Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Branny de Jongh

Mijn laatste Blogje.

Posted in Unspecified
Dit is mijn laatste berichtje via mijn blog., ik ga naar huis. Vandaag en morgen ga ik afscheid nemen van de vrouwen en de kinderen. Ik ga nog even naar Namaste om gedag te zeggen en dan vrijdag morgen naar Kathmandu. .Zondag morgen om vijf voor negen gaat mijn vliegtuig. Ik ben dan s,avonds om half elf in Nederland. Loes komt me halen. Ik voel me blij en verdrietig De vrouwen vinden het moeilijk dat ik weg ga, ze komen nog eens extra naast me zitten of vragen me voor de thee.Er is een hechte band tussen ons ontstaan en daar ben ik erg blij mee. We hebben de laatste dagen veel gepraat  en ze zijn heel belangstellend over wat ik ga doen als ik weer terug ben. Ze maken zich zorgen over dat ik geen eigen huis heb om naar toe te gaan en kunnen zich niet voorstellen hoe dat gaat bij ons. We hebben ook nog heel veel lol en morgen hebben we een afscheids feestje. Ik trakteer op eten en we gaan dansen en zingen met elkaar. Ik ben bij met de tijd dat ik hier kon zijn en dankbaar voor jullie steun en belangstelling. We zien elkaar weer snel, dan kan ik jullie vertellen over mijn tijd hier. TOT IN HOLLAND!!!.

04:24 - 13/2/2008 - comments {0} - post comment


Thanga tekenen.

Posted in Unspecified
Ik ben met een kursus Thanga tekenen begonnen. Er wordt een voorstellig op kanvas getekend wat je daarna met verf in moet kleuren. Er worden in Nepal van dat soort tekeningen verkocht en ik vond het leuk om het zelf eens te doen. Ik ga s,middags een paar uurtjes. Leuk ook om mee naar huis te nemen. Het is hier prachtig weer, het ruikt al naar voorjaar en er staan al bomen in de bloei. We hebben op dit moment weinig elektriciteit. Vorige week hadden we zes uur per dag geen stroom en deze week is het verhoogt naar acht uur. Er is een staking geweest van de bussen. De kinderen konden niet naar school omdat ze elke dag met de bus gaan. Verder is het hier rustig al zie ik wel dat er overal leuzen op worden gemaakt  i.v.m. de aankomende verkiezingen eind februari. Blij dat ik dan naar huis ben ook al weet ik niet precies of het dan erg onrustig gaat worden. Henk heeft aangeboden om de boeren kool te koken samen met Loes en Karin. Gezellig om met elkaar te eten. Ik ben met m,n gedachten al veel in Holland,ook al is het goed dat het nog even duurt. De vrouwen komen nog wol tekort,ze zijn grote  sjawls aan het breien. Ik ga straks nog even wat bij halen. Afgelopen zaterdag ging de prcknick niet door, het is nu aankomende zaterdag. Ben benieuwd waar we heen gaan. We gaan met ons allen,de vrouwen en de kinderen en alle kinderen van Namaste. We zullen zien!!.

04:19 - 6/2/2008 - comments {0} - post comment


Geen titel

Posted in Unspecified
Vandaag weet ik geen titel voor m,n verhaaltje ,maar geen titel is ook een titel. Ik ben weer een paar dagen ziek geweest. Vooral overgeven en zo. M,n maag voelt nog raar maar ik heb het gevoel dat ik het ergste weer gehad heb. Het is hier nog steeds koud en het regent op dit moment. Het was heerlijk om te voelen, ik miste de lekkere geur van Hollandse bosgrond. Zaterdag hebben we een picknick met het Namaste huis. Ik ben benieuwd hoe dat wordt,het is een raar idee een picknick in de winter maar misschien schijnt zaterdag de zon weer. Verder gaat hier alles gewoon zijn gangetje. Nina heeft een keer in de week een knutsel uurtje ingelast. We hebben vanmorgen kaarten gemaakt met vouwblaadjes en stikkertjes vanuit Holland. Leuk om te zien hoe kreatief de vrouwen zijn. Verder heb ik nog niks gehoord van m,n laatste model tas, maar dat komt misschien nog wel voordat ik weg ga anders is het misschien iets voor m,n opvolgster als ze er komt. Het zou voor de vrouwen wel leuk zijn als er iemand zou komen, alleen al de extra aandacht die ze dan krijgen doet ze goed. Nog twee en een halve week en ik ga weer naar huis!!!.

09:04 - 30/1/2008 - comments {1} - post comment


Boeren kool.

Posted in Unspecified
Selma en Loes zijn weer naar huis, en ik ben begonnen met af tellen. Fijn om weer naar huis te gaan. Het is hier al twee dagen heel grijs weer en er wordt bezuinigt op stroom wat inhoud dat we zes uur per dag geen stroom hebben. Doordat de zon niet schijnt hebben we ook geen warm water. Er staan zonne kollektoren op het dak om het water te verwarmen. Ik  stel het douchen nog maar even uit totdat ik genoeg moed heb om een koude douche te nemen of totdat er weer zon is. De vrouwen zijn nog steeds aan het breien en er is zelfs een jongen die nu ook meedoet. s,Avonds wordt er op de kamers ook gebreid. Meestal gaat hier iedereen vroeg naar bed. Zonder T.V. en zonder verwarming kan je maar het best in je bed liggen. Nu de vrouwen breien hebben ze s,avonds iets te doen . Ze praten nog veel over  Loes en Selma en van de meegebrachte spullen hebben ze elke dag plezier. Ik heb nog een nieuw model tas gemaakt ,ik weet niet of hij/zij goed gekeurt wordt . Ik heb de manargers al een paar dagen niet gezien, dus is het even afwachten.Soms ben ik moe van al dat gewacht en ben ik blij dat ik besloten heb om naar huis te gaan.,ook al zal ik de vrouwen en de kinderen weer heel eg missen.                                                                                                                                                                                                                     We zijn van plan om  op maandag avond met een heel stel Boeren kool te gaan eten in het proeflokaal. Mensen die het leuk vinden om te komen zijn van harte welkom. Ik kom zondag 17 februari aan en het leek ons leuk om op maandag met ons allen te eten. Ik kijk er erg naar uit om jullie weer te zien dus ik hoop dat iedereen komt. Je kunt met Loes of met mij kontakt op nemen zodat we weten voor hoeveel mensen er gekookt moet worden.Ik ben benieuwd!!!.








 

12:08 - 23/1/2008 - comments {0} - post comment


Grijs.

Posted in Unspecified
Vandaag en gisteren is het weer hier vooral grijs. De zon komt nauwelijks door waardoor alles er een beetje somber uit ziet. Het past wel in de tijd , want het besluit om naar huis te gaan brengt ook een gevoel mee wat  bij afscheid hoort. De vrouwen vinden het erg dat ik weer weg ga. We hebben toch een sterke band gekregen in die vijf maanden. Ik ben blij  dat we nog even de tijd krijgen om aan het idee te wennen dat we elkaar straks niet meer zullen zien. We zijn met ons allen druk aan het breien, Selma heeft wol gedoneert  en Loes leert de kinderen breien. Fijn dat we hier mee begonnen zijn want de stroom valt regelmatig uit. Er is een tekort aan water waardoor er niet genoeg stroom aangemaakt kan worden. De vrouwen vinden het heel gezellig om zo met elkaar iets te doen. Ze hebben heel veel plezier en praten honderd uit. Visma is van de week ook nog even geweest,. Hij was verbaast dat ik naar huis ga. Hij heeft opdracht gegeven om twee nieuwe tassen te maken. Voor mijn idee is dat zo,n beetje het laatste wat ik ga doen., daarna ga ik me op m,n gemak voorbereiden op de reis.

08:13 - 16/1/2008 - comments {1} - post comment


Naar huis.

Posted in Unspecified
Ik kom naar huis!!! Ik heb vandaag m,n ticket veranderd en ik vlieg 17 februari terug naar Holland. Ik was al een tijdje bezig met het kijken wanneer ik wilde gaan. Als ik naar huis kom ben ik hier precies 5 maanden geweest. Ik vind het genoeg. Ik heb hier veel beleefd en een onvergetelijke tijd gehad. k,Ben benieuwd hoe jullie het vinden., maar dat hoor ik vast wel op m,n blog of via m,n  mail. Nu ga ik nog even genieten van het gezelschap van Loes en Selma.

12:09 - 10/1/2008 - comments {1} - post comment


NIEUW JAAR.

Posted in Unspecified
De eerste week van het nieuwe jaar is al weer om dus hoogste tijd om weer eens op m,n blog te schrijven. Vorige week zondag ben ik naar Kathmandu gegaan, naar Selma. Het was een barre tocht. De bus ging s,morgens om zeven uur weg.Het was erg mistig onderweg. Jammer want daardoor konden we weinig zien,en af en toe ook een beetje eng. De wegen zijn wel erg smal en er wordt hard gereden. Om half twaalf hadden we onze tweede stop bij een restaurantje. Daar kun je dan wat eten en even naar de w.c. Het duurde heel lang voor dat we geroepen werden om weer in de bus te stappen. Ik had inmiddels kennis gemaakt met een Nederlands stel , Ton en Leontine. Ton ging vragen hoelang het nog duurde voordat we weer verder zouden gaan en toen hoorden we dat er weer blokkades waren. Er was een ongeluk gebeurd en de woede was weer losgebarsten ,alles was geblokkerd en we hoorden van iemand dat het wel 24 uur kon duren voordat het weer opgelost was. Er waren mensen die hun spullen pakten en gingen lopen. Ze probeerden door de blokkade te lopen en hoopten dat er aan de andere kant weer vervoer was naar Kathmandu. Leontine wilde ook graag gaan lopen, maar Ton voelde daar niet zoveel voor. Zij waren op weg naar Nederland en hadden al hun bagage bij zich. We hebben heel gezellig gezeten en elkaar verhalen verteld over ons leven. Het werd steeds later en ontzettend koud. Om half tien s,avonds konden we de bus weer in om de reis af te maken. De hele weg was vol vrachtwagens en bussen. Je moest af en toe je ogen dicht doen, want er waren nog mensen die probeerden in te halen. We waren inmiddels allemaal behoorlijk moe geworden en het duurde niet lang of ik hoorde overal gesnurk om me heen. We kwamen om twee uur in de nacht aan in Kathmandu. Ik hoopte dat Sela niet te lang op me had staan wachten en dat ze de boodschap die ik per telefoon bij haar hotel had achtergelaten zou krijgen. In Kathmandu bij de busplaats stonden geen taxi,s meer.Leontine en Ton hadden een hotel gereserveert , gelukkig stond er iemand op hun te wachten. Ik heb gevraagt of ik met hun mee kon gaan want ik zag het niet zitten om naar Selma,s hotel te gaan zoeken. Gelukkig kon dat. Onderweg vertelde de jongen hoe mooi het hotel was met warm water en zo. Het vooruitzicht op een warme douche en een warm bed was heerlijk. Maar ja, het blijft Nepal, ik heb nog nooit in zo,n vies hotel geslapen. De lakens en dekens van m,n bed waren heel vies en op het toillet en in de douche was het niet veel beter. Na een ijskoude nacht besloten we om maar gauw te ontbijten en een ander hotel te zoeken. Selma had me verteld dat in haar hotel ook geen warm water was dus besloot ik om naar het hotel te gaan waar ik al eerder had gelogeerd. Het vooruit zicht op een warme douche was te aanlokkelijk. Ik kreeg gelukkig een prachtige kamer met een zitje en een bed met schone lakens en een badkamer met ligbad. Ik kon m,n geluk niet op . Heerlijk zoveel luxe ik heb er met volle teugen van genoten. Ik  heb Selma opgezocht en het was heerlijk om haar weer te zien. De volgende dag was het oudjaar en we hebben met Ton en Leontine afgsproken om s,avonds met ons vieren oud jaar te vieren. We hebben lekker gegeten buiten bij een heerlijk vuur. Dinsdag hebben we Loes van het vliegveld gehaald. Fijn om weer eigen mensen om me heen te hebben. Selma en Loes zijn de volgende dag naar de Moncky Tempel geweest. Ik was moe en voelde me niet echt fit dus heb ik extra genoten van m,n fijne kamer en m,n heerlijke bad.Donderdag zijn we met de bus weer naar Pokhara gegaan. Thuis gekomen was iedereen weer heel blij dat we er waren en ze vonden het heel leuk dat Loes en Selma er waren. We zijn naar onze kamer gegaan en daar kreeg ik heel veel kadootjes. Heel veel mensen hadden iets mee gegeven. Voor de kinderen kadootjes en kleren en voor mij mooie boeken  en zelfs een chocolade letter. selma had heel veel zakjes capuchino bij zich dus hebben we lekker zitten smikkelen. Wat lief dat iedereen zo aan ons gedacht heeft. De overvloed kwam echt binnen. Voor de vrouwen was er bij de kadootjes ook een doosje knopspelden met parlemoer knopjes.Een van de vrouwen  liet me gisteravond zien  dat ze ze voor de helft had ingekort en ze draagt ze nu vol trots in haar oren. Loes en Selma vinden het leuk om hier te zijn en ik geniet er ook van om weer bij hun te zijn.

09:09 - 8/1/2008 - comments {0} - post comment


Nog even.

Posted in Unspecified
Nog even en ik ga naar Kathmandu. Selma en loes komen daar aan en ik ga ze halen. Ik blijf eerst nog een dag met Selma daar, want zij komt het eerst aan . Daarna gaan we met ons drieen naar Pokhara. De kerst dagen waren goed. We hebben overdag gewoon gewerkt en de kinderen moeten hier gewoon naar school. Ik kreeg een kadootje van de vrouwen met een tekst erbij geschreven met de beste wensen voor het komende jaar. Ik heb voor hun allemaal een warme sjaal gekocht en voor de kinderen een paar sokken met wat snoep goed. Ze waren er erg blij mee. Eerste kerst dag zijn we naar Namaste geweest. Het was er mooi versiert met lichtjes en kaarsen. We kregen eerst allemaal een heerlijk stuk taart en de kinderen kregen allemaal een kadootje. We hebben gedanst en daarna met ons allen gegeten. Het was heel gezellig . Mijn werk gaat op dit moment goed. We zijn met een nieuwe tas begonnen .Met de machines gaat het iets minder,we hebben vier machines voor zeven vrouwen. Op dit moment zijn er twee stuk ,het is wel lastig om dan iedereen aan het werk te houden. We hebben met ons allen wollen pompoentjes gemaakt en ik ga als ik terug kom de vrouwen leren breien. Fijn als we iets te doen hebben waar geen machines aan te pas komen en geen elektriciteit want dat valt ook regelmatig uit. Verder is het hier rustig en het weer is overdag nog steeds prachtig. Het is vaak te warm voor een dikke trui en s,middags kunnen we nog heerlijk in de zon zitten. Dit zal mijn laatste blogverhaaltje zijn van dit jaar, maar hopelijk bloggen we gewoon verder in het nieuwe jaar!!!!.

10:07 - 27/12/2007 - comments {1} - post comment


07-09-2064

Posted in Unspecified
Het is zatedag middag drie uur. Ik ben begonnen met de Nepalese datum. Ik weet niet welneer hun  jaartelling is begonnen, maar het is wel leuk om even te melden. Bij jullie is het nu ongeveer vijf uur vroeger. Ik bedenk dat in Holland de mensen misschien nog aan het ontbijten zijn, of bedenken wat ze voor boodschappen gaan doen. Ik heb tussen de middag nog lekker in de zon gezeten. Nog even en het jaar is om. Ik kijk er naar uit. Volgend jaar weer naar Holland. Als ik terug kijk op het afgelopen jaar dan realiseer ik me wat een reuze sprong ik heb gemaakt door hier naar toe te gaan. Hoeveel dingen ik heb beleefd en hoeveel mensen ik heb ontmoet. Ook aan jullie denk ik dan. Wat is het fijn om familie vrienden en kennissen te hebben die je altijd weer steunen. In het begin heb ik veel angsten gehad over of ik nog wel terug zou komen .Gisteren zat ik in de bus en iemand vroeg me ,wat is jouw moederland? Ik vond het mooi,Holland is mijn moederland en ook mijn vaderland. Ik wil graag terug ook al heb ik het hier heel goed. Alleen al de gedachte aan het spreken in mijn eigen taal en iedereen kan je verstaan,dat voelt heerlijk. Volgende week komen Selma en Loes hier. Ik kijk er erg naar uit. Het is fijn om mijn ervaringen te kunnen delen. Ik ben blij dat ik hier ben het is een mooie ervaring.Ik dank jullie allemaal voor wat jullie mij gegeven hebben. Ik hoop op een mooie kerst voor iedereen en natuurlijk een heel gelukkig en gezond nieuwjaar. Namaste van Nepal en Branny.

10:13 - 22/12/2007 - comments {0} - post comment


Kathmandu

Posted in Unspecified
Donderdag ben ik met Fabian naar Kathmandu geweest. We moesten allebij onze visa,a verlengen. Ik ben al de maximum toegestane tijd in Nepal dus moet je naar de Nepalese anbasade voor verlenging. Het was vroeg opstaan, om half zeven moesten we bij de bus zijn. We hebben nog even snel gegeten bij ons stam eettentje de German Bakery. Ze zijn daar om zes uur s,morgens al open dus dat is fijn. De reis naar Kathmandu was mooi,we begonnen met zonneschijn maar in de bergen was het even heel mistig. Het was wel even een beetje eng maar gelukkig scheen de zon al weer snel door de wolken. Het was mooi onderweg alles was zo helder en het is hier nog heel groen ondanks de winter. Overal in de dorpjes die we passeerden lagen bergen mandarijnen. De prachtige oranje kleur was van veraf al te zien. We stopten drie keer onderweg om even iets te eten en onze benen te strekken. We hadden een goedkope bus genomen en dan is de beenruimte wel erg smal. We kwamen om half drie in de middag aan in Kathmandu. De ambasade sluit om vijf uur volgens onze informatie dus gelukkig nog tijd genoeg. We namen een taxie . Het was drie uur er kwamen drie mannen naar ons toe om te vragen of we voor een visa kwamen. Het bleek dat het kantoor al om twee uur gesloten was. Ze deden een stap naar ons toe en zijden dat als we wat meer wilde betalen ze zouden zorgen dat we in een half uur onze visa,s klaar zouden zijn. Normaal kost het tweeduizend roepies. Nu moesten we Drieduizend tweehonderd roepies betalen. Fabian zei we kunnen morgen wel terug komen maar dat vonden de mannen niet zo verstandig. Fabian keek mij aan en zei, wat zullen we doen? Ik dacht laten we maar betalen en zien dat we met visa hier weer weg komen. De rest zien we later wel. Gelukkig hadden we genoeg geld bij ons. We betaalden met gemengde gevoelens en een half uur later gingen we met onze visa,s in ons zak weer verder. We kregen nog de boodschap mee dat we voor ons volgende visa weer van harte welkom waren. Iets wat we ons wel voor konden stellen. We gingen naar een hotel in het centrum. Het was wel wat duur maar we besloten om samen een kamer te nemen zodat we de kosten konden delen. We hebben onze bagage achtergelaten en zijn eerst een heerlijke kop koffie gaan drinken. We hadden allebij een vakantie gevoel. Even weg van alles. We besloten nog wat door de stad te lopen voordat we gingen eten. We hebben allebij boeken gekocht. Ik een tweedehands dikke pil wat er wel aardig uitzag. Kan ik weer even vooruit in de soms wat lege avonden. We wandelden door de stad en kwamen terecht in een heel oud gedeelte. We waren wel wat ver afgedwaald en de stroom viel uit waardoor het wel heel moeilijk werd om de weg terug te vinden. Er kwam een riksja naar ons toe en de man vroeg waar moeten jullie naar toe? We wilden terug naar het centrum en de man beloofde dat hij ons in een kwartier terug zou brengen. We spraken af dat we honderd roepies zouden betalen. De man praatte honderd  uit en we zagen dat hij wel een heel vreemde weg nam. We vroegen er naar en hij zei dat hij ons nog iets moois wilde laten zien. Nou hij nam inderdaad de touristishe route. We gingen langs prachtige tempels en mooie gebouwen. Wij hadden de grootste lol, maar waren toch wel blij dat we samen waren als we door wel heel donkere straatjes gingen. Uiteindelijk kwamen we na een uur in het centrum. We hadden samen al afgesproken dat we meer geld wilde geven omdat het toch wel heel leuk was geweest. Tweehonderd roepies leek ons redelijk. Uit eindelijk zei de man oke, maar hij had ook nog een stel kinderen die hij te eten moest geven dus als we iets meer wilden geven !! We betaalden uiteindelijk tweehonderd vijftig roepies en namen lachend afscheid. Het was leuk. We hebben in een restaurantje heerlijk gegeten, er was een open haard. We waren hartstikke koud gewoden van onze rit, hier was het knus en warm. Om tien uur waren we weer in ons hotel moe maar voldaan. Gauw slapen want de volgende dag weer om vijf uur op voor de bus terug. Het waren twee heerlijke dagen. Iedereen was blij dat we weer thuis waren vooral de kinderen.!!!

07:51 - 15/12/2007 - comments {0} - post comment


Kontrasten

Posted in Unspecified

Maandag was een dag met kontrasten. s,Morgens kregen we de boodschap dat we die dag gingen demonstreren. Het was de dag voor de rechten van de mens. We hadden wel even wat weerstand,konden ze het niet even vragen of we wel wilden? Maar oke,de lessen gingen die dag niet door dus zijn we maar mee gegaan. De auto van Namaste zou ons komen halen, en met tien vrouwen achter in gepropt gingen we naar Mahendra Pul. We liepen mee in een stoet van zo,n 500 mensen. We kregen allemaal een bord in ons hand met verschillende teksten. Het was in het Nepalees, ik wist absoluut niet wat er op mijn bord stond maar ik ben er maar vanuit gegaan dat het iets goeds was. De tocht was ongeveer drie kilometer lang,de mananagers liepen ook mee,dat gaf wel een goed gevoel dat we er met zijn allen waren. We kwamen aan bij een groot gebouw ,daar werden toespraken gehouden. Er stonden een aantal microfoons op een rijtje opgesteld. Ik was daar nog met Nina,Fabian was onderweg afgehaakt voor haar Nepalese les. We besloten om samen weg te gaan. De toespraken in het Nepalees konden we toch niet volgen dus zijn we terug gelopen om even ergens te eten. Nina ging naar haar Nepalese les en ik ging allen naar huis. In de buurt van Dam site bleek dat de bus niet verder kon omdat er heel veel mensen op de weg stonden. Ik dacht dat er hier ook een demonstratie was voor mensenrechten. Ik ben uitgestapt en naar huis gelopen. Ik wlde graag naar het internet cafee. Het is op het kruispunt waar ik vanuit de bus de mensen had zien staan. Ik dacht dat ik er wel langs kon komen, maar toen ik dicterbij kwam zag ik dat er een kordon van politie was. In het midden stond een vrachtwagen er er lag een motorhelm op de weg. Ik kreeg meteen het gevoel er is hier iets heel ergs was gebeurd. Ik ben terug gelopen naar huis want de sfeer was zo akelig dat ik er niet dichtbij wilde komen. Ik besloot om even naar Lake site te gaan. Misschien kon ik daar even kijken of er mail voor me was. Ik ben terug gegaan met de bus. Toen ik weer in de buurt van ons huis kwam bleek dat de bus weer niet verder reed. Toen ik verder liep zag ik overal politie en heel veel mensen. Er bleek dat er rellen uitgebroken waren. De politie gooide met rookbommen en gebruikte traangas. Ik ben snel naar huis gelopen waar iedereen al ongerust was omdat ze wisten dat ik naar het internet cafee was. We hebben met ons allen op het platte dak naar de rellen gekeken. Het zag er allemaal heel grimmig uit,. We zagen dat er een politieman werd afgevoerd die erg bloede in z,n gezicht. Ik hoorde dat er twee jongens waren omgekomen bij het ongeluk en dat er zoveel woede was ontstaan waardoor de rellen kwamen. Het was vreemd s,morgens waren we met ons allen bezig voor mensen rechten en nu dit. Fabian heeft later aan haar Nepalese leraar gevraagt waardoor de rellen waren ontstaan. Hij vertelde dat als je in Nepal iemand aanrijd en er het slachtoffer wordt invalide dan moet je je leven lang voor hem betalen. Nu proberen mensen bij een aanrijding te zorgen dat het meteen dodelijk wordt. De chauffeur gaat dan voor drie maanden de gevangenis in en daar is dan alles mee afgedaan. Er wordt geen vonnis uitgesproken en er is ook geen rechtzaak. Het is een regel die wordt toegepast. Elke keer als er ongelukken gebeuren en er doden zijn breken er rellen uit omdat iedereen denkt dat de chauffeu het met opzet doet. De vogende dag was er nog overal politie en de sfeer was drijgend, ik ben maar zoveel mogelijk uit de buurt gebleven. Het weer was ook grijs en bewolkt. Gelukkig scheen woensdag de zon weer en was alles weer "normaal " op straat.

06:43 - 15/12/2007 - comments {0} - post comment


Winter

Posted in Unspecified

Bij ons is de winter ingevallen. Het is s,nachts hartstikke koud. Verlang naar erwtensoep en een kachel. Het is raar dat je hier nergens een warmte bron hebt waar je naar toe kunt gaan. We eten vroeg en dan maar een extra trui aan en vroeg onder de wol. Overdag is het overigens heerlijk weer met een stralend blauwe lucht en de sneeuwbergen op de achtergrond. Het heeft gisteravond hier een paar kilometer vandaan gehagelt. Een bijzonderheid voor Nepal.Ik heb inmiddels een model van een tas gemaakt met de vrouwen. We hebben afgesproken dat ik van 11 tot 2 les geef. Alle vrouwen hebben een tas gemaakt. Ik heb zelf stof gekocht en ze zijn er erg blij mee. Vanmiddag ga ik met MIra nieuwe stof kopen. Misschien kan ik dan morgen weer verder. Het blijft nog steeds moeilijk om aan goeie materialen te komen. Het mag allemaal niet te duur zijn, en de managers maken liever tassen van leer. Dat is hartstikke duur en het moet uit Kathmandu komen. Volgende week moet ik zelf een dag naar Kathmandu om mijn visa te verlengen. Er was eerst sprake van dat ik een paar dagen naar India moest. ,gelukkig kan het ook in Kathmandu. Ik moet daar dan wel overnachten want de afstand is te ver voor een dag heen en weer.

Afgelopen zaterdag ben ik met Fabian en Nina wezen wandelen in de bergen. We zijn eerst naar Mahendra Pul gegaan., dat is een oude wijk van Pokhara. We hebben eerst lekker ontbeten en zijn toen met de bus naar een dorp gegaan vanwaaruit we de berg op konden. Het was prachtig weer. De mensen waren bezig met hooien . De stelen van de rijstplanten worden gebruikt  voor de dieren. Het is een mooi gezicht. De hele familie is op het land. De potten en pannen staan aan de kant en er is iemand die kookt. De kinderen spelen in het hooi en de mannen en vrouwen zijn bezig om het hooi te verzamelen. Het word in een soort rollen op karren geladen. Het is soms zo hoog dat je je niet voor kunt stellen dat het niet omkiept. Bovenop zitten vaak ook nog mensen. De tocht naar boven duurde wel anderhalf uur. Het was klimmen geblazen. Ik was even bang dat ik het niet zou halen want m,n conditie is wel wat achteruit gegaan na het ziek zijn. Maar het is allemaal gelukt. Fabian wist zeker dat er boven op de berg een restaurant zou zijn dus we hadden geen eten bij ons. Eindelijk boven gekomen bleek dat niet zo te zijn,nou ja dan maar weer naar beneden. We wilden een andere weg terug nemen voor de afwisseling. We hebben wel een uur in een rondje gelopen en kwamen alsmaar niet lager. Ik kreeg een visioen van een vallende avond hartstikke donker en niks bij ons om te eten of te drinken .Natuurlijk viel dat allemaal erg mee want het was pas twee uur. Uiteindelijk vonden we een weg waar we op de heenweg ook waren gelopen. We hadden daar een winkeltje gezien dus gingen we met frisse moed verder. We kwamen lans een huisje waar een vrouw ons spontaan mandarijnen aanbood. Toen ze zag dat we er heel blij mee waren, stuurde ze haar kinderen naar binnen om er nog meer voor ons te halen. We hebben de kinderen geld gegeven en waren blij dat we even iets te eten hadden. Bij het winkeltje gekomen bleek dit inmiddels gesloten te zijn. We hebben even zitten uitblazen met onze mandarijnen en zijn toen verder gegaan. De weg tot aan de bus was nu makkelijk te vinden. Moe zijn we in de bus geploft het was inmiddels vier uur Het was een heerlijke dag, inspannend maar ik was blij dat ik nog zo ver kon lopen zonder helemaal uigeblust te zijn. Ik kreeg van Fabian een kompliment en de boodschap dat ik wat meer moest gaan eten want ik was toch wel heel dun. En dat ga ik doen.

08:05 - 4/12/2007 - comments {0} - post comment


Visma.

Posted in Unspecified
Zondag  is Visma getrouwd. We zijn er met ons drieeen heengeweest. Nina, Fabianne en ik  . Het aankleden was op zich al een hele beleving. Nina en ik droegen een Sari. Voor dat dat eens goed zat had heel wat voeten in aarde. Een van de vrouwen hielp ons. Met veel plooien en spelden zat het eindelijk op z,n plaats. Ik zal binnenkort proberen een foto op m,n blog te plaatsen. We gingen eerst naar het huis van Visma. Hij kwam uit zijn nieuwe huis, wat gebouwd is op het terrein waar zijn ouders ook wonen. Hij zag er uit als een koning. Zijn gezicht was opgemaakt met zwarte ogen en extra zwarte wenkbrouwen. In zijn oor had hij een glinsterende oorbel. Hij droeg een pak van traditionele Nepalese stof met een brede rode sjerp om zijn middel. Zijn ( nieuwe  auto stond klaar ) versiert met balonnen en slingers. Hij ging voorop en de hele stoet liep achter de auto aan. Er was een muziekkorps wat al even gespeeld had. Zij liepen ook mee en speelden een soort treurmuziek. Na ongeveer tien minuten lopen stopte de stoet en  iedereen kreeg een plaatsje in een auto. Ook waren er weer veel mannen op motoren. De muzikanten werden boven op een bus gezet en zo gingen we met z,n allen naar het huis van de bruid. Daar aangekomen was er een ritueel  voordat Visma de tuin in mocht. Er stond aan het eind van de tuin een soort baldakijn met twee stoelen voor het bruidspaar. Even later kwam de bruid. Ze zag er prachtig uit met een rode jurk aan en een rode sluier. Alles was prachtig met goud versierd. We konden jammer genoeg niks zien van de plechtigheid, er waren heel veel fotograven . Na een tijd liep de bruid joelend  het huis binnen ,gevolgd door een aantal vrouwen. Visma ging naar een ander baldakijn waar voedsel en bloemen waren neer gelegd. Hier begon opnieuw een seremonie, De gasten liepen in en uit de tuin terwijl dit bezig was. Het duurde allemaal zo lang dat we maar besloten hebben om iets te gaan eten in een tent die opgesteld was even verderop. We moesten in de rij wachten voor een buffet. Aan de ene kant was de rij voor de mannen en aan de andere kant voor de vrouwen. Het eten was lekker . Mijn darmen zijn ook weer aardig in orde dus heb ik ook voorzichtig wat gegeten. We hoorde dat de sertemonie nog heel lang kon duren dus hebben we besloten om maar naar huis te gaan.

Maandag avond zijn we naar het feest geweest,wat de hele dag duurde. Maar we vonden het wel genoeg om alleen de avond te gaan. Er waren heel veel gasten . Het feest werd gegeven in de tuin van Visma. De Namaste kinderen hebben gedanst , en er was weer volop eten. Halverwege de avond was de uitwerking van de alcohol  duidelijk te merken en werden de stoelen aan de kant gezet en begonnen de mannen te dansen. Luid aangemoedigd door de gasten. Aan het eind van de avond werd de bruidstaart aangesneden. Alle familie leden kregen een stuk in hun mond gepropt door Visma en de bruid. Wij wilden net weggaan toen we terug werden geroepen . Wij moesten ook even komen om een stuk taart te krijgen. Een speciale eer werd ons verteld. Daarna zijn we naar huis gebracht en in ons bed gedoken. Halfelf was het, heel laat voor Nepalezen.

10:07 - 27/11/2007 - comments {1} - post comment


Luchten.

Posted in Unspecified
Vandaag gebruik ik m,n blog om een beetje te luchten. Ik heb het even niet zo fijn. Ik heb een bacterie en wormen opgelopen. Voel me moe en heb soms erg behoefte aan een sterke schouder om tegenaan te leunen. Nina biedt haar schouder af en toe aan,we hebben dan weer even lol dat haalt de spanning er een beetje af. Ik heb medicijnen gekregen en ik mag geen eieren, vlees, en olie gebruiken. Ga nu wat vaker buiten de deur iets eten. Ben vanmorgen begonnen met een bord warme havermout met banaan. Ik probeer ook maar veel te drinken. Heb gelukkig een waterkoker mee gebracht vanuit Holland. Fijn om op mijn kamer een kop thee te kunnen zetten.  Verder zijn m,n lessen weer uitgesteld. Ik ben er een beetje moedeloos van. Er is wel een goeie reden want er is weer werk gekomen en dat moet natuurlijk eerst af. Tien minuten voor de les begon kwam de manarger met de boodschap dat het niet door ging. Nou ja ik heb in ieder geval tijd om uit te zieken. Zondag is de bruiloft van Visma. Ik ben ook uitgenodigd. Vrouwen moeten allemaal een sari aan. Ik kan een heel mooie zijden lenen van een van de vrouwen. Lijkt me nog wel spannend om zoiets te dragen want het is een hele lange lap die om je heen geplooid wordt. Als het maar niet los gaat !!! Maandag avond is dan het feest. Het lijkt me een leuke ervaring om het te zien.
Het is hier ook al aardig aan het winteren. De nachten zijn heel koud, maar overdag schijnt de zon weer volop. Tussen de middag kun je nog makkelijk wat verbranden in de zon. Het is heel helder. S,avonds is er een prachtige sterrenlucht. Het is nu bijna volle maan . Vooral als de stroom uitvalt s,avond is het hier heel mooi. Ik hoop jullie de volgende keer een verslag te doen van Visma,s bruiloft, dan heb ik misschien wat meer inspiratie om te schrijven. Heel veel goeds voor jullie allemaal, Namaste van Branny.

12:35 - 22/11/2007 - comments {1} - post comment


Zon.

Posted in Unspecified
Vandaag schijnt de zon weer heerlijk en we zijn gisteren naar de zonsopkomst wezen kijken in Sarangot. We moesten om kwart voor vijf s,morgens vertrekken dus dat was vroeg opstaan. We vertrokken met z,n achten in het pik donker . Het was ongeveer drie kwartier rijden naar boven. Ik zag op de kilometer teller dat we maar 20 kilometer reden zo stijl was het. We reden naar een soort van plato op z,n 1500 meter. Het was ijskoud boven. Het herrinnerde me aan Holland ik realiseerde me dat het bij jullie nu misschien ook zo koud is. We moesten ongeveer een half uur wachten totdat we de zon zagen opkomen. Er waren inmiddels wel honderd mensen op het plato. De lucht kleurde zich eerst roze,waardoor je langzaam de kontoeren van de besneeuwde bergen kon zien. Toen er een stukje van de zon zichtbaar werd begon iedereen te juichen. Binnen een kwartier was de hele zon zichtbaar. Ik heb nog nooit zo,n oranje zon gezien. Een prachtige oranje bal. Aan de rand van de berg kon je naar beneden kijken, je kon daar zien wat de overstroming had aangericht. De mensen zijn nog steeds bezig om hun huisjes weer een beetje bewoonbaar te maken. Er zijn ook hele stukken van de bergen naar beneden gekomen. Aan de rand van de berg waar wij stonden, stond een kleine hut.Ik denk zo,n 6 meter lang en 2 meter breed. Ik heb gevraagd of daar ook mensen in wonen , en dat bleek zo te zijn. Het leek mij heel naar,zo koud en zo klein. Er werd verteld dat  iemand van onze vrijwilligers een flm heeft gemaakt  over Nepal. Hij had een soort gelijk huisje gefilmt, maar dan de helft kleiner. Er woonden 9 mensen  in. Voor ons niet voor te stellen.Na een heerlijke kop warme thee zijn we weer naar huis gereden.            

Er is voor mij een nieuw programma gemaakt. Ik heb met een van de manargers gesproken en hem verteld dat ik meer duidelijkheid nodig heb ,Ik was zo moe van het wachten. Gelukkig begreep hij de boodschap en ik ga nu elke dag les geven aan de vrouwen van 11 uur s,morgens tot twee uur s,middags. Ik maak nieuwe modellen en leer de vrouwen hoe ze het moeten maken. Ik vind het een goed plan en morgen begin ik mijn eerste les. We hebben nu ook een kraampje in Pokhara op vrijdag en zaterdag middag. We delen dan ook Folders uit aan de toeristen. Vanmorgen kwam een stel uit Nederland en  mensen uit Australie om tasjes bij ons te kopen. Een goed begin. Ik hoop dat de lessen aanslaan, ik heb bijna geen materialen en het voorstel was dat ik ze dan maar van papier moest maken. Toen ik uitgelegd had dat het moeilijk was om een rits in papier te zetten kreeg ik gelukkig toestemming om een dunne katoen die al in voorraad is te gebruiken. Soms vind ik dat er te weinig gein vesteerd word bij de vrouwen. De meeste energie gaat toch naar het kindertehuis. Ik heb gezegd dat ik tenminste 1 keer per week een gesprek wil met de manarger. Ik vind dat gedobber niet fijn dus ik ben benieuwd!!

08:29 - 18/11/2007 - comments {1} - post comment


Jammer.

Posted in Unspecified
Jammer al de verhaaltjes die ik jullie in november heb gestuurd zijn niet op mijn blog gekomen. Er is kennelijk iets fout gegaan, maar ja ik probeer jullie wel weer bij te praten en hoop dat het in het vervolg wel gaat lukken. De order die we hadden is inmiddels af. Het heeft me soms wel wat frustratie gekost maar het is toch gelukt. We hebben een soort van kerstdagen achter de rug, met veel muziek en dans op straat. Leuk om te zien. Ook was er een seremonie voor broers en zusters. We zijn naar Namaste geweest en ik kreeg een  jongen aangewezen die mijn broer mocht zijn. Ik moest in een kringetje om hem heen lopen en daarbij water uit een kannetje op de grond gieten. Het beschermd hem tegen vijanden Hij kreeg een tika op zijn voorhoofd en bloemetjes over zijn hoofd gestrooid. Hij gaf mij ook een tika ,bloemetjes en een kadootje. Thuisgekomen heb ik het uitgepakt en het bleek een tasje te zijn die de vrouwen maken. Er is een nieuw meisje uit Nijmegen in ons huis komen wonen. Ze werkt voor het kindertehuis maar s,avonds is ze thuis. Heerlijk om weer met iemand Nederlands te kunnen praten. Daarna is er nog een meisje gekomen uit Zwitserland,we gaan nu met ons drieen s,morgens ontbijten ,een goed begin van de dag. Op dit moment hebben we geen werk, ik heb een aantal keren met de manargers gesproken maar het schijnt dat ze zelf ook niet goed weten wat ze moeten doen voor ons. Visma is druk met zijn aankomende trouwdag. Ik heb me al die tijd erg verantwoordelijk gevoeld voor de gang van zaken, maar de laatste paar dagen heb ik het los gelaten. Het voelt een stuk beter. Ik was vaak boos dat niemand me  een antwoord kon geven op mijn vragen. Nu geniet ik vooral van de zon en de rust .  Ik zit op het platte dak van ons huis met een mooi boek. Wat wil een mens nog meer. Voor nu groet ik jullie allemaal van harte. Het pakje van Els en Jan is inmiddels aangekomen en ook de brief van Ellen en Wim ik ben er blij mee en de vrouwen vinden de spulletjes heel leuk. Lieve groet vanuit Nepal.

06:56 - 13/11/2007 - comments {3} - post comment


Nog eens proberen.

Posted in Unspecified
Nog eens proberen om op mijn blog te komen. Heb inmiddels al drie keer geprobeert om jullie iets te schrijven maar het lukt aldoor niet .Het nog eens proberen raakt op dit moment allerlei dingen want ik loop een beetje vast in alsmaar de zelfde dingen. De taal is wel het grootste probleem. Met Mira loopt de kommunikatie niet altijd even makkelijk . Ik moet dan van alles uit de kast halen om mijzelf weer een beetje op te krikken, nog maar eens proberen dus. Ik trakteer mijzelf op af en toe buiten de deur eten en er is een nieuw meisje bij ons in huis komen wonen. Ze werkt voor Namaste en komt uit Nijmegen. We hebben het heel leuk samen en zij loopt tegen de zelfde dingen aan als ik dus proberen we elkaar een beetje moed in te praten. Ter ere van haar komst zijn we een morgen uit geweest met wat andere mensen. We moesten om vier uur s,morgens op en zijn om kwart voor vijf vertrokken voor de zonsopkomst in de bergen.We gingen eerst met de auto en daarna moesten we klimmen. Het was een leuke tocht alleen boven gekomen was het zo mistig en koud dat we van de sneeuwbergen niks konden zien. We zijn daarna nog twee grotten gaan bezichtigen. Onderweg kon je zien wat de overstroming heeft aangericht. Er zijn hele stukken van de bergen naar beneden gekomen.Soms reden we er vlak langs er was dan nog maar een heel klein randje over om te rijden. Best eng,maar ik was erg onder de indruk van het geweld van de natuur. Ik voelde me heel nietig en had ook een gevoel van respect voor wat de natuur doet.We zijn in een grot geweest waar honderden vleermuizen boven ons hoofd hingen. Het was prachtig om te zien. De grot was donker en we hadden lampen meegekregen om bij te lichten. Dat was ook wel nodig want het een grote gladde glibber boel binnen. We verbazen er ons soms over dat je hier zulke dingen gewoon kunt bezichtigen. In Nederland zouden er allerlei veiligheids maatregelen genomen worden maar hier is dat blijkbaar niet nodig. Ook rijden op de motor zonder helm,of een stel kinderen achterop en voor op de motor is hier heel normaal.Over een paar weken is het hier winter. Het is alsof de seizoenen hier het zelfde lopen als in Nederland,maar dan met veel hogere temperaturen. Ik loop nog steeds met korte mouwen en vanmiddag heb ik nog heerlijk in de zon gezeten. Ik ga maar eens proberen om dit te versturen en hoop dat het lukt. Heb overigens nog steeds geen post gekregen uit Nederland. Ik weet dat het onderweg is en ik kijk er erg naar uit! Ik zal het meteen melden als het er is.

13:08 - 31/10/2007 - comments {2} - post comment


Oranje boven!!!

Posted in Unspecified
De vrouwen hebben me geholpe mijn haar te verven. Het was al een hele klus om iets te vinden wat een beetje leek,maar het resultaat mocht er zijn KNAL oranje. ze vonden het prachtig,Mira noemde me de prinses van het centrum. Ik was zelf iets minder enthousiast dus ben de volgende dag maar op zoek gegaan naar iets wat wat minder opvallend was, redelijk gelukt ! Toch wel even fijn dat niemand me hier kent zo zie je maar elk nadeel heeft ook een voordeel. Ben gisteren naar het kindertehuis geweest. Daar was een ritueel i.v.m. het feest. Iedereen krigt dan een tika op zijn voorhoofd. Er wordt van rode poeder en yoghut een soort papje gemaakt, daar gaat dan  ongekookte rijst doorheen en daar wordt dan een plukje van op je voorhoofd gedrukt. Visma voerde het ritueel uit. Hij zat op zijn knieen op de grond en voor hem lag een kussen . Ik werd als eerste uitgenodigd om voor hem te komen zitten omdat ik de oudste ben. k,Vond het nog wel even spannend want de zaal zat vol mensen en ik was even bang dat ik iets niet goed  zou doen. Visma gaf me de tika en daarbij sprak hij een soort zegen uit voor het komende jaar. Voor ieder had hij iets persoonlijks.Het ontroerde me te horen wat hij tegen me zij. Daarna deed hij wat bloemen in je haar en kreeg je een bankbiljet. Het was mooi om te zien ,de kinderen vonden het ook heel leuk en waren heel trots op hun geld.Daarna hebben we met ons allen gegeten. Omdat  het nu vakantie is heb ik alle tijd van de wereld. Ben bezig om nieuwe kleren voor mijzelf te maken. Loop nu vooral in rokken want m,n broeken waren vaak te warm ,en vrouwen lopen hier allemaal in vrouwenkleding, welliswaar met een broek er onder maar ik voel me nu wel wat meer aangepast met een rok. Heerlijk om te horen dat jullie mijn blog zo trouw lezen, voor mij is het een stimulans om mijn ervaringen met jullie te delen. Ook de mail die jullie me sturen is voor mij elke dag weer een steun in m,n rug. Ben er hartstikke blij mee!!!! 

12:04 - 23/10/2007 - comments {0} - post comment


Dashin.

Posted in Unspecified
Bij ons zijn de feest dagen begonnen "Dashin" het is een feest van de Hindoes en als ik de rituelen volg lijkt het een beetje op het suikerfeest wat moslims in Nederland wel vieren. Gisteren ben ik mee geweest naar een Tempel waar geoffert wordt. We gingen samen met de kinderen van Namaste. Omdat er niet genoeg plaats was in de auto mocht ik mee met een jongen achterop de motor. Heerlijk was het ! Het was koud want het was 7 uur s,morgens en het ging heel hard,we zoefden over de weg met voor ons de prachtige besneeuwde bergen. Op zulke momenten zeg ik tegen mijzelf geniet ervan want dit beleef je maar een keer heerlijk  !Er is zijn verder mooie ontwikkelingen voor werk. Vorige week is Visma in ondertrouw gegaan ,ik mocht bij de seremonie zijn wat overigens op zich al een hele belevenis is.Daar was ook een broer van Mira. Na afloop is hij bij ons thuis wezen kijken en zij heeft hem verteld van de moeizame ontwikkelingen van ons werk. Hij heeft bij ons een bestelling gedaan van zo,n honderd tasjes die wij maken. Verder heb ik een gesprek gehad met een manager en hij vertelde dat we na de feestdagen een programma gaan maken. Hij kwam de volgende dag met nieuw reklame materiaal aan hartstikke goed.Deze dagen gaan we vooral relaxen en leuke dingen doen ,en daarna aan de slag. Heb vandaag overiges een stuk van een ritueel geslachtte geit gegeten,het ritueel kan je niet proeven, maar het vlees was heel lekker.!

12:43 - 19/10/2007 - comments {1} - post comment


Vervolg van het meisje.

Posted in Unspecified
Vandaag had ik een indrukwekkende dag. Het is hier bijna vakantie voor iedereen, er zijn feestdagen die vergelijkbaar zijn met ons kerstfeest. Veel van de vrouwen gaan morgen naar hun familie dus hadden we vandaag een vrije dag. Twee vrouwen ,waaronder Sita (het meisje) vroegen of ik zin had om mee te gaan naar een ander deel van Pokarah omdat ze nog wat inkopen wilden doen. Ik vond het wel gezellig om er even uit te zijn. We zijn met de stampvolle bus gegaan.Na wat boodschappen vroeg Sita of ik mee wilde naar haar huis. Ik was heel verbaasd maar heb gezegt dat het oke was. Ze kocht daarna een baby jurkje, het zag er heel schattig uit. We zijn met de taxi naar haar huis gereden. Het was echt een krottenwijk, ik was wel op iets voorbereid maar toe ik dit zag schrok ik toch wel. We kwamen in een ruimte van ik schat 4 bij 4 meter.,daar stonden twee bedden en een bank. Er lagen vier mensen op te slapen tewijl het toch al rond een uur in de middag was. Het rook er bedompt,de mensen werden wakker en groeten ons hartelijk. Een was Sita,s vader en er lagen nog drie vrouwen. Een van de vrouwen bleek Sita haar moeder te zijn,ik schat haar zo rond de 40. De anderen waren een zus en een schoonzus. Tot mijn verbazing lag er tussen haar ouders ook nog een klein kindje waarbij Sita vertelde dat dat haar zusje was. Haar ouders hadden negen maanden geleden nog een kind gekregen. Er woonde ook nog een hond twee katten en drie kippen in het huisje. De hele sfeer ademde een armoede uit die me diep raakte. Op dat moment kon ik niet begrijpen dat mensen zo kunnen leven. Sita trok het kindje haar nieuwe jurkje aan over haar vuile kleertjes , en ze straalde als altijd. Na ongeveer een half uur zijn we weer weg gegaan, buiten heb ik aan Sita gevraagt of het goed was dat ik haar vader geld gaf. Ze zei dat dat wel kon. Ik ben weer terug gegaan naar binnen en heb de vader 100 roepies gegeven, ze kunnen daar in iedergeval vandaag eten van kopen. Ik vond het heel schokkend en heb thuis gekomen nog nagepraat met Mira en Sita. Sita zei dat ze heel blij was dat ik bij haar thuis ben geweest. Het blijft me verbazen dat ze zo trots is op haar familie. Ik ben heel gelukkig dat je mee bent gegaan zei ze. Wat een vrouw!!!! Het hiusje waar ze in wonen hebben ze van Visma gekregen,en er schijnt verder nog een Engelse vrouw te zijn die af en toe geld stuurd. De moeder werkt, en de vader ging vroeger bedelen maar door zijn slechte gezondheid kan hij dat niet meer. Deze mensen zij echt arm en ik hoop dat er voor hun in de toekomst hulp komt.

12:14 - 16/10/2007 - comments {1} - post comment


Last Page Next Page
Description
Hier kun je lezen hoe het met Branny in Nepal gaat
Home
User Profile
Archives
Friends
Recent Entries
- Mijn laatste Blogje.
- Thanga tekenen.
- Geen titel
- Boeren kool.
- Grijs.
Hosting door HQ ICT Systeembeheer