleners die bij een ongeluk de schoenen van het slachtoffer uittrekken om te checken of zijn voeten nog okee zijn? Hoe dan ook, het ziet er raar uit en erg nestjes is het ook niet om zomaar een schoen overboord te gooien. Neem die schoen mee naar huis en gooi hem fatsoenlijk in de vuilnisbak. Als de schoen zo stinkt vanwege poep waar je in hebt gestaan kan ik me het voortijdig ontdoen nog voorstellen. Quelle Meur! Maar ik zie het mezelf al doen, kieper mijn schoen om één of andere vage reden naar buiten zo de snelweg op. Ik woon drie hoog en er is zelden parkeerplek voor de deur. Ik moet dan op mijn sokken of blote voeten al gelang het seizoen naar huis hinkelen. Beetje raar gezicht. Of ik kom maar met één schoen aan op mijn werk. Mijn voeten zijn bijna de hele dag verstopt onder een bureau, maar een paar keer per dag is er een toiletbezoek of gaan we met zijn allen aan tafel voor de lunch. Hey, daar hebben we Lex-die-op-één-schoen-loopt. Visualiseer dat maar eens wanneer die ene schoen een hooggehakte pump zou zijn. Al mijn collega's zouden zich een breuk lachen. Ik zou natuurlijk mijn andere schoen onder mijn bureau kunnen laten liggen. Ziet het er in ieder geval een beetje normaal uit. Wat ik dan nog steeds gek vind is waarom je maar één schoen weggooit. Ik heb verschillende paren schoenen, maar geen enkel paar is identiek. Dus aan één linker- of rechterschoen heb je helemaal niks en kun je thuis alsnog in de container kukelen. Keil ze dan als paartje op de snelweg, dan hoef ik niet meer dagenlang te filosoferen over het hoe en waarom. Nu ik dit schrijf vraag ik me af of andere mensen dit ook tot nadenken zet. Of ben ik de enige die zich druk maakt over een schoen langs de weg. Zou een ander gewoon denken :'Hee, daar ligt een schoen... Raar, maar whatever' en dan accuut vergeten dat er een schoen op de snelweg lag. Ik zie ook wel andere zaken terwijl ik onderweg ben. Zoals een extra rijstrook die allang klaar lijkt te zijn aangezien er al weken geen werklui meer bezig zijn, maar een bord vertelt me doodleuk dat de rijstrook pas eind mei geopend is voor 'publiek'. Moet het asfalt nog inzakken, inklinken, afwateren of weet ik veel welke termen ervoor zijn? Mogen er na die zware machines geen pandatjes, kaatjes of sparkjes op rijden? Die kleine vierwielertjes zijn tenslotte zo licht, als je boven de 100 km komt raak je de weg nog amper met zo'n brikje. Ik rij zelf een panda en voel me een ukkie die in aanmerking zou moeten komen voor een eigen rijstrook, net zoals vrachtwagens soms hebben. Die is er echter niet, we rijden maar langzaam langs die mooie gladde net aangelegde rijstrook die nog angstvallig is afgesloten en dus leeg is. Best frustrerend als je al 20 minuten langer onderweg bent over een stukje waar je normaliter 30 minuten over doet. Maar tijdens zo'n irritatie-momentje zie ik een schoen liggen. Een Nike Air, nog redelijk wit en weet je... de zool lijkt schoon.

Posted: 12:19, 8 January 2012
Comments (1) | Add Comment | Link

Daten & Koken

Als ik mijn blogs teruglees van voor mijn scheiding, moet ik erg lachen om de frustaties die ik toen ervoer. Ze zijn vooral lachwekkend omdat ik die gevoelens wel herken, maar niet meer voel. Na een hoop vijven en zessen zijn we na een derde red-mijn-huwelijk-poging dan toch maar gaan bellen met een scheidingsmakelaar. De scheiding is nog niet officieel, maar officieus zijn Hans en ik geen echtpaar meer. De scheiding verloopt redelijk gladjes en we hebben beide al een nieuwe liefde.

Dat lijkt enorm snel, in februari vertrok ik met mijn koffertje en in mei woonde ik alweer samen. Hans en ik kregen probleempjes in 2003, in 2006 werden ze groter, enorm waren ze in 2009. In 2010 nog eens geprobeerd, maar er was geen 'gelukkig stel' meer van te maken. We waren gevoelsmatig al tijden 'los' van elkaar.

Via het web zocht ik samen met mijn vriendin en tijdelijke huisgenoot Conny naar een leuk tussendoortje (SZV-Sex Zonder Verwachting) of beter nog : serieus relatiemateriaal. Vele mannen en vrouwen passeerden digitaal de revue om met een stuk of 6 om wat intensiever contact te onderhouden. R, M, J, B, nog een M maar dan een vrouwelijke variant en Kokkie666. Een intens contact had ik met J, maar zij belde nog voor ons eerste afspraakje af. Daardoor schrokken de vrouwen me een beetje af en liet M ook voor wat wat het was. De mannelijke M deed heel erg zijn best door me bijna dagelijks te bellen. Iets wat bij mij niet zo goed werkt en zag ook van hem af. B, R en Kokkie666 bleven over. Met R had en heb ik een goed inmiddels platonisch contact. We hebben elkaar heel veel verteld en ook een paar keer afgesproken. R en ik hadden binnen no-time ruzie gekregen in een relatie, dat weet ik zeker. Met R moest het wat mij betreft platonisch blijven. B vond ik erg leuk, maar had nog wat last van ingewikkelde constructies met ex en werkgever... Hmmm laat maar.

Kokkie666 hield ik een beetje op veilige afstand, had er even de buik van vol. Figuurlijk gesproken dan. Inmiddels had ik ook voor tijdelijk een eigen plek gevonden en liet mijn nieuwe adres doorschemeren op mijn Social Media. Prompt lag er een mooie en lieve kaart van Kokkie666 in de brievenbus. De standvastige vrijgezel in mij werd week... en na wat chatten, smssen en bellen tot diep in de nacht gaf ik toe. Maandag 21 maart zou Kokkie alias Martin bij mij thuis komen koken. 

Nu, 6 maanden later, kookt Mart nog steeds voor me en dat niet alleen. We zijn een gelukkig setje met onze 5 weekendkindertjes, een te klein appartementje, geen ruzie en/of frustaties en 2 drukke fulltime banen. De inspiratie voor een leuke blog moet ik nu uit andere dingen halen in plaats van uit mijn slechte huwelijk. We wonen vlakbij Den Haag waar ik erg leuke blogwaardige dingen meemaak. De weekenden met 5 kinderen zijn dat trouwens ook.

Maar de gesprekken die Martin en ik hebben zijn eigenlijk het leukst, we kunnen echt alles tegen elkaar zeggen. We kunnen onszelf zijn bij elkaar en dat is een groot goed. Natuurlijk hebben wij een TV en die staat verbonden met een Digitenne kastje. We gebruiken die combi alleen niet. Mens-Erger-Je-Niet, koele witte wijn en een leuk, lekker, maf, serieus, idioot gesprek is ons ding. En tussendoor een diner bij Ming Kee of een Koffiemiddag bij Kaldi. Martin zijn alias is geen Kokkie meer, bij Ming Kee en Kaldi staat ie inmiddels bekend als 'Mister Doe-Maar-Wat'. Wij -De heer en mevrouw 'Doe-Maar-Wat'- passen dat nu overal toe. Zo greep de kapper na mijn 'doe-maar-wat' naar de tondeuse. Mart kreeg een ristretto bij Kaldi als ontbijt. Wat staat ons nog te wachten met dit levensmotto....? DOE MAAR WAT! I don't care, I'm actually happy.


Posted: 21:18, 17 September 2011
Comments (2) | Add Comment | Link

Uggs & Trendvolgers

Als een cultuurshock ervaar ik het, mijn verhuizing naar Voorburg. Normaliter aard ik erg snel, waar ik ook woon. Mijn verhuizing van Spijkenisse (ca 75.000 inw.) naar een dorpje in de gemeente Oostflakkee (ca. 2200 inw.) was een verademing. Geen stress in zo'n dorpje, geen lawaai, geen criminaliteit, kortom een gevoel van onthaasten. De roddels en achterklap in het flakkeese dorp nam ik op de koop toe. Tot voor kort dan.

Martin woonde ruim een maand bij mij in het dorp, maar voelde zich er niet thuis. Hij houdt van de anonimiteit van de stad. Op Flakkee werd hij gezien als indringer, althans zo ervoer hij dat. Dus werd er gepraat of ik wilde overwegen naar Voorburg te komen. Ik ben 40 jaar en al meer dan 40 keer verhuisd. Overal heb ik kunnen wennen, zelfs in Emmeloord ging het me redelijk goed af. Dus vertrok ik naar Voorburg met een bezoekregeling voor mijn kinderen. Maar dat terzijde.

Het gemis van mijn kids, het vele autorijden naar mijn werk in Stellendam en het “alleen” zijn in Voorburg breekt me zo nu en dan op. Op Flakkee mogen ze dan achterdochtig en conservatief zijn, in Voorburg is een deel van de bevolking arrogant, onvriendelijk en vooral erg nep. Ik stoor me aan de dames van mijn leeftijd die eruit zien alsof ze een creditcard met een ongelimiteerd financiële ruimte hebben. Dure merken worden uitbundig geshowd, Uggs zijn zelfs met 30 graden orde van de dag. Ik zag zelfs een monsterlijke vijftiger met opgespoten lippen en een te kort rokje met knalroze Uggs passend bij haar eveneens knalroze vestje. De te grote tas zat bomvol because-I'm-worth it-make-up verwacht ik zo. De Gucci zonnebril kwam zonder twijfel uit een zuid-europees land waar Nep Normaal is. De Latte Macchiato op het terras voor de kerk maakte het zogenaamde trendy plaatje compleet.

De kinderen welke deze toch wel sfeervolle plaats bevolken zijn zonder uitzondering gekleed in Gaastra, Geox, Virgino etcetera. Niets mis mee uiteraard, ze zien eruit om door een ringetje te halen. Ook zijn hun haren gekapt en gestyled zoals papa en mama. Helaas zijn ze vaak ook net zo arrogant als diezelfde ouders en als je er iets anders uitziet dan met een Gaastra-Gucci-Uggs-Mexx outfit kijken ze je aan als ware je van een andere planeet komt. Ik maakte het een uurtje geleden mee bij de Hoogvliet-Supermarkt. Een goedkope beetje licht ranzige buurtsuper met A-merken. Als het tweeverdiener inkomen opgaat aan Hypotheek, meerdere auto's waaronder een cabrio en/of een sportmodelletje en Merkkleding voor het hele gezin blijft er niet veel over voor de inwendige mens en laten ze op doordeweekse dagen de Albert Heijn links liggen en zijn de Hoogvliet, Aldi, Lidl en Bas een ontmoetingsplek voor deze oudere moeders en vaders. Echt, stuk voor stuk zijn ze ouder en hebben jongere kinderen dan ik, want de carrière ging voor natuurlijk. Opa en Oma hebben niet voor niets zoveel geld uitgegeven om hen te laten studeren.

Een kakwijf pur sang die me opzij duwde om de goedkope bakjes (1,- voor 150 gram) kip-kerriesalade massaal te kunnen inslaan om de nu nog lege Smeg vol te stoppen was te druk om haar ongeveer 8-jarige vintage meisje in de gaten te houden. Ik kreeg een vernietigende blik toen ik een bemoedigende glimlach aan haar liet zien. Ze bekeek me van top tot teen en concludeerde waarschijnlijk dat ik niet aan het VIB ofwel Voorburgse Ideaal Beeld voldeed in mijn MS-Mode outfit van om en nabij € 100,- incluis mijn Dolcis-slippers en Sapph ondergoed (het duurste onderdeel van mijn verder voordelige kleding)

Eergisteren maakte ik een ander type mee in de wat duurdere supermarkt Jumbo aan het Julianaplein. Het was de 2e tropische-boven-de-30-graden-dag en een geirriteerde moeder liep scheldend richting kassa. Zij was gekleed in een sexy topje waarin haar flinke boezem heen en weer schudde. Doordat zij zo tegen haar kind tekeer ging keek ik even naar haar opzij om een ik-herken-je-probleem-blik te geven. Dat had ik beter niet kunnen doen. Zij reageerde bits en in plat Haags :”Ken je het zien kankerwijf?”. Ik lachte wat naar de gehoofddoekde moslima achter de kassa waarop zij ongeïnteresseerd vroeg of ik zegeltjes spaarde. Haar Nederlands was wel erg goed te noemen. Thuis aangekomen waren stoere Haagse bouwvakkers bezig het hek van de benedenbuurvrouw van 93 te restaureren. De geile blik en het vriendelijke “Hallo wijffie” maakte mijn dag weer een beetje goed.

Kortom ik verlang weleens terug naar Flakkee, al weet ik zeker dat ik niet meer terugga. Woensdagavond hoefde Martin niet te werken en konden we samen een fietstochtje maken. Wij reden richting Rijswijk alwaar ik mij stukken beter thuisvoel. Best groot dat Rijswijk, maar een gemoedelijke sfeer. Na een heerlijk Italiaans ijsje met Pistache, Mokka en Grapefruit) sprak ik mijn wens uit over de toekomst. Een huis met minimaal 5 slaapkamers dus een eigen kamer voor zowel mijn en zijn kids en een tuin/balkon waar je meer dan alleen je kont kunt keren. Wat ik niet hardop zei was dat ik dat huis eigenlijk liever niet in Voorburg zag staan. Mijn voorkeur voor Rijswijk sprak ik namelijk al eerder uit.

Op dit moment zit ik aan het restje nasi met garnalen wat mijn liefje met zoveel liefde heeft bereid en bedenk me wederom dat er ook veel goeds mijn kant opgekomen is sinds ik in het Voorburgse woon. Het progressieve Den Haag is 10 minuten fietsen, lachen om bizarre types op het Scheveningse Strand is 5 minuten verder. Een groot overdekt winkelcentrum met alle winkelketens die je maar voor kunt stellen is bereikbaar met de fiets in datzelfde kwartiertje. Rijswijk met zijn gemoedelijke sfeer en leuke boetiekjes is nog dichterbij....
Mijn schoonfamilie waaronder Jolige Jo, Pittige Peter, Rare Roy en Lijpe Lars maken het gebrek aan aan echt eigen familie weer helemaal okee. Wat voel ik me thuis daar en voor deze keer bedoel ik dit niet cynisch.

Het warme en liefdevolle welkom iedere dag van Maffe Mart laat me weer stralen na anderhalfuur fileleed en een vermoeiende werkdag. Zijn nuchtere en positieve kijk op het leven laat mijn bloed stromen. We lijken in veel opzichten op elkaar op wat erg leuke verschillen na. Natuurlijk mis ik mijn kids enorm, maar hen op laten groeien in Voorburg is nou niet wat ik hen toewens. Wat dat betreft is Flakkee naar mijn idee leuker. Ik hoor uiteindelijk liever dat Nova om nieuwe laarsjes vraagt in plaats van te informeren of er een nieuw paar Uggs inzit...

Posted: 10:42, 17 July 2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Mezelf & Ikke

Een vreemde gewaarwording. Altijd was er wel iets waar mijn leven om draaide en nu dus even niets behalve mezelf.

Alles staat op een tweede plek, behalve ikzelf. Egoïstisch volgens sommigen, voor mij pure noodzaak. Er zijn obscure figuren die rondbazuinen dat ik mijn kinderen niet meer wil zien, alsof ik ze met een vastgeknoopt touw in het bos achterlaat.

Ze wonen bij Hans en ik kom iedere ochtend extra vroeg mijn bed uit om mijn jongens naar school te brengen en om voor Nova te zorgen en leuke dingen met haar te doen. Dat zien de mensen blijkbaar niet.
Dan zijn er anderen die vertellen dat Hans mij mishandeld zou hebben. Ik ben geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, Hans had dan zelf wel met wat blauwe plekken gelopen of allicht een tijdje met een hoog stemmetje moeten communiceren. Dat ik sinds een paar weken een vriend heb weet Hans al langer dan vandaag. Je kunt dus rustig iets verzinnen, wij weten de echte waarheid!

Ik lach er maar een beetje om, ook al steekt het als een mes in mijn hart.. Er zijn ook weinig mensen die wel oprecht vragen hoe het ermee gaat. Ze gaan op verhalen van anderen af en trekken vooraf hun conclusie. Jammer ook dat er personen zijn die één van ons (of allebei) niet recht in de ogen durven te kijken. Omdat het zo pijnlijk is en er niet mee om kunnen gaan. Wat denk je van ons? Voor de direct betrokkenen is het ontzettend zwaar. Ook zonder alle verhalen.

Hans en ik reageren beide anders op de hele situatie en dat zal wel voor de scheve verhoudingen zorgen die buitenstaanders zien. Ik mag dan stralen, verliefd zijn en er waanzinnig gelukkig uitzien, van binnen ga ik kapot door het gemis van mijn kinderen en het verdriet wat ik Hans aandoe. Wat Hans voelt kan ik niet zeggen, dat moet hij zelf doen. Ik kan en mag niet voor hem denken.

