Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Mijn leven tot nu toe Home | Profile | Archives | Friends
Momentopnamen uit het dagelijks leven van een werkende dertiger met ADD. ADD wil zeggen: Een gat tussen het vermogen en het uiteindelijk presteren (tussen waar je toe in staat bent en wat je uiteindelijk bereikt). De grootste struikelblokken van ADDers zijn problemen met het verdelen van tijd/energie, de doorgaande snelweg van gedachten/ideeŽn (vergeetachtigheid) en stemmingswisselingen. ADDers hebben uiteenlopende behoefte en uitdagingen, afhankelijk van leeftijd, geslacht en omgeving. Een ADDer is niet hyperactief. De verschillen tussen ADD en ADHD zijn in het dagelijks leven groot. Welkom in de wereld van ADD (Attention Deficit Disorder).

Mijn leven tot nu toe... Zondag 20 september 200920/9/2009

Zondag 20 september 2009

Ik zit in dit document en ik zie dat ik voor het laatste op 4 mei wat heb geschreven. Kan het me eigenlijk niet voorstellen. Er is zoveel gebeurd, en ook weer niet, dat ik niet eens de moeite wil nemen om dit allemaal op te schrijven. Ik doe mijn best om een verkorte versie te geven, want om eerlijk te zijn, weet ik het ook niet.

 

F. en ik hebben de papieren getekend (na het nog 10x proberen en toch maar weer niet).

Ik ben weg bij werkgever 12 en per 1 juli begonnen bij werkgever 13, ik heb het daar erg naar mijn zin.

Ik heb een ander huis gevonden, waar ik de komende jaren kan blijven.

 

 

Lies is in de zomervakantie 3x 1 week geweest. Het was erg gezellig en nu ze weg is en Tedje ook in F.’s week zit, voel ik de leegte en de eenzaamheid in huis. De psych zou zeggen: Ja maar, je mag je toch ook eenzaam voelen? Je mag toch ook een dip hebben dat je het even niet ziet zitten, Kijk hoe ver je bent gekomen, knap hoor dat je alles alleen hebt gedaan, maar het valt niet mee, net als gisteren de schutting provisorisch opknappen. HET staat, maar nog lang niet goed, ik kan niet alles alleen. Maar waarom neem ik geen hulp aan? Mijn territorium. Ik wil niet dat mensen dit zien, ik wil het zelf niet eens zien, ik wil niet meer huilen. Daar schiet ik niets mee op. Ook al baal ik er wel van, het liefst wil ik ook BRULLEN en dat het oplucht. Ik wil er uit, maar ik zit er nu midden in. Vooral in de weken of weekends dat Tedje er niet is, valt het mij erg zwaar. De gezelligheid mis ik. Daarnaast heb ik geen rooie cent om ook maar iets te ondernemen… Ik heb deze week 4 afspraken gecancelled. Krijg ik de kans om dit nog goed te maken? Ik mis MIJN vriendinnen, Lisa, Bab, El. Ik mis ze zooo erg. Miep heb ik wel gelukkig. Maar ook lekker kletsen over andere dingen dan mezelf, kokkerellen, gezellig eten. Ik mis het. En ik vindt het erg moeilijk om nieuwe contacten te beginnen, omdat ik mezelf ken. Ik ben niet eens zo heel kritish, maar om nu bij een wildvreemde buurman (Rik, gisteren 38 geworden, woont nog bij zijn moeder, wat zou er mis mee zijn, denk ik dan) Maar moet ik zo denken? Waarom kan ik niet gewoon gewoon zijn, waarom denk ik altijd anders? Waarom heb ik ADD? Ik baal er zo ontzettend van, ik weet niet hoe het is om gewoon te denken, want wat is dat? Ik weet dat ik ook aan de andere kant, heel handig ben, in het zoeken naar dingen op het internet bijvoorbeeld of naar oplossingen voor problemen, want ik bekijk het vanuit een andere kant. Dat is dan maar mijn kracht denk ik dan.

Ik mis mijn vriendinnen schreef ik, maar waarom doe ik geen moeite om het contact te onderhouden? Met El probeer ik het wel, maar ik wil me goed voelen als ik haar bel of spreek. Als ik me depri voel, vindt ik dat niet leuk, zij is altijd zo sterk. Ik bewonder haar. Net als Lisa en Bab. Allemaal sterke vrouwen. Zelf ben ik dat ook wel, maar ik heb ook zo’n muur om me heen. Zo, ik ben nu wel heel eerlijk. Misschien even doorgaan en ik kom tot een doorbraak? Misschien wil ik mezelf wel opsluiten (nou ja, als ik geld had, zat ik dit weekend lekker in Brabant bij Miep op de bank, naar Kris, Juul, Pap en mam, Lies misschien en hoopte ik Ré tegen te komen, wat waarschijnlijk ook wel zou gebeuren, maar dat hij mij ontweek en ik met een nog rotter gevoel naar huis zou zijn gereden, tot Utrecht, want dan zwakt het gevoel weg, kruip ik bij thuiskomst achter de pc, stort me vol overgave op m’n website en ga dan weer niet op tijd naar bed, zodat ik morgenochtend weer moet haasten en net op tijd, niet helemaal fris op mijn werk zou verschijnen en in de middag een dut krijg, zodat ik niet geconcentreerd bezig zou zijn).

 

Haha, lekkere vent toch ook. Maar ik kan hem niet los laten, hij is deel van mijn “wereldje”Een oude lijk in de kast, die is verwijderd, maar ja, krijg je een lijkenlucht ooit echt wel helemaal weg? Krijg je herinneringen ooit wel weg? En moet je ze wel echt weg krijgen? Ooooooeeeiii wat een vragen allemaal, lang leve brainsessie met ADD!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Mijn leven tot nu toe... Maandag 4 mei 20094/5/2009

Maandag, 4 mei 2009

Ik denk wel dat het beter met me gaat, ik ben minder mijn gevoelens op papier aan het zetten, in tegenstelling tot wanneer het slechter gaat. Ik heb vanmorgen weer gesolliciteerd bij een aantal bedrijven. Ik wilde eerst geen boekhouding meer doen, maar ik ben op een bepaald niveau gekomen en ik wil eigenlijk niet voor minder aan de slag gaan. Ik wil genoeg uitdaging in mijn werk krijgen, voor een aantal dagen per week, 3 om 4 dagen denk ik aan. Dan hoef ik me ook niet te vervelen. Ik heb altijd mijn werk als mijn hobby gezien. Daarom viel het misschien ook zo tegen dat ik drie dagen ben gaan werken. Dan heb je ineens vier dagen niets te doen... Wat ik dan wel wil, is meerdere collega’s om me heen, zodat ik niet alleen zit en als het nodig is, vragen kan stellen. Ik heb mijn werk altijd wel goed gedaan, misschien wat chaotisch, maar als alles structuur heeft, en ik de punten op de i zet, dan moet het toch lukken? Voordat ik ziek werd, heb ik nooit echte problemen gehad met mijn werk. Het is pas iets van het laatste jaar. Ik was ook niet eens met mijn ontslag, wat nu komt op “verschil van inzicht” laat ik dan ook maar bewijzen dat het niet anders hoefde te zijn. Bewijzen hoef en wil ik het ook niet, maar ik moet weer vertrouwen hebben in mezelf. Het werk vond ik ook wel leuk, maar het debiteurenbeheer kostte erg veel tijd, dat doe ik liever niet meer.

 

Jakkes, de scheidingspapieren zijn ook binnen. F. komt ze vanavond langsbrengen. Tekenen of niet tekenen?

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Mijn leven tot nu toe... Zondag 3 mei 20093/5/2009

Zondag, 3 mei 2009

De gedachten die ik vandaag heb, zijn hoe het nu verder moet. Wat wil ik? Wat kan ik? Hoe zal dit mij lukken? Wat heb ik daar voor nodig? Normaal was de gedachten wat ik niet wil. Maar nu wil ik verder, vooruit denken.

 

Een ding kan ik even vooruitschuiven, dat is een nieuwe relatie. Daar ben ik nog niet aan toe. Dus tijd over voor andere dingen. Maar wat dan? Enige vragen die door mijn hoofd spoken…

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Mijn leven tot nu toe... Zondag 26 april 200926/4/2009

Zondag 26 april 2009

Er is een regeling getroffen met werkgever 12. Ik krijg een vertrekpremie waarvan ik ongeveer de helft aan over ga houden. Dit is genoeg om de schuld aan het LBIO en de creditcard af te lossen. Goed nieuws dus. Daarnaast krijg ik tot 1 juni betaald, dus heb ik nog 5 weken om een andere baan te zoeken. In het ergste geval vind ik niets en krijg ik de eerste twee maanden 75% van mijn laatst verdiende loon en daarna 70%. Ik weet niet wat ik ga doen. Ga er in ieder geval over nadenken.

 

Ik heb hem gezien! Miep, Lies, Tedje en ik zijn gisteren in Brabant geweest. Eerst naar de markt geweest, daarna wilde ik nog even voor een jasje voor Tedje gaan kijken. Tedje had een grote roze koek gekregen en wij zaten met een muslibol in onze handen. Toen zag ik hem. Groot, blauwe overhemd, was het een bruine broek? Beginnend baardje, beetje gebukt. Hij zag er oud uit. Toen zag ik haar. Vlammend rood haar, pony, zonnebril op en keek naar beneden. Ik keek weer naar hem. Zou hij mij hebben gezien? Mijn ogen dwongen hem naar mij te kijken, herkende hij mij? Hij zei “hai”en keek snel weer vooruit.

 

Zijn reactie was te verwachten. Ik hoopte hem ook te zien eigenlijk, daarom zijn we naar Brabant gereden. Maar toen we over de markt waren gelopen, dacht ik eigenlijk niet meer zo aan hem. Tot ik hem zag. Ik draaide mij continue om, maar hij niet, geen keer. Ik kreeg zowat een stijve nek. Miep die is helemaal klaar met hem. Ik niet, ik bleef er maar over doorzagen, zodat Miep ook klaar met mij was. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen.

 

Het was bijna twee maanden geleden dat ik hem voor het laatst had gezien. Ook weer 18 dagen geleden dat ik hem voor het laatste had gesproken en hem een smsje had gestuurd dat ik zijn point of view begreep en er zelf ook even tussenuit moest. Daarna heeft er nog wel iemand een paar keer met nummer anoniem gebeld. Maar die telefoontjes heb ik niet beantwoord. Ik ging er ook even tussenuit. Ik sloot me van hem af. Kreeg medicatie, diagnose ADD en het ging beter met me. Totdat ik hem weer zag gisteren. Het spookte door mijn hoofd wat ik er mee moest. Miep die zint op wraak, maar ik geloof hem, hij zag er gebroken en ongelukkig uit. Maureen past niet bij hem. Totaal niet. Ach ja, enerzijds wil ik hem ook vergeten. Maar hoe kan ik hem ooit vergeten?

Eenmaal thuis stuurde ik hem evengoed een visitekaartje met mijn nieuwe nummer. De zet is aan hem. Al heb ik hem net geprobeerd te bellen,, met nummer anoniem. Just in case.

 

F. belde vanmorgen ook nog even, hij vroeg hoe het met Tedje was, omdat ze was ziek geweest. Het wordt niets meer tussen hem en mij, dat realiseer ik me zeker, na ons gesprek van afgelopen dinsdag. Ik hou niet van hem.

 

Lang leve de antidepressiva, want ik heb een bodem nodig om op te staan.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Mijn leven tot nu toe... Woensdag 22 april 200922/4/2009

Woensdag, 22 april 2009

Ik realiseer me dat mijn huwelijk met F. voorgoed voorbij is. Toen Lies kwam logeren, nu een week of twee geleden, belde ik F. op omdat ik net was begonnen met antidepressiva. Ik had nogal last van bijwerkingen en het leek me niet verantwoord om alleen met twee kids te zitten. Wij bleven overnachten. Sindsdien dachten we dat we beiden het huwelijk nog eens kans moesten geven. We spraken af dat we elkaar voorlopig alleen in het weekend zouden treffen. F. gaf me de huissleutels terug en ik droeg mijn ring weer. Brainsessie daarentegen, hoe spontaan ik altijd ben… pakte maandagavond haar koffer en daar stond ik op de stoep bij ons oude huis. Suprise. Achteraf een vreselijk stomme zet, aan de andere kant ook niet. F. en ik hebben het bed niet gedeeld. Al maanden niet en ik kan niet beloven dat ik dat op korte termijn ook weer wil. Ik wilde hem om me heen om mij te steunen in deze tijd omdat ik dacht dat hij de situatie en mij ook zou begrijpen. Helaas. Ik heb het geprobeerd, maar het moet nu over zijn. Klaar. Uit. Ik moet eerst aan mezelf gaan werken voordat ik überhaupt aan een relatie kan denken. F. en ik praatten vroeger nooit over de zaken wat we nu precies willen in een relatie. Hij heeft mij nu ook duidelijk gemaakt dat hij niet op deze manier wil. Ook maakt hij zich enigszins zorgen over de financiële situatie, nu ik ook voor Lies een maandelijkse bijdrage moet gaan betalen. Dingen veranderen. De tijd veranderd alles. Je gevoelens, de situaties, de tijd gaat door, en zo moet ik ook; door.

 

Daarnaast belde rond half vier de O.M. van mijn werk. Dat we vrijdag moeten praten. Maar eerst wil kennelijk vader K. met mij praten, dus vrijdag eerst K. daarna O.M. en waarschijnlijk Bertje. Ik heb echt geen idee waarom K. eerst met mij wil praten. Even vissen bij Rudolph. Als hij het weet en of hij het wil loslaten…

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Mijn leven tot nu toe... Maandag 14 april 200914/4/2009

Maandag, 14 april 2009

Ben vorige week door de dokter doorverwezen naar de psychiater en hij stelde de diagnose ADD vast (Attention Decifit Disorder). Het is een zeer erfelijke aandoening, dit verklaart ook de communicatie”prettig gestoorde” familie van me…Ik heb altijd wel geweten dat er iets niet klopte, vier van de familie, Miep, Juul, Giet en ik, liggen altijd met zichzelf overhoop en hebben wisselende stemmingen “poppetje huilt, poppetje lacht”en kunnen slecht met geld om gaan (dit is ook het gevolg van ADD). Onze karakters lijken ook heel erg op die van Pap, Pap lijkt weer heel erg op die van Oma, aantal van Pa’s zussen en een broer die hebben het waarschijnlijk ook. Moet je maar eens kijken op Google bij de kenmerken van ADD. Ik herkende mezelf meteen. Frida dacht een tijd geleden dat Lies het ook heeft, ik wilde er toen niets van weten, maar nu bij mij de diagnose is gesteld, is het erg belangrijk dat ook zij zich echt laat testen en laat helpen… Het slechte nieuws is dat ik 20 jaar te laat ben volgens de arts, maar dat er wel wat aan te doen is met bijv. Ritalin en gedragstherapie.

 

ADD heeft te maken met een chemisch stofje in de hersenen dat meewerkt bij het versturen van informatie tussen verschillende cellen  in de hersenen. Specifiek in het gebied dat verantwoordelijk is voor aandacht, concentratie, plannen en het aanzetten tot activiteit. Heel kort gezegd is er bij mensen met ADD sprake van een dopamine tekort. Dit kan grote gevolgen hebben op het dagelijks leven.

 

Ben blij dat de diagnose is vastgesteld, maar besef me ook dat ik er nooit van af kom en dit dus altijd een onderdeel van mezelf zal blijven. Dit verklaart toch wel waarom ik altijd met mijn eigen “dingen”bij iedereen langs ga en ik tot in den treuren over relaties, werk etc. kan praten. Ook erg van de hak op de tak kan springen en zeer snel afgeleid wordt. Er is een website www.levente.nl waar heel veel informatie op staat. Bijvoorbeeld ook als een haai, mijn tanden ergens in kan zetten en er echt voor kan gaan. Telkens nieuwe impulsen moet hebben en daarom uitdagingen zoek.

 

Wat belangrijk is dat ik structuur nodig heb en bewust moet zijn waar ik mee bezig bent, bijvoorbeeld mijn aandacht op 1 ding tegelijkertijd focussen. Dit kost mij meer moeite dan wat een “normaal”persoon er mee heeft. Ook met mijn relatie met F., het is erg jammer dat ik niet heb geweten dat ik ADD heb, het had allemaal veel evenwichtiger kunnen zijn en dat ik echt van het leven en de kleine dingen kon genieten. F. is er nu wel van op de hoogte en voor hem is het nu veel meer duidelijk waarom ik de dingen doe die ik doe.

 

Het vervelende bij mij is dat ik nog altijd in een depressie zit. Dit vloeit voort uit de ADD. De depressie wordt nu eerst aangepakt (medicijnen), daarna werken we aan de ADD. Het goede is dat de psycholoog nu haar gesprekken hier op kan toepassen en ik er met haar aan kan gaan werken.

 

Dat het gevolgen heeft voor mijn leven is de afgelopen jaren wel gebleken. Maar ook nu zit ik midden in een chaos. Ben ook mijn baan kwijt. Ik vond het toch niet het leukste werk, alle dagen inboeken en het verwerken van financiële gegevens. Ik vind het controleren van gegevens leuker en het uitzoeken als er wat mis is gegaan, helaas heb ik voor het laatste nooit tijd gehad, waardoor toen ik in de ziektewet ging, een hele hoop fouten boven water zijn gekomen, waardoor het vertrouwen in mij is opgezegd.

 

Zie het eigenlijk wel weer positief, ze hebben mij loopbaanbegeleiding via een re-integratietraject aangeboden. Zijn ze verplicht dan ook, want je kan niet iemand zo maar ontslaan (in de ziektewet). Het is achteraf ook niet zomaar, blijkt dan wel. Nu ik weet waar ik last van heb, moet ik veel meer naar mijn (eigen) kenmerken kijken en daar de baan op aansluiten en niet omdat ik destijds de opleiding van administrateur heb gevolgd en daarop blijf voortborduren. Het maakt het ook lastiger, want er zijn natuurlijk veel voordelen, maar ook behoorlijk wat beperkingen.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer