Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
EEN DROOMVAKANTIE IN NAMIBIE

Home - Profile - Archives - Friends

nog meer foto's

Posted on 16/8/2011 at 18:20 - 0 Comments - Post Comment - Link

Dit is vol. Wie meer wil moet naar de Swaenebloem toekomen.

Bob, Marijke, Tom en Thijs.


nog meer foto's

Posted on 16/8/2011 at 18:20 - 0 Comments - Post Comment - Link

Dit is vol. Wie meer wil moet naar de Swaenebloem toekomen.

Bob, Marijke, Tom en Thijs.


foto's

Posted on 16/8/2011 at 17:51 - 0 Comments - Post Comment - Link

Het Damara living museum.

Een soort openluchtmuseum maar dan op z'n Afrikaans.

Een klein winkeltje op een kruising in de middle of nowhere.

Lemen vloer, wrakke schappen, rijst, zeep en witte bonen.

Een klein assortiment, maar iedereen die er was volop aan het bier.

 


na anderhalve week zonder internet:

Posted on 16/8/2011 at 17:46 - 0 Comments - Post Comment - Link

 

Swakopmund

Een dagje in de bewoonde wereld. Winkels, lekker eten heerlijke milkshakes etc. We hebben een fijn appartementje in het midden van dit iets grotere dorp. Het doet een beetje Amerikaans aan, met rechte brede straten en kleurrijke panden. Weinig verkeer. Verder zie je Jugendstilpanden uit ongeveer 1905-1910, stammend uit rijke tijden (diamanten?). Verder spreekt een deel hier nog Duits.

We dachten de dag aan onszelf te hebben en slenterden wat over het strand. Daardoor waren we te laat om het sandboarden voor de jongens te regelen. Eerst wat teleurstelling natuurlijk, maar later hebben we het goed gemaakt met quad-rijden. En uurtje in de zandduinen. ’s Avonds aten we in een trendy visrestaurant aan het einde van een lange pier in een woeste zee.  Het eten in het restaurant was niet zo lekker; alleen de maki sushi’s met komkommer en zalm waren lekker. We hebben in het hotel Secret Garden een suite gehuurd; was echt chillax. Lekker elke dag ff Engelse TV kijken.

De volgende dag hebben we gereisd naar Aabadi mountain camp en we hebben de hele dag gechillaxt op zijn Afrikaans en yahtzee gespeeld. Dus een chillaxe dag. Het begin van de reis was saaiL. Het einde was leukerJ. We hebben naar een olifant gezocht maar niet gevondenL. Eenvoudige camping, de douche is een kraan met een emmer met gaatjes en er is een dief. Het is pikkedonker, je ziet geen reet en dat om 18 uur net voor we gaan eten.. Veel papegaai 8tige dieren gezien. Tom wil de vliegen vergassen met deo maar dat mag niet dus boert hij ze weg. Bob draait door van de vliegen op ze kale kop en in ze oren.

8 aug, geschreven door Marijke, Thijs en Tom.

                                                                

De eigenaar van Aabadi Mountain camp, een stoere Hollander met een zachte wat boerse Hollandse vrouw, vertelde aan net gearriveerde Italiaanse gasten dat ze voorzichtig moesten zijn want er waren dieven actief in de omgeving, die met name rond etenstijd tenten open sneden en spullen stalen en soms zelfs ook nog later op de avond als men in zijn tent te slapen lag. .

Naar mijn idee was deze informatie niet handig om met gasten te delen, zeker niet in combinatie met hetgeen er op volgde. Hij pakte een groot jachtgeweer van achter de bar vandaan, sprong op zijn motor en ging patrouilleren.

Stel dat hij de dief of dieven aan zou treffen en hij ging schieten. Ook  dieven kunnen bewapend zijn, en bang als er op ze geschoten wordt.

Nou ja, soms zit stoerdoenerij het eenvoudig verstand in de weg.

Zijn vrouw vond het ook maar niks. Ik zag dat ze de tranen uit haar ogen veegde.

 

De nacht verliep rustig ondanks de bang makende verhalen over dieven, slangen in het toilet en schorpioenen onder iedere steen.

De volgende ochtend zijn we eerst naar de rotstekeningen bij de Twijfelfontein gegaan. We hadden een dikbilnegerin als gids. Ze was ook nog eens hoogzwanger. Op

weg naar de rotstekeningen vanaf het informatiecentrum parelde het zweet vanonder haar Alpinopet rijkelijk over haar voorhoofd. De tekeningen waren prachtig.

Na de tour rustte ze even uit onder een afdak. Vervolgens begon ze reagerend op de vragen van Marijke breeduit te vertellen over de gewoontes van haar volk, de Damaras en over de gewoontes van de Hereros. Het grootste verschil zat ‘m er in – om even voor het gemak het gehele verhaal tot één klein ding terug te brengen – dat zij vond dat haar volk moderner en meer geëmancipeerd was dan het volk van de Hereros. Als voorbeeld gaf ze mee dat bij de Hereros het de gewoonte is dat meisjes alvorens in het huwelijk te treden met de door de familie gekozen partner, door hun oom worden ontmaagd.

Na ons bezoek aan de Twijfelfontein – een naam gegeven door een Duitser die in de buurt een fontein zag, maar betwijfelde of die altijd stroomde – gingen we naar het Living Damara museum. Een soort openluchtmuseum als bij Arnhem, of Archeon bij Alphen. Maar dan nu geen Hollandse ambachten of Romeinse veldslagen, maar Damaraanse dansen en ambachten.

Vanuit deze plek gingen we door naar onze volgende reisbestemming.    .

Volgens de Hollandse eigenaar van Aadabi een ruim twee uur durende rit. In werkelijkheid ruim drieeneenhalf uur durend.

Ik weet niet hoe deze mensen rijden, maar we moesten om maar wat te noemen zo’n twaalf kilometer door een grintbak rijden ( een opgedroogde rivierbedding ) waar je niet harder kon dan zo’n 40 a 50 km per uur en we moesten pas oversteken met een weg vol bobbles en kuilen en stijgingspercentages van meer dan tien procent. Hoe zij dan snelheid weten te maken en tegelijkertijd hun schokbrekers ongeschonden weten te  houden is mij een raadsel.

Rond een uur of vijf kwamen we aan bij Oppi Koppi waar we een familiekamer voor de nacht hadden gereserveerd. De familiekamer was gebouwd door de vorige eigenaar, Rik Cauwaert, die we aan de bar troffen, lurkend aan zijn zoveelste halve liter Windhoek bier. Al gauw raakten we aan de praat. Rik heeft de hele wereld bereist. Hij heeft jarenlang een aannemersbedrijf gerund in Duitsland; zijn vrouws Heimat. Rik etaleerde een tamelijk pessimistische kijk op het negroide ras. Volgens hem waren ze genetisch niet in staat tot meer dan knechtschap ( als het bier is in de man…).

Zijn bouwkunsten waren in hoge mate beïnvloed door de Oostduitse revolutiebouw. De familiekamer was de eerste kamer die we aan troffen, die volkomen sfeerloos en foeilelijk was: halfsteens muurtjes geel gesausd, een systeemplafond met doorzakkende platen, kunststof kozijnen, goedkope grote witte vloertegels. Goedkoop was het niet!

Het menu van het restaurant zou in de gemiddelde snackbar niet misstaan.

Kortom een leerzame ervaring.

Gelukkig hadden we vandaag maar een kort ritje voor de boeg. Binnen een half uur zijn we naar Gelbingen lodge gereden, waar we een zeer warm ontvangst hebben gekregen. Er werd gelijk verse koffie voor ons gezet, het zwembad geopend en de kamer klaar gemaakt. Terwijl ik dit type lopen de Himbas – een kleine stam waarvan de vrouwen hun haren helemaal inpakken met rode klei – op het pad vlak voor onze hut langs, van en naar de waterput. Ze leven hier op een steenworp afstand ineen dorp met gemiddeld zo’n tachtig inwoners. Het zijn voornamelijk vrouwen en kinderen die hier wonen, de mannen komen af en aan. De relaties vormen zich op het moment. De hippies met hun vrije liefdesidealen in het kielzog van Sartre en Simone de Bauvoir, hebben goed naar dit soort samenlevingen gekeken, maar konden het natuurlijk uiteindelijk nooit winnen van de dominante christelijke cultuur. En of het één of et ander beter is is maar de vraag.   

De Himbavrouwen hebben, als ze meerdere kinderen hebben, meestal die kinderen bij meerdere mannen gekregen.

Bob woensdag 9 aug

Marijke vrijdag 12 augustus verder

Ik zit hier nu om zeven uur in de ochtend te schrijven op een stoffige camping. Om ons heen allemaal overlandtrucs die al om zes uur opbreken, dus een verschrikkelijk lawaai van gerinkel met potteen en pannen, opbreken van tenten en startende trucs had mij gewekt.

Nog even terug naar eergister:

Deze plek Gelbingen Lodge is een prachtplek. De jongens hebben genoten aan het zwembad. “s Middags hebben we en bezoek gebracht aan het Himba dorp wat erachter ligt. Een stam die leeft zoals ze 300 jaar geleden ook leefden. In hutjes, zonder stromend water, kokend op een vuurtje, met prachtige haren, sieraden en blote borsten (volgens Bob niet zo zulke mooie). De foto’s spreken voor zich. Thijs vond het echt heeel erg leuk dit bezoek. De moderne tijd kun je natuurlijk niet helemaal van ze weghouden de dames hadden wel mobiele telefoons die ze in de Lodge konden opladen.

De eigenaresse van deze Lodge was al 27 jaar geleden begonnen met een boerderij daar met ook wat toerisme erbij. Ze moest toen drie uur rijden naar het Noorden om een Himba stam te bezoeken en drie uur weer terug. Dat werd op een gegeven moment teveel en ze stopte met deze bezoeken. De Himba’s misten echter de inkomsten van het tourisme en zijn zelf de kant opgekomen van Gelbingen. Daar hebben ze een stuk grond gekregen, mogen er geiten houden en krijgen een deel van de inkomsten van de lodge. Het dorp en de lodge zijn wel gescheiden, het is een loopje van 500 meter. We mochten geen kadootjes geven want anders zouden ze gaan bedelen. Ze krijgen een vast inkomen een heel jaar door dankzij de touristen. Acht maanden is het er stil (te heet, malaria) en vier maanden (nu) komen er veel touristen.

“s Avonds de tafel gedeeld met Italianen (vader met drie ongetrouwde dochters). De jongens konden de gesprekken goed volgen en kunnen dan ook heel rustig zijn aan tafel!

Donderdag een lange rijdag, 4-5 uur. De rijtijden zijn ons in Nederland wat beter voorgespiegeld dan de werkelijkheid. We zijn naar Etosha gereden, het belangrijkste national park van Namibie. De weg was prima, dus we waren snel bij de ingang van het park. Daar met je allerlei formaliteiten door; je moet bijvoorbeeld een slaapplek hebben in het park, anders kom je er niet in. Het park gaat open bij zonsopkomst en dicht bij zonsondergang.

Bij binnenkomst gelijk bingo! Twee leeuwen gezien, hoewel van heel ver. Verder natuurlijk springbok, zebra’s, koedoe’s, twee olifanten, allerlei vogels en voor Thijs giraffen, waarvan eentje prachtig dichtbij. Ik vind het heel bijzonder zo’n park waar dieren alle ruimte krijgen en de mens op de tweede plaats komt. Je mag de auto niet uit en niet harder rijden dan 60 km. Daardoor zijn de dieren ook niet zo bang voor de auto’s. De jongens vinden het hartstikke leuk, Thijs heeft wat meer geduld dan Tom om de dieren te observeren.

We kamperen midden in het park, bij Halali. We hebben gisterenavond zelf gebraaid. Tussen alle stoere kampeerders in 4x4’s  en jongeren in overlandtrucs. Overal vuurtjes, een gezellige sfeer. Maar weer een waardeloze nacht achter de rug. Bob slaapt echt slecht door zijn rug en doordat zijn neus dichtzit door stof en droogte.

Gisterenavond in het donker zijn we naar de waterhole gelopen die bij de camping ligt. Daar staat een lamp op en komen dieren drinken. Wat een mazzel: Twee paar rhino’s kwamen er, moeder en kind, en in alle rust konden we ze observeren. Echt prachtig, want deze dieren zie je zelden.

Het is nu zaterdagochtend 7.00 uur als ik verder schrijf over gisteren. De jongens slapen nog en samen zitten we in bij een nog mager zonnetje aan een kopje nescafe. Bob heeft beter geslapen.

Gisteren was geweldig. S’ochtends rondgereden in het park en geluk gehad met een kudde olifanten die aan het drinken was bij een hole. Vooral de babyolifanten zijn allerschattigst. Ook een kudde giraffen gezien van een stuk of aalf. O ja, in de waterhole hebben we zitten turen in het water en een piton van wel 3,5 meter en krokodillen gezien.

Gelunched in het restaurant. Lekkere salades. ’s Middags aan het zwembad genoten. Beetje bijgebruind. Paar baantjes gezwommen nadat de jongens me erin hadden geduwd.

Tegen een uur of vijf weer naar de waterhole bij de camping gegaan. Bij zonsondergang genoten van hyena’s, neushoorns. Bij de waterhole is een tribune gebouwd waar je met veel mensen kan zitten en een prachtige uitkijk hebt. Tientallen camera’s, waaronder soms hele professionele apparatuur staan gericht op wat er gebeurt bij het water. Iedereen fluistert en het is er heel stil.

Gisterenavond aten we blikvoer, pasta, vis, gehaktballetjes uit blik, boontjes en een paar tomaatjes. De jongens stookten een vuurtje. Met een wijntje erbij was het weer heel gezellig, beter dan zo’n grande buffet hier in het restaurant verderop. Na een paar buffetten heb je het wel gehad vind ik. Tom geniet ook zo van een vuurtje stoken.

Na het eten tegen achten we naar de waterhole. Een kudde van wel 25 olifanten was aan het drinken. Grote, kleine, maar ook baby’s het was een geweldig spektakel. Het geluid klinkt soms alsof je bad leegloop. De olifanten werden belaagd door vier hyena’s en een luipaard. Verder kwamen er ook nog vier neushoorns bij. De luipaard stond nog op nog verlanglijstje, maar helaas het was te donker om hem op onze camera vast te leggen. Wat hebben we genoten. Om met Thijs zijn woorden te spreken: ik kan iedereen aanraden hierheen te gaan.

Vandaag 13 augustus gaan we het park weer uit, maar we mogen nog zo’n 75 km door dit geweldige reservaat rijden.

Maandag 15 augustus verder:

De laptop vertoont kuren, dus het is maar de vraag of we ons verhaal op deze manier af kunnen schrijven.

13 augustus verder gereden naar net buiten het park, naar een geweldig chique lodge. De jongens en wijzelf ieder een eigen slaapkamer! De middag doorgebracht aan het zwembad en ’s avonds heerlijk gegeten. Een heel verschil met de camping maar ook wel een beetje tuttige plek met kitcherig chique mensen met privé-gidsen. Verder waren er ook wel ok-mensen hoor! Zo’n lodge bestaat uit allemaal eigen huisjes en een geweldig open restaurant met rieten dak, loungeplekken, een grote open haard etc. Uitzicht over een waterhole. Moeilijk op dit soort plekken vind ik toch het zwart/blank onderscheid. Zwart personeel wat voor je rent en vele uren werkt. Salaris zo’n 120 euro per maand terwijl de prijzen op Europees nivo liggen in de winkels. Hun diner of dat van hun gezin bestaat uit maispap terwijl wij springbok in cranberriesaus eten. Het personeel mag soms ook wel iets van de restjes van het restaurant. Ze worden niet slechter van het tourisme, maar doordat de salarissen zo laag liggen is er voor hun weinig kans op bijvoorbeeld betere huisvesting. Nog gesproken met een vrouw uit Zimbabwe die bij de receptie werkt. Haar kind woont bij haar ouders 1000 km verderop. Dat zie je hier ook vaak, men werkt ver weg van hun kinderen/ouders/familie. Het doet je realiseren dat wij het heel goed hebben en niet teveel moeten zeuren.

Vandaag weer een lange rijdag gehad. We zijn het kamperen een beetje beu. Bob rust maar slecht uit al met al. Dus hoopten we dat we de camping van Waterberg Plateau Lodge zouden kunnen inruilen voor een fatsoenlijk bed. En inderdaad deze upgrade is gelukt. De jongens een eigen huisje en wij een eigen huisje op een bergwand met een geweldig uitzicht. Ook hier wild en wandelmogelijkheden. Dat laatste hebben we vanmiddag gedaan met z’n vieren. Over smalle paadjes, stijgend en dalend met veel hobbels en stenen. De wandeling bleek langer dan vermeld op de bordjes, maar het was heerlijk. Morgenochtend gaan we een wandeling maken met een gids.

Vandaag onderweg nog op zoek geweest naar een farmacie om wat te kopen tegen oxy-uren, maar helaas op zondag was er niks open. Wel grote supermarkten in de diverse steden die we passeerden, maar die hadden het niet. Het is gezellig druk in de supermarkten, het lijkt wel of iedereen hier zijn zondagse kleren aantrekt en een uitje van de supermarkt maakt.

Nog maar drie nachten Afrika voor de boeg. De jongens vinden het jammer dat we straks weggaan.

 

maandag 15 augustus 2011

We zijn wakker geworden met vanuit het van vloer tot plafond en van zijwand tot zijwand volle raam een uitzicht op een immens grote vlakte tot voorbij de horizon, doorsneden door een prachtige grillige boom vlak achter het raam. 

Na het ontbijt zijn we met een gids omhoog geklommen tot bovenop het plateau. Het Waterbergplateau is een gigantisch grote kom omringd door een smalle u-vormige kam. Rondom het plateau is tegen de van de wanden onze lodge gebouwd. In de kom liggen twee campings en nog een lodge. Achterin de kom ontspringt een fontein wat water geeft aan een riviertje die langzaam in de kom naar beneden loopt.

De klim was stijl. We waren vrij snel boven. Op de top is een strook die op sommige plekken kilometers breed is, maar daar waar wij waren, zo’n 500 meter breed was. Er zijn daar boven giraffen – wat mij bevreemde omdat het hel rotsig en geaccidenteerd terrein is, en er zijn zelfs ook neushoorns, en er lopen luipaarden rond. We zagen sporen. Het uizicht bovenop is adembenemend.

Tom en Thijs genoten zichtbaar van de klim. Marijke doet graag mee, maar is af en toe behoorlijk onzeker wat bij Thijs tot galant gedrag leidde en bij Tom tot hilariteit en soms ook tot lichte irritatie: “kom op nou Mamma.”

In de middag hebben we zelf een wandeling gemaakt in de kom. De sfeer daar is volkomen anders. Het is vel groener. Dit komt natuurlijk door de bron. Er groeien palmen, bananenbomen, bamboe en rubberbomen. Ook de lodge die daar ligt is anders van sfeer. Waar het hier heel mooi gelegen is tegen de rotswand aan met prachtig uitzicht, ligt het daar vrij besloten, maar is de bouw ook anders. Hier is het prima, maar absoluut minder sfeervol gedaan. Er heerst hier een Duitse inslag waar beneden een meer tropische sfeer heerst.

Omdat we tegen de rotswand aan liggen aan de westelijke kant is het hier nog eerder donker dan elders. Maar ook beneden in de kom zal het snel donker zijn tussen de hoge bergwanden.

Het is zeer aangenaam om een wat trager dagje te hebben. We hebben het al eerder opgemerkt  maar het is toch echt een genot om af en toe niet in beweging te hoeven zijn.

We gaan zo eten, en dan vroeg naar bed. Morgen weer vroeg op en maken ons dan klaar voor de laatste – lange – reisdag.

 Bob

De laatste lokatie:

Vanavond hopen we eindelijk weer beschikking te hebben over internet zodat we dit lange verslag eindelijk op ons weblog kunnen zetten. Al anderhalve week zijn we van de buitenwereld afgesloten, maar we zijn nu weer in de buurt van Windhoek zodat er weer contact mogelijk is.

Vanochtend vroeg vertrokken en drie uur gereden over goede weg naar Windhoek. Daar de laatste inkopen gedaan: Tom een leuke radio, Thijs een nieuwe pet. Lekker weer eens in een shopping center.

Daarna naar NaanKuse onze laatste plek. Een reservaat zo’n 40 km van het vliegveld. Een soort eco-lodge, prachtig gestyled. We hebben van de receptie van de lodge een compleet eigen huis gekregen onder architectuur gebouwd met een geweldige veranda waarbij we uitkijken over de Afrikaanse wilderness. Een huis met drie slaapkamers, drie badkamers en vier toiletten!! We vallen wel in uitersten.

Morgenochtend hebben we een tour geboekt waarbij de carnivoren zullen worden gevoerd. Tom hoopt op leeuwen, luipaarden en cheeta’s.

Daarna gaan we richting vliegveld.

 

We hebben een heerlijke vakantie gehad en met pijn in het hart neem ik afscheid. Een vakantie waarin we superveel gezien hebben, van de natuur hebben genoten, maar ook van elkaar. Het was goed de jongens drie weken dichtbij ons te hebben en het heel gezellig te hebben met elkaar. Geen televisie, geen computers, wat gaf dat een rust!

Marijke

 

 

 

 

 

 

.  


el paradiso

Posted on 6/8/2011 at 18:02 - 1 Comments - Post Comment - Link

We zitten op de veranda bij zonsondergang. Het uitzicht is niet te beschrijven zo mooi, het huisje idyllisch. Het heet Klein Aus ligt aan de rand van een diamantwinningsgebied, heeft een rijke historie, is zoals de naam zegt, heel klein, maar wie deze kans grijpt, zal niet teleurgesteld worden.


eindeloos

Posted on 6/8/2011 at 17:58 - 0 Comments - Post Comment - Link

Bob moet af en toe een stukje lopen.

Als de te lopen afstand dan eindeloos lijkt, ligt de gedachte aan maar gaan en gaan tot in de oneindigheid aan toe, op de loer.


kokerboom

Posted on 6/8/2011 at 17:55 - 0 Comments - Post Comment - Link

De dochter van een boomkweker zag een gat in de markt in de kamerplantenwereld.

Zijn ze er, de kokerbomenkwekers of moeten we ze een zetje geven?


er zijn nog meer dieren

Posted on 6/8/2011 at 17:50 - 0 Comments - Post Comment - Link

De vale gier alleen in een boom, even uitrustend en zijn ochtendmaal verwekend of even uitrustend en een aanloop nemend naar een broodnodig maal ( we roken helaas voor de gier geen lijkenlucht ).


waar gaan we heen

Posted on 6/8/2011 at 17:46 - 0 Comments - Post Comment - Link

Tom en Marijke zijn uit hetzelfde hout gesneden: feiten zijn feiten. Dat kan soms botsen. Maar met een beetje geduld en een warme motorkap komen ze er samen toch wel uit.


bij de canyon

Posted on 6/8/2011 at 17:42 - 0 Comments - Post Comment - Link

Groot en diep en wij zo klein.  De jongens wilden niets liever dan stenen over de rand gooien en tellen hoe lang het duurde voor ze de bodem raakten.


geen kip.

Posted on 6/8/2011 at 17:39 - 0 Comments - Post Comment - Link

We zijn ze veel tegen gekomen maar toch....


giraffen

Posted on 6/8/2011 at 17:34 - 0 Comments - Post Comment - Link

Het was best ver weg, maar ze waren er wel. 4 in getal, onze eerste in he wild levende giraffen.


in een privaat wildpark

Posted on 6/8/2011 at 17:30 - 0 Comments - Post Comment - Link

Een tocht bij zonsondergang.


huisdieren

Posted on 6/8/2011 at 17:21 - 0 Comments - Post Comment - Link

Ze wonen samen op de lodge en geven elkaar kopjes.


een week zonder verbinding

Posted on 6/8/2011 at 17:18 - 0 Comments - Post Comment - Link

We hebben gekampeerd en het was zo koud dat er ’s ochtends ijsklontjes in de waterfles lagen. Maar het eten was lekker en we hadden een gesprek met een Namibische mevrouw die Afrikaans sprak. Ze vond het raar dat wij aan schaatsen deden. De We zijn in het Kalahari farmhouse 1 dag gebleven omdat het zo’n koude nacht was dat er tenten deden we voor het eerst op en het was een klusje.

De volgende ochtend gingen we naar de Anib lodge 30 kilometer terug het was daar mooi en we gingen met een jeep naar de giraffen en de andere dieren. Het was daar heel mooi en leuk en er waren heel veel dieren en we gingen naar de zonsondergang kijken wat heel mooi was. Toen het donker was konden we heel goed de Melkweg zien. Dit was een hele leuke dag.

Tom

In het Canon Roadhouse bij de fish river canyon in het zuiden. De jongens hebben tonic en ginger ale geproefd. Ginger ale viel in de smaak, tonic niet. We zijn naar de fish River canyon gegaan. De jongens hebben de auto gestuurd. Er waren hikers die naar beneden gingen voor een 5daagse wandeltocht. Er was een man die zijn hand gebroken had en per helikopter naar het ziekenhuis gebracht werd.

Thijs

In het Kalahari farmhouse hebben we wat langer gesproken met een van de vrouwen die daar werken. Ze was achtendertig ( ik schatte haar op eind twintig ), ze had drie kinderen en haar man was op zijn 34-tigste overleden aan de gevolgen van overmatig drankgebruik.

Ze werkte 27 dagen aan een stuk van “s ochtends 6 uur tot ’s avonds laat de laatste gasten de bar verlieten. Daarna  had ze 7 dagen vrij.

Die regel, dat tempo is hier normaal. We spraken gisteren een stagiair van een horeca managementopleiding die in hetzelfde tempo werkt. Zijn familie woont hier zo’n 700 km vandaan. Als hij vrij heeft is hij van zijn vrije dagen sowieso 4 dagen kwijt aan het heen en weer reizen.

Er is een lange weg van Noord naar Zuid, en daaraan ligt in het hart Windhoek, de hoofdplaats.

Het is 1 lange weg door een desolaat landschap. Langs die weg is er weinig variatie in de vegetatie en het landschap in het algemeen. De kleine subtiele verschillen zijn daardoor des te opvallender en we ( Bob en Marijke ) genieten er enorm van. Minder is voor ons in dit soort settings meer. De jongens kicken vooral op het zien van inheemse dieren: giraffen, zebra’s, gnoes, struisvogels, springbokken en koedoes en de twee huisdieren van de Anib lodge: Albertus het wrattenzwijn en het naamloze springbokje wat door de binnentuin dartelt.

Vandaag hebben we de Fish River canyon bezocht. Het is groot en diep. Om een indruk te geven, daar waar wij stonden was het naar onze schatting zeer 5 kilometer breed en meer dan 500 mtr. Diep.

Het ligt midden in een groot woestijnlandschap. Als je even stil staat, niet praat, en je oren spitst, is de stilte meer dan indrukwekkend.

Het licht was fantastisch vandaag, en gelukkig was het heerlijk weer. De kou van de nacht in het Kalahari farmhouse, heeft veel indruk gemaakt. Min 5 met dunne zomerslaapzakken, is geen pretje, zelfs niet met al je kleren aan Ik kan me maar een keer eerder zo ’n koude en indrukwekkende nacht herinneren. Het was in het kleine slaapkamertje in mijn ouderlijk huis boven de keuken. Ik werd wakker met ijs op de dekens.

Het was een heerlijk dagje met weinig. We hebben wat rondgehangen, de omgeving op ons in laten werken en dat was het. En de jongens hebben dat ook lang volgehouden. Om een uur of vier waren ze het echt zat. Wat wel jammer was, want met het vallen van de avond werd het licht fantastisch mooi. Maar het was goed zo.

Een biertje aan de bar, en de jongens hebben Tonic geprobeerd, wat geen succes was.

Nu gaan we eten.

Bob

 

Kunnen jullie onze route nog volgen??

1 nacht in Windhoek, 1 nacht bij de plaats Sampriet  op de camping van het Kalahari Farmhouse(een heel gezellige plek) en omdat het te koud was, geen tweede nacht op het dak van de auto maar ge-upgrade naar de Anib Lodge bij Mariental, lekker lux. De weinige accommodatie die er is zit vaak volgeboekt in het hoogseizoen hier dus het was een gelukje dat we nog een kamer kregen. Dat was maar goed ook om dat we in het donker terugkwamen van een game-drive aldaar en het anders in het donker de tent opzetten zou worden. En donkers hier echt donker! Daarna twee nachten in het in de buurt van Fish River Canyon, het meest zuidelijke punt in onze reis en dicht tegen de grens met Zuid-Afrika aan.

Vandaag een niet al te lange rij-dag in werkelijk prachtig desolaat landschap. We zijn in de 300 km die we reden ongeveer 10 tegenliggers tegengekomen. Het grootse en wijdse is met geen pen te beschrijven. Je kijkt 30 km ver, soms over een eindeloze weg, soms naar tafelbergen of gewone heuvels, soms naar rotsen, soms naar wuivend gras. Misschien is het te vergelijken met Patagonie, alleen minder koud. De temperatuur is tussen de 25 en 30 graden overdag. Er is hier niks, geen benzinestation, geen uitspanning, niks. Dus ook geen kopje koffie onderweg, maar dat hebben we er graag voor over. Als je hier pech zou krijgen met de auto en het zou aan het einde van de dag zijn, dan slaap je aan de kant van de weg. Geen wegenwacht en geen verkeer meer. Overdag zou je uren moeten wachten op hulp. Je moet dus altijd zorgen voor een volle tank en in elke plaats die een benzinestation heeft moet je weer bijvullen. Onze tank bestaat uit twee compartimenten en we kunnen 150 liter meenemen. Verder hebben we veel water bij ons voor in geval van nood.

We zijn nu in Aus op de meest geweldige plek ever!! We hebben een eigen huisje en de jongens ook helemaal in de middle of nowhere. Midden in ons huis staat een grote rots en daaromheen zijn de huisjes gebouwd. Heel lux, met koelkast op zonne-energie, een openhaard, prachtig opgemaakte bedden, een gedekte tafel met wijnglazen, heel sfeervol ingericht. De muren zijn van stenen en rotsen. Gewoon heel decadent en een totale verrassing voor een tussenstop. De zonsondergang is ingezet en Tom maakt de braai aan. We hebben een braai-pakket bij de receptie gekregen bestaande uit lam, ander vlees, iets voor onze vegetarier, broodjes, sla, cake. Verder is hier in het huis een keuze aan allerlei wijn. En we zijn hier helemaal alleen!! De plek heet Klein Aus Vista.

Alles andersom:

Thijs heeft zich verbaasd over dat “alles hier andersom is”. De maan staat met de sikkel naar beneden, we rijden links, en het water in het toilet draait linksom ipv rechtsom. Ook als je het water weg laten lopen uit de gootsteen draait het naar links doordat we op het zuidelijk halfrond zijn.

De jongens vermaken zich prima. Soms een ruzietje maar vandaag samen een uur voor elkaar quiz-vragen bedenken achterin. Heel fijn.

Marijke (3 aug.)

 

Vrijdag 5 augustus.

Vanuit Klein Aus zijn we naar de zandduinen gereden bij Sossus vlei, bij Sesriem.

Het landschap onderweg was weer adembenemend en desolaat.

We hebben eerst iedereen die ongeveer gelijk met ons uit Klein Aus vertrok laten passeren, en zijn toen in een lekker dieselgangetje afgezakt. Tom las de kaart en heeft ons langs mooie stukken gebracht.

Er was een klein stuk met bewolking en wat frisser weer, maar verder was het zoals iedere dag, onbewolkt, licht hei-ig en werd alles omgeven met een prachtig zacht licht.

Toch wonen er hier en daar ook wel wat mensen, voornamelijk boeren, die wat vee houden en daarnaast soms een kleine camping bestieren. Je ziet dan aan de rand van de weg en naambord – opvallend vaak een Nederlandse naam – met pal er achter een zandweg die tot wie weet waar het land in leidt.

De camping bij Sossus vlei was goed ingericht, maar stond een beetje verloren in het land. We hadden er alles: warm en koud stromend water, een eigen toilet en een eigen douche. Om te eten moesten we een kilometer lopen in het pikkedonker naar de dichtstbijzijnde lodge. Het was er heel modern en goed verzorgd, maar ook groot en massaal. Er werd een buffet geserveerd voor een vaste prijs. We hoefden nog net geen groen bandje om. Het eten was prima, met koks die wild grilden en vis, salades, voorgerechten en diverse desserts; overdaad, Van der Valk kan er nog wat van leren.

Na het eten gingen we weer in het pikkedonker terug naar de camping. We maakten elkaar een beetje bang. Er zijn veel slangen in Namibië en veel daarvan zijn echt gevaarlijk. Gelukkig is het winter en hebben we minder reden om echt bang te zijn.

De nacht was koud. Niet zo koud als onze eerste kampeernacht, maar koud genoeg om zeer onaangenaam te zijn. Het probleem zit simpelweg in de ondermaatse slaapzakken.

Om zeven uur ben ik u de tent geklommen en zag ik Marijke vanaf het benzinestation aan komen lopen. Ze had koffie gehaald.

We hebben snel de tent afgebroken, en zijn richting zandduinen gereden. De laatste 5 kilometer was alleen bereikbaar met 4wheeldrive. We gaan er voor, was het plan maar al vrij snel liepen we vast in het rulle zand. Gelukkig kwam er snel hulp van een Namibiër die vanaf het punt dat de meeste mensen niet verder kunnen tot aan de Sossus vlei, mensen heen en weer rijdt. Na veel gesjor lukt het de auto weer los te krijgen, maar verder rijden was geen optie.  Direct na ons stranden meteen weer twee auto’s. De Namibiër bracht ons tot aan de duinen. De foto’s vertellen meer.

In de middag zijn we doorgereden in de richting van Walvisbaai. De jongens waren teleurgesteld over het feit dat je op deze duinen niet mag sandboarden, al is op de foto’s te zien dat van de berg af rollen, ook heel leuk is.

 

We zijn tot ergens halverwege gekomen en zitten nu aan een zwembad met uitzicht over een immens grote vallei met dito zonsondergang.

We gaan hier eten, bij deze lodge, en gaan dan direct na het eten naar de camping die hierbij hoort en zeven kilometer verderop licht: Africa in the dark.  

 

Africa in the dark bracht ons zebra’s en nog meer zebra’s. Hele kuddes kwamen we tegen in het donker links en rechts naast de weg. Ook een groepje met een jong. Ze staken vlak voor ons in het licht van de koplampen de weg over:  Prachig!!!

We reden samen op met twee jonge Nederlanders die in een gewoneToyota door het land trokken. De mannelijke helft van de twee was net klaar met een stage van vier maanden in Kaapstad in het kader van een HBO opleiding,economie, recht en management ( we proppen steeds meer bij elkaar met steeds minder actieve lesinhoud – hoe moet dat verder in Nederland? ). Zijn vriendin was naar Kaapstad gevlogen. Omdat hun plannen vrij laat waren ontstaan, konden ze nergens meer reserveren en ook niet meer aan een degelijke auto komen. En zo’n auto – vier wiel aangedreven – is noodzakelijk als je je in deze streken begeeft.

De weg naar de camping was zanderig en vol kuilen. Toch zijn ze er in ons kielzog heelhuids aangekomen.

Na het opzetten van de tent, dronken we tezamen nog een goed glas wijn ij het vuur dat Tom had aangemaakt. Thijs had af moeten haken. Hij was kotsmisselijk en moest ook overgeven. Waarschijnlijk was de vette worst en patat van tusen de middag verkeerd gevallen.

Om een uur of tien gingen we te kooi.

En toen begon het bal. Het had tot an toe gewaaid, maar nu ging het stormen met sterk in kracht toe en afnemende windvlagen. De auto stond te schudden op zijn grondvesten. De buitentent klapperde aan alle kanten. Omdat er bij onze uitrusting geen touw zat, was er niet veel aan te doen dan in hoop envrees af te wachten.

Dan ben je bij Marijke aan het verkeerde adres. Terwijl Thijs als enige onder zeil lag, en ik onrustig lag heen en weer te draaien met het stellige voornemen het te nemen zoals het was en  mijn zegeningen telde in de wetenschap dat de nieuwe dag die in het verschiet lag, zon en windstilte in de aanbieding had, waren Tom en Marijke ten prooi gevallen aan een diepe ontembare onrust: de buitentent moest los, ale tassen uit de auto, Tom op de achterbank, Tom terug in de tent, buitentent weer vast gemaakt – de rits van de tent ging onophoudelijk open en dicht.

Bij het ochtendgloren, zo rond half zes braken we op. Op naar Swakupmond, op naar de kust.

Was de tocht tot nu toe door desolaat landschap gegaan, was dat mijnindruk, dan had ik mij toch stellig vergist. Na een begin door een landschap op hoogte van perfect rond afgetopte bergen – siliconenborsten – met een daling tot opde bodem van de rivier die in een kloof tussen de bollen door meanderde, kwamen we op een immens grote vlakte uit die zich tot aan de kust aan toe uitstrekte. In het begin alleen maar vergeeld grasland, en later woestijn met hier en daar een immens groot blok steen van een paar honderd meter hoog, die volkomen verdwaald leek, en eindigend in een welhaast Hollands duinlandschap langs de kust.       

In het grasland en de woestijn was de horizon kilometers ver weg en hoe we ook ons bes deden hij leek maar niet dichterbij te komen (  een kindertekening van een weg die perspectivisch in een streep in de einder weg loopt).

We zijn er toch gekomen. Moe en uitgewoond als na een verre lange nachtelijke vliegtocht. En we hebben op het laatste stuk, op de weg langs de kust, vlak voor Swakupmond, pinguïns gezien.

 

  


Posted on 29/7/2011 at 19:12 - 1 Comments - Post Comment - Link


Posted on 29/7/2011 at 19:05 - 0 Comments - Post Comment - Link


de eerste dag

Posted on 29/7/2011 at 18:19 - 2 Comments - Post Comment - Link

Wat een nacht en dag!!

Donderdag aan het begin van de middag met de taxi naar Schiphol. Daar natuurlijk nog wat wachten en de jongens vergaapten zich intussen in de winkels met electronica, Wat is er veel te koop aan I-phones, andere smartphones, gadgets, laptops, docking stations etc. etc. Een kort vluchtje naar Frankfurt en daarna op de lange vlucht naar Windhoek. De reis ging voorspoedig. Wel een bomvol vliegtuig en heel weinig slaap. Tom heeft helemaal niet geslapen en een halve "Grijze Jager" uitgelezen. Bij aankomst in Windhoek liepen we de vliegtuigtrap af en toen wisten we weer wat "winter" is. Minus drie graden Celsius!! Echt heel koud, maar om vijf uur 's ochtends al wel een prachtige zonsopkomst! Na de nodige formaliteiten inderdaad de scene "net zoals in de film" volgens Tom: bij de uitgang allemaal companies die hun gasten opwachtten middels bordjes. Zie hier de foto. En ook een bordje met onze namen erop!! Een chauffeur bracht ons naar ons hotel/guesthouse. Daar werden we opgevangen door een mevrouw met een vreselijk ochtendhumeur. Heel akelig en lastig vond ze de gasten die om deze onmogelijke tijd aankomen. Nee, er was geen ontbijt mogelijk en ook geen kamer beschikbaar voor twaalf uur. Zaten we daar om half zeven 's morgens te knikkebollen en lag Tom met zijn hoofd op de tafel. UIteraard dat we onderling over haar gastvrijheid spraken en misschien kon ze het wel verstaan. Afrikaans en Nederlands zijn immers verwand. Na een uurtje trok ze bij en kwam ze met koffie en gebakken eieren. En om 9 uur was de kamer beschikbaar. Een heerlijke grote kamer met vier bedden en een prive-tuintje. Verder is het een prettig plekje met een mooi klein, maar ijskoud zwembad. De ochtend werd in beslag genomen door bezoek van een dame van Wilderness, een organisatie die voor ons alle boekingen heeft gedaan en ons nog allerlei tips gaf over de route en waar we precies moeten zijn. Daarna kwam er een chauffeur van Caprivi Cars die ons via een flappentap (die niet werkte) naar zijn kantoor bracht om onze auto met tenten op te halen. Tom lag intussen heerlijk te slapen. Natuurlijk eerst al het papierwerk, Instructie over de auto (en de 4x4) en de tenten. We zullen morgen een foto van de auto maken. De rest van de dag geslapen, Windhoek even ingeweest en nu wachten we op de pizza-bezorgservice. Al met al best een drukke dagen en vermoeiend. Wat zullen we slapen!!

Windhoek is niet een heel bijzondere stad. Uitgestrekt, moderne huizen, in het centrum hoogbouw met een groot shopping centrum. 

Het weer: 's nachts dus heeeeel oud en overdag 23 graden met een helder baluwe lucht en veel zon.

 

 

 

 


op vakantie!

Posted on 27/7/2011 at 19:55 - 0 Comments - Post Comment - Link

we gaan bijna op vakantie.

wordt heel leuk.

nog 1 nachtje.

dan ga ik girafjes zien.

grtjs thijs.


nog een proefje

Posted on 17/7/2011 at 15:23 - 0 Comments - Post Comment - Link


« Last Page :: Next Page »
Hosting door HQ ICT Systeembeheer