We zijn in therapie gegaan met beide een ander doel, ik om er met een professionele buitenstaander erbij een zo rustig mogelijke scheiding van te maken. Hans ging erin met de gedachte om het vastgelopen schip vlot te trekken. Helaas komt hij nu tot de conclusie dat het schip zinkt. Dat schip wat ons huwelijk heet.
We gaan dus definitief uit elkaar, wat niet betekent dat we niet meer normaal met elkaar omgaan. Voor de kids zijn we papa en mama en die papa en mama wonen apart met elk hun eigen leven en de daarbij behorende vrienden en bezigheden.

Er is alvast één ding wat ik geleerd heb in deze korte periode naast alle andere harde lessen die ik nu krijg : Volg je gevoel, alles wat uit het hart komt kost namelijk geen moeite. Dat geldt dus voor alle emoties zoals liefde, woede, wanhoop, verdriet en vreugde. Hou er dus maar rekening mee dat ik best aardig uit bocht kan vliegen als je mij bekritiseert. Ik maak van mijn hart geen moordkuil meer. Ik zeg waar het op staat. En zint dat je niet, jammer dan... Het zal jouw gemis zijn, want ik ben hartstikke leuk!

Posted: 17:21, 26 October 2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Testosteron & Sokken

Mannen.. ze zijn er in vele soorten en maten. Leuke, lelijke, goddelijke, grappige, intelligente, vervelende, saaie of rare mannen. Verzin het maar en ergens loopt er wel een exemplaar van rond. Elke vrouw is dol op d'r vent (als het goed is), maar soms zou je hem graag inruilen voor een spannender, leuker, lekkerder, gezelliger testosteron-bommetje. Als je dit nog nooit hebt gevoeld ben je of net verliefd of heb je een voor jou perfecte man gevonden...

Eigenlijk zou iedere vrouw een elftal tot haar beschikking moeten hebben.
1. één voor de geborgenheid (saai, maar veilig)
2. één om mee uit te gaan (spannend)
3. één als papa voor je kinderen (lief)
4. één voor de sex (passioneel)
5. één om mee te lachen (humoristisch maar niet te)
6. één om mee te praten (begripvol)
7. één om de tuin te doen (een sterke bink)
8. één om brood op de plank te brengen (een groot-verdiener, voor zover je zelf niet genoeg verdient)
9. één om de sokken te verzamelen (die bestaat niet)
10. één om ruzie mee te maken (toegeeflijk)
11. één om mee te nemen naar je familie (zo'n ideale-schoonzoontype)

Is een elftal wel genoeg?

Wij vrouwen zijn flexibel genoeg om ons aan te passen naar gelang welke man er voor je staat, toch? Maar we moeten het doen met één. Altijd dezelfde met al zijn leuke dingen en al zijn mindere dingen waar je je zo vreselijk aan kan ergeren dat je de leuke dingen niet meer ziet of niet meer wil zien... Nu realiseer ik me trouwens ineens dat wij vrouwen vriendinnen hebben om mee te stappen, mee te praten, mee te ruziën en om mee te lachen. Die tuin, daar huur je een leuke hovenier voor in. Je gaat alleen naar familie toe. Passie haal je maar uit iets anders (stap eens in een achtbaan of zo?) Brood op de plank heb je waarschijnlijk toch wel, want die man van jou verdient best leuk of je werkt zelf... Geborgenheid heb je ook wel bij vaste partner (want daarom trouwde je met hem) en een leuke papa is ie uiteraard ook. Maar die sokken.... die zal je echt zelf op moeten rapen!

Posted: 17:30, 7 July 2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Truus & Cito

Bloggen... Een hobby van me, maar de tijd ontbreekt. Tijd moet je maken voor je hobby wordt er dan gezegd en dat wil ik heus wel, ware het niet dat er op het moment dat ik wil beginnen een neus moet worden afgeveegd, een wanhopige vriendin in tranen me belt, de droger net piept of de afwasmachine  stopt met datgene waar ik zelf zo'n hekel aan heb. Genoeg onderbrekingen om maar niet verder te gaan met schrijven.

Ik pak maar een bak koffie om inspiratie op te doen en zie dan dat m'n bureau, de kast, de eettafel, de salontafel én de vloer liggen vol met spullen, kledingstukken, speelgoed, lege pakjes en afwas die ik  vergeten ben om in onze Truus te zetten. De wc heeft een beurt nodig, de rekeningen moeten nu dan toch echt betaald worden, afspraken moeten worden gemaakt met dokter, tandarts en ook de sociale verplichtingen moet ik inplannen. De afspraken die ik echt niet mag vergeten zet ik in m'n mobieltje. Zo zag ik gisteren al dat ik vanochtend een afspraak op school had om het rapport van onze 7-jarige te bespreken. Een zogenaamd 10 minuten gesprek wat me zeker 30 minuten kostbare misschien wel blogtijd kostte... Het rapport was uitstekend te noemen, zeker lezen gaat moeiteloos, maar het gedrag van mijn oudste was een punt van discussie. Dezelfde discussie kreeg ik daarna ook nog met papa, want die zag alles nèt even anders dan het onderwijzend personeel, maar vooral heel anders dan ik. Zucht!

Iedereen z'n mening dus, maar we moeten er wel wat mee natuurlijk. Het bezoekje aan de huisarts met een zwaar piepende en reutelende dreumes liep aan alle kanten uit en kwam ik danig in de clinch met het ophalen van de jongens uit school. Met wat heen-en-weer-gesjees van huis-dokter-naar school-naar dokter waar ze puffers voorgeschreven krijgt die vervolgens niet op voorraad blijken te zijn-naar huis, storm ik samen met 3 kids binnen om daar een wat geirriteerde "waarom-ben-jij-nog-niet-thuis?" echtgenoot aan te treffen. 

Onze middelste valt door alle drukte en gediscussieer lichtelijk buiten de boot met zijn verhalen over een jarig klasgenootje wat een huilbui tot gevolg heeft, ruzie over de verdeling van aandacht en dus een zeer onrustige lunch. Inmiddels zijn de 2 jongens naar school, man naar  z'n werk en m'n kleine meid ligt te pitten (lees: zagen)... Eindelijk tijd om m'n blog af te maken of hoor ik daar de droger?


Posted: 17:53, 16 April 2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Lente & Vlinders

Lente en vlinders horen bij elkaar. En dan heb ik het niet alleen over de vlinders die je buiten ziet. Dat zijn van die mooie gekleurde die op je al even mooi gekleurde bloemen gaan zitten. Ik heb het over vlinders die je niet ziet, maar alleen voelt. Die vlinders in je buik dus (of in je hoofd).

Het zonnetje wat zich laat zien zorgt gelijk voor dat heerlijke vlinderachtige gevoel. Alsof ik verliefd ben, wat ik trouwens niet ben, maar wel is mijn gevoel bijna gelijk. Lente maakt vrolijk, de zon maakt vrolijk, de knoppen in planten en bomen maakt vrolijk. Eindelijk kunnen we de dikke winterdeken van ons afwerpen. De mondhoeken gaan bij iedereen omhoog en zo ziet de wereld er weer mooi en gezellig uit. Ruzies en ongemakken worden vergeten, de barbeque's alvast uit het vet gehaald (en de schaatsen erin). Ook gaan de moeders massaal hun kroost op de fiets naar school brengen al moet ik van mezelf zeggen dat ik de auto 's ochtends vroeg toch wel erg makkelijk vind.

Alles lijkt beter en mooier. Heerlijk! Ik zie mannen en vrouwen flirten, ik zie kinderen buitenspelen, ik heb visioenen van het strand en avonden buiten vol krekelgekrakeel (das een tongbreker hee) voornamelijk bezig met het afhouden van muggen en andere steekbeesten. Voorlopig is het nog maar 2 maart en over 10 dagen ben ik maar liefst 9 jaar getrouwd. Zou dat ook dat heerlijke vlindergevoel moeten veroorzaken? Ik denk 't wel, maar na 9 jaar huwelijk kan ik daar alleen nog maar met weemoed aan terugdenken.

Zo niet een kennis van mij, zij is helemaal tot over d'r oren verliefd. Ik ben bijna jaloers op haar gevoel, ze voelt zich natuurlijk geweldig, ze kan de hele wereld aan en ziet er daardoor ook nog eens fantastisch uit. Mijn eigen bleke door gebroken nachten verfomfaaide gezicht zou best een heftige verliefdheid kunnen gebruiken... Waar zijn jullie, leuke mannen? Of zou een zonnebankje afdoende zijn? Das in ieder geval een stuk minder ingewikkeld.


Posted: 17:03, 20 March 2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Tijd & Shoppen

Het zou nu natuurlijk heel makkelijk zijn om hier m'n beklag te doen over werkende-mama-stress en hoe belachelijk die kinderopvang-subsidies werken. Maar dat ga ik dus niet doen. Ik heb er zelf voor gekozen om weer wat te gaan werken, voor zover de inhoud mijn portemonee me er niet toe dwong. Want deze mama houdt van shoppen, veel shoppen en dan niet winkeltjes en boetiekjes afstruinen, maar internet-shoppen.

Wat dat betreft zit ik natuurlijk goed als medewerker klantenservice bij een internetwinkel. Ik verdien nu dus mijn eigen centjes die ik dus gedeeltelijk kan spenderen aan mijn internetshophobby, ware het niet dat ik er niet zoveel tijd meer voor heb. De uren overdag breng ik door als wasvrouw, zorg voor quality-time met m'n dochter, het ophalen-op-school-ritueel gaat ook gewoon door en wil ik ook nog wat sociale contacten bijhouden via msn, hyves of gewoon in een persoonlijke ontmoeting.

Omstreeks 14.30 uur begint de 'werk-stress'... Nova uit bed halen, naar het KDV brengen met de heftige knoop in mijn maag die schuldgevoel heet (terwijl Nova het daar uitstekend naar haar zin heeft), het ritje naar Stellendam is ontspannend zonder files en zodra ik achter mijn bureautje zit vallen alle kind-huis-relatie-zorgen van me af. En daar doe ik het voor. 4 uurtjes even alleen Alexandra zijn, even betaald worden voor mijn noeste arbeid. Gewoon even lekker eruit!

Manlief begint er nu ook aan te wennen dat hij na vijven papa en mama tegelijk moet zijn. Hij ervaart het als een dubbele baan en dat is het ook (maar dat weten wij mama's allang).


Posted: 08:57, 6 February 2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Kerstgedachte & Familieperikelen

In het kader van de kerstgedachte zullen we maar eens een blog wijden aan de lieve vrede. Al ben ik daar de laatste tijd niet zo'n (kerst)ster in. Mijn lontje is erg kort en dat is niet handig rond Oud & Nieuw. Het betekent dat ik ontplof voor ik er zelf erg in heb.

Op dinsdagmiddag ploft eerst de stroom in half Ooltgensplaat, ene Co kennende kan zoiets wel even duren en na mijn checken of het echt niet alleen bij mij is schik ik mij in het lot en zoek alvast kaarsen op en steek de open haard aan. We zijn er gelukkig op voorbereid. We horen na 2 uurtjes dat er weer stroom is in het dorp, ja overal, behalve bij ons in de straat. Koken in het donker gaat me redelijk goed af (we koken gelukkig op gas) en met soep, brood en hamburgers vullen wij onze rammelende ingewanden.

Hans is ontheemd, want de tv doet het niet (gek eigenlijk als de stroom uitvalt, een tv op gas zou een goeie oplossing zijn voor hem) , ik vermaak me met wat smsjes en een spelletje op de Nintendo DS. De jongens hebben zich ook daarmee vermaakt naast het rondrennen met zaklampen. Om 9 uur rijdt er een hele grote vrachtwagen de Weipolder op om daar een aggregaat aan te sluiten wat ons de komende tijd gaat voorzien van verse en dus erg mobiele stroom. Kunnen we dat voortaan niet via WiFi, Bluetooth of via Satelliet, het gevaar van kapotte kabels is dan voorbij.

Na 6 uur heerlijke stilte schettert de tv weer, de koelkast koelt zich een ongeluk, de pc bromt, de wasmachine maakt een niet zachtzinnig wandelingetje door de bijkeuken en mijn ogen prikken bij zoveel licht. Mijn gedachte is meteen : "Ik vraag die Ene Co maar om alles voorgoed af te sluiten" en zie me gelijk alles wassen in een tobbe en de kamer met een bezem aanvegen. Hmmm, misschien toch niet zo'n heel goed plan.

Uiteindelijk liggen we met werkende wekkers en babyfoons in bed...  Alwaar Hans en ik ruzie krijgen over het dekbed, iets waar ik de morning after niks meer van weet, maar Hans nog wel en mij beschuldigd van lelijk doen (ik sliep half en weet dus niet wat ik allemaal gezegd heb?) wat dus resulteert in ruzie met Hans net nadat ik met mijn goede been uit bed was gestapt. Daarna gaan de jongens lopen klieren met aankleden. Dan kom je al overhit en gehaast aan op school om kwart over 8 en zijn alle deuren dicht! Na wat al-dan-niet-boze-of-verongelijkte vaders en moeders gesproken te hebben kom ik tot de conclusie dat de school pas om 9 uur opengaat. Sta je daar met je goeie gedrag om altijd op tijd te zijn.

Na ca. 3 kwartier blauwbekken wil ik Diederick binnen brengen, dan kan hij warm worden en huilende Nova en ik naar ons warme huis. Wij worden nors tegengehouden door een niet nader te noemen docent van onze gezellige school en letterlijk naar buiten geduwd omdat ik geen KerstCreaHulpMoeder ben en dus niet naar binnen mag. Op dat moment slaan bij mij de stoppen door en geen Eon, Eneco of Essent die daar wat aan kan doen. Ik ga compleet uit mijn dak en weet met amper ingehouden tranen te stamelen dat het een een 'pokke'school is en dat mijn kinderen na de kerstvakantie naar een andere school gaan. Ik zeg dit alles in mijn woede en meen het eigenlijk niet (alhoewel?). Ik been het schoolplein af richting mijn auto en bits maak ik nog een niet zo vriendelijke opmerking tegen een collegamoeder die dat helemaal niet verdiend heeft. Sorry!

Hans weet mij per telefoon niet te kalmeren en neemt het heft in eigen hand door de directeur te bellen welke daarop mij belt om zijn excuus aan te bieden en te vragen wat er nu eigenlijk aan de hand was. Ik ben niet de enige die hij gebeld heeft begreep ik later, al was ik wel de enige die zo over de rooie ging.

Uiteindelijk ben ik na een lang telefoongesprek met mijn vriendin die zo op mij lijkt dat ze me helemaal begrijpt richting Middelharnis gereden om op de koffie te gaan bij mijn zus. Wat daar besproken is over onze (schoon)familieperikelen is weer een heel ander verhaal en laat ik voor de lieve vrede dan ook maar achterwege. Nu de kerstkaarten nog schrijven.


Posted: 17:39, 18 December 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Slapen & Subsidie

Het verlangen naar slaap wordt steeds sterker. De kids zijn al 3 nachten bezig met vanalles... behalve slapen. De oudste  ziet overal spoken in de vorm van Frank de Combine (zie film : Cars by Disney Pixar). Onze 4-jarige kleuter heeft een hardnekkig hoestje welke pas begint als hij gaat liggen. En ons kleine meisje heeft last van de hoektandjes die doorkomen. En als dat nou allemaal in één nacht zou plaatsvinden. Maar nee, dat gaat allemaal na elkaar, alsof ze daarover afspraken hebben.

Daar komt bij dat ik zelf niet zo'n heel makkelijke slaper ben. Dus als ik mezelf voel wegzeilen richting dromenland, schiet er wel een boodschappenlijstje door m'n kop of ga ik liggen piekeren over de financiële crisis, welke naar mijn idee compleet aangepraat is. Ik zie mensen nog steeds hun karretje volladen met lekkers, vooral nu we richting de door mij oh zo gevreesde 'feest'-dagen gaan.

Wat mij betreft mag heel december van de kalender worden geschrapt. Al dat gestress van die kinderen over een ouwe man met een lange baard en van die rolbevestigende knechten. Tel daarbij de verplichtingen van kerst bij op en voila... Mijn nachtmerrie is weer compleet. Nee, van mij mag december gewoon een maand zijn zoals alle andere maanden met als hoge uitzondering het feest 'Oud & Nieuw', want dat vind ik dan nog wel gezellig. 

 
Dan de financiële crisis waarover ik het zo-even al had... Zoals iedereen wel weet ben ik na 2 verschillende banen -waar een ongeplande zwangerschap tussendoor kwam met als gevolg dat m'n contract niet werd verlengd- weer fulltime mama. Ik en mijn man ook hebben ons er altijd over verbaasd dat wanneer je als vrouw gaat werken je 'subsidie' krijgt om dat ook te kunnen doen met kinderen. Even een voorbeeld : Ik werkte 3 dagen in de week, dus 24 uur. De oudste ging naar de BSO en de-toen-nog-jongste zat in de fulltime opvang voor die 3 dagen.

Dat kostte me zo'n 1100 euro per maand. Mijn werkgever betaalde mij voor mijn noeste arbeid zo'n 900 euro in de maand. Mijnheer de belasting gaf mij ca. 975 euro terug voor de kinderopvang... Nu werk ik niet meer en zorg helemaal zelf voor mijn kinderen, mijn eigen kinderopvang zogezegd en krijg een aanrechtsubsidie (zo noemde die troela van GroenLinks het) van € 181,-.

Ik werk me een slag in de rondte hier in huis en alle bijkomende zaken die met het gezin te maken hebben. Maar kinderopvangtoeslag krijg ik niet... Beetje krom vind ik dat. Het is fantastisch dat zo'n regeling er is uiteraard, want ik moest er wel gebruik van maken. Andere opvangmogelijkheden zoals opa's en oma's heb ik niet tot mijn beschikking. Als ik nu een oppas nodig heb zoek ik me suf, want er is geen hond (laat staan een mens), die een uurtje of wat op 3 kinderen wil passen. Het kinderdagverblijf kan ik niet inschakelen, omdat ik dan een flexibele-uren-contract moet hebben en van de belasting krijg ik niets, aangezien ik niet werk! Aaargh.

De kids worden er niet slechter van, een paar uren KDV en die meiden daar doen ontzettend hun best en vreselijk goed werk. Onlangs opperde ik dat ik best wel weer zou willen gaan werken, de oudste gilde gelijk dattie absoluut niet meer naar de BSO wilde. En ook m'n kleutertje keek in-en-in-sip. De jongste van 1 weet nog maar net wie haar gezinsleden zijn en heeft nog nooit van 'opvang' gehoord. Dus zoek ik naar iets voor in de avonduren of op zaterdag.

Manlief pakt daarop de rekenmachine en rekent me voor dat ik dan voor zegge en schrijven 100 euro extra in de maand de deur uit moet, want als ik wat geld verdien zegt ons fijne belastingstelsel : Kom maar op met die aanrechtsubsidie, zorgtoeslag, combinatiekorting en kinderkorting. Ik pleit hierbij voor een subsidie voor thuisblijf moeders. Zeg maar het bedrag van de kinderbijslag maar dan per maand? Ik denk dat Nederland dan ook verlost is van alle 'zwarte' klusjes...


Posted: 09:21, 13 November 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Panty's & Sollicitatiebrieven

Geen flauw idee wat er aan de hand is, maar ik heb last van de mannelijkheid hier in huis. Mama is gedegradeerd tot sloof. Na een verzoek aan de oudste om de rommel achter zijn kont op te ruimen kreeg ik de opmerking "daar zijn mama's voor". Toen ik daarop wat boos reageerde viel papa hem bij door te zeggen dat ik thuis ben en verder toch niets zinnigs te doen heb. De stemming in huis is nu beneden het vriespunt.

Het valt nu ineens op dat echt alles blijft liggen als ik het niet doe. Op woensdag heb ik een sieraden-kijk-en-koop-avondje bij een vriendin. Ik heb goede hoop heb dat bij thuiskomst de afwas weg is en het rondslingerende speelgoed allicht aan de kant geschoven is. Deze hoop was hopeloos. Donderdagochtend verstar ik bij de aanblik van de afwas en breek bijkans mijn benen over het speelgoed. Ik zeg niets tegen mijn echtgenoot, want dat loopt uit op ruzie. En daar worden de kinderen zo onrustig van. Dus slik ik alle woorden die ik zo zorgvuldig geformuleerd klaar had staan in mijn grijze massa maar in wat voelt als een droge en dikke prop oude cake die als een rotsblok op mijn maag blijft liggen. Eén groot voordeel is er wel, afvallen gaat heel goed zo en krijg complimenten te over dat ik er goed en leuk uitzie. Goed voor mijn eigenwaarde! Dank jullie wel meiden.

Ook een vette knipoog van een leuke niet nader te omschrijven man geeft mij een heel goed gevoel. De weegschaal werkte vanochtend wel heel erg mee door mijn geplande-november-streefgewicht nu al aan te geven. Snel dat jeansrokje wat vorige week nog niet dicht ging uit de kast gerukt en jawel hoor, zelfs met een legging eronder ging de stugge-niet-zijnde-stretch stof zonder morren om mijn kont heen en de sluiting kraakte zelfs niet. Een vlammend rood shirtje erop en dat metallic zwarte sjaaltje erbij wat ik op het sieraden-avondje gescoord had. Spijt als haren op mijn hoofd dat ik die rode panty bij Hema niet had gekocht om erbij te combineren. Ik hou wel van gedurfd en gewaagd.

Tussen de middag ziet mijn echtgenoot hoe ik gekleed ben en er verschijnt een blik in zijn ogen die ik ken van onze beginjaren. De opmerking : "Heb je je voor mij zo opgedoft?" wekt alleen een vernietigende blik op en hij haast zich dan ook om er "Wat zie je er mooi uit meisje" van te maken. Nou okee, dat kan ermee door dan. Het is hem vergeven. Misschien verwacht ik wel te veel van hem, we kennen elkaar al zo lang. Dan is het allemaal wat vanzelfsprekend geworden en zie je elkaars leuke kant (lees: de kant waar je verliefd op werd) niet meer zo. Ook kinderen om je heen doet je relatie niet altijd goed zeker niet als je verschillende ideeën van opvoeden erop nahoudt.

Ik loop hier dus rond in een toch-nog-wat-strak-zittend rokje en een shirtje wat wel heel bloot is de rommel op te ruimen van alle mannen hier in huis. De afwas die ik hardnekkig had laten staan is ook weg. Er zit een was in de machine. De bedden zijn verschoond. Er ligt al een stapeltje sollicitatiebrieven klaar om verstuurd te worden. Ik verschoon de baby, zet m'n kleuter aan een knutselwerkje en zorg dat ik de tijd in de gaten hou om de oudste van school te halen en ze dan allemaal te verwennen met drinken en koekjes, waarna ik weer aan het avondeten zal moeten beginnen wil ik mijn hongerige man niet tegen mij in het harnas jagen. Nee lieverd, moeders doen niets nuttigs....


Posted: 17:48, 30 October 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Knakworst & Winkelwagens

Uitgerekend vandaag, de laatste dag van de schoolvakantie, is het druk in de supermarkt. Met 3 kinderen is boodschappen doen geen feest en helemaal niet als het druk is. Zowel Emilio als Diederick pakken zo'n klein-enkelbrekend-kinderkarretje waarmee ik al duizenden malen aanvaring heb gehad ruim voor ikzelf kinderen baarde. Ik weet hoe irritant en pijnlijk het kan zijn als een uitgelaten rondrennend kind tegen je benen aanrijdt terwijl je dat niet zag aankomen.

Maar goed, het zijn kinderen en ouders hebben in de supermarkt al een heleboel dingen waar ze op moeten letten zoals de prijs-kwaliteit verhouding, de chef die ze nodig hebben omdat de SUPER-aanbieding van de week voor de zoveelste keer niet in het schap staat en bij navraag weer vanmiddag zal binnenkomen.

Ja,ja, tuurlijk, ik kom nog een keer met 3 kinderen naar de winkel voor de SUPER aanbieding die bij het afrekenen nog helemaal niet in de computer staat en je alsnog het volle pond betaalt en bij het controleren van de bon -wat je thuis pas doet, want dat gaat niet met 3 jengelende-aan-je-broek-trekkende-kinderen bij je- erachter komt dat je dus nog een keer terug kan om te reclameren.

Mama's moeten hun baby's die redelijk kunnen zitten in de gaten houden dat ze niet uit het zitje van het winkelwagentje kukelen en tegelijkertijd het schap met breekbare glasconserven meeneemt in de val. Mama's moeten hun briefje en portemonee bewaken en zo nu en dan ook het briefje raadplegen wat er daadwerkelijk niet vergeten mag worden. Dat de mama erover twijfelt of ze niet het boodschappenlijstje van vorige week heeft meegegrist bij vertrek van huis is dan tot daar aan toe, want ze weet exact wat er op is. Dat heeft papa haar gisteren op niet zachtzinnige wijze duidelijk gemaakt toen hij de kastdeur dichtsmeet omdat er geen koekjes meer lagen. 

Dus mama zorgt ervoor dat ze wat lekkers meeneemt voor de lunch waar dan nuffig naar wordt gekeken want papa heeft geen honger, hij is bij zijn werkhuis van vandaag volgestopt met snacks uit de frituur. Hartstikke leuk natuurlijk, maar omdat papa daar geen smsje over stuurt blijft mama zitten met 14 knakworstjes die onder luid van-de-kostwinner-gemopper 'wat kost dat allemaal niet' in de kliko verdwijnen. Gelukkig let mama goed op de prijzen, het kost per knakworstje 0,06 cent, dus nog géén euro.

Juist vandaag is er een mevrouw van middelbare leeftijd in de winkel die na een enkelaanrijding met Diederick z'n wagentje het ventje beetpakt bij zijn arm en hem vermanend vertelt dat hij op moet passen en zich niet zo asociaal moet gedragen. Mama krijgt het heel warm nu, ze heeft de twee jongens al diverse keren zowel positief als negatief toegesproken op hun drukke gedrag, ze heeft gedreigd, gesmeekt en alles wat een mama kan verzinnen om het ongewenste gedrag te stoppen en na een glimlach van een oudere dame waarvan ik weet dat ze véél (lees: meer dan 8) kinderen heeft de jongens maar laten rennen. Negeren leek mij een goede keus, net doen of ze niet bij mij horen al weet het hele dorp bij het zien van Emilio dat dat er ééntje van "Hans van Dirk van Saar" moet zijn en die overlandse vrouw van hem vindt alles maar goed natuurlijk.

Maar als iemand, al was het de Koningin herself, op die manier aan mijn kind komt ga je te ver. Dat mag papa, dat mag mama, eventueel mag de schoolleiding dat ook nog bij zeer ongewenst gedrag, maar deze onbekende vrouw zette mama's bloed op het kookpunt. Ik heb haar vriendelijk doch kordaat toegesproken dat ik mijn kinderen zelf wel kan opvoeden en zij zich daar niet mee mag bemoeien. Haar repliek was uit de hoogte en bekakt zei ze :"Dat dacht ik toch wel mevrouw, u heeft ze duidelijk niet in de hand" Weg was mijn waardigheid, kalmte en vriendelijkheid. Het enige wat ik nog kon uitbrengen zonder lichamelijk geweld te gebruiken was :"U bent zeker vergeten hoe uw (let op, ik bleef beleefd) kinderen waren op die leeftijd, OUWE TANG".

Haar man keek mij geschokt aan, maar tevens zag ik een zachte blik in zijn ogen. Mijn vermoeden is dat de goede man flink onder de plak zit bij zijn wijf en dat hij het stiekem wel leuk vond dat ik zijn vrouw uitschold. Later op het parkeerterrein liet hij mij keurig voor bij het uitrijden van de parkeerplaats... Touché!


Posted: 13:33, 29 August 2008
Comments (1) | Add Comment | Link

Bouwvak & Theezakjes

Bouwvak en blogs schrijven gaat niet samen, daar ben ik nu na 2 weken bouwvakvakantie wel achter. Manlief verzint zoveel 'leuke' en ook minder leuke dingen, dat ik geen fatsoenlijk lettertje op papier krijg. Ook m'n vervolgverhaal Olievlekken & Poetsdoeken blijft steken bij deel 10. 

Er is misschien wel een voordeel van deze misère en dat is dat ik over twee weken zoveel inspiratie heb opgedaan dat ik weer voor weken blogs uit mijn mouw schud. Er gebeurd hier in in dit gezin zoveel dat het moeilijk is geen materiaal voor een lekker blogje te verzamelen. Zo hadden Hans en ik woorden over kleine ergenissen die ieder setje weleens heeft. Meestal gaat het over haren in het doucheputje of het dopje van de tandpasta wat er niet opgedraaid is. Vrouwen willen ook nog weleens klagen dat hun echtgenoot de vuilniszakken ook niet even in kliko gooit. Daar zal je mij niet over horen. Haren in het doucheputje? De haren van Hans zijn zo kort, die spoelen wel weg. Dopje van de tandpasta? Heeft hij alleen zichzelf mee (we gebruiken verschillende). Vuilniszakken worden trouw naar het begin van het park gebracht waar de afvalcontainer is gestationeerd, wat toch wel een stukje lopen is met een zware komozak in je hand.

Nee, onze ergenissen komen deze keer van Hans zijn kant over mijn onhebbelijkheden. Zo schijn ik altijd de -nog hete- theezakjes op het aanrecht te laten staan, wel keurig op het bijbehorende envelopje, maar toch. Nu voor het eerst in onze alweer 8 jaar durende relatie krijg ik dat met venijn in zijn stem te horen. Ik wil gelijk een verwijt terug voor zijn voeten gooien, maar hou me in. Als ik dat doe is het hek van de dam weet ik uit ervaring.

Ik loop rustig naar de keuken en gooi de theezakjes weg. "Ja, nu ik het zeg doe je het wel ineens" hoor ik dan. Ik heb de neiging om hem fijntjes te vertellen dat ik daar bijna iedere dag tegenaanloop aangezien ik geleerd heb kleine ergenissen direct uit spreken -As They Happen- en daarmee opgekropte emoties niet in hysterische schreeuwpartijen te laten uitmonden. Want ik kan heel erg gaan gillen en schreeuwen als de emmer overloopt. Lichtelijk overdreven gedraag ik me dan wel en dat wil ik niet, want Hans verklaart me dan voor gek en neemt het hele probleem niet serieus. Hans doet dat dus niet en laat het ophopen in zijn hersentjes, gelukkig wordt hij niet hysterisch bij het aanschouwen van 2 lullige theezakjes op het aanrecht.

De volgende dag heb ik een bosbessenkwarktaart gemaakt, een grote punt voor hem gesneden, een kop thee gezet (en het zakje direct weggegooid wat me een brandblaar opleverde waardoor ik pijnlijk herinnerd werd aan het waarom van het laten staan) Een grote dot slagroom en suikerhartjes in bosbessensmaak maakte de traktatie af. Hans hoorde uiteraard mijn pijnlijk -en heerlijk overdreven- gekerm bij het afvoeren der theezakjes en maakte na een hap taart zijn excuses voor zijn gezeur van de dag ervoor, beloofde zelfs plechtig niet meer zo te zeuren over onbenulligheden en ik beloofde de zakjes voortaan gelijk weg te gooien.

Nu, zo'n twee weken later zeurt Hans over de coffepads die ik in het apparaat laat zitten. Ik gooi ze voortaan maar op het aanrecht, hebben die theezakjes ook eens wat gezelschap..


Posted: 22:49, 4 August 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Omleiding & Oppas

Zaterdag mocht Emilio dan eindelijk afzwemmen voor zijn A-diploma. Er stond ons een drukke dag te wachten, eerst de boodschappen, daarna moest Hans nog iets naar Rob in Oude Tonge brengen om daarna met het hele gezin naar Dirksland te rijden voor het langverwachte afzwemmen.

Omdat de weg van Oude Tonge naar Middelharnis nog steeds afgesloten is moesten we eerder weg. Via Stad aan 't Haringvliet ben je meestal net effe iets langer onderweg. En zo waren we dus een half uur te vroeg. Het was nog niet echt druk, zat plekjes in de kantine. Dat was zo'n 20 minuten later wel anders. Wat een chaos. Als haringen in een ton met gevreesde lichaamsluchten in je neus proberen je kinderen in gezichtsveld te houden en je oudste om te kleden.

Papa en Diederick gaan samen met Emilio de zwemzaal in om daar plaats te nemen op de tribune. (Emilio in het water uiteraard) Ik zie die warme chloorlucht niet zitten en blijf samen met Nova -en een aantal gelijkgestemden- achter in de kantine. 50 minuten later stroomt de kantine weer vol met examenkandidaten voor B. Na ruim een uur 'zwemmen' is Emilio klaar en krijgt in de gymzaal zijn diploma uitgereikt. We vluchtten zo snel mogelijk uit het warme en benauwde sportcomplex. Ik zeg tegen Hans dat ik het maar erg slordig georganiseerd vond. Veel te veel mensen! Emilio wil nog door voor B, dus er staat ons weer zo'n middag te wachten. En dan vergeet ik even dat Diederick en Nova ook nog op zwemles moeten.

's Avonds wacht ons een nieuwe uitdaging, zeg maar vuurdoop. Ik heb een oppas geregeld zodat Hans en ik eindelijk eens onze trouwdag kunnen vieren. Op 12 maart waren wij alweer 7 jaar getrouwd, dus lekker met z'n tweetjes uit eten. Niet te ver weg natuurlijk, het fort is ver zat. Natasja komt oppassen, ik vind het best wel bijzonder dat zij 3 kinderen onder haar hoede wil nemen, ook al zijn we binnen 5 minuten thuis mocht het nodig zijn. Waar ik de meeste problemen mee verwacht, slaapt als eerste en Nova, die al sliep toen wij weggingen is de meest bewerkelijke gebleken. Ze schijnt nogal flink gehuild te hebben, maar is uiteindelijk in de armen van de oppas in slaap gevallen.

Hans en ik gingen tegen zevenen weg en om kwart over tien wilden we graag naar huis, ondanks de gezelligheid. (we hebben trouwens ook heerlijk gegeten!) Kan je een keer 'stappen', wil je het liefste bij je kindjes zijn. Over een paar maandjes nog maar eens proberen.


Posted: 16:37, 14 July 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Recreatie & Brommers

Onlangs waren er diverse vergaderingen en bijeenkomsten over het wel dan niet officieel permanent mogen bewonen van zogenoemde recreatiewoningen. Al sinds 2000 wonen wij in zo'n berucht huis. En wij mogen daar dus niet permanent wonen. Al diverse malen hebben wij het te koop gezet, gewoon om de doodeenvoudige reden dat het totaal geen voordelen biedt, behalve de privacy die we hier genieten.

De zogeheten parkrekening is torenhoog voor een gezin met 3 kinderen en maar 1 inkomen. Het heeft onze geweldige gemeente behaagd om het permanent bewonen mogelijk te maken voor de mensen die dat nu al doen. Bij verkoop valt het huis weer in de categorie "Recreatie", met andere woorden... Verkopen gaat niet meer. Eerst mochten we hier niet wonen, nu moeten we er wonen. Nederland op zijn smalst weer.

De brievenbus van mijn schoonzusje zal in ieder geval wat leger zijn nu er ineens 5 mensen minder bij haar "verblijven". Nu dit bijna zeker is maken Hans en ik plannen, want er moet toch het nodige aan gebeuren willen wij een mooi huis aangepast aan onze smaak hebben. Het mag alleen niet teveel kosten, want van waardevermeerdering op een onverkoopbaar huis is geen sprake. Dus geen 2e hypotheek, geen doodlopend kredietje en ook geen Pee-Elletje. Een nieuwe keuken (ja daar is ie weer), een witte badkamer (i.p.v. dat jaren '70 groen) en een nieuwe wc beneden zijn onze eerste eisen. Wat extra (berg)ruimte zou ook prettig zijn.

Ook een grote en het liefst een stenen schuur met afdak is noodzakelijk. Al de voertuigen van Emilio, Diederick en Nova moeten gestald worden. En dat gaat niet passen in ons blokhutje. Er staan hier 4 fietsen, 5 steppen, 2 traptractors, een giga skelter, een loopauto, een electrische trike, een skateboard en nog wat allerhande buitenspeelgoed. Tel daarbij 2 wandelwagens en een buggy bij op en dan zul je kunnen beamen dat we een grote schuur nodig hebben. Ojee, ik vergeet onze fietsen nog en natuurlijk Hans zijn motor en how about het tuingereedschap?

Hans ergert zich kapot aan ons kinderwagenpark en dat terwijl juist hij al die spullen aanschaft, krijgt of meeneemt wat door een ander bij het grofvuil is gezet. "Daar maak ik wel wat van" en refereert aan zijn eigen jeugd waarin er gesleuteld werd aan brommers en de tuin van zijn ouderlijk huis vol lag met brommeronderdelen. Er staat me nog wat te wachten... Olievlekken en Poetskatoen. Mooie titel voor een blog, dat dan weer wel.


Posted: 09:12, 9 July 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Siliconen & Afvallen

Al twee weken lang probeer in Nova aan een flesje te laten wennen. Iets wat dus niet lukt. Ik maak haar huilen-van-de-honger erger door haar een fles aan te bieden. Of er nou fabrieksmelk in zit of mijn eigen geproduceerde vocht. Ze slaat met haar nogal sterk uitgevallen eigen wil de fles met kracht uit mijn handen. Ik stouw haar vol met zogenoemde 'vaste' voeding (wat overigens meer op smurrie lijkt na een sessie staafmixer). Fruit, groente, yoghurt, pap, lange vingers, rijstwafels (jakkie). Dit alles mag niet baten, want er bestaat nog zoiets als zuigbehoefte.

Ik een speentje gekocht om haar te laten wennen aan siliconen. Die wordt dus gebruikt om op te bijten. De fles met de siliconen neptepel is nog steeds verboden gebied.  Ik geef het maar op. Tegen de tijd dat ze met de pot mee-eet en goed uit een beker (al dan niet antilek) kan drinken zal de aandacht zich vanzelf verleggen en die borsten laten voor wat ze zijn. Ze transformeren dan in lege zakjes met rimpels die moeten worden opgeleukt met een stevige push-up met kipfilets à minimaal 80 euro...  Gelukkig is dat maar van tijdelijke aard. Een jaar of 2 na het zelf voeden trekken die dingen vanzelf weer wat bij.  Smeren is wel noodzaak. En dan ook het liefst met goede crèmes. Al gaat striae nooit meer weg. Zelfs plastische chirurgen kunnen daar niks mee.

M'n lijf heeft wel wat te verduren gehad hoor na 3 zwangerschappen, borstvoeden en ook de tand des tijds staat niet stil. Ach wat geef ik erom, ik ben getrouwd, heb 3 schatten van kinderen (meestal dan) en krijg best nog weleens complimentjes over mijn uiterlijk (heel af en toe). Die complimenten komen trouwens zelden van mijn echtgenoot, die laat me eerder merken dattie het tijd vindt worden dat het restant zwangerschapskilo's er nu weleens af mogen.

Dat zijn broeken inmiddels allemaal te strak zitten is zeker te wijten aan de droger  Ook heeft hij zijn grijze haren bewerkt met 'Just-for-Men' wat ik dan moet gaan halen, want zelf durft hij het niet te kopen. En sinds ik lid ben van Oriflame smeert hij iedere ochtend met anti-rimpel-crème voor mannen. Tevens is hij van mening dat ik maar met borstvoeden moet stoppen omdat ik daar lichamelijk zo moe van wordt en dat hij daardoor weer tekort komt op andere huwelijkse bezigheden. "Dan val ik ook vanzelf weer af" zegt hij dan smalend. Mannen in hun Mid-Life-Crisis hebben ook overal een antwoord op. Ik ga vanavond maar vroeg naar bed.


Posted: 09:25, 8 July 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Labelterreur & Plunderingen

Labels in kleding zorgen voor de nodige irritatie binnen ons gezin. Er zijn diverse soorten en maten. Zo knipte ik vanochtend nog een label uit een jurkje wat bijkans groter was dat het kledingstuk zelf. Ik overdrijf niet, als Nova het aanheeft piept het label er aan de onderkant uit. In sommige kledingstukken zitten héél véél labels. Bij controle zijn er exemplaren bij met meer dan 5 labels in verschillende formaten. Sommige zitten heel erg vast en zijn vastgemaakt met een harde variant garen (om het eruitknippen tegen te gaan denk ik) wat enorm prikt in de gevoelige nekjes van mijn jongens.

 

Ik ben er geen voorstander van om labels eruit te knippen. Sommige bevatten erg nuttige informatie met betrekking tot het wassen, andere verschaffen mij de informatie over de maat. Met Nova is dat niet zo'’n probleem, ten eerste zeurt zij niet over irritant voelbare labels, ten tweede is haar kleding een stuk kleiner en veel meisjesachtiger (raar hè) dan dat van haar broers. Ik zie Emilio en Diederick nog niet in roze rokjes lopen, alhoewel Diederick dat best graag zou willen. Maar de kleding van de jongens is dus wel een oorzaak van irritatie, maar dan bij mij. Ik kan aan de labels niet meer ontdekken welke maat het is en moet dan op het oog afgaan.

Emilio heeft 122/128 en Diederick 104/110 en dat verschil is gewoon te klein. Zeker met die alle-lengtes-mogen-weer-broeken, aan de taille is niet op te maken van wie die is, aan de lengte dus ook niet. Ik let erop dat ik voor Diederick andere kleuren koop, die valt in het oranje, groen, donkerblauw en alle-tinten-bruin segment. Emilio is meer een zwart-rood-wit-aqua-mannetje. Zo probeer ik dus de kleding inclusief sokken uit elkaar te houden, zonder label! Alle kleding die ik krijg valt niet onder mijn kleurcriteria zodat daar weer een ander probleem ontstaat. Gelukkig zijn de labels daarvan al wat soepeler door het vele wassen en hoor ik weinig geklaag over kriebels.

Met ondergoed heb ik het grootste euvel. Ik koop van die pakketten boxers en slips en zodra ze te klein zijn voor Emilio schuif ik ze door naar Diederick, mits niet versleten. Verwarring alom, ik weet het niet meer en hoor ’s ochtends Emilio mopperen dat z'’n onderbroek te klein is. Of Diederick komt naar beneden met een onderbroek die bij elke stap een paar centimeter naar beneden glijdt. Komisch gezicht maar niet handig. Gelukkig dat Hans en ik totaal andere kleding dragen -op wat op elkaar gelijkende jeans en zwarte shirtjes na-, ook onze maat is te verschillend. Ondanks dat heeft Hans weleens een slipje van mij aan zijn nog slapende lijf getrokken. In mijn schoenen met maat 43 verzuipt Hans met z’'n maatje 40/41….

Hans vindt dat ik me maar druk maar om niets, wat veel erger is volgens hem is dat er geen koekje, geen zakje chips of wat anders te grazen in de kast te vinden is. Hij vraagt dan steevast : “Heb je wel boodschappen gedaan?” Terwijl ik de avond ervoor voor 140 euro aan allerhande versnaperingen en dergelijke heb gehaald. Me dunkt dat er wat te knabbelen is. Maar nee, hij kan niets naar zijn gading vinden omdat de jongens de kast al geplunderd hebben en ook allerlei vriendjes hebben laten meedelen. Dus is de kast ontdaan van de zakken chips, koekjes, wicky en snoep. Althans dat deel wat ik juist voor dat doel in kast heb gezet. Want ik ken mijn pappenheimers.

Zodra de jongens op bed liggen tover ik Chips, Koek en Drank in de vorm van Cola (Hans en ik zijn niet zulke alcoholliefhebbers) uit mijn grote-geheime-lekkers-bewaar-hoed…. Voor mezelf heb ik wat blauwschimmelkaas en olijfjes in de koeling. Die hoef ik gelukkig nog niet te verstoppen. Hans is blij en ik dus ook. Wat zouden mannen moeten zonder een vrouw die overal aan denkt? 


Posted: 09:30, 1 July 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Wekkers & Slashermovies

Vijf uur in de ochtend begint zo langzamerhand mijn normale 'opstaan'-tijd te worden. Al 4 dagen lang is Nova rond die tijd klaarwakker. Ik kan haar tussenin leggen, maar dan gaat ze spelen en kraaien. En zo wordt Hans dan ruim voor zijn eigen wekker wakker, chagerijniger kan je hem niet maken. Dus neem ik Nova mee naar de woonkamer, waar ze naar hartelust in de box kan gaan spelen. Ik neem een kopje thee, kijk een film op Canal+ en probeer te genieten van de rust. Zo gezeten in een heerlijke stoel, welke ik licht achterover kantel in de relaxstand is het moeilijk om niet weg te doezelen. Ondanks dat er gisterochtend een slasher-movie  op was, kon ik mijn ogen niet open houden.

Ik kan beter het huishouden alvast maar oppakken zo 's ochtends, ware het niet dat ik dan de nog-in-diepe-slaap-zijnde huisgenoten wek. De wasmachine maakt teveel lawaai, stofzuigen is logischerwijs geen optie, afwassen kan ik niet in stilte. Stoffen zou nog net kunnen, maar laat ik daar nou net geen zin in hebben (wie wel?). Dus blijft het bij thee en film in een stoel. Zo schrik ik dan een kwartiertje later weer wakker omdat ik het ofwel koud krijg of omdat Nova om aandacht krijst. (daar worden mijn huisgenoten dan weer niet wakker van) Na een voeding leg ik haar weer op haar bedje en valt gelukkig in slaap. Zo kan ik ook terug naar bed. Ik kan dan nog een uur tot anderhalf uur slapen.

Eenmaal in bed kom ik niet in slaap, ik hoor iets, voel kruimels, pieker over wat ik vandaag allemaal op het programma heb staan of word wakker gehouden door het knorrende geluid van mijn echtgenoot. Meestal ligt hij dan ook nog in mijn gezicht te blazen en moet mij dan op m'n minst comfortabele zij draaien. Maar meestal heeft Hans inmiddels het hele dekbed geconfisqueerd en als Diederick ook nog eens in ons bed gekropen is heb ik uberhaupt geen plek meer. Kortom, ik kan niet ontspannen slapen.

Om half zeven gaat Hans zijn wekker af en ik val dan pas in slaap.... Drie kwartier later word ik met harde hand uit bed gehaald door één van de drie kids in ons huis, zo niet door alle drie tegelijk en begin ik de dag. Optimistisch en wakker van buiten, erg chagerijnig en moe van binnen. Oordopjes, een neusklem en een eigen dekbed zouden voor een goeie nachtrust kunnen zorgen. Ik geloof dat daar mijn man en kinderen chagerijniger van worden dan ik en ik pas ervoor om de hele dag de gebeten hond van hun slaapgebrek te zijn... Misschien alleen wonen???

 


Posted: 14:21, 28 June 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Rood & Zwart

Als één van je vriendinnen gaat verhuizen en je ziet de dozen ingepakt in de woonkamer staan kun je twee gedachtes hebben. Ofwel je gruwt bij de gedachte je vertrouwde stekkie te moeten verlaten ofwel je ziet het als een fris nieuw begin. Dat laatste heb ik dus.

Dat is gelukkig bij mij op te lossen door er aan te denken in wat voor fantastisch huis we wonen en hoe laag onze maandlasten zijn. Een vrijstaand huis met zo'n groene en rustige omgeving tref je niet gauw voor het geld wat wij ervoor betaald hebben. En toch kriebel ik met m'n vriendin mee, helemaal opnieuw beginnen in een andere woonplaats, deze keer een stadse omgeving voor haar en haar gezin (hier woon je toch wel echt op het platteland) in een heel ander deel van Nederland. Spannend!

Ikzelf weet dat ik hier blijf, Hans is hier geboren en getogen en gaat echt niet in een andere streek wonen, al niet eens in een ander dorp. Om over een stad al helemaal niet te spreken. Nou ja, ik leef dus maar met m'n vriendinnetje mee, al zie ik wel op tegen hun verbouwingsplannen. Jee wat een werk hebben ze eraan om het naar hun eisen en zin te maken. Minstens een jaar van herrie, rommel, stof en kamperen in je eigen huis. En dat met 3 kinderen en een man die heel veel werkt. (echt ontzettend veel dus hè, dat je me wel goed begrijpt.) Kost wat -bloed, zweet, tranen en euro's- maar dan hebbie ook wat natuurlijk.

Hans en ik stellen het verbouwen steeds uit. Al jaren moet er boven een nieuw kozijn in en een nieuwe keuken is geen overbodige luxe. Ook staat een nieuwe badkamer op het wensenlijstje. Telkens laten we het maar zitten, nu staat het huis weer te koop en doen we er niks aan behalve het noodzakelijke onderhoud en weerklinkt het "Ja maar als het niet verkocht wordt binnen een jaar, dan..." of "Ja maar in ons volgende huis doen we het gelijk goed..." De nieuwe keuken had er al gestaan als er geen zwangerschap 'tussendoor' was gekomen, hoe lullig dat ook klinkt.

Ik ben dolblij met onze jongste telg en die keuken, ach das maar een gebruiksvoorwerp. Daarbij was die keuken dan nu al een jaar oud geweest,al getekend door de eerste beschadiging(en) al dan niet in meervoud. Volgend jaar staat die nieuwe keuken in de planning, in welk huis we dan ook wonen. Maar Hans en ik zijn het er al jaren niet over eens hoe die keuken er dan gaat uitzien. Hans wil een neutrale kleur en géén afwasmachine. Ik wil kleur naar mijn smaak en zeker WEL een afwasmachine.

En zo kibbelen we voort, totdat er wel weer iets 'tussendoor' komt. Die keuken staat voorlopig niet, dat begrijpen jullie ook wel. Dus sta ik te kwijlen bij de Ikea Faktum keukens in hoogglans rood en de kastjes in gedachten inrichten in de zwarte variant, dit alles in combi met roestvrijstaal. (niet praktisch, maar zoooooo mooi) Beige, Ecru of Wit is zo standaard. Dit soort strubbelingen hebben Hans en ik ook over de uitvoering van de badkamer en eigenlijk over alle ruimtes inclusief tuin. Hans zijn argument is : "Hou het neutraal, das makkelijker verkopen..." En dat terwijl we pas gaan verbouwen als we besloten hebben dat we hier blijven ... MANNEN???!

 


Posted: 19:51, 23 June 2008
Comments (0) | Add Comment | Link

<- Last Page | Next Page ->

Hosting door HQ ICT Systeembeheer