Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
HARTIG HAPJE ZIELENKOTS Home | Profile | Archives | Friends
Semi autobiografisch levensverhaal in eigen vage stijl.

Sjepter 12/7/2014

 

Harde brokjes.

Hier zit ik dan weer in mijn eentje in dit donkere verlaten klotenhol. Heel mijn kop zit weer vol met vage teringzooi die ik met geen mogelijkheid plaatsen kan. Het heeft niet eens zin om de gordijnen open te pleuren of de lichten aan te doen. Dan zou ik alleen maar beter zien wat er allemaal niet is. Dus eigenlijk weer een dag zoals alle anderen in mijn depressieve leventje. Ach fuck it, ik moet iets. Half struikelend over de zooi langs mijn bed waggel ik richting de lichtknop. Bam! Licht, goeiemorgen tijd voor een nieuwe kansloze dag.

Grauwe bagger.

Wanneer ik eenmaal een beetje wakker ben start ik mijn veel te lange reis naar de koelkast, 5 meter lang zwoegen voor elke stap met mijn gare katerkop. Jippie de melk is op! dan maar een bak smakeloze Brinta met water aanmaken. Met enige tegenzin frot ik de lichtbruine substantie tussen mijn kaken door. Genieten is anders maar ja, als ik ook nog eens stop met vreten wordt het al helemaal niks meer. Eenmaal "voldaan" zoek ik zorgvuldig in mijn kledingstapel naar een passende outfit voor deze dag. Een vormloos grijs T-shirt en een spijkerbroek die niet op de algemeen bekende modieuze manier is versleten. Prima, past helemaal bij mijn gevoel vandaag. Vetgedrukte bagger in hoofdletters. Ik loop naar de spiegel en schrik niet eens meer van de wallen onder mijn ogen, die horen bij mijn "look" voortaan. Muts op…check, Jas aan… check, Neppe glimlach zodat mensen geen irritante ongemeende vragen stellen… check en nu gauw deze kerker uit. Hallo buitenwereld hier ben ik helaas weer.

Zwarte zonnestralen.

Wat je je misschien ondertussen afvraagt, waarom is deze jongen zo"n alles afzeikende depressieve cynische fluitketel? Laten we daarvoor maar een stukje teruggaan naar waar dit heerlijke feest des levens ooit begon.

Ik was vroeger altijd al "apart" of "origineel" net wat je leuker vind klinken en dat begon toen ik een jaar of 10 was er wel voor te zorgen dat ik een behoorlijk buitenbeentje werd. Thuis liepen dingen nog wel goed maar mijn orthopedische schoenen, onderbeet, scheve tanden en ver bovenmaatse leerprestaties zorgden op mijn basisschooltje wel voor de nodige probleempjes. Voor mijn gevoel ging het vrij lang nog best wel redelijk. Ik kon niet zeggen dat ik met plezier naar school ging maar het was nog wel te harden. Maar in groep 7 maakte ik iets mee wat mij voor altijd veranderd heeft. Een gebeurtenis die echt een flink deel van mijn zijn gesloopt heeft.

De bel ging dus joepie ik was uit en kon eindelijk weer naar huis toe. Eenmaal buiten zag ik een grote groep 8ste klassers voor de uitgang van het speelplein staan met de klassieke "te jong om recht te fietsen maar ik doe maar alsof ik een stoere gast ben" houding.  Naïef als ik toen nog was probeerde ik gewoon rustig langs ze af door de uitgang te lopen. Meteen werd ik tegengehouden. Wat er precies gezegd werd en hoe het exact verliep kan ik me niet herinneren. Waarschijnlijk was het geen woordenwisseling van een hoog niveau. Even later belandde ik op de grond met de gehele groep om mij heen. De eerste schop deed nog zeer, daar voelde ik nog iets bij, daar schrok ik van. Ergens na misschien wel de 20ste trap constateerde ik dat ik zowel fysiek als mentaal niet veel meer voelde. De raderen in mijn bovenkamer waren tot een totale stilstand gekomen. Mijn ziel was vertrokken en nu was het alleen nog maar een kwestie van deze situatie uitzitten tot de kleine klootviooltjes klaar waren met het uiten van hun frustraties op mij. Ik weet niet meer hoe het eindigde en hoe ik thuiskwam maar ik weet wel dat vanaf deze gebeurtenis alles in mijn hoofd overhoop gegooid was. De puzzel was incompleet en de stukjes die ik nog kon vinden lagen begraven onder een hoge flink meurende berg van totaal nutteloze schijtzooi.

Mijn schoolprestaties gingen daarna met reuzenstappen achteruit. Ik was ooit die slimste leerling van de klas waar bijna iedere gemiddelde leerling zich aan ergerde en ik kon in vrijwel elke toestand een 10 halen. Nu moest ik serieus mijn best doen om nog net een voldoende uit mijn verrotte bovenkamer te trekken. Natuurlijk zat ik nog niet op de bodem van mijn kunnen. Toen ik eenmaal op de middelbare school gepleurd werd had ik constant gezeik met zowel leerlingen als leerkrachten tot ik het volledig opgaf. Fuck it! Ik heb hier echt geen zin meer in en het is allemaal toch totaal kansloos, ik blijf wel thuis. En daar zat ik dan thuis. Geen diploma, geen werk, geen sociaal leven en een kut humeur. Lange leven het leven, toch?

Keuzes.

Er zijn 2 populaire keuzes voor mensen die geen toekomst meer zien. Keuze 1 : Uit het leven stappen. Keuze 2 : Gewoon vol gaf geven zonder aan morgen te denken. Tja gezien je dit nu leest zal je met je hopelijk gezonde verstand al hebben geraden dat ik voor de 2de optie koos. Bij de meeste mensen is hun neus een weinig gebruikte uitgang met af en toe wat groene brokken die richting vaak onschuldige omstanders getorpedeerd worden. Bij mij was het een ingang voor tja…. ongeveer alles eigenlijk. Ik was net een gulzige goudkarper. Als het paste ging het naar binnen. Simpel, doeltreffend en heerlijk ongezond. Net zoals iedere grootgebruiker werd ik hierdoor totaal iemand anders. Met mijn tot in mijn reet weggezakte zelfbeeld was dit natuurlijk alleen maar positief. Als ik maar niet mezelf hoefde te zijn dan waren de dagen nog best wel te doen. Ik was er ook serieus van overtuigd dat ik onder invloed van zooi een veel beter mens was. Mijn omgeving was het daar niet helemaal mee eens maar uiteraard had ik daar zoveel schijt aan dat het plee papier niet aan te slepen was. Ik was godverdomme jezus als ik wasted was en een werkloze sociaal disfunctionele teringleier wanneer ik weer nuchter was. Dus al er iets was wat ik moest voorkomen dan was het wel nuchter worden. Gelukkig had ik daar alle middelen voor. Het was gelukkig ook heerlijk simpel om aan "recreatieve" medicatie te komen in Nederland.
Nu mijn voorgeschiedenis ook weer iets helderder zal ik weer het heden in duiken.

De XL hel.

Weer zo"n vervelend gedeelte van de week, verplicht naar buiten moeten omdat ik mijn koelkast moet vullen. Ik stap met tegenzin in mijn huisvuil verzamelende Opel Corsakov, gooi de muziek vol open en spurt er vandoor richting de dichtstbijzijnde supermarkt. Eigenlijk zou ik echt niet moeten rijden omdat er nog best veel drank door mijn aderen stroomt, maar ja wat is het ergste wat er kan gebeuren? Hoewel ik het uiteraard niet bewust zou doen zou ik er op dit moment niet wakker van liggen als ik mijn bakkie om een boom zou vouwen. Maar ondanks mijn verkaterde kop verloopt de reis ook deze keer weer redelijk voorspoedig.

Eenmaal aangekomen bij de supermarkt ( zo"n totaal onnodig grote Albert Heijn XL ) loop ik met een vlot tempo richting de drank afdeling om vervolgens de goedkope huismerk blikken bier mijn winkelwagentje in te smijten. Het belangrijkste is al geregeld, nu nog even naar de broodafdeling en het zuivel schap. Dit zijn allemaal nog van die taken die niet echt een probleem vormen maar helaas moet het allemaal nog betaald worden. Lopend richting de kassa"s zie ik het alweer. Godverdomme weer zo"n tering lange rijen. Nu komt de belangrijke keuze. Ga ik in een van de langere rijen staan met de gemiddeld lage leeftijd of ga ik in de korte rij staan met zo"n bejaarde graftak in het midden. Fuck it, ik ga wel in zo"n langere jongere rij staan. Ik heb vandaag ook echt geen zin in lijklucht terwijl ik sta te wachten. Uiteraard is zo"n oude grafzerk sjouwer dit keer wel lekker vlot terwijl de jongere rij waar ik nu in sta bezaaid is met van dat vreselijke volk dat al bellend af aan het rekenen is. En nee, fatsoenlijk multitasken kunnen ze schijnbaar nooit dus het tempo is weer dodelijk traag. Als mensen nu niet een beetje tempo gaan maken ga ik ze dadelijk nog bekogelen met mijn pakken lang houdbare lowbudget schijtmelk. Aaargh!!! MOVE! VERDOMME! Gelukkig voor dat strontvolk in de rij weten ze het in mijn ogen juiste tempo op te pakken en ben ik net op tijd aan de beurt. Terwijl het arrogant en oppervlakkig lijkende kassakutje mijn boodschappen langs de scanner haalt wordt ik steeds zenuwachtiger. Ik heb geen idee hoeveel er op mijn bankrekening staat maar het zal vast niet veel zijn en ik zie de totaalprijs op het kassadisplay van de nep lachende supermarktmuts alleen maar verder oplopen. Gelukkig slaagt mijn risicovolle pinpoging en ben ik nu de troste bezitter van een tas vol met nog net eetbare huismerk zooi. En nu gauw weg uit deze XL hel en terug naar mijn veiligere thuiskerker.

Sociale stront.

Wat er geregeld moet worden is er geregeld. Vezels, melk en bier. Meer hoef ik echt niet te fixen. Een gebroken persoon als ik behoeft weinig onderhoud en dat komt wel goed uit gezien geld meestal niet in grote getalen aanwezig is. Dus ik kan nu eens kijken of ik vandaag toch iets boeiends kan gaan ondernemen, misschien zelfs even iets sociaals doen. Even kijken welke mensen er tijd en zin zouden kunnen hebben.

Mijn vriendenkring is geheel begrijpelijk niet erg groot omdat ik niet bepaald "likeable" en sociaal ben en met veel mensen niet overweg kan. Maar er lopen wel een paar uitzonderingen rond op deze aardkloot. Sanne is er daar een van. Een leuk meisje met een lekker aparte kledingstijl, altijd een muts op met daaronder een mooi koppie met bijna lichtgevende blauwe ogen en een licht beschadigt maar massief gouden hart. Ik ben ook al jaren smoorverliefd op haar maar dat weet ze gelukkig niet. Een eventuele afwijzing van haar kant zou de vriendschap die wij hebben volledig kunnen slopen. Vooral omdat ik niet zou weten hoe ik daar mee om zou moeten gaan. Dus ik houdt mijn bakkes maar en geniet van de vriendschap en het mooie uitzicht. Sanne is net zoals mij "apart" of "origineel", maar zij is dat op de leuke manier in tegenstelling tot mij. Ze speelt verekkes goed gitaar en ze kan zelfs nog redelijk mooi zingen, maar dat wil ze absoluut niet horen van mij of anderen. Als er iets is waar ze echt een hekel aan heeft dan is het wel een compliment. Dus uiteraard krijgt ze die dan ook vaak van mij omdat ik het toch wel leuk vind af en toe een beetje met haar te kloten. Het is misschien ook wel een beetje mijn sociaal disfunctionele manier om toch contact te kunnen maken met de mensen waar ik om geef. Ik heb best wel zin om even lekker herrie te maken met mijn maatje dus stuur haar even een berichtje om te vragen of ze zin heeft om wat te gaan jammen bij haar thuis.

Ik ben zelf een best goede drummer en repeteer 2 keer in de week samen met haar en 2 anderen in een rap metal bandje. Rap metal is al meer dan 10 jaar ontzettend uit de mode maar dat maakt het alleen nog maar leuker voor ons om te spelen. Fuck the norm, toch? Elke repetitie is heerlijk, ik kan al mijn agressie, mijn haat en verdriet volledig ventileren op mijn drumstel. Omdat ik zo vol overtuiging om mijn drumstel mep zitten mijn poten na een heftig nummer soms volledig onder het bloed, dat ziet er vrij dramatisch en ongezond uit maar het valt eigenlijk wel mee. Als ik hard en verkeerd sla dan knallen mijn knokkels vol tegen de metalen rand van mijn snaredrum aan en dan is het vaak een bloody splatterfest om het zo maar te zeggen. Maar hoewel mijn knokkels helemaal naar de tering zijn in zo"n geval is het wel rustig in mijn hoofd omdat ik alleen maar met muziek bezig ben en niet met wie ik ben, wie ik niet ben, mijn geld, mijn gezondheid of de liefdesgezeur. Ik ben tijdens het rammen gewoon een drummer, meer niet. En dat is gewoon heerlijk voor iemand die voor de rest zo"n nutteloos leven heeft als ik.

Jammen met Sanne is zelfs nog beter als een gewone repetitie. 1 op 1 met een meisje waar je van houdt bij haar thuis in combinatie met muziek. Tja… ik zou er bijna een vrolijk mens van kunnen worden. Bijna. Ping… berichtje terug van Sanne. "Hey, srry vanavond familie etentje dus kan niet". GODVERTERING! What the hell moet ik dan vandaag doen? KUTZOOI! Aargh! Fuck jou familie, pfff. Eenmaal weer wat gekalmeerd stuur ik een berichtje terug "No probl, veel plezier. Laterz". Tuurlijk is het voor mij WEL een probleem, maar doet hoeft zij niet te weten natuurlijk. Stel je eens voor dat ik zou vertellen aan haar hoe ik me voel. Als ze ooit doorkrijgt hoe gestoord ik eigenlijk ben dan wil ze geheel begrijpelijk vast niks meer met deze klootzak te maken hebben. Veel gedachten, veel gevoelens en geregel en toch weer in mijn eentje in dit klotehol vanavond. Fuck this shit!

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer