14.5.2008 |
Provinciaal |
- Een concert van R.E.M. in Amsterdam niet bij kunnen wonen, want geen trein meer terug.
- Last van hoogwater
- 2 keer per jaar kermis
- Handbal als topsport
- 3 voetbalclubs in de eerste divisie, 1 in de eredivisie
- Geen gebak maar vlaai
- Een kwartiertje later ipv op tijd
- Vasteloavend ipv carnaval
- Via een omweg ipv direct
- Diadislectisch
- etc
|
|
| ______________________________________________________________________________________________
26.3.2008 |
achthonderdentachtig kilometer |
Als woon-werk treinforens heb ik gistermorgen genoten.
Al na één blik op het blik op de weg: Filevermaak in optima forma!
|
|
| ______________________________________________________________________________________________
4.11.2007 |
3 Demonenzangeressen |
Juli 2007. Op vakantie naar Normandie. Na zeven uur lang K3 te hebben gehoord, is de bestemming voor ons allen en de grens voor mij bereikt. Het schijfje van de 3 uitdijende dertigers, afkomstig van de lopende band uit de Studio 100-fabriek, wordt door mij hardhandig en permanent uit de CD-wisselaar verwijderd. Niks oya lele: OJA, NEE NEE!!! Niemandalletjes, gezongen door tienermoeders met tongpiercing.
Altijd al gedacht dat er iets mis was met dit Lowland MarketingTrio. En inderdaad, de pralines blijken demonenzangeressen. Tere kinderzieltjes zijn niet meer veilig! In navolging van onder andere de Beatles en Pink Floyd stopt de populaire meisjesband K3 namelijk verborgen teksten in haar liedjes. Als je “oma’s aan de top” omgekeerd draait, hoor je een duistere tekst. Geloof je het niet? Luister zelf!
|
|
| ______________________________________________________________________________________________
27.7.2007 |
Erger leed bestaat |
"Ja, zal toch moeten worden opengesneden", constateerde de huisarts vanmorgen. Een slijmbeursontsteking in mijn linkerelleboog. Een telefoontje naar het ziekenhuis en even later zat ik in een steriele wachtruimte van de EHBO, onvoorbereid op wat onvermijdelijk leek. Er zou in me worden gesneden. Spuiten, bloed en de gedachten eraan maken me slap en zorgen voor het wit wegtrekken in mijn toch al bleke gezicht. Dus niet bepaald prettig, het wachten bij de eerste hulp. Een grote ruimte voor mij alleen. Tijd om na te denken over al het leed wat me aangedaan zou worden, had ik niet. Een vrouw in witte jas verschijnt in de deuropening: "Mijnheer B.?" Ik was de enige in de wachtruimte, dus ja, ik was mijnheer B. Drie witte jassen, een verdovingspray en een akelig scherp mes later was ik nog steeds niet flauwgevallen. Zelfs toen de arts het resultaat -bijna blij- benoemde: "een grote hoeveelheid bloederige pus is eruit, zoveel heb ik nog nooit meegemaakt!", hield ik me flink. Diep ademhalen en wegwezen, er zijn mensen erger aan toe, hield ik me zelf voor. Al wist ik op dat moment even niet wie er nòg meer leed was aangedaan.
|
|
| ______________________________________________________________________________________________
28.6.2007 |
rowwen heze |
Ben 1 van de 25.000 happy few. De single "lied vur Limburg' van Rowwen Heze, een ode aan het Limburgse Volk, is in mijn bezit. In beperkte oplage uitgebracht op single cd. Ik versta (nog steeds) niet veel van het dialect, maar de laatste regels zijn fraai geschreven en gezongen:
"Straks dan giet 't loos,
straks dan is 't fiest,
en van al dat denke an straks geniet ik nog t miest"
(ook goed om te weten voor Hollanders: het nummer is GRATIS te downloaden op www.rowwenheze.nl)
|
|
| ______________________________________________________________________________________________
2.6.2007 |
effe nessence |
Laatst op familiebezoek.
Nicht S. was ook aanwezig. Lang niet gezien. Zwarte haren, dito kleren en een bijpassende donkere muzieksmaak. "Effe nessence", verstond ik. Ben zelf muzikaal blijven hangen in de early-ninetees en ken alleen Rock, Grunge en AR en BEE als stroming.
Dat effe nessence geen muzikale stroom, maar een bandnaam is, bleek op tweede Pinksterdag. Op het hoofdpodium van het PinkpopPiercingfestival, stond Evenascence. "Die naam komt me bekend voor", dacht ik en zapte niet weg bij het zien van de zangeres van de band; een duiveluitdrijfster in opleiding. Viel qua zang niet tegen, eerder mee.
GOTHIC; weer een muziekstroming erbij! Waar het familiebezoek al niet goed voor is geweest.
|
|
| ______________________________________________________________________________________________
9.4.2007 |
Waarheid in een peterseliepotje. |
Donderdagavond 5 april 2007:
Bij het opendraaien van de deksel van een zojuist aangeschaft peterseliepotje, ligt bovenop een afdekpapier onderstaand hartvormig briefje: Rare gewaarwording. In eerste instantie was ik geneigd om terug te gaan naar de Jumbo, alwaar de specerij was gekocht. Maar waarom eigenlijk. De peterselie was onaangeroerd, want de papieren afdekfolie was intact. Dus voedselvergiftigingtechnisch liep ik weinig risico. Het woord van God, in naam van Maria, verkondigd via een deels handgeschreven briefje.
WIE DOET ZOIETS? Een reli-inpakster in de fabriek; een vakkenvuller met een missie of een klant met een grote boodschap. En wat voor boodschap: wenst iemand me Het Einde Der Tijden toe of is het enkel een geruststelling dat de Hel aan me voorbij zal gaan?
Ik houd de boodschap op: Vrolijk Pasen!!
|
|
| ______________________________________________________________________________________________
25.3.2007 |
Afdingking |
Het stonk. Het rook naar televisie, die na 10 jaar trouwe dienst hoognodig vervangen moest worden. En wel op zeer korte termijn.
Dus aan de kant ermee. Op naar Electroworld; betrouwbare naam, gratis parkeren en als enige geopend op de bewuste avond. Ik schat zo'n 80 m2 wand gevuld met beeldschermen. LCD, Plasma, highscreen, flatscreen, allen formaat XXL. Nog voor een verkoper mij als target kan gebruiken voor zijn target, kijk ik op de muur naar de door mij gewenste afmeting (61 cm diameter), bedrag (E xxx) en (B)-merk . Er staan nergens prijzen bij, schiet het paniekerig door mijn hoofd. Dat wordt ter plekke een prijs bepalen door de verkoper en in het ergste geval dus Afdingen.
Ik haat Afdingen.
Bij mij worden van tevoren goed doordachte redenen om iets goedkoper te krijgen, op Het Afdingmoment van tafel geveegd met -voor mij op dat moment- valide tegenargumenten van een niet eens gladde verkoper. En betaal uiteindelijk braaf de prijs van een beroerde onderhandelaar. De volle mep dus.
Ik drentelde inmiddels een half uur langs pixels en plasma's. De verkoper had zijn zinnen gezet op een potentieler doelwit en ik kon ongestoord de kleine kaartjes lezen bij de tv's, waarop allerlei nutteloze in ontwikkeling zijnde, maar in de toekomst zeer nuttige, toepassingen stonden vermeld.
Na even het banksaldo op Internet te hebben gechecked, wenkte ik zo nonchalant mogelijk de verkoper, wees een redelijk willekeurig exemplaar aan op de wand en vroeg naar de prijs. Ik schrok van zijn antwoord, maar probeerde dat niet te laten blijken.
'Is dat de uiterste prijs?", floepte er uit. Ai, ai, waarom probeer ik het nu weer. Verrassend genoeg mompelde de verkoper iets van "vragen aan Baas" en "naar achteren" en liep van me weg. AfdingKing! Hier valt eindelijk wat te verdienen. Daar was hij weer: "De televisie is niet meer op voorraad, mijnheer. Ik kan u wel het exemplaar ernaast aanbieden voor dezelfde prijs". Een nieuwere versie, zo leek het. Het verschil zat vooral in de extra hoeveelheid pixels en de nieuwste LCD-High technologie. Prima, klinkt nog steeds als een Afdingtriomf. Pinnen en inladen dus.
Met de grote doos op de achterbank, maakt me op de weg naar huis een 'Ben Ik Niet Toch Een Oor Aangenaaid'-gevoel van mij meester. Thuis direct merk/type (toch maar een A-merk), formaat (ach, 81 cm geeft toch een beter beeld) en prijs (prijs in gedachten vooraf + 100%) gegoogeld. Gelukkig, alleen een groothandel in Haren had het toestel goedkoper. Maar daar moest je de tv zelf afhalen. Dus toch: Afdingking!!
|
|
| ______________________________________________________________________________________________
24.2.2007 |
Vertrouwd! |
Vanochtend was ik in Bunnik. Station Bunnik.
Ik stapte uit de Sprinterspitstrein en liep langs de hekken van Vrumona, waar duizenden pallets frisdrank goed beveiligd stonden opgestapeld.
20 jaar geleden was ik voor het laatst in Bunnik. Station Bunnik.
Ik stapte toen uit de stoptrein en liep langs het spoor, door de hekken van Vrumona. Als noodruftig student heb ik bij de frisdrankfabriek 1 hele werkdag flessen gevuld, leeggedronken en nog meer stukgegooid. Als onbetrouwbare uitzendkracht de kantjes eraf lopen, daar was ik goed in.
Ik vroeg me op deze miezerige zaterdagmorgen af of er iets was veranderd in de afgelopen 20 jaar. Ik keek naar de duizenden gele kratten en wist dat ik het antwoord niet wist.
|
|
| ______________________________________________________________________________________________
21.1.2007 |
Ik wil contact (1) |
Intercity Utrecht-Maastricht. Zaterdag 20 januari. 20.08 uur. 2e klas.
Een nagenoeg lege coupι. Ik zag je niet staan, je zat tegenover me. Vale ruitenblouse en een Kruistocht in je spijkerbroek. Pokdalig gezicht; je afwasblonde haar een bril bedekkend. Je pretendeerde een boek te lezen. Een stukgelezen Metro van een dag eerder lag op het tafeltje naast je. Schreeuwende koppen in het krantje over de STORM. Je ingezakte houding en vermoeide blik naar een winderig buiten. Een saaie vertoning, dat was je.
Ik wil je dolgraag nooit meer zien.
Br. onder nr. 4586. Rails.
|
|
| ______________________________________________________________________________________________
|
INHOUDSOPGAVE
Een duo-blog van de winnaars van de GAKO Textieliteratuur-oeuvreprijs 1998 en de felbegeerde Salonbloggie 2008. Hans van E. en Renι B.; 2 Bloggers des Vaderlands, die vanaf verschillende IP-adressen onzinnig met minimale bezoekers maximaal onsamenhangend melden over alledag, doordeweek en 's avonds laat.
|
