Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

4daagse

Home - Profile - Archives - Friends

4 daagde 2014 - Posted at 07:12 on 11/7/2014 by Bram@4daagse

Ook 2014 probeer ik weer af en toe een stukkie te tikken.

Het adres daarvan is

 

http://bramvandergroef.123website.nl/

2013 vierde dag (dag van Cuijk) - Posted at 15:25 on 20/7/2013 by Bram@4daagse

 

vrijdagmorgen weer het opstart ritueel. Alleen voelde de voeten erger aan dan donderdag. Dus onderweg naar de bus zag ik het nog niet gebeuren. Ik was minder positief dan donderdag. Vanaf de start veel langer bezig geweest om door de pijn heen te lopen. Je gaat dan heel technisch lopen. Echt goed opletten hoe je stapje voor stapje je voeten neerzet. Ook probeer je geen meter teveel te lopen. Natuurlijk geniet je van de omgeving. In vind het altijd een mooi moment als de nacht omslaat naar de dag. Dan komt het zonnetje op en dat geeft hele mooie plaatjes. Heuvellandschap, ochtend nevel. Hier en daar paarden in een weide die heen en weer galopperen omdat ze onrustig zijn geworden van zo'n lange en bonte stoet van wandelaar. Sommige groepen schreeuwen luidkeels marsliederen. Niet iedereen is dat even origineel in. Maar sommige groepen zijn heel lollig. De mensen die langs de weg zitten te kijken steken hun waardering voor de lopers niet onder stoelen en banken. Maar andersom is dat zeker ook het geval. Sommige lopers bemoeien zich ook met de kijkers langs de weg: "He hallo! Iedereen op klapstoelen moeten klappen" roept een loper tegen mensen die langs de weg zitten. Ook op vrijdag veel saaie stukken waar niets of niemand langs de weg te vinden is. Daar is dus ook geen water te krijgen. Wel handig als je zoals ik redelijk de route begint te kennen. Dan weet je wanneer zo'n gebied in gaat en dan kun je de waterflessen weer even vol gooien. Als je de eerste keren Nijmegen loopt weet je dat allemaal niet en dan loop je van alles mee te sjouwen wat dus helemaal niet nodig is.
 
Voor je lijf is het beter als je zo nu en dan even rust pakt tijdens het lopen. Maar mijn voeten geven na zo'n pauze aan dat ze liever hebben dat je stopt met lopen. Dus voor tien minuten pauze ben je  soms 30 tot 40 minuten bezig om weer door je pijn heen te lopen. Dus elke keer als je pauze hebt gehouden heb je er ook gelijk weer spijt van. Normaal wil ik bij zo'n pauze ook nog wel eens kort mijn schoenen uitrekken. Even de voeten omhoog en je sokken en schoenen laten luchten. Maar vandaag durfde ik dat vanwege mijn blaren echt niet aan. Ik was veel te bang dat het dan helemaal niet meer goed kwam.
Er is de hele dag veel interactie tussen de lopers onderling en ook tussen de lopers en publiek. Vaak onwijs lollig. Maar soms ook niet zo heel leuk. Vanuit een groepje roept iemand naar een dikke dame:"lekkere benen................. voor op de BBQ!" Ik vraag mezelf dan af of die persoon zoiets ook durft te roepen als hij daar alleen had gelopen?
 
Wat ik bijvoorbeeld wel lollig vond was het volgende.
Overal langs de weg staan kleine kinderen die van bijna alle militairen een souveniertje krijgen. Een stikker van het land van herkomst of een sticker van het onderdeel of bijvoorbeeld een polsbandje. Veel kinderen maken er een sport van om zoveel als mogelijk van dergelijke spullen te verzamelen. Dat wil niet lukken als militairen voorbij marcheren en uit zichzelf niets geven. Er stond een knulletje van een jaar of vier op de stoep en die hoorde ik aan een militair vragen of hij souvenirs had, de militair reageerde door JA te zeggen maar de militair liep gewoon door. Dus iedereen er omheen lachen. Toen de militair het knulletje ruim voorbij was vroeg hij: "Zou je dan een souvenir willen hebben?" Het knulletje helemaal blij en die zegt Ja alstublieft. Militair stapt uit zijn groep en rent terug naar het jochie, onderweg doet hij snel zijn enorme rugzak af. Hij zet zijn rugzak gedeeltelijk bij het jochie zegt alsjeblieft en holt weer terug naar zijn plekje in de groep die ondertussen gewoon bleef doorlopen. 
Dat gezicht van dat knulletje. Die rugzak die half op zijn schoenen stond was bijna net zo groot als dat jochie zelf. Iedereen ik een deuk van het lachen.  Jochie helemaal blij toen de militair terug kwam om de rugtas om te ruilen voor een stapeltje stickers. 
 
Saaie stukken heb je tot ongeveer over de helft van de vijftig kilometer. Dan kom je bij Cuijk. Daar barst langs de route weer een feest van jewelste uit. Alle winkels en benzinestations zijn dicht. Overal dranghekken en feesttenten met tribune's die voorzitten. Overal muziek en horeca langs de route. Ik vind dit echt veel leuker dan bijvoorbeeld carnaval. En de zon maakt het natuurlijk helemaal mooi. Overal het zonnetje en gelukkig voor de lopers ook een lekker briesje. Vanaf Cuijk een rechte lange weg terug richting Nijmegen. Hoe dichter bij Nijmegen hoe meer mensen er langs de kant van de weg bivakkeren. In Cuijk stond Ada op mij te wachten. Zij loopt de 40 km en dat is gedeeltelijk een andere route. Maar vanaf Cuijk loopt de 40 en de 50 dezelfde route. Ada had aangegeven het heel leuk te vinden om het laatste gedeelte gedeelte samen op te lopen. Gelukkig kwam het zo uit dat dit kon. Alleen door mijn blaren kon ik niet de snelheid lopen die ik normaal loop. Om überhaupt de eindstreep te halen moest ik gewoon heel rustig aan doen. Ik was om 15:10 uur bij de finish terwijl je officieel tot18:00 uur hebt om de finish te passeren. Tijd genoeg dus. Maar omdat ik bijna niet durfde te gaan zitten was ik toch redelijk op tijd ondanks mijn langzame lopen. Ik las op internet dat de grote bubs rond die tijd binnen kwam dus we zaten wel midden in de drukte. Maar goed, 4daagse is drukte en gezelligheid dus gedeeltelijk ga je daarom ook in Nijmegen lopen. Ondanks dat het voor mij nu de derde keer was voel je zo vlak voor de eindstreep toch weer behoorlijk veel emoties loskomen. Zo sprak Ada onderweg een vader met zijn dochter die beide de 4daagse liepen. Moeder was afgelopen jaar op jonge leeftijd overleden en die was groot liefhebber van de 4daagse. Uit een soort eerbetoon liepen vader en dochter nu de 4daagse samen. De een loopt om een weddenschap te winnen waardoor hij vijf kratten bier heeft verdiend, de ander loopt mee omdat hij graag met een clubje meeloopt om vanuit de groepje lollige dingen te roepen en deze vader liep dus met zijn dochter als eerbetoon naar zijn overleden vrouw. 
 
Een dergelijke drijfveer heeft Ada. Inmiddels drie jaar geleden was Ada zelf heel erg ziek. Maar het is haar kennelijk gegund dat ze die situatie nu helemaal onder controle hebben. Ada heeft het behoorlijk zwaar gehad. Maar ze is een knokker. Ze knokt zich in drie jaar zo goed terug dat ze nu in staat is om redelijk makkelijk 160 km in vier dagen te lopen. En daar neem ik heel graag mijn petje voor af. De zus van Ada heeft al behoorlijk lang de ziekte MS. Ada had besloten het lopen van de 4daagse op te dragen aan haar zuster en er een sponsorloop van te maken omdat haar zus toe is aan een nieuwe rolstoel busje. Als je dat allemaal overdenkt dan heb ik natuurlijk weinig te klagen.
De zuster en zwager van Ada waren met hun rolstoel busje helemaal naar Nijmegen gekomen om Ada binnen te zien lopen. Ze hebben een hele leuke dag gehad maar tot onze grote spijt hebben ze ons niet gezien tussen de lopers. Het is bijna niet uitte leggen. Als je nog nooit bij de 4daagse bent geweest valt het niet te begrijpen. In theorie is het zo makkelijk om elkaar te vinden. Maar in de praktijk kan het bij de 4daagse heel erg tegenvallen. Omdat het netwerk overbelast raakt kun je elkaar echt niet bellen, sms'jes of whatsappen. Vaak komen op vrijdaggestuurde berichten pas op zaterdag middag bij de ontvanger binnen. En binnen halers roepen vaak iets als "ik zit links naast een witte partytent en tegenover mij staat muziek. Maar als de de via Gladiola af loopt kom je honderden witte tenten tegen en honderden muziek dingetjes. Vorig jaar hebben Sacha en ik elkaar behoorlijk lang lopen zoeken op een kruising die helemaal niet zo heel erg druk was. Toen we elkaar eindelijk aan de telefoon hadden vertelde we elkaar dat we een paar meter recht achter een daar wachtende ambulance stonden. We stonden dus misschien 20 meter van elkaar af maar elkaar toch niet vinden. Je moet het een keer hebben meegemaakt om het te snappen.
 
We wisten dat ze ter hoogte van het Radboud ziekenhuis moesten staan. Maar toch niet kunnen vinden. Als je op de rijbaan langzaam loopt om tussen het publiek te zoeken loop je de lopers in de weg. Teruglopen tegen de stroom in maak je al helemaal geen vrienden mee. Op een bepaald moment kun je dan niet anders dan doorlopen naar de finish. Zoals gezegd was voor mij de finish weer een emotioneel moment. Je bent zo blij dat je de eindstreep hebt gehaald. Je hebt er zoveel moeite voor gedaan. En niet alleen ikzelf, ook Sacha doet heel veel van de voorbereidingen. Ook Sacha moet het maar leuk vinden om op de camping te verblijven tijdens de 4daagse. 
Maar zeker ook bij Ada kwamen behoorlijk veel emoties los. Ada haar gezin was naar de finish gekomen om Ada daar te verwelkomen. Maar ook dat wilde niet lukken. Op de plek waarvan wij dachten dat men daar zou staan konden wij hun niet vinden. Maar omdat ik zo ongelofelijk veel pijn in mijn voeten had ben ik aan een tafel gaan zitten en Ada is gaan rondlopen. Toen ik daar zat kwam de horeca langs met een rijdende biertap. Daar heb ik een biertje gekocht. Alleen omdat men naar mij kwam. Ik harder echt niet voor naar een counter toe gelopen. Daarvoor waren mijn voeten echt te pijnlijk. Toen ik daar op de uitkijk zat voelde ik mijn hartslag in de blaren onder mijn voetzool. Na dik 30 minuten wachten/bellen/zoeken zijn we nog naar een andere plek gelopen maar ook daar geen bekende te zien. Toen hebben we afgesproken dat ik terug zou gaan naar de camping en dat Ada nog effe zou blijven zoeken.
 
Ik verlangde zo erg naar de camping. Eindelijk zitten, schoenen uitrekken. Schade aan de voeten bekijken. Jezelf opfrissen, wat eten. Dat soort dingen. Nu ik aan het tafeltje had gezeten kon ik bijna helemaal niet meer lopen. De bus stopt twee straten bij de Wedren voorbij.  En dat neemt voetje voor voetje nog best veel tijd. Je loopt het Wedren af langs de EHBO post van het rode kruis. Iemand van het rode kruis stond bij de ingang ban die EHBO post te wachten. Deze man zag mij aankomen strompelen. En vlak voor ik bij hem was deed hij dé deur al voor mij open. Hij keek dan ook raar op toen ik gewoon voorbij liep in de richting van de bus. 
 
Toen ik bijna bij de camping was heb ik Sacha gebeld om te vragen of ze met de snorfiets naar de bushalte wilde komen. Ik zag het echt niet meer zitten om die paar honderd meter van de bus naar de tent te lopen. Mijn hoofd stond niet naar een bonusloopje. In de bus kon ik gelukkig wel zitten. Maar om dan voor de zoveelste keer in beweging te komen valt niet mee. Dat doet zoveel pijn. Om deze 4daagse af te sluiten hebben we met zijn alle rond een grote tafel gezeten. BBQ en een biertje erbij. Dat was een gezellige afsluiting.
 
 
Ondanks de problemen met mijn voeten vond ik het weer een fantastische happening. We hebben erg mooi weer gehad. Voor mij ietsje goed weer, het was alweer negen jaar geleden dat er een 4daagse was die alle dagen droog is geweest. 
Het bezoekers aantal tijdens deze 4daagse heeft het recordaantal verbroken. Het was het dus allemaal waard. Zaterdag nog een dagje relaxen op de camping. Zondag komt Aad ons weer ophalen met het huurbusje. 
Lekker weer in het eigen bedje slapen.
Alvast weer vooruit dromen naar editie 2014
2013 derde dag (dag van Groesbeek) - Posted at 20:50 on 18/7/2013 by Bram@4daagse

Donderdag 18 juli.

Vanmorgen met "angst en beven" het ochtend ritueel na een goeie nachtrust. Het eerste stukje lopen was standje brandhout. Maar eenmaal bij de bus aangekomen ga je weer zitten. Vanuit de bus weer brandhout tot aan de start en daar ging het weer prima. Dan ga je 15 minuten staan wachten om weer terug te schieten in de brandhout modus. Tijdens het wachten op het startschot kwam er een student met een vuil container het terrein op lopen waar de lopers staan te wachten. hij zet de vuilnisbak op twee wieltjes midden tussen de lopers neer en loopt weer weg. na een paar minuten zwaait de deksel open en blijkt er een tweede eveneens dronken student in de kliko te zitten. Zelf ging hij er kennelijk van uit dat iedereen vreselijk zou schrikken maar dat viel wel mee. toen hij klaar was met zijn stunt zou hij even uit dat ding klimmen. en dat ging behoorlijk mis. als je er uit springt en je gaat op de rand zitten klapt zo'n ding om. meneer ging achterover en sloeg met zijn schedel keihard tegen de straatklinkers. Maar door de alcohol was hij kennelijk goed verdoofd. hij gaf namelijk geen krimp. Na het startschot weer tussen de overige benevelde tieners door Nijmegen in strompelen. En op dat moment is alles nog onzeker. Bij elke straat denk je waar ga ik van hieruit naartoe lopen als het hier toch niet blijkt te gaan. De pijn verbijten is de enige remedie. Zelfmedelijden help niet al heb ik dat natuurlijk wel. Maar met ongeveer 90 minuten lopen begon het dragelijk te worden. Met de 4daagse doen ook rolstoelgebruikers mee al vind ik dat vreemd omdat het om een wandeltocht gaat terwijl deze mensen vaak niet eens kunnen staan. Ik misgun deze mensen helemaal niets. Soms stoor ik mijzelf er aan dat alles en alles van de olympische spelen op tv zendtijd krijgt terwijl de paralympics amper op tv komt terwijl de prestatie's natuurlijk net zo knap kunnen zijn. Maar goed, wandelen is wandelen en dan ga je niet zeggen hij/zij kan niet wandelen dus hij mag vissen. Maar op een punt was mijn zelfmedelijden zo groot dat ik even overwoog zo'n rolstoel om te duwen om er zelf in te gaan zitten. Maar goed. Ik heb vandaag gelopen. Normaal loop ik al iets langzamer dan de meeste overige lopers maar vandaag zakte ik regelmatig nog verder in qua snelheid. De overige lopers zijn dan zo vriendelijk je daar even ongevraagd met je neus op te drukken. "Hij loopt wel heel raar hoor de dan de ene loper tegen de andere loper zeggen terwijl er op dat moment in de wijde omgeving niemand te zien is dan ons drieën. Een meneer attendeerde mij er op dat "er morgen nog een dag komt" Waar bemoeid iemand zich mee? Dus ik reageerde dor te zeggen:"vier daagde ja, dinsdag TM vrijdag, vandaag donderdag dus morgen inderdaad ook ja. Vandaar die naam De Vierdaagse ook natuurlijk".
 
Vandaag meer dan normaal op plekjes even rust genomen. Tijd genoeg. Het is geen wedstrijd. Vandaag was het weer extreem warm. Dit is wel de 4daagse met hoge temperaturen en daardoor veel uitvaller. Vandaag weer meer dan 900 uitvallers. Dinsdag heel veel zon, woensdag hoge temperatuur maar de zon bleef achter de bewolking. En vandaag was de zon weer goed te zien maar bijna overal hadden we een briesje. Daardoor was het wel heel warm maar was het voor mij dragelijk. Alleen het laatste stukje Nijmegen in vanaf de Zevenheuvelenweg was erg heet omdat daar de wind veel minder kans krijgt. Vandaag was ook weer opnieuw de dag van de telecom problemen. De route komt langs de camping waar wij staan en dan laat ik weten hoe laat ik ongeveer langs de camping loop en dan komt mijn eigen Sacha naar de route lopen om mij en stevige knuffel te geven. Maar vandaag was er geen doorkomen aan. Dus bellen, sms, whatsapp etc. Het had allemaal geen zin. En dat zal morgen niet veel beter zijn dan vandaag. Buiten de 4daagse zijn in deze omgeving lang niet zoveel mensen. Vandaag dus de Zevenheuvelenweg op zonder hart onder de riem van Sacha. Door de beugel genomen ben ik heel positief over mensen tijdens de vierdaagse. Maar om helemaal eerlijk te zijn heb ik vandaag toch wel een puntje van kritiek. En dat is de oude mannen die mee lopen. Vroeger allemaal ruimschoots hun sporen verdiend met het lopen van de vijftig kilometers. Maar nu lopen ze 40 of zelfs nog minder de 30 kilometer. Maar kennelijk gaan ze er vanuit dat alles om hen gaat. Als ze opeens een punt zien waar water getapt kan worden lijkt het wel of hun er vanuit gaan dat ze voor mogen. Ook bij het knippen van de kaart bij de controle punten op het parcours lijkt het wel of zij vinden dat iedereen voor hun moet wijken. Vandaag ook weer wat staaltjes meegemaakt. De topper was dat er een oude man op de Zevenheuvelenweg liep en vlak voor hem steekt plots een ventje van vier jaar over. Meneer liep het ventje keihard onderste boven. Het kind viel voorover plat op de grond. En wat doet de oude meneer? Gewoon klagen en al klagend doorlopen. Hij liet het kind gewoon brullend op de grond achter terwijl er achter hem aan natuurlijk andere mensen lopen die het kind mogelijk niet zien liggen.
 
Vandaag nog iets opmerkelijks gezien op de Zevenheuvelenweg. Ik zag een meisje achteruit een helling af naar beneden lopen. Een man hield haar onderarm vast en stuurde haar zo veilig naar beneden. Was dat gevalletje kramp? Was het een misplaatst spelletje, het is daar nogal druk namelijk voor dergelijke spelletjes. Maar de man legde uit dat dit meisje alleen achterwaarts lopend een helling af kan lopen. Beneden aan de heling gaf het meisje aan dat het nauwelijks weer ging. Toen zij zelfstandig verder liep zag het er een beetje raar uit. Maar hoe vlakker de straat was hoe beter ze begon te lopen. En op de vlakke rijbaan zag je niets bijzonders  meer aan haar loopje. Het ritueel herhaalde zich steeds weer bij het afdalen van de hellingen. 
 
Omstreeks kwart over drie was ik bij de finish. Met zeer pijnlijke voeten, dat wel. Maar eenmaal op de camping bleek dat ik vandaag geen extra blaren had gelopen. Ik kam morgen dus wederom aan de start verschijnen en hopen dat ik net als vandaag kan lopen. 
Morgen de dag van de intocht op de via Gladiola. Hopelijk komt er geen roet in het eten. Ik zouter erg van balen als het nou morgen mis zou gaan. Zo dicht bij de finish lijn. Volgens de verwachting een graadje koeler dan vandaag. 
 
Wordt vervolgd
2013 dag twee (dag van Wijchen) - Posted at 20:33 on 17/7/2013 by Bram@4daagse

Woensdag 17 juli. De dag van Wijchen. Vanacht prima geslapen. De wekker moest mijn wakker maken. Weer het ochtend ritueel afgewerkt en naar de bus. Weer de sufferd van een buschauffeur. Weer reed hij verkeerd en kwamen we terecht aan de verkeerde zijde van de Wedren. Klokslag 04:00 uur het startschot en lopen maar. Weer het ritueel van de dronken studenten al waren het er aanmerkelijk minder dan dinsdag morgen. Gisteren veel mensen niet gefinisht. Maar vandaag werd al duidelijk dat er veel mensen vandaag niet gestart zijn. Dus daar liepen we weer door de donkere straten van Nijmegen. Op zich praten mensen niet veel met elkaar. Bij elkaar toch een indrukwekkend gezicht en gehoor. Al die mensen die zwijgend door de straten lopen en verder niets zeggen. Als ik een cameraploeg was zou ik daar eens een paar mooie opnames van maken. Nu zie je de geijkte plaatjes van de 4daagse. Iedereen die maar een beetje moeilijk loopt krijgt een camera in zijn gezicht geduwd waarop ze hem vragen hoe hij zicht voelt. En een cameraploeg kom je al snel tegen. Vandaag zag ik Fonds de Poel van de KRO. Er liep net een jongen weg die hij kennelijk had geïnterviewd. Ik hoorde de Poel tegen de cameraman zeggen dat hij nog wat opnamen moest maken omdat ze de boel gingen verknippen. Het moest namelijk net lijken of die jongen spontaan naar de Poel was toegelopen en uit zichzelf zijn verhaal was begonnen. Maar goed. De eerste keer dat ik 4daagse liep heb ik niet eens de moeite genomen ergens een foto te maken. Dat heb ik vorig jaar wel gedaan. En dit jaar heb ik een hele kleine pocket videocamera meegenomen. Gisteren heb ik die niet gebruikt. Maar vandaag heb ik zo hier en daar een stukje gefilmd. Net toen ik ergens liep te filmen zag ik Harm Edens staan. Kon ik het een keer terug doen. Ik heb hem dus lekker mijn camera in zijn gezicht geduwd. 

Vandaag was erg warm maar in tegenstelling tot gisteren was er veel minder zon. Om 10:00 uurbegon het warm te worden maar niet die alles verschroeiende zon in je nek. Vandaag kon ik er dus aanmerkelijk beter tegen dan gisteren. Vandaag mooie stukken in het parcours. Maar ook wel bijzonder saaie stukken. Nifterik bijvoorbeeld of balgooi. Zoek het voor de grap eens op. En dan loop je tussen beide dorpjes over een dijkje langs een sloot (de Maas). Langs een oude betonfabriek. Balgooi doet triest genoeg ook nog eens van alles om zichzelf op de kaart te zetten. Op het dorpsplein, waar anders, zit een heus muziekkorps te spelen. Eigenlijk best lullig dat de lopers intussen maar een ding doen en dat is zo snel mogelijk doorlopen in de richting van Wijchen. Vat ook deze maar weer op als filmtip voor cameraploegen. "Wat u in 97 jaar nog nooit zag van de 4daagse"
 
Maar eenmaal aangekomen in de buurt van Wijchen barst het feest weer los. Nu ik voor de derde keer loop maakt het op mij nog steeds indruk. Vandaar mijn initiatief om de camera mee te nemen. Die filmploegen filmen het namelijk niet zoals ik dat graag zou doen. Het lopen ging dusdanig goed dat het er op leek dat ik om 13:00 uur zou arriveren bij de finish op de Wedren. Toen ik dat realiseerde ben ik bewust veel rustiger gaan lopen. Lekker kijken naar de mensen langs het parcours. Hele gezinnen, kinderen, oude van dagen en zelfs baby'tjes en huisdieren, ze slepen alles mee. Ik zag vandaag bijvoorbeeld een dame langs de weg staan kijken. Ik zag dat ze twee vingers nat maakte in een klein bakje. Dat was om de pootjes van haar fret nat te maken. Die stond uitgebreid de pootjes van dat beest te masseren met haar natte vingers. Dan kom je toch niet meer bij?
Vandaag bij het binnenlopen van Nijmegen kreeg ik een telefoontje van mijn loopgraafje. Vanaf de camping hadden ze op de laptop gezien dat Ada zes minuten voorsprong op mij had. Ada heeft uitgelegd waar ze even op mij zou blijven wachten. Bij dat laatste stukje lopen werd mij duidelijk dat Ada aanmerkelijk fitter was dan ikzelf. Ik vond de laatste kilometers zwaar. Ik had het wel gehad. Vandaag liep ik met opgeheven hoofd langs de plek waar vorig jaar "de man met de hamer" mij zo lafhartig had aangevallen. Ik dacht bij mijzelf "stoer en fit lopen, laat zien dat je nog heel fit bent". Zo hoopte ik dat als hij daar in de bosjes zat om mij weer aan te vallen hij onder de indruk zou raken en hij dit jaar een ander slachtoffer zou uitkiezen. Maar bij het binnenlopen van Nijmegen voor de laatste 3 a 4 kilometers kon ik het echt niet meer opbrengen op stoer en fit te lopen. Ik was moe. Ik zat er doorheen en ik wilde zitten. Benen omhoog en zitten. Links voelde ik een blaar op mijn hiel opkomen. En dat is voor mij eigenlijk een beetje een ongebruikelijke plaats voor een blaar. Hoe dichter ik bij de Wedren kwam hoe meer ik hem begon te knijpen voor het moment dat op de camping de schoenen uit gingen en de tape van de voetjes ging. Vervolgens na de finish naar de bus en hopen op een zitplaats. En helemaal ideaal is een zitplaats vlak bij de deur. Je gaat namelijk 15 minuten zitten en als de bus bij de bushalte stopt dan is het zaak om "heel snel" naar de uitgang van de bus te lopen om dan "snel" uit te stappen. Alleen na dat zitten is er de eerste minuten geen gang in te krijgen. Vandaag had ik ook nog dat ik het gevoel had dat de blaar op mijn linker hiel met de minuut groter werd. Vanuit de bus als kreupelhout naar de tent gelopen. Daar heel voorzichtig mijn tape er afgehaald. Maar eigenlijk had ik nadat ik mijn sokken had uitgetrokken al genoeg gezien. Twee enorme bellen van blaren. Heel eigenwijs staken ze onder de tape vandaan. Op mijn hiel een blaar zo groot als een halve pingpong bal. En op mij rechtervoet nog erger. Een grote bloedblaar die begint onder mijn voet en langs mijn grote teen doorloopt tot bovenop mijn voet. Deze bloedblaar was zo groot dat ik mijn tenen niet eens meer fatsoenlijk tegen elkaar aan kreeg. Ik baalde echt verschrikkelijk. Ik heb namelijk nog 100 van de 200 kilometer te gaan. Omdat het mij twee keer eerder wel gelukt is 4daagse uit te lopen gaat iedereen er maar vanuit dat dit ook dit jaar weer gaat lukken. Maar zo vanzelfsprekend is dat niet. De omstandigheden zijn nu compleet anders dan de twee eerdere editie's. 
 
Samen met mijn rots in de branding allerlei optie's besproken. Even het slechte nieuws laten indalen. De teleurstelling een beetje verwerkt en daarna toch maar weer een beetje positief bekeken. Dat positief bekeken maar een klein beetje van Ada "gepikt". Ik weet zeker dat Ada dat niet erg vind. 
 
Wat te doen.
Blaren met Sacha leeg gestoken en met alles wat we mee hadden, en gelukkig was dat veel, zo goed als mogelijk verzorgd, verbonden en ingetapet. De rest van de dag zoveel mogelijk met de voeten omhoog gezeten. Extra werk dus voor Sacha. En dan morgen maar weer gewoon het wekkertje afwachten en in de bus naar de start. En dan morgen maar heel erg rustig aan vertrekken. We hopen er maar het beste van. En mocht het zo zijn dat ik morgen ga uitvallen dan ga ik toch met opgeheven hoofd naar huis op zondag. Ik heb heel veel getraind. Ik heb er niet te gemakkelijk over gedacht. Maar het mocht dit jaar dan niet zo zijn. En daar valt door mij niets aan te veranderen.  Wat ik echt verschrikkelijk leuk zou vinden is om over drie jaar de 100 editie mee te lopen. Alleen daarom al zou het verschrikkelijk jammer zijn als ik dit jaar ga uitvallen.
 
Maar goed, ik ga morgen mijn uiterste best doen door langzaam op gang te komen om ook morgen voor 17:00 uur de finish te berijken. 
 
Wordt vervolgd.
2013 dag 1 (dag van Elst) - Posted at 20:01 on 16/7/2013 by Bram@4daagse

Gisteren laat had ik nog niet het juiste gevoel om te kunnen slapen. Weer alles nalopen en tig keer naar toilet. En er is niets wat heel makkelijk gaat op een camping dus ook toiletbezoek is een hele wandeling op zich. Onderweg kwam ik nog een oude bekende tegen. Die man hebben we met zijn  gezin twee jaar gelden leren kennen. Toen had hij heel veel problemen. Bij zijn start op de vrijdag liep hij erbij als kreupelhout. Vorig jaar kwam hij niet opdagen dus ik had de verwachting dat hij het na zijn eerste vierdaagse kruisje, want tegen mijn verwachting in had hij het wel volbracht. Maar gisteren liep hij opeens weer over de camping. Twee jaar terug heeft hij twee weken als kreupelhout thuis rondgelopen op zijn sokken. Daarna had hij bij elkaar zes maanden aan het revalideren geweest voordat zijn probleem een beetje voorbij was. En dan dit jaar gewoon weer aan de vijftig km beginnen, spreek je dan van een vierdaagse verslaving of niet?

 
Maar goed, gisteren uit eindelijk veel te laat naar bed. Toen heb ik mijn telefoon als wekker gezet. Als back-up de gsm van Sacha als wekker. Eenmaal op bed bleef er een tent erg luidruchtig. Het bleek uit de tent van de "party tent boys" te komen. Men heeft tot 01 uur a 02 uur met elkaar liggen praten. De man die meedeed aan het gesprek sprak alsof hij thuis was. Voor in een tent op het veld tussen mensen die allemaal om 04:00 uur of 05:45 uur gaan was dat volume niet passend. Daarnaast hoorde ik rond 24 uur een geluidje uit een van beide gsm's. Weer opnieuw het licht aan en toch maar effe checken. Blijkt dat ik iets niet goed heb gedaan met het instekkeren van mijn gsm zodat hij om 24:00 uur aangaf dat hij bijna leeg was. Lekker handig als je 2,5 uur later op moet om 11 uur lang te gaan wandelen.
Om 03:15 stond ik bij de bus al de bus normaal om 03:30 uur komt aanrijden. Buschauffeur zit ongeïnteresseerd achter het stuur te wachten terwijl hij een spelletje op zijn telefoon deed. Voordat het tijd was om te vertrekken deed hij heel onvriendelijk tegen een dame met haar kinderen. Die gingen uiteindelijk maar met hun eigen auto naar de Wedren gegaan. Maar ik was met stomheid geslagen toen de chauffeur Nijmegen in reed. Hij bleek verkeerd te rijden naar de Wedren, "ja waar zit die Wedren ook alweer?" Lopers die op tijd wilde starten hebben hem maar naar de Wedren gegidst. Alleen nu kwamen we van een heel andere kant de Wedren oplopen dan anders. Beetje vreemd allemaal maar we stonden op tijd bij de start. Net zoals de dronken studenten. Hoewel minder in aantal dan vorig jaar. Maar volgens mij even dronken. Eentje zag ik er met een heuse lichtkrant om zijn nek lopen. Werkend en al, vrolijke tekst er op om de lopers een hart onder de riem te steken. Het eerste stuk lekker gelopen. Tot de zon eenmaal opkwam. Eerst uiterst vriendelijk. Maar rond 10 uur bleek hij zoals verwacht genadeloos te zijn. In het parcours van vandaag was er ook op weinig plekken schaduw te vinden. Het is een vrolijk slachtveld geworden. Vandaag 917 uitvallers tegen 317 uitvallers op dezelfde dag in 2012. Ik heb vandaag tijdens het lopen een keer een ambulance zien rijden terwijl ik niet wist waarvoor hij was opgeroepen. Maar daarbuiten heb ik zelf zes of zeven mensen op de grond zien liggen die op een of andere manier onwel waren geworden. Waaronder een grote stoere Amerikaanse soldaat. Zijn eenheid zat er ongerust omheen en probeerde hem op te lappen. Van een andere loper begreep ik dat men een probleem heeft als er meer dan drie van een peloton uitvallen. Als dat gebeurd dan valt automatisch het gehele peloton uit. Over en uit en naar huis. Onderweg in de bus van de Wedren naar de camping hebben we twee keer stil gestaan omdat er iemand in de bus onwel was geworden. Op zich kan ik heel slecht tegen hitte als ik mij moet inspannen. Dus tussen de 40 en vijftig kilometer was het echt hells. Mensen liepen echt in de overlevingsmodus. Alleen de ervaren oude mannetjes bleven lekker stoer doorlopen alsof er niets aan de hand was. En dat waren dan ook veelal slachtoffers van de hitte. Terwijl ik dit stukje zit te tikken zie in een moeder met haar dochter richting de uitgang van de camping rijden. Dochter zit naast haar moeder met een behoorlijke neusbloeding. Ook door de hitte van vandaag?
Toen ik de camping kwam oplopen gelijk maar even de "party tent boys" aangesproken en hun de oren gewassen. Wederom ten overstaan van een van de "Landrovers". 1000 x excuses gekregen en ook geaccepteerd. We gaan het zien allemaal. Een gewaarschuwd mens........
Daarnaast bleek ooi een andere campinggast afgelopen nacht al aan de tent gestaan te hebben. Dubbel gewaarschuwd dus. 
 
Dus van 04:00 uur tot 15:00 uur gelopen. Vanaf 10:00 uur onder barre omstandigheden. Maar 4daagse zou vierdaagse niet zijn als ze daar geen grapjes over maken tijdens het lopen. De laatste 5 kilometer riep iemand door een megafoon:"dames en heren wandelaars goed nieuws, tot aan de finish gaat het vandaag niet regenen". Pfff was het maar waar. Morgen om 04:00 uur de tweede etappe. Maar ik moet eerlijk zeggen dat deze hitte mij angst inboezemt. Als er teveel mensen flauw vallen kan de organisatie zomaar de 4daagse. 
 
Maar na het eten weer een overheerlijk bakkie koffie gekregen. 
2013 maandag 15 juli - Posted at 19:39 on 15/7/2013 by Bram@4daagse

Maandag 15 juli. Eerst belangrijke zaken, met Sacha gaat het prima. Geen koorts meer en geen hinderlijke dikke plek in haar bovenlip. Thuis is zoiets al vervelend. Maar als je van huis bent en je slaapt in een tent op een camping is het helemaal vervelend. Vanmorgen een heerlijk ontbijt in het zonnetje zittend voor de tent. Daarna op de snorfiets naar de Wedren om aan te melden. Legitimatie en de bevestigingsbrief op zak. Bij het aanmelden bleek het er in tegenstelling tot gisteren ongelofelijk rustig. Daar waar gisteren nog lange rijen stonden kon ik nu zo doorlopen. De twee vriendelijke dames die mij van mijn spullen moesten gaan voorzien zaten rustig op stoelen te kwebbelen. Enthousiast waren ze dan ook toen bleek dat ik bij hun balie kwam staan. Brief checken, legitimatie checken. polsbandje om en ja hoor daar was hij weer het beruchte 4daagse zakje. Vorig jaar zat er naast de benodigde papieren en boekjes zonnebrand in en toen heb ik overwegend regen moeten trotseren. Ik was dus erg benieuwd wat het tasje mij dit jaar voor verrassing in zou zitten. Toen ik aangemeld was en over de Wedren liep snel dus even mijn tasje doorzocht. De verrassing bleek een pakje met Sultana met mango smaak te zijn. Ja ja, wat zou dat betekenen, zonnebrand middel bracht mij regenval, maar wat zou het pakje Sultana mij gaan brengen. Een ding is inmiddels wel duidelijk. 2013 gaat een warme editie worden. En dat zal voor de kijkers langs het parcours mooi zijn. Maar ik zelf zal daar best wel last van krijgen. Gisteren had ik bij de stand van New Balance een vest gezien wat je nat maakt en dan aantrekt. Dat vest zuigt allemaal water naar binnen waardoor het nat blijft. Dat water gaat verdampen waardoor de binnenkant 8 tot 12 graden koeler is dan de omgevingstemperatuur. Vandaag dus nog maar een keer langs geweest om te vragen of ze ook grote mannen maten hadden. En dat bleek gelukkig het geval. 3 x xl bleek  voor mijn postuur gemaakt dus ik heb niet lang getwijfeld. Dus met dat vest en genoeg water drinken hoop ik de warmte te slim af te blijven. Als je om 04:00 uur kan gaan lopen en rond 10 a 11 uur gaat de temperatuur omhoog dan ben je al een eind op weg als het meezit. Straks vroeg naar bed en proberen te slapen. Eerste jaar is dat niet gelukt. Vorig jaar heb ik wel kunnen slapen. Zal ik mij  morgen toch niet verslapen?!?!

 
Op de camping zit de sfeer er al goed in. Iedereen komt spullen bij elkaar vragen. Zo ook de "party tent boys". Gelijk toen ze aankwamen heb ik een gesprekje met ze gehad. Kan mij niet schelen hoe ze praten en of ze onaangepast lijken. Hun buurman, een van "de landje pikkers" zag mij vriendschappelijk met ze praten. Vanaf dat moment doet hij verschrikkelijk aardig tegen mij. Verwacht hij hulp van mij te krijgen in een toekomstig grensconflict? Denk hij dat ik ze wel tot de orde kan roepen bij geluidsoverlast? Een ding heb ik al lang gezien. Ook de "party tent boy's" lopen de vijftig kilometers dus die gaan straks vroeg naar bedje toe. We gaan het zien allemaal. Een ding is mij duidelijk, het gaan warme en zware dagen worden. 
2013 zondag 14 juli - Posted at 19:16 on 14/7/2013 by Bram@4daagse

Zondag 14 juli, vandaag relax Gedaan. Vanmorgen best wel koud. Dagelijkse wandelingetjes met Betsy buiten de camping. Omdat het vanaf onze tent redelijk ver lopen is naar de ingang van de camping waar de honden mogen plassen hebben we een kinderbuggy omgebouwd tot een Bullen buggy. En met Betsy op de buggy trekken we behoorlijk de aandacht. Vanmiddag waren veel mensen al naar Nijmegen om hun startbewijs op te halen. Omdat ik zo'n polsbandje maar niks vind heb ik het ophalen van het startbewijs uitgesteld tot maandag. Gisteren zaten Sacha en ik nog om 23:00 uur in het ziekenhuis bij een huisartsenpost. Vlak voor vertrek van huis had Sacha een pijnlijk plekje in haar bovenlip/kaak. Daarvoor is ze nog even bij de huisarts langs geweest. Maar na vertrek thuis kreeg ze steeds meer last van dat plekje wat volgens de huisarts een ontsteking was. Toen ze gisteren steeds meer last kreeg en ook koorts leek te krijgen (geen 4daagse koorts)  toch maar even aan het bellen geslagen. Men had alleen om 23:00 uur nog een plekje vrij. Toen we daar met een geleende auto (dank je wel Ada & Bianca) aankwamen was het zaakje kennelijk net opengebarsten. De huisarts heeft het nog wel even nagekeken en leeg gedrukt. Daarmee was het probleem kennelijk verholpen want vandaag was het koortsgevoel verdwenen en kreeg Sacha weer een heel klein beetje babbels. Verder vandaag samen met Ada op de scooter naar de Wedren gereden. Gewoon effe sfeer proeven en Ada laten zien hoe je van de bus naar de Wedren loopt etc. We zijn naar Nijmegen gereden via de Zevenheuvelenweg. Die weg zit donderdag in het parcours. En van Nijmegen zijn we grotendeels via de Sint Annastraat weer terug naar de camping gereden. Die sint Annastraat zit vrijdag helemaal aan het eind in het parcours, maar dan heet hij de via Gladiola. Vrijdag loop je via die straat het laatste stukje naar de finish toe. Maar vandaag zondag waren al heel veel mooie zitplaatsen geclaimd. Overal stonden al stoelen en hele bankstellen langs de stoeprand. Morgen dus wederom op naar de Wedren. En dan gaan we echt helemaal voor echt aftellen.   

2013 zaterdag 13 juli - Posted at 19:16 on 13/7/2013 by Bram@4daagse

Zaterdag 13 juli, vandaag de grote intocht. Vanmorgen was het veld waar wij staan voor 3/4 leeg. Nu vlak na etenstijd staat het veld helemaal vol. Weer veel kunst en vliegweek gezien qua opzetten van voortzetten, tenten en vouwwagen's. Sommige mensen hebben zichtbaar veel ervaring met het opzetten. Maar gelukkig, voor ons kijkers, ook veel minder ervaren mensen. Hoe groter de groep hoe meer discussie. Hoogtepunt was het verkeerd openvouwen van een vouwwagen. Een geweldig breek geluid gevolgd door een doffe dreun. De hele omgeving er snel op af om te kijken of er hulp nodig was. Toen bleek dat er geen gewonden waren ben ik weer onderuit achter mijn koffie gaan zitten. Thuis koffie maken is een kwestie van een paar seconde (nespresso) Maar op zo'n camping gaat dat nou eenmaal heel anders. Eerst water halen bij de kraan en dan de waterkoker aanzetten. En dan een eeuwigheid wachten tot het water kookt. En dan een kopje opgieten op de roerkoffie. Echt lekker is anders maar het is niet voor niets kamperen. Vandaag weer veel bekenden gezien. Mensen die vorig jaar naast ons stonden kwamen vanaf de andere kant van de camping lopen om te kijken of onze Bull Betsy er weer bij was. Even handje schudden en vragen hoe het er voor staat qua training. Vandaag zijn ook Ada & Bianca gekomen. Vorig jaar kwamen ze alleen koffie drinken. Niet dit jaar. Ada & Bianca zijn aangestoken door het 4daagse virus. Beide hebben ingeschreven om de 40 km te lopen. Alleen Bianca had de pech dat ze uitgeloot is, mag dus dit jaar niet meelopen. Maar Ada wel en die heeft stevig getraind. Ada gaat dit jaar voor haar eerste vierdaagse kruisje. Even verderop staan twee gezinnen. Ze laten graag blijken dat ze mooie en dure spullen hebben. Ook proberen ze het onderste uit de kan te halen qua staanplaatsen. Per toeval staan ze naast elkaar maar kennelijk zijn ze uit hetzelfde hout gesneden. En maar opscheppen tegen elkaar. Zo zijn ze aan het passen en meten geweest om zoveel mogelijk ruimte om hun caravan en voortent te hebben. Natuurlijk ten kosten van de plekjes om hun heen. Je zult er maar naast komen te staan. Ik noem het ordinaire Landrovers. Maar vandaag waren ze niet blij, ze kregen buren. En wat voor buren. Twee busjes van een bouwbedrijf. Slechts een busje had een hele kleine caravan achter de trekhaak. Die twee Landrovers moesten daar eerst stilletjes best wel om lachen. Maar toen die caravan op zijn plek stond gingen beide busjes open en daar kwam een indrukwekkende hoeveelheid materiaal uit. Toen men dat, heel bedreven, in elkaar ging zetten bleken dat twee gigantische party tenten te zijn. De een helemaal afgesloten. De tweede aan alle kanten open om onder te kunnen zitten. Twee grote picknick tafels er in. Kunnen zeker 16 mensen tegelijk aan zitten om te eten. Of nog erger, om te drinken. Mooie feestverlichting erin, nee dat gaat gezellig worden. Vanwege de afmeting moesten de party tenten op de "erfafscheiding" komen. Die tenten staan dus strak tegen de spullen van de Landrovers aan. Dag zonlicht. Lekker knus op elkaar. Tot ongenoegen van de Landrovers natuurlijk. Niet dat de "party tent boys" daarvan onder de indruk zijn. Die riepen ook nog effe dat ze vorig jaar zo'n problemen hebben gehad i.v.m. geluidsoverlast.  Vandaag dus weer veel plezier beleefd aan het kijken naar mensen. Krijg zojuist van Ada een bakkie echte koffie aangeboden. Daar ga ik dus effe goed voor zitten. 

2013 vrijdag 12-juli-2013 - Posted at 20:46 on 12/7/2013 by Bram@4daagse

Vrijdag 12 juli
Vandaag the day after. Tot op dit moment geen zaken ontdekt die we vergeten zijn, we gaan er dus op vooruit. Vandaag de tent en alle spullen op orde gebracht. Vannacht redelijk geslapen. Het genieten is begonnen. Vanmorgen om half zeven zat ik al voor de tent in het zonnetje te kijken hoe de wereld tot leven komt. De hond was vandaag weinig wakker. Voor haar is het helemaal een belevenis. Vandaag zijn er redelijk veel mensen gearriveerd. Een hoop daarvan kennen we nog van eerdere keren. Sacha en ik geven mensen ook bijnamen. Zoals daar vandaag arriveerde een ouder echtpaar die wij aanduiden met Tiny en Lou, naar het stel op internet. Wat er bij die twee mensen op YouTube ook fout gaat, hij scheld haar helemaal de huid vol. En wij maar kijken en luisteren naar dat stel. Mooi om te zien hoe echtparen vaak niet kunnen samenwerken. Een caravan die zichzelf middels een radiografische afstandsbediening kan inparkeren waarbij je cm voor cm kunt rijden. Gaan ze ieder aan een andere kant van de caravan staan en maar schreeuwen naar elkaar. Hahaha. 

morgen gaat de grote intocht beginnen op de camping. Wij zitten er klaar voor. Grote zak met bijnamen onder handbereik. 

2013 donderdag 11-07-2013 - Posted at 20:40 on 12/7/2013 by Bram@4daagse

Donderdag 11 juli Donderdag was de dag van het vertrek naar Groesbeek voor mijn derde 4daagse. Net zoals vorig jaar naar de camping met de tent. Alleen hebben we dit jaar de oude Landrover thuis gelaten. Dit jaar voor de volksverhuizing maar een busje gehuurd. En ik moet zeggen dat dit prima beviel. Vorig jaar het oude Landrovertje met daar achter een kleine aanhangwagen. Maar we nemen heel wat spullen mee. We hebben graag de scooter mee voor de boodschapjes en het andere vervoer. Daarnaast moeten de nodige zaken mee omdat de Engelse bull en de papegaai ook mee mogen naar Groesbeek. En als dan alles in de Landrover en de aanhanger moet dan moet je toch goed opletten wat je wel en niet meeneemt anders gaat het niet passen.Sprinter bus met heel veel ruimte voorzien van airco en dan 120 km per uur ontspannen naar Groesbeek rijden of opgepropt jezelf kapot werken achter het stuur van onze oude Landrover waarbij je niet harder gaat dan 80 km/u terwijl je elkaar niet kunt verstaan. Daar hadden we dus dit jaar geen last van. We hebben heel veel zaken mee en in het busje nog ruimte over. Nadeel is wel dat het busje weer terug moet naar het verhuur bedrijf in Amsterdam. Om dat te organiseren is de softbal coach van Sacha Aad met ons mee gereden. Nadat de tent grotendeels overeind stond en de bus helemaal leeg was is Aad met het busje terug gereden naar Amsterdam. Na afloop van de 4daagse komt Aad ons met dat zelfde busje weer ophalen. Wij geholpen met de vriendendienst van Aad. En Aad die vind het alleen maar leuk als hij ons kan helpen, en geholpen heeft hij. Omdat we vorig jaar best tevreden waren met het plekje waar wij toen stonden hebben we maar precies hetzelfde plaatsje ingenomen. Al met al was het een intensieve dag. Maar vorige twee jaar was het al die moeite wel waard. In 2011 was de voorspelling dat het een regenachtige 4daagse zou gaan worden, wat toen achteraf erg meeviel. Dit jaar heeft men al verschillende keren een erg warme 4daagse voorspeld. En dat laatste zou voor mij een extra aanslag op mijn lijf en conditie betekenen. Ik kan veel dingen goed verdragen maar hitte valt ons dikkertjes zwaar als we fysiek aan de slag moeten. Misschien valt het mee. Maar hoe dan ook zal ik het ermee moeten doen. Voor de kijkers langs het parcours is het in ieder geval geen straf als het warm gaat worden.

2012 donderdag 11-07-2013 - Posted at 18:40 on 12/7/2013 by Bram@4daagse
Donderdag 11 juli Donderdag was de dag van het vertrek naar Groesbeek voor mijn derde 4daagse. Net zoals vorig jaar naar de camping met de tent. Alleen hebben we dit jaar de oude Landrover thuis gelaten. Dit jaar voor de volksverhuizing maar een busje gehuurd. En ik moet zeggen dat dit prima beviel. Vorig jaar het oude Landrovertje met daar achter een kleine aanhangwagen. Maar we nemen heel wat spullen mee. We hebben graag de scooter mee voor de boodschapjes en het andere vervoer. Daarnaast moeten de nodige zaken mee omdat de Engelse bull en de papegaai ook mee mogen naar Groesbeek. En als dan alles in de Landrover en de aanhanger moet dan moet je toch goed opletten wat je wel en niet meeneemt anders gaat het niet passen.Sprinter bus met heel veel ruimte voorzien van airco en dan 120 km per uur ontspannen naar Groesbeek rijden of opgepropt jezelf kapot werken achter het stuur van onze oude Landrover waarbij je niet harder gaat dan 80 km/u terwijl je elkaar niet kunt verstaan. Daar hadden we dus dit jaar geen last van. We hebben heel veel zaken mee en in het busje nog ruimte over. Nadeel is wel dat het busje weer terug moet naar het verhuur bedrijf in Amsterdam. Om dat te organiseren is de softbal coach van Sacha Aad met ons mee gereden. Nadat de tent grotendeels overeind stond en de bus helemaal leeg was is Aad met het busje terug gereden naar Amsterdam. Na afloop van de 4daagse komt Aad ons met dat zelfde busje weer ophalen. Wij geholpen met de vriendendienst van Aad. En Aad die vind het alleen maar leuk als hij ons kan helpen, en geholpen heeft hij. Omdat we vorig jaar best tevreden waren met het plekje waar wij toen stonden hebben we maar precies hetzelfde plaatsje ingenomen. Al met al was het een intensieve dag. Maar vorige twee jaar was het al die moeite wel waard. In 2011 was de voorspelling dat het een regenachtige 4daagse zou gaan worden, wat toen achteraf erg meeviel. Dit jaar heeft men al verschillende keren een erg warme 4daagse voorspeld. En dat laatste zou voor mij een extra aanslag op mijn lijf en conditie betekenen. Ik kan veel dingen goed bedragen maar hitte valt ons dikkertjes zwaar als we fysiek aan de slag moeten. Misschien valt het mee. Maar hoe dan ook zal ik het ermee moeten doen. Voor de kijkers langs het parcours is het in ieder geval geen straf als het warm gaat worden.
2013 donderdag 11-07-2013 - Posted at 18:40 on 12/7/2013 by Bram@4daagse
Donderdag 11 juli Donderdag was de dag van het vertrek naar Groesbeek voor mijn derde 4daagse. Net zoals vorig jaar naar de camping met de tent. Alleen hebben we dit jaar de oude Landrover thuis gelaten. Dit jaar voor de volksverhuizing maar een busje gehuurd. En ik moet zeggen dat dit prima beviel. Vorig jaar het oude Landrovertje met daar achter een kleine aanhangwagen. Maar we nemen heel wat spullen mee. We hebben graag de scooter mee voor de boodschapjes en het andere vervoer. Daarnaast moeten de nodige zaken mee omdat de Engelse bull en de papegaai ook mee mogen naar Groesbeek. En als dan alles in de Landrover en de aanhanger moet dan moet je toch goed opletten wat je wel en niet meeneemt anders gaat het niet passen.Sprinter bus met heel veel ruimte voorzien van airco en dan 120 km per uur ontspannen naar Groesbeek rijden of opgepropt jezelf kapot werken achter het stuur van onze oude Landrover waarbij je niet harder gaat dan 80 km/u terwijl je elkaar niet kunt verstaan. Daar hadden we dus dit jaar geen last van. We hebben heel veel zaken mee en in het busje nog ruimte over. Nadeel is wel dat het busje weer terug moet naar het verhuur bedrijf in Amsterdam. Om dat te organiseren is de softbal coach van Sacha Aad met ons mee gereden. Nadat de tent grotendeels overeind stond en de bus helemaal leeg was is Aad met het busje terug gereden naar Amsterdam. Na afloop van de 4daagse komt Aad ons met dat zelfde busje weer ophalen. Wij geholpen met de vriendendienst van Aad. En Aad die vind het alleen maar leuk als hij ons kan helpen, en geholpen heeft hij. Omdat we vorig jaar best tevreden waren met het plekje waar wij toen stonden hebben we maar precies hetzelfde plaatsje ingenomen. Al met al was het een intensieve dag. Maar vorige twee jaar was het al die moeite wel waard. In 2011 was de voorspelling dat het een regenachtige 4daagse zou gaan worden, wat toen achteraf erg meeviel. Dit jaar heeft men al verschillende keren een erg warme 4daagse voorspeld. En dat laatste zou voor mij een extra aanslag op mijn lijf en conditie betekenen. Ik kan veel dingen goed bedragen maar hitte valt ons dikkertjes zwaar als we fysiek aan de slag moeten. Misschien valt het mee. Maar hoe dan ook zal ik het ermee moeten doen. Voor de kijkers langs het parcours is het in ieder geval geen straf als het warm gaat worden.
2013 donderdag 11-07-2013 - Posted at 18:40 on 11/7/2013 by Bram@4daagse
Donderdag 11 juli Donderdag was de dag van het vertrek naar Groesbeek voor mijn derde 4daagse. Net zoals vorig jaar naar de camping met de tent. Alleen hebben we dit jaar de oude Landrover thuis gelaten. Dit jaar voor de volksverhuizing maar een busje gehuurd. En ik moet zeggen dat dit prima beviel. Vorig jaar het oude Landrovertje met daar achter een kleine aanhangwagen. Maar we nemen heel wat spullen mee. We hebben graag de scooter mee voor de boodschapjes en het andere vervoer. Daarnaast moeten de nodige zaken mee omdat de Engelse bull en de papegaai ook mee mogen naar Groesbeek. En als dan alles in de Landrover en de aanhanger moet dan moet je toch goed opletten wat je wel en niet meeneemt anders gaat het niet passen.Sprinter bus met heel veel ruimte voorzien van airco en dan 120 km per uur ontspannen naar Groesbeek rijden of opgepropt jezelf kapot werken achter het stuur van onze oude Landrover waarbij je niet harder gaat dan 80 km/u terwijl je elkaar niet kunt verstaan. Daar hadden we dus dit jaar geen last van. We hebben heel veel zaken mee en in het busje nog ruimte over. Nadeel is wel dat het busje weer terug moet naar het verhuur bedrijf in Amsterdam. Om dat te organiseren is de softbal coach van Sacha Aad met ons mee gereden. Nadat de tent grotendeels overeind stond en de bus helemaal leeg was is Aad met het busje terug gereden naar Amsterdam. Na afloop van de 4daagse komt Aad ons met dat zelfde busje weer ophalen. Wij geholpen met de vriendendienst van Aad. En Aad die vind het alleen maar leuk als hij ons kan helpen, en geholpen heeft hij. Omdat we vorig jaar best tevreden waren met het plekje waar wij toen stonden hebben we maar precies hetzelfde plaatsje ingenomen. Al met al was het een intensieve dag. Maar vorige twee jaar was het al die moeite wel waard. In 2011 was de voorspelling dat het een regenachtige 4daagse zou gaan worden, wat toen achteraf erg meeviel. Dit jaar heeft men al verschillende keren een erg warme 4daagse voorspeld. En dat laatste zou voor mij een extra aanslag op mijn lijf en conditie betekenen. Ik kan veel dingen goed bedragen maar hitte valt ons dikkertjes zwaar als we fysiek aan de slag moeten. Misschien valt het mee. Maar hoe dan ook zal ik het ermee moeten doen. Voor de kijkers langs het parcours is het in ieder geval geen straf als het warm gaat worden.
2013 donderdag 11-07-2013 - Posted at 18:40 on 11/7/2013 by Bram@4daagse
Donderdag 11 juli Donderdag was de dag van het vertrek naar Groesbeek voor mijn derde 4daagse. Net zoals vorig jaar naar de camping met de tent. Alleen hebben we dit jaar de oude Landrover thuis gelaten. Dit jaar voor de volksverhuizing maar een busje gehuurd. En ik moet zeggen dat dit prima beviel. Vorig jaar het oude Landrovertje met daar achter een kleine aanhangwagen. Maar we nemen heel wat spullen mee. We hebben graag de scooter mee voor de boodschapjes en het andere vervoer. Daarnaast moeten de nodige zaken mee omdat de Engelse bull en de papegaai ook mee mogen naar Groesbeek. En als dan alles in de Landrover en de aanhanger moet dan moet je toch goed opletten wat je wel en niet meeneemt anders gaat het niet passen.Sprinter bus met heel veel ruimte voorzien van airco en dan 120 km per uur ontspannen naar Groesbeek rijden of opgepropt jezelf kapot werken achter het stuur van onze oude Landrover waarbij je niet harder gaat dan 80 km/u terwijl je elkaar niet kunt verstaan. Daar hadden we dus dit jaar geen last van. We hebben heel veel zaken mee en in het busje nog ruimte over. Nadeel is wel dat het busje weer terug moet naar het verhuur bedrijf in Amsterdam. Om dat te organiseren is de softbal coach van Sacha Aad met ons mee gereden. Nadat de tent grotendeels overeind stond en de bus helemaal leeg was is Aad met het busje terug gereden naar Amsterdam. Na afloop van de 4daagse komt Aad ons met dat zelfde busje weer ophalen. Wij geholpen met de vriendendienst van Aad. En Aad die vind het alleen maar leuk als hij ons kan helpen, en geholpen heeft hij. Omdat we vorig jaar best tevreden waren met het plekje waar wij toen stonden hebben we maar precies hetzelfde plaatsje ingenomen. Al met al was het een intensieve dag. Maar vorige twee jaar was het al die moeite wel waard. In 2011 was de voorspelling dat het een regenachtige 4daagse zou gaan worden, wat toen achteraf erg meeviel. Dit jaar heeft men al verschillende keren een erg warme 4daagse voorspeld. En dat laatste zou voor mij een extra aanslag op mijn lijf en conditie betekenen. Ik kan veel dingen goed bedragen maar hitte valt ons dikkertjes zwaar als we fysiek aan de slag moeten. Misschien valt het mee. Maar hoe dan ook zal ik het ermee moeten doen. Voor de kijkers langs het parcours is het in ieder geval geen straf als het warm gaat worden.
2013 donderdag 11-07-2013 - Posted at 18:40 on 11/7/2013 by Bram@4daagse
Donderdag 11 juli Donderdag was de dag van het vertrek naar Groesbeek voor mijn derde 4daagse. Net zoals vorig jaar naar de camping met de tent. Alleen hebben we dit jaar de oude Landrover thuis gelaten. Dit jaar voor de volksverhuizing maar een busje gehuurd. En ik moet zeggen dat dit prima beviel. Vorig jaar het oude Landrovertje met daar achter een kleine aanhangwagen. Maar we nemen heel wat spullen mee. We hebben graag de scooter mee voor de boodschapjes en het andere vervoer. Daarnaast moeten de nodige zaken mee omdat de Engelse bull en de papegaai ook mee mogen naar Groesbeek. En als dan alles in de Landrover en de aanhanger moet dan moet je toch goed opletten wat je wel en niet meeneemt anders gaat het niet passen.Sprinter bus met heel veel ruimte voorzien van airco en dan 120 km per uur ontspannen naar Groesbeek rijden of opgepropt jezelf kapot werken achter het stuur van onze oude Landrover waarbij je niet harder gaat dan 80 km/u terwijl je elkaar niet kunt verstaan. Daar hadden we dus dit jaar geen last van. We hebben heel veel zaken mee en in het busje nog ruimte over. Nadeel is wel dat het busje weer terug moet naar het verhuur bedrijf in Amsterdam. Om dat te organiseren is de softbal coach van Sacha Aad met ons mee gereden. Nadat de tent grotendeels overeind stond en de bus helemaal leeg was is Aad met het busje terug gereden naar Amsterdam. Na afloop van de 4daagse komt Aad ons met dat zelfde busje weer ophalen. Wij geholpen met de vriendendienst van Aad. En Aad die vind het alleen maar leuk als hij ons kan helpen, en geholpen heeft hij. Omdat we vorig jaar best tevreden waren met het plekje waar wij toen stonden hebben we maar precies hetzelfde plaatsje ingenomen. Al met al was het een intensieve dag. Maar vorige twee jaar was het al die moeite wel waard. In 2011 was de voorspelling dat het een regenachtige 4daagse zou gaan worden, wat toen achteraf erg meeviel. Dit jaar heeft men al verschillende keren een erg warme 4daagse voorspeld. En dat laatste zou voor mij een extra aanslag op mijn lijf en conditie betekenen. Ik kan veel dingen goed bedragen maar hitte valt ons dikkertjes zwaar als we fysiek aan de slag moeten. Misschien valt het mee. Maar hoe dan ook zal ik het ermee moeten doen. Voor de kijkers langs het parcours is het in ieder geval geen straf als het warm gaat worden.
2013 donderdag 11-07-2013 - Posted at 18:40 on 11/7/2013 by Bram@4daagse
Donderdag 11 juli Donderdag was de dag van het vertrek naar Groesbeek voor mijn derde 4daagse. Net zoals vorig jaar naar de camping met de tent. Alleen hebben we dit jaar de oude Landrover thuis gelaten. Dit jaar voor de volksverhuizing maar een busje gehuurd. En ik moet zeggen dat dit prima beviel. Vorig jaar het oude Landrovertje met daar achter een kleine aanhangwagen. Maar we nemen heel wat spullen mee. We hebben graag de scooter mee voor de boodschapjes en het andere vervoer. Daarnaast moeten de nodige zaken mee omdat de Engelse bull en de papegaai ook mee mogen naar Groesbeek. En als dan alles in de Landrover en de aanhanger moet dan moet je toch goed opletten wat je wel en niet meeneemt anders gaat het niet passen.Sprinter bus met heel veel ruimte voorzien van airco en dan 120 km per uur ontspannen naar Groesbeek rijden of opgepropt jezelf kapot werken achter het stuur van onze oude Landrover waarbij je niet harder gaat dan 80 km/u terwijl je elkaar niet kunt verstaan. Daar hadden we dus dit jaar geen last van. We hebben heel veel zaken mee en in het busje nog ruimte over. Nadeel is wel dat het busje weer terug moet naar het verhuur bedrijf in Amsterdam. Om dat te organiseren is de softbal coach van Sacha Aad met ons mee gereden. Nadat de tent grotendeels overeind stond en de bus helemaal leeg was is Aad met het busje terug gereden naar Amsterdam. Na afloop van de 4daagse komt Aad ons met dat zelfde busje weer ophalen. Wij geholpen met de vriendendienst van Aad. En Aad die vind het alleen maar leuk als hij ons kan helpen, en geholpen heeft hij. Omdat we vorig jaar best tevreden waren met het plekje waar wij toen stonden hebben we maar precies hetzelfde plaatsje ingenomen. Al met al was het een intensieve dag. Maar vorige twee jaar was het al die moeite wel waard. In 2011 was de voorspelling dat het een regenachtige 4daagse zou gaan worden, wat toen achteraf erg meeviel. Dit jaar heeft men al verschillende keren een erg warme 4daagse voorspeld. En dat laatste zou voor mij een extra aanslag op mijn lijf en conditie betekenen. Ik kan veel dingen goed bedragen maar hitte valt ons dikkertjes zwaar als we fysiek aan de slag moeten. Misschien valt het mee. Maar hoe dan ook zal ik het ermee moeten doen. Voor de kijkers langs het parcours is het in ieder geval geen straf als het warm gaat worden.
Verslag 4Daagse 2011 - Posted at 09:32 on 2/8/2012 by Bram@4daagse
Zaterdag
Vandaag de spullen gepakt en van Haarlem naar Groesbeek gereden. Thuis alle spullen waarvan wij vonden dat ze mee moesten in de voor de vierdaagse aangeschafte caravan gegooid. Daarin bleek niet genoeg ruimte voor wat we nodig vonden. De landrover van 34 jaar moest er dus ook aan geloven. Die kreeg niet alleen de caravan op sleeptouw maar ook nog eens de snorscooter achterin. En diverse gereedschapskisten want het blijft toch een oude auto en een metrische doppendoos is nutteloos. Onderweg leek de landrover één keer te denken "doe het zelf maar". Hij begon heel even in te houden om vervolgens snel weer met een oor verdovend lawaai met 70 kilometer per uur de rijks snelweg te trotseren. Hilarisch was het moment dat we het verkeersbord maximum snelheid 130 km/u passeerde, of dit ook het moment was dat de landrover de handdoek in de ring wilde gooien weet ik eigenlijk niet meer. Aangekomen in Groesbeek de volgende uitdaging trotseren, het opzetten van de voortent. Op de standplaats voor komende week blijkt de camping tegen een berghelling aan te liggen. Daar waar de generale repetitie was geweest was de vloer waterpas dit in tegenstelling tot deze camping. De dissel van de caravan ligt letterlijk op de grond terwijl het "kontje" van de caravan fier in de lucht lijkt te steken. Na twee uurtjes waren wij moe en zelf best tevreden met het eindresultaat. Als ik naar het resultaat sta te kijken hoor ik een ervaren kampeerder achter mij zegen dat die laatste rimpel in zijn voortent hem stoort, die gaat hij er nog maar even uit proberen te halen. Als ik naar onze caravan kijk realiseer ik dat ik nog wel even bezig kan zijn als ik net zo kritisch ben als deze tijdelijke buurman. Niet dus, morgen weer een dag denk ik. Zodra het begint te regenen blijven er grote plassen water op onze voortent staan. Niet bij de buurman natuurlijk. Toch nog maar even aan de slag. De rest van de avond kregen de plassen geen greep meer op onze  voortent, hoe zeer de regen ook zijn best deed. In de voortent een lawaai van heb ik jou daar door de hoosbuien. Ook slechte vooruitzichten voor komende week. Het lijkt af te stevenen op een zwemvierdaagse in plaats van een wandeltocht. Straks hebben we donderdag de vijf meren weg in plaats van de Zevenheuvelenweg.



Zondag
Vandaag weet ik hoe het is om in een caravan te slapen. Jammer dat we geen vouwwagen hebben. Dat had mooi kunnen omschrijven hoe wij hebben liggen slapen vannacht. Vanaf het moment dat wij naar bed gaan dacht de hond: "laat ik eens gaan blaffen en grommen om alle geluidjes die ik niet ken" Die werd dus wakker tussen alle schoenen die we meegenomen hadden. Niet dat het heeft geholpen hoor. Het blijft een eigenwijze Engelse bull. Vanaf het opstaan geen regen. Scooter klaar gemaakt en op naar Nijmegen om in te schrijven en het startbewijs op te halen. Dat startbewijs blijkt naast het bekende polstasje een draagtas met troep te zijn. De huishoudbeurs is er niets bij. Dus kwaaltjes kom maar op, we hebben overal een smeerseltje tegen. Bij elkaar voor een maand aan zonnebrand. Gezien de weersverwachtingen hadden ze beter een duikpak kunnen geven. Iedereen die ik gesproken heb over de 4daagse verteld mij dat je bij het startbewijs een regencape krijgt. Maar nu ze al een paar dagen tegen voorspellen is de cape uit het pakket verdwenen. Hadden ze zeker voor zichzelf nodig. Als het bloedheet had geweest hadden wij waarschijnlijk de zonnebrand in moeten leveren voor een regencape. Niet eerlijk maar goed. Voor de organisatie is het de 95 ste editie en voor mij de eerste. Nog even een lekker suf momentje op de weg naar Nijmegen. Had het twintig keer gehad over het meenemen van het inschrijvingsbewijs, laat ik lekker suf mijn legitimatie in de caravan liggen. Dat werden dus extra kilometers voor de snorscooter. Gelukkig was het droog. Eén grote gekte in Nijmegen. Bij de "loketten" aangekomen waar je je zakje troep moest ophalen stonden massa's mensen in hele lange rijen te wachten. Dat zou minimaal een uurtje gaan duren. Over de mensen heen kijkend zag ik dat je niet zomaar in elke rij kon gaan staan. Iedereen heeft in zijn loopnummer een letter staan. Ik heb de letter M, van man dacht ik dus weer lekker simpel. Blij verrast was ik toen ik bij loket M van man aankwam. Daar bleken er slechts drie mensen te staan. Binnen no-time was ik dus weer terug bij Sacha die met Betsy op een mooi plekje in het zonnetje waren gaan zitten. Daarna in de volgende rij. Voor de blarenpas. Een buskaartje voor de bus vanaf de camping naar het startterrein waar je om vier uur in de ochtend moet staan. In die rij stonden behoorlijk veel mensen te wachten. Vervolgens nog even boodschappen gedaan waarna we, met de hond tussen de benen en een tas boodschappen tussen ons in weer op de snorscooter naar Groesbeek reden. Om zes uur de eerste regenbui voor vandaag. Laten we hopen dat dat voor de rest van deze week ook zo zal zijn. Vandaag is het met de tv voor het eerst gelukt om er beweging in te krijgen. Of dat met de problemen met die zendmasten van doen heeft is mij niet bekend. Vanaf vandaag dus "geringd" (met een polsbandje) door het leven tot vrijdag middag. Tussen gisteren en vandaag nog wat nieuwe campeerders op de camping aangekomen. Begint wat drukker te worden op het veld. Maar toch nog behoorlijk wat plekken open.




Maandag
Inmiddels heeft de hond door op welk moment en waar de schoenen vandaar komen en wat daarvan de bedoeling is. Vannacht heeft ze alleen maar liggen snurken. Daar hadden we dus geen kind aan. Gisteren ben ik zo druk bezig geweest met de start van dinsdag dat ik vanmorgen op het tijdstip dat ik dinsdag op moet (02: 45 uur) klaar wakker was en moeilijk opnieuw de slaap kon vatten. Uurtje wakker gelegen met een volle blaas. Dan toch maar heel stilletjes opstaan en buiten naar het toilet. Dat stilletjes is relatief bij mij. Alles kraakt en piept zodra ik maar iets meer doe dan ademen. Ik moet zijdelings door het deurtje de caravan. Tussen de campeerders op "ons" veldje merk je aan alles hoeveel competitiedrang sommige mensen hebben. Onderlinge gesprekjes zijn vaak bedoeld om te laten horen en zien dat jij het beter voor elkaar hebt dan de anderen. Jou route van huis naar de camping was veel beter, de auto mag meer gewicht trekken, je hebt een beter jasje dan de anderen. Ik heb zelfs een iemand met zijn buurman mee zien lopen om te ruiken hoe goed de chemicaliën de geur van het chemisch toilet verbergt. Zouden die mensen wel eens genieten vraag ik mijzelf dan af. Maar goed, wij hebben wat te zien op het veldje. Niets mooier dan mensen kijken. Wij zijn geen mensen die snel meedoen met dergelijke oerdriften. Ik heb er vrede mee dat andere mensen beter zijn. Ze weten niet beter. Wat thuis grotendeels het domein is van de vrouw blijkt op de camping vaak een mannending. De voortent uitvegen, eieren koken, de lijnen van de voortent naspannen maar vooral het bakken op allerhande toestellen blijkt op de camping een mannendingetje. Zojuist de laatste boodschapjes gedaan. Alles blijk te wenen, ook een tas boodschappen  in je rug. En als afsluiter op de snorfiets de gefreesde Zevenheuvelenweg op en neer gereden. Hij blijkt slechts vier kilometer lang en telt vijf behoorlijke beklimmingen te hebben. Vanaf nu is het de uren aftellen. De spanning loopt op. Zijn alle trainingen voldoende geweest, zijn alle spulletjes in orde, hoe zien mijn voeten er vrijdag uit? Vanaf morgen vroeg gaan we het allemaal meemaken. Vandaag gaat het licht vroeg uit in onze "poppenkast". Om 02: 45 uur gaat het wekkertje.



Dinsdag
Gisteren is geëindigd in een klein drama. Internet lag er uit op beide telefoons dus Sacha kon mijn verrichtingen niet volgen. Niet bellen of niets. Ik ging op mijn leesbril staan, stuk. En televisie weigerde elke dienst. En tot overmaat van ramp hadden we nog een klein brandje ook. Ik was bezig met het modificeren van hoezen, die zijn om met regen mijn schoenen droog te houden. Ik deed dat aan de eettafel in de voortent. Laat ik nou te laat doorhebben dat Sacha, heel gezellig, de kaarsjes had aangestoken. Al pratende tegen de tijdelijke buurvrouw die informeerde naar waar die prachtige hoezen vandaan kwamen ging één exemplaar dus plots in rook op. Gelukkig had ik meerdere sets gekocht. En vroeg naar bed gaan wil niet zeggen dat je ook vroeg kunt slapen. Gisteren was dus voor mij zo'n zeer zeldzaam moment. Tot 24:00 uur geen oog dicht gedaan. Vervolgens nog om 0200 uur op ook. Verkeerde ik ook nog in een situatie waarin het noodzakelijk was een klein gebouwtje elders op de camping te bezoeken.  Al met al dus een verschrikkelijke voorbereiding op toch wel belangrijke dag. Om 03:00 uur spullen bij elkaar rapen, voeten in de tape en op naar de bushalte. 03: 32 met de bus mee. Niet alleen, een gelede bus in één keer helemaal vol alleen van "onze" camping. Gelukkig had ik een zitplaats, ik vroeg mij daarmee af of ik die ongeluks avond achter mij had gelaten. Later bleek dit gelukkig het geval. Vlak bij het start terrein uit de bus gestapt. Wat een mensen. Heel veel enthousiaste mensen om aan te moedigen. De meesten hadden hun bed nog niet gezien. Behoorlijk aangeschoten. Maar zonder uitzondering allemaal vrolijk en uitbundig. En heel luidruchtig. Heel veel camera ploegen. Eén groot feest, en dat op dat uur. Heel bijzonder. Om vier uur viel er een schot. 4daagse 2011 was officieel begonnen. Iedereen juichen en proberen te starten. Langs het veel besproken scanapparaat. Na het startschot nam dat mij 10 minuten om daar te komen. En daarna het eerste stuk van de route. Tot op de brug over de Waal één horde dronken jongelui achter de dranghekken. Allemaal zingen en joelen. Maar niet negatief. "Je bent er bijna, jij gaat het halen etc." Nou ja tegen een man negatief zou je kunnen zeggen. Een loper had een vlag uit zijn rugtas steken. Zo' n 200 man man zongen hem toe: "hij heeft een vlaggetje, hij heeft een vlaggetje, hij heeft een vlaggetje, hij heeft een vlaggetje". We was ik even blij dat ik niet zo'n vlaggetje in mijn tas had gezet. Gewoon lekker jezelf blijven. In mijn geval doe maar gewoon, dus geen vlaggetje. Bij het eerste dorp Lent aangekomen blijkt daar gewoon dat er mensen om half vijf al een tijdje in de voortuin zitten. Hier en daar een DJ die keihard muziek staat de draaien, Frans Duijts (jij denk maar dat je alles mag van mij) keihard door de straten. Dat liedje zou vandaag nog vele maken klinken langs de route. Net zoals: "ik wil sex met kale". En over die laatste zeg ik niets, ik ben niet eens kaal. Vandaag vaak moeten lachen om opmerkingen van lopers. O.a. het publiek imiteren als iemand een opvallend stemmetje heeft of iets dergelijks. Veel vond ik echt leuk. Doodstil telefoon gaat:" met Jos" hoor je iemand zegen. Veertig man roept: "hallo  jos". Dergelijke dingen. Op een plek schalde het "lief klein konijntje heeft een vliegje op zijn neus" uit de boxen. Paar kilometer verder blijven de ingewanden van een doodgereden konijn bij iemand aan zijn schoenen plakken. Lopers gelijk zingen: "een lief klein konijntje kreeg een auto op zijn neus". Dat soort humor. Vandaag zou het regenen. Niets was minder waar. Daar loop je dan met regen kleding etc. terwijl de zonnebrand en de zonnebril in de caravan zijn blijven liggen. Over bril gesproken, mijn leesbril ben ik vandaag al redelijk vroeg verloren. Had dus geen hol aan mijn gsm vandaag. Had ik daardoor ook gemist dat de telefoonstoring na negen uur die ochtend weer voorbij was. Ik had internet uit gezet om batterijen te sparen. En zonder leesbril kan ik dat met dat schermpje in de de zon niet zien. Na de finish moest ik zelfs aan een oudere dame vragen of ik bij de juiste bushalte stond te wachten. "Je wordt ouder papa geef het maar toe, je wordt ouder papa". Verder vandaag goed gelopen. Veel indrukken opgedaan. Het is toch anders als je er zelf loopt. Terug op de camping blijkt een jongen met zijn ontstoken kleine teen in het ziekenhuis te zitten. Op internet lezen we dat een oudere Zwitserse man is gereanimeerd is. Heel toevallig had een halve kneus het in de bus op de terugweg er over dat er in die bus ook wel eens mensen bewusteloos vallen en dat mensen dan niet zelden beginnen te roepen dat iemand een hartaanval heeft. Hij kende volgens eigen zoeken een truc om te ontdekten of het wel om een hartaanval gaat. Gewoon laten liggen. Als het geen hartaanval is komt hij vanzelf na vijf minuten weer bij. Hij vertelde er niet bij wat je moet doen als hij binnen vijf minuten niet bijkomt. Maar dat kon ik zelf wel bedenken. Bij de volgende halte uitstappen, of je er nou moet zijn of niet. Vandaag weer vroeg naar bed, nieuwe dag nieuwe kansen. Vandaag maar een minuscuul kleine blaar opgelopen, boven op mijn voet. Maar zonder leesbril zie ik hem niet dus wat is nou helemaal het probleem.


Woensdag
Waar ben ik in godsnaam nou mee bezig, ik heb er absoluut geen zin meer in. Het is al die moeite die het kost niet waard. Dat gevoel heb ik nog steeds niet gehad. Vandaag de zwaarste dag waarop traditioneel de meeste uitvallers zijn. Men noemt deze dag bijltjesdag. De vrijdag is nog ver weg en men voelt alle pijntjes van de eerste loopdag. Tel daarbij op dat er hele saaie stukken in de route zitten en daardoor stappen relatief veel mensen uit. Vandaag na een redelijke maar te korte nachtrust weer om vier uur op de wedren. Slechts een paar dronken jongeren aanwezig om de lopers aan te moedigen. Al heel snel lopen we met verschrikkelijk veel mensen tegelijk door een donker Nijmegen terwijl de meeste weldenkende inwoners nog een paar uurtjes op een oor liggen. De jongeren bij de start roepen dingen die zij vooral onderling enorm geestig vinden. Sommige zitten zelfs met een stukje vlees op de bbq. De geur doet mij vermoeden dat het vlees er al een paar uurtjes geleden vanaf had gemoeten. Al snel heb ik mijn koptelefoon op gezet en ben ik naar de radio gaan luisteren. Onderweg twee keer een behoorlijk regenbui gehad. De tweede helft van de route stonden er weer heel veel mensen langs de route. Kennelijk zitten die mensen de hele dag langs de straat. De kinderen gaan met hun ouders mee. Honderden kinderen steken onophoudelijk hun hand uit de hoop een high-five te krijgen. Soms staan er zes of zeven kinderen op een rij met uitgestoken handje. Andere kinderen staan met een schaaltje snoep welke ze aan de lopers aanbieden. Druivensuiker, dropjes, spekjes. In de dorpjes krijg je het allemaal aangeboden. Echt heel veel mensen hebben hun tuinslang in de voortuinen uitgelegd zodat de lopers water kunnen pakken. Veel van die slagen lopen echt de hele dag. De bewoners van de streek maken de 4daagse tot een groot festijn. Zelf vandaag lekker gelopen. 13:50 uur was ik weer terug op de Wedren. Ik ga weer een poging doen om vroeg naar bed te gaan. Morgen schijnt het een erg leuke dag te worden, en ook niet onbelangrijk we lopen morgen vlak langs onze eigen camping, dat is het punt waar de beruchte Zevenheuvelenweg begint. Die Zevenheuvelenweg staat de avond tevoren al vol met campers, caravans en tentjes. Door al het volk wat in de berm van de weg de lopers staan aan te moedigen heeft dit tafreel wel iets weg van een bergetappe van der tour de France.



Donderdag
Om maar met de ontknoping te beginnen, ook vandaag ben ik geslaagd in mijn missie. Ochtend ritueel het zelfde als elke ochtend. Enige verandering was het aantal 50 kilometer lopers bij de bushalte voor de camping. Door het aantal uitvallers staan er om 03: 32 uur steeds minder "polsbandjes" op de bus te wachten. Om 04:00 precies het startschot. Nog steeds veel camera ploegen maar wel steeds minder aangeschoten uit zaaiers. Ook nu weer vlees op de bbq. Vandaag stonden er hamburgers op het menu. Ik was verder niet in de stemming om het vlees eens goed te bekijken. Mij nog iets te vroeg. Om vijf uur passeerde wij de eerste live muziek. Een complete fanfare in een grote verlichte witte tent waarvan de straatkant helemaal open was. Allemaal een bureaulampje boven hun tafeltje om de muziek te kunnen lezen midden in de nacht. Ik vind het nog steeds een vreemde maar leuke vertoning. Het laat zien wat deze gemeenschap over heeft voor een dergelijk evenement. Om 05: 30 uur zag ik het eerste kind met een bak snoep klaar stond voor de lopers. Het kind was nog niet eens duf of slaperig ook, "goede morgen, wilt u een spekkie?" Om dat tijdstip kreeg een loper vlak naast mij het eerste telefoontje, waar ze was. "Daar is het nog te vroeg voor" was haar korte reactie. Volgende vraag was hoe het ging, "ook daar is het nog te vroeg voor" was wederom haar reactie. Nog binnen de bebouwde kom was de eerste controle van de organisatie. Pols bandjes moesten even de lucht in. Van een man die apart stond hoorde ik iemand zeggen dat ze zijn legitimatiebewijs wilde zien. Vals polsbandje? Toen ik hoorde dat we weer verder konden lopen vroeg ik  zorgelijk aan iemand van de organisatie of ze met een snelheids controle bezig waren. De man keek mij aan op een manier waarvan bleek dat hij mijn humoristisch bedoelde vraag niet begreep. Daar is het nog te vroeg voor dacht ik bij mijzelf. Verder gewoon lekker gelopen. Je weet inmiddels hoe ver je kunt gaan met het (over)belasten van je lichaam. Op tijd rustig aan doen en op tijd een goeie loper spotten en proberen aansluiting te houden. Bij de 4daagse is het denk ik van belang dat je alles wat je doet op tijd doet. Verzaak je dit dan volgt een genadeloze afstraffing. Vandaag weer heel wat mensen gezien waarvan je dan denkt dat ze elk moment gaan omvallen. Maar soms kom je zo'n iemand uren later weer tegen en dan lopen ze opmerkelijk genoeg weer heel goed. Zal wel een gevalletje ibuprofen zijn, roze smarties zoals ze die hier in Nijmegen noemen. Het ochtend gedeelte was weer overwegend saai. Je bent dat gedeelte erg op jezelf aangewezen. Maar eenmaal op de terugweg gaat het volksfeest weer helemaal los. Hoogtepunt was vanaf binnenkomst van Groesbeek tot aan de finish op de Wedren. Zevenheuvelenweg viel mij behoorlijk mee. De militaire groepen hadden opeens opvallend veel aanhang. Letterlijk. Heel veel mensen laten zich door de militairen op sleeptouw nemen naar boven. Het publiek langs de route was weer fantastisch. Heel mooi gezicht. 4daagse is niet alleen een festijn voor de lopers maar voor meer dan 60% is het gewoon het feest van de mensen die hoe dan ook langs de weg staan.Vandaag tot aan de finish mooi weer gehad, tot aan. op het moment dat ik mijn polsbandje langs de scanner haalde was er plots sprake van een wolkbreuk. Door de manier waarop ik vandaag heb gelopen heb ik er alle vertrouwen in dat ik ook morgen op tijd over de finish kom. Vandaag heb ik ook nog eens over nagedacht waarom ik dit doe. Deels was dit om dit evenement wat ik vaak achter de tv heb zitten kijken. Ik doe het absoluut niet voor dat kruisje wat je krijgt als je 4daagse uitloopt. Waar ik het hoofdzakelijk voor doe is het volgende. Toen ik 25 jaar was is mijn vader op 59 jarige leeftijd overleden. De man zijn laatste wens is niet in vervuiling gegaan. Hij zag er zo naar uit om 60 jaar te worden. Sinds ik mij kan heugen was mijn vader een schat van een vent. Maar in alles gehinderd door zijn slechte gezondheid. Sinds kind weet ik al niet beter dan dat mijn vader strijd moest leveren tegen zijn eigen lichaam. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik veel dingen wel kan. En daar wil ik gewoon gebruik van maken. Daar ben ik dankbaar voor. Vijftig kilometer per dag lopen voor vier dagen op rij is een zware strijd. Maar helemaal niets vergeleken met met de strijd die ik hem heb zien leveren. Voor mij is 4daagse een zware tobber. Maar ik ben zeer gedreven om dit te laten slagen, gewoon omdat ik weet dat ik het kan.   Morgen nog wel even een kwart van de prestatie lederen. Er kan nog van alles gebeuren maar zonder al te gekke dingen gas ik morgen met volle teugen genieten van het feest wat 4daagse heet. 

Vrijdag
Het is gelukt, het kruisje is binnen.
Na afloop was ik zo moe dat ik het tikken van dit verslag maar heb uitgesteld tot the day after. En toen was daar ook het verschrikkelijke nieuws over die twee aanslagen in Noorwegen. Verschrikkelijk dat de mensheid tot dergelijke gruwel daden in staat is. Laten we hopen dat we dergelijke lieden in Nederland op tijd kunnen ontmaskeren en stoppen. Daar wil ik wel een beetje privacy voor inleveren.

Terug naar Nijmegen. Ochtend ritueel als van ouds, zij het dat het aantal beschonken aanmoedigers weer omhoog was gegaan. Eenmaal buiten Nijmegen was het snel relatief rustig langs de kant van de weg. Op twee plekken moesten de vijftig kilometer lopers de route moest verlaten om een lus te lopen om aan de vijftig kilometer te komen. Ongeveer op de helft van de afstand zijn er, afgezien van de mooie omgeving, dus weinig  dingen te zien langs de route. Hier en daar staat er in een voortuin een grote geluidbox met het volume op 10. Soms zie je ook een bordje staan met de tekst;"koffie gratis". In die tuin zie je dan een tafel staan met bekertjes en een koffiekan. Wat een prachtig volk en wat een draagvlak voor dit evenement. Ongeveer op de helft van de route bij het plaatsje Cuijck beginnen de "berm festiviteiten" weer. Het lijkt er erg op dat alle bewoners langs de route vrij van hun werk hebben genomen om vanuit de berm de lopers aan te moedigen. In Cuijck was het weer een groot volksfeest. Burgemeester op een groot podium. Meerdere muziek makende groepen langs de route. Waar halen die mensen de energie vandaan om zo enthousiast te zijn. Het duurt namelijk uren vanaf de eerste tot de laatste loper. Een loper die ik zag had een bierglas bemachtigd. Als dat glas bijna leeg was keek hij waar mensen bier stonden te drinken.  Daar hield hij zijn glas naast dat van die mensen waarop zij zonder uitzondering het bier overgoten in zijn glas. Tussen Cuijck en de finish aan de Wedren één grote mensen massa. Hoe dichter bij, de Wedren hoe meer tv ploegen. Op twee plekken in Nijmegen kruist het verkeer de 4daagse route. In de randstad had dat dikke problemen gegeven. Niet hier. Vier politie mensen lopen 200 meter tegen de stroom van de lopers in. Men gaat naast elkaar met gespreide armen over de rijbaan heen staan. Ze beginnen op de maat van de muziek achteruit te dansen en eentje roept:"dames en heren lopers, wilt u ons niet passeren. Er komt een oversteek en we laten een aantal auto's het parcours passeren". Zonder uitzondering geven lopers gehoor aan de oproep van de politiemensen. Die politiemensen blijven achteruit dansen, de lopers dansen vrolijk mee. Politie verderop laat snel een aantal auto's passeren. Hierdoor kan het gewone verkeer toch het parcours kruizen terwijl de lopers niet worden gedwongen om stil te gaan staan. Als je zo ver hebt gelopen is zaak om de spieren in beweging te houden. Mooi opgelost dus. En op een vrolijke manier. In Nijmegen trof ik mijn grote trots en rots in de branding Sacha aan. Die was op de scooter vanaf Groesbeek naar Nijmegen gereden en had een plekje gevonden langs het parcours. Even een flinke pakkerd, even een stevige knuffel en vertellen hoe het ging met de vermoeidheid etc. 4Daagse lopen doe je zelf maar niet alleen. Heel veel mensen zijn oprecht geïnteresseerd in het verloop. Een aantal belde mij dagelijks even op om te informeren hoe het liep en om even een hart onder de riem te steken. Van anderen kreeg ik dagelijks een sms of een bericht via internet. Dat doet de mens goed. Als je er een beetje doorheen zit dan krijg je weer extra motivatie van die mensen. Indrukwekkend was het passeren van het Radbout ziekenhuis. Daar stonden een groot aantal tenten langs de looproute. In die tenten een twintig tal ziekenhuis bedden. In die bedden ziekenhuis patiënten. Bij sommige van hen hoef je geen arts te zijn om te kunnen zien dat ze het echt heel zwaar hebben. In het eerste bed lag een knulletje van nog geen tien jaar oud. Helemaal bleek en bijna geen vlees meer op zijn bottenl. Allemaal slangen uit zijn kleine lijfje. Maar ondertussen wel zwaaien alsof zijn leven er vanaf hangt. En een grijns van oor tot oor. Dan wordt je wel even stil. Opeens valt het dan wel mee met die blaren en pijnlijke benen, voeten en rug. Hoe dichter je bij de finish komt hoe drukker en gekker het is langs de route is. Tot je bij het terrein komt wat alleen toegankelijk is voor mensen met kaartjes etc. Daar komen de zitplaatsen van de bobo's. Vip tafels met een bloemetje op de tafels op tribune 's etc. Veel hoge hekken wat de mensen achter moeten blijven. Wel leuk, maar minder leuk dan de  on georganiseerde festiviteiten. En dan op de Wedren de officiële finish. Vervolgens naar het juiste tentje om je af te melden. Dezelfde dame als de hele week vraagt naar je naam, haalt een scanner langs je polsbandje, bekijkt je knipkaart en dan volgt de felicitatie met het uitreiken van je eerste kruisje. Ik heb er niet zoveel mee maar die mensen doen echt hun best om er een officieel tintje aan te geven. Daarna op zoek naar de vader van Sacha. Die man was vroeg in de morgen opgestaan en per trein naar Nijmegen gekomen om bij de Wedren te kijken. Zelf is hij een zeer ervaren 4daagse loper. Hij is een van de mensen van wie ik als onervaren loper heel nuttige tips heb gekregen. Nogmaals, Nijmegen loop je zelf maar niet alleen. Na 45 minuten rondlopen en zoeken in de mensenmassa ben ik naar de bus gelopen. Heel jammer dat ik hem niet heb kunnen vinden. Mijn succes in mijn eerste poging heb ik mede aan hem te danken. Ik had hem graag nog even meegenomen naar de camping genomen om daar gezellig even na te praten. Maar wat in het vast zit verzuurt niet denk ik dan maar. Naast hem hebben ook twee politie mensen mij waardevolle tips en adviezen gegeven.  

Zaterdag eerst lekker uitgeslapen. Pas om negen uur uit bed gestapt. Ook zaterdag pas onder de douche en de laatste tape van mijn rechter voet gehaald. Inmiddels loop ik weer "als een kievit" en hoef ik de weinige blaartjes die ik heb opgelopen niet te behandelen.

Al met al kijken Sacha en ik terug op een weekje om nooit te vergeten. Op de camping heerste een gemoedelijke sfeer. 90% van de camping gasten op ons veld was deelnemer van de 4daagse. Iedereen probeerde de mede lopers waar mogelijk te helpen. De teleurstelling was groot als er toch iemand uitviel. Het aantal uitvallers was historisch laag. Toch is er ook een loper succesvol gereanimeerd. Ook zijn er meerdere mensen door de organisatie uit de loop omdat hun bleren gewoon te ernstig waren. Ook lag er een militair op dag twee aan het infuus van de ambulance. Om maar even aan te geven dat je niet zomaar 200 kilometer loopt in vier dagen.

De zaterdag voor de eerste keer de BBQ aan gehad. Eerder wilde ik niet het risico lopen om buikklachten op te lopen. Morgen spullen pakken en met een gangetje van 70 km/u langs het verkeersbord dat een maximum van 130 km/u aangeeft weer op huis aan.
Het zit er inmiddels weer op (2012) - Posted at 14:02 on 30/7/2012 by Bram@4daagse
Inmiddels weer lang en breed thuis. Ik ben nog steeds aan het nagenieten. Nagenieten o.a. van de herinneringen en van de positieve reacties van bekenden die deze blog hebben gelezen. Op de verjaardag van Sacha kreeg ik nog een bos gladiolen. Inmiddels hebben we al weer voorbereidingen getroffen voor 4daagse 2013. Nieuwe loopschoenen gekocht. Een elektrisch kacheltje en twee krukjes voor in de tent gekocht. Mooie foto gezien, besteld en ontvangen van mijzelf lopend op de via Gladiola. Verschillenden bekenden hebben inmiddels laten weten te overwegen in 2013 ook 4daagse te lopen. De zaterdag na 4daagse liep de camping vrij snel leeg. Sacha en ik hebben er een heerlijk schouwspel aan gehad. Al die mensen die afbreken, inpakken afscheid nemen en de camping verlaten. Zondag's zijn wij zelf op huis aan gegaan. Stonden we nog binnen Nijmegen aan de kant door de politie. Men dacht dat onze aanhanger overbeladen was. Al snel bleek dat dit lang niet het geval was waarna we weer verder konden rijden. "Doet u rustig aan?" "Ja hoor we gaan maximaal 75 km/uur dat beloof ik!"  Hahaha.
Thuis aangekomen alle spullen schoongemaakt en weer een plekje gegeven.

En nu dus nagenieten van allerlei beelden die door je gedachten dwalen. Van de lopers en hun gefeest maar ook zeker de mensen langs de kant van de weg. Iedereen heeft wel beelden van het gefeest in Nijmegen, Elst, Wijchen, Groesbeek en Cuijk. Maar ook veel kleinere plaatsjes spelen een belangrijke rol in de sfeer rond de 4Daagse. Bijvoorbeeld Ottersum. Een klein pest plaatsje helemaal achterin de lus die alleen de vijftig kilometer lopers moeten maken om aan hun loopafstand te komen. Op de dag dat we Ottersum passeerde was het heel regenachtig en winderig. Maar de bevolking weet van geen ophouden. Regen en wind trotsseren om de lopers welkom te heten in hun dorp. Ook in Ottersum delen de mensen langs de kant van de weg kilo's drop, komkomer en andere zaken uit. Toch wel heel welkom dat je na vijf uren wandelen een bekertje bouillon krijgt aangeboden terwijl je daar natgeregend het dorp komt binnenlopen. Zomaar. Gratis. Omdat de mensen respect hebben voor de prestatie die je als lopen neerzet. Nou ik heb omgekeerd veel respect voor deze mensen die eigenlijk de hele sfeer rond de 4daagse zo bijzonder maken. Overal in de wereld kun je natuurlijk zomaar 200 kilometer gaan wandelen verdeeld over vier dagen. Maar niet voor niets komen er meer dan 40.000 mensen vanuit 77 landen naar Nijmegen om dat daar mee te doen aan het grootste meerdaagse wandelevenement te wereld. Daar deel vanuit maken op de koningsafstand vind ik heel bijzonder. Gelukkig heb ik mij vrouw Sacha mee. Die zal absoluut zelf niet gaan lopen maar verder is ze even enthousiast. Verder ben ik blij dat ik het, met veel voorbereidingen, lichamelijk aan kan. Er zijn zoveel zaken die moeten kloppen. En alles moet je vóór je naar Nijmegen gaat uitgetest en voor elkaar hebben. Als je er in Nijmegen moet ondervinden dat je je loop spullen niet voor elkaar hebt dan is de kans klein dat je succesvol zult uitlopen. Als je alles wel voor elkaar hebt is het al ernstig zwaar. Maar de overwinning op jezelf is groot als je uiteindelijk Nijmegen komt binnenlopen tussen al dat uitzinnige publiek. En het geeft dan een goed gevoel als je geen hulp heb hoeven vragen aan bijv. mensen van de EHBO. Een mens is tot veel in staat als je echt wil. Meerdere keren heb ik behoorlijk stuk gezeten maar ik heb mezelf er ook weer overheen kunnen krijgen. Niet alleen fysiek kan het heel zwaar zijn. Maar ik heb het voor de tweede keer gehaald. Mede dankzij de geweldige ondersteuning van mijn Sacha en het meeleven van vele bekenden. Veel mensen hadden het internetadres van deze Blog en volgde zo mijn belevenissen. Alleen om die reden al was opgeven geen optie. De dood of de gladiolen. Nou voor mij was het dus weer opnieuw de gladiolen.

Volgend jaar mijn derde keer. Editie 67 en op naar de 100 ste editie.




Dag 4 (dag van Cuijk 2012) - Posted at 14:55 on 21/7/2012 by Bram@4daagse
Half drie het wekkertje een horen dat er geen regen op de tent valt. Broodje eten en ondertussen voeten in de verse tape. Bakkie roerkoffie drinken en op naar de bus. Toen ik mijn kop uit de tent stak viel mij gelijk op dat het windstil was en dat ik alle sterren aan de hemel zag staan. Het zag er dus gelijk naar uit dat het qua weer in ieder geval een mooie dag zou gaan worden. Bij de bus constateren dat er opnieuw minder mensen staan. Bij de Wedren aangekomen blijkt iedereen nog meer opgewekt dan op de andere dagen. Qua weer is het windstil, dat kun je moeilijk zeggen van de lopers. Tijdens het lopen kun je nog even wachten tot er niet iemand heel kort achter je loopt óf op een plek met harde muziek. Maar opeen gepakt bij de start op de Wedren is er geen ontkomen aan. Vanaf het startschot nam het 8 minuten voordat ik echt voor de laatste keer van start kon gaan met wandelen. De dronken studenten waren er ook weer. Het waren op vrijdag meer dan op woensdag en donderdag. Twee van hen stonden heel uitbundig te schreeuwen en te dansen. Op zich niet zo opvallend tussen de andere studenten. En toch vielen ze meer op dan de anderen, ze hadden namelijk alleen schoenen en een onderbroek aan. Eenmaal buiten Nijmegen gekomen bij het aanbreken van het daglicht zag ik meerdere ballonvaarders passeren. Tussen Overasselt en Nederasselt loop je een zaal stuk over een betonen pad tussen de gewassen door. Op zulke saaie stukken is iedereen zo met zichzelf bezig dat het eigenlijk verbazingwekkend stil is. Op zo af en toe een windje na zijn het vaak alleen de inkomende belletjes die deze rust plotseling verstoren. Vlak achter mij hoor ik een gozer zijn oproep beantwoorden. Kennelijk was het zijn kind die hem opbelde. "oh heb jij een stukje chocolade gegeven, aan een konijn?". Dat ik niet de enige was die noodgedwongen meeluisterde bleek toen ongeveer twintig man gelijk dubbel lagen van het lachen. Vlak na Nederasselt gaat de route een heel oude brug over bij Grave. Vlak achter elkaar marcheren er dan zowel Duitse als Canadese militairen. Gebroederlijk achter elkaar. Best apart als je jezelf gerealiseerd dat bij de bevrijding van Nederland de Canadese deze brug hebben kunnen veroveren van de Duitsers. Heel mooi dat dit zoveel jaar na dato gewoon mogelijk is. Nu vecht men samen tegen de vermoeidheid en de blaren. Bij Cuijk weer een groot fantastisch volksfeest. Zo massaal. Cuijk verlaat je via een door de Genie aangelegde pontonbrug. Buiten de 4daagse om heeft de bevolking van Cuijk de beschikking over een klein veerpontje. Maar voor de 38144 wandelaars die uiteindelijk op tijd de finish halen is er natuurlijk meer nodig. Vanaf Cuijk naar Mook komt er nog maar een heel klein stukje waarin je geen winden kan laten. Maar vanaf Mook tot ver over de finish is het één groot feest. Een compleet gekkenhuis. Alle lopers beginnen hun familie te bellen om te laten weten hoe laat ze ongeveer op de Wedren aankomen. Alle familie die komen binnenhalen beginnen de lopers te bellen om te vertellen dat ze door de file Nijmegen niet in komen. En soms lukt het helemaal niet meer om te bellen omdat het netwerk overbelast is. Gedurende de 4daagse hebben 1, 4 miljoen mensen Nijmegen aangedaan. Vanaf Mook tot aan de Finish is het aan beide kanten een lange rij mensen langs de kant van de weg. Tuinstoelen en party tent mee. Drinken mee. En maar spullen aanbieden aan de lopers. Laatste stukje heel veel tv camera ploegen. Mensen klimmen zelfs uit hun dakkapel om met een fles bier in hun handen op het dak te zitten om te kijken en te klappen naar de lopers. 4daagse is een heel bijzonder evenement. Mooi om meegemaakt te hebben. Geen televisie geen boek of geen verhaaltje van mij die kan echt overbrengen hoe het is om bij dit evenement te zijn geweest. Ik was enorm blij dat ik deze gelegenheid had. Qua gezondheid en omdat mijn vrouw het ook leuk vind. Zij ondersteund mij ook in dit avontuur. In Nijmegen stond ze nog even langs het parcours. Je wil niet weten wat een boost het geeft als je soul-mate daar zo op jou staat te wachten en je even omhelst. Na de finish het kruisje ophalen en dan ga ik het liefs snel naar de camping om neer te ploffen met een koud biertje in mijn hand. Ondertussen stroomde de felicitaties binnen van bekende via mail, sms, whatsapp. Dat zoveel bekenden zo met je meeleven doet mij echt goed. Samen sterk. 4daagse loop je zelf maar niet alleen. Ik dank iedereen die mij in min of meerdere mate gevolgd hebben. Hopelijk op naar 2013.
Als het aan mij ligt zijn Sacha & Bram er opnieuw weer bij.

Hoera, het is weer gelukt. (2012) - Posted at 14:25 on 20/7/2012 by Bram@4daagse
Maar vandaag geen energie om te tikken. Wordt vervolgt, en JA, wat mij betreft volgend jaar weer.

Last Page :: Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer