21/9/2011 - Grijs
Grijs ben ik nu. Grijs als de lucht, niet zwart, niet helder blauw. Iets, ergens ertussenin, grijs... Boos en blij, haat en liefde, mooi en lelijk. Meng alles bij elkaar en je krijgt grijs. Ik wil schreeuwen en zwijgen, vluchten en vechten, lachen en huilen, de wereld veroveren en me in m'n bed verstoppen. Ik wil terug en verder, alles en niets.
Het is grijs, niet zwart op wit, niet te herkennen, niet te begrijpen en niet mee te leven. Het is instabiel als een weegschaal, verraderlijk als onweer, kwetsbaar als een vlinder. Machteloos en ongrijpbaar als een plastic zak, gevangen door de wind onder een grijze lucht die het alle kanten op gooit, geen rust geeft en zonder zekerheid waar het zal landen.
Steeds maar dwalen, oplaaien en vervagen.
Grijs.
|
|
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link
|
14/9/2011 - error
Het wordt weer tijd voor een nieuwe blog, al zit ik nu in een dilemma. Ik weet niet goed wat ik hier nu op zal zetten. Inspiratie genoeg, dat is het probleem niet! Wat het probleem dan wel is.. Tsja, dat zal toch m'n voornemen zijn om hier zo veel mogelijk een positieve lijn weer te geven. Hoe positief ik ook begin aan een blog, uiteindelijk schrijf ik toch weer pagina's vol met frustraties en weerzinwekkende ideeën. Ik kan er nu wel aan toegeven dat er momenteel gewoon niet veel positiefs in zit (gevoelsmatig dan), maar toch ga ik er niet mee akkoord. Ik wil een leuke blog die gaat er komen ook! Nog even geduld dus...
|
|
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link
|
7/9/2011 - Eigenwijsje
Elke week geeft een van de therapeuten ons een kaartje waar een simpele spreuk op staat: een eigenwijsje. Die spreuk hoort iets positiefs weer te geven, maar vandaag wist ik niet wat ik er van moest vinden. 'Ik twijfel, dus ik wacht'. Gister heb ik een heel belangrijk en ingrijpend besluit over iets genomen, waar ik al weken over twijfelde. Ik wachtte en ik voelde me er juist heel ongelukkig onder. Aan de andere kant doet het me aan m'n studiekeus denken. Ik was er nog lang niet uit wat ik wilde studeren en toch ben ik eraan begonnen. Had ik er dan mee moeten wachten?
Overhaast beslissingen nemen is niet goed, maar soms is het toch ook beter om iets gewoon te doen? Nah, ik ben er niet uit op wat voor manier dat kaartje op mij betrekking heeft.
Tijdens een wandelingetje met een paar groepsgenoten bespraken we het bizarre effect dat de behandeling op je uitoefent. Het werkt namelijk écht en dat hadden we geen van allen verwacht. Ik was er heilig van overtuigd dat het me nooit alleen zou lukken om te ontbijten en avond te eten. Dat was een belangrijke rede waarom ik op de wachtlijst voor de kliniek sta. Maar, en hoe weet ik niet, het lukt me gewoon. op een gegeven moment zag ik alles zwart in, hier zou ik nooit meer van af komen. Het is voor mij onbegrijpelijk waarom het nu dan wel lukt. 'Wat maakt het veiliger, waarom besluit je om toch te gehoorzamen om te eten en waar is die angst gebleven? Heb ik hiervoor dan gewoon niet hard genoeg m'n best gedaan?'
Toen we weer richting ons gebouw liepen, gaven we Ursula een virtueel schouderklopje. Ze kan een ongelofelijk boosaardige heks zijn, maar eigenlijk is ze gewoon heel goed voor ons.
|
|
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link
|
30/8/2011 - breathe no more
I've been looking in the mirror for so long
That I've come to believe my soul's on the other side
All the little pieces falling, shatter
Shards of me too sharp to put back together
Too small to matter
But big enough to cut me into so many little pieces
If I try to touch her
And I bleed
I bleed
And I breathe
I breathe no more
Take a breath and I try to draw from my spirit's well
Yet again you refuse to drink like a stubborn child
Lie to me, convince me that I've been sick forever
And all of this will make sense when I get better
But I know the difference
Between myself and my reflection
I just cant help but to wonder
Which of us do you love?
And I bleed
I bleed
And I breathe
I breathe no more
|
|
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link
|
30/8/2011 - STORM
Eigenlijk heb ik het hele weekend er naar uitgekeken om hier weer te zijn. Je eetstoornis kan hier gewoon niet de baas zijn. En als hij z'n boze kant laat zien kan die niets uitrichten en in de groep kun je hem met z'n allen weer uitschakelen. De structuur geeft zo veel steun, op momenten dat je moet eten en daartussen ook. Op 1 avond na heb ik afgelopen week niet gebraakt en ook geen eetbuien gehad, simpel doordat ik m'n lichaam nu op een normale manier de kans geef om honger en verzadiging te uiten.
Waar ik totaal nog geen vrede mee kan sluiten en wat er helaas wel mee gepaard gaat is het aankomen. Al moet ik erbij zeggen dat ik deze week een halve kilo ben afgevallen (hehe), maar de storm die ik vanbinnen voel is gigantisch, daarbij vergeleken is Irene een regenbuitje. Het is misschien niet leuk om aan jullie te vertellen, maar ik moet mezelf elke dag uitschelden, kleineren, beledigen, haten... M'n eetstoornis zegt dat ik een vreetzak ben, een ongecontroleerde, ongedisciplineerde, zielige mislukkeling. Elke boterham maakt dat ene deel in mezelf razend. Het voelt als een kille, donkere, ijzersterke hand die je bij je keel grijpt en je midden in je gezicht schreeuwt dat je alles aan jezelf verpest. Ze zegt dat je nog beter dood kan zijn dan dik.
Kun je je voorstellen dat dit zo sterk en beangstigend is dat je wel moet gehoorzamen? Het feit dat ik nu gezond eet maakt me dus enigzins rustiger en opgelucht, maar wat je ook aan de buitenkant ziet, ik voel me nog verre van gelukkig. De ketens staan zo strak gespannen dat er niets maar dan ook niets 'gelukkigs' aan lijkt te zijn. Ik ben constant gestresst, nerveus, gefrustreerd, ongerust, uitgeput en ik stop het ook constant weg. Tegen jullie praat ik, lach ik, vertel ik soms uitbundig wat ik allemaal moet doen bij therapie. Maar, en ik weet zelf ook niet goed waarom, wanneer ik alleen ben en die gevoelens vrij laat, dan kan ik alleen maar huilen. Het uiten van gevoelens en zaken die me dwarszitten vind ik heel moeilijk en hoe slechter ik me voel, hoe minder ik het zal doen. De cirkel blijft zich dus steeds intact houden en versterken. En ja, ik maak het mezelf er alleen maar lastiger mee.
Vanmiddag ga ik m'n eerste video laten maken. Eerst in kleding en daarna in ondergoed word je aan alle kanten gefilmd en dit ga je met de therapeut en met de groep bekijken. Ik ben er enorm zenuwachtig voor, vooral als ik het aan de groep moet laten zien. Ik schaam me kapot voor m'n lichaam, ik kan er niet eens zelf naar kijken, laat staan dat anderen dat doen. Tsja, het is natuurlijk de bedoeling van de therapie dat je jezelf wel gaat waarderen. Ik ben in ieder geval blij dat de winter er aan komt, dan hoeft niemand te zien hoe ik m'n broeken uit groei.
Omdat ik nu een halve kilo ben afgevallen, moet er nu een kilo bij (elke week moet je een halve kilo aankomen tot je op je minimum zit). Het is al moeilijk te accepteren dat ik moet aankomen, maar een kilo gaat me echt te ver.
Ik ben op het moment een beetje in een pesthumeur. Zou heel graag willen sporten, maar ook dát mag al niet. Godsherejezusklereteringkrebstyfus, danku.
|
|
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link
|
26/8/2011 - Het gras is groen, de lucht is blauw...
Af en toe, maar een paar uurtjes per week, zijn we weer even kleutertjes die niets hoeven te kunnen en niets moeten. Beeldende therapie bijvoorbeeld. Je komt een lokaal binnen dat gelijk doet denken aan je oude handvaardigheidlessen, maar dan zonder een grijze, naar zweet stinkende bebaarde zweefkees, die zich enorm aanstelt en doet alsof er daadwerkelijk iets te leren valt. Nee, je mag helemaal zelf weten wat je maakt en alles wordt gewaardeerd. Wil je een sok breien, een zo lelijk mogelijk schilderij maken, of gewoon een beetje knippen en plakken? Vooral doen. Heerlijk.
Ik ben ook blij met m'n witboek, een onderdeel daarvan is het goedboek. Elke dag schrijf je daarin iets op waarvan je vindt dat je het goed hebt gedaan. We móeten dan weliswaar iets opschrijven, toch zit er totaal geen druk achter. Het gaat er namelijk niet om dat je iets goed moet doen, desnoods schrijf je op dat je het goed van jezelf vindt dat je een schone onderbroek aan hebt gedaan. Het klinkt allemaal zo pussy, zo kinderlijk, zo.. ja.. alsof we niets kunnen. Maar soms is het heerlijk om iets te doen dat werkelijk niets voorstelt, want erin falen zal je in ieder geval niet.
Het witboek zelf is bij wijze van spreken je eigen teletubbieland. Alles waar jij blij van wordt en wat je leuk vindt, plak en schrijf je er in. Die van mij is nu natuurlijk nog leeg, maar de boeken van m'n groepsgenoten ontploffen bijna van de kleuren, foto's, plaatjes, veren, stickers, linten, noem maar op. Misschien vraag je je af waarom het allemaal zo huppelknuffelblij moet zijn, maar als je standaard al alles zwart inkleurt en geen goed woord over jezelf weet te zeggen, voelt het letterlijk als een verlichting om je aandacht hier eens op te richten.
Vandaag hebben we een warme maaltijd gegeten in de kliniek. Elke week moeten twee van ons boodschappen doen en koken. Therapeutisch gezien wordt het gewaardeerd als er dan iets uitdagends op tafel wordt gezet, heel fijn. Het uitdagende aan de maaltijd was tiramisu als dessert, die ik godzijdank nog niet hoefde te nemen, omdat ik nog bezig ben met het opbouwen van m'n menu. De pasta die ze hadden gekookt was wel te doen, maar ik hou het toch liever bij het normale dagritme. 's Middags warm eten betekent vanzelfsprekend 's avonds boterhammen en dat klopte totaal niet. Het is dan ook niet zo goed gegaan, hehe...
|
|
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link
|
24/8/2011 - Day 2
Dat je van zitten en luisteren zo moe kunt worden.
Ik ben halverwege m’n tweede dag en ik voel me als een zombie. Het lijkt alsof ik hier al weken zit en alsof ik de mensen om me heen al heel lang ken. Niet gek ook natuurlijk, je leert in twee dagen meer over ze dan je bij de meeste mensen in een jaar nog niet eens te weten zou komen. Ondanks de vermoeidheid en de lichte irritatie die ik nu voel, ben ik wel tevreden. Ik voel dat deze therapie en deze plek een goede keus zijn geweest. Het is een veilige plek, iedereen eet ongeveer hetzelfde en op hetzelfde moment en je steunt elkaar erbij. Vergeleken met die ene keer per week therapie bij Novarum, is dit echt een plek van vertrouwen en iedereen is super gemotiveerd om te genezen en niets in de weg te laten staan. Er zijn nu gewoon geen excuses om niet te eten, of om te compenseren of te braken. De regels zijn hard, maar ik voel me nu zo enorm gesteund en veilig dat het voor het eerst mogelijk lijkt om uit m’n eetstoornis te komen. Ik kijk er zelfs al een beetje naar uit om te eten, omdat Ursula me beschermt. Ik hoef me eindelijk niet meer alleen zorgen te maken, of voor mezelf te beslissen. M’n gedachten hoeven niet meer geheim te zijn, m’n angsten worden eindelijk tegengewerkt.
Ik heb nog een hele hele hele lange weg te gaan en al het praten en luisteren zal me uiteindelijk wel de strot uit komen, maar ik weet gewoon dat het nu goed is. Eindelijk.
|
|
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link
|
22/8/2011 - the Beaver
Ik heb de film ‘the Beaver’ gezien. Een depressieve man, Walter Black, die z’n leven beetje bij beetje ziet afbrokkelen, vindt een handpop en leert via die handpop te communiceren. De film fascineerde me. Ik herkende zo veel dingen die ik op dezelfde manier beleefde of waarin ik op dezelfde wijze zou handelen. Het is heel knap dat mensen in staat zijn zo goed een leven na te bootsen, met alle gevoelens en gedragingen, waar ze zelf geen ervaring mee hebben gehad. Al is het van de hoofdrolspeler Mel Gibson wel bekend dat hij z’n minder positieve buitjes kan hebben. Eigenlijk al vanaf het begin voelde ik herkenning. De manier waarop hij door z’n huis liep, rusteloos, brandend van verlangen om iets maar dan ook iets te doen, en toch ook zo doodop dat elke gedachte, elke poging te veel gevraagd is. Wat doe je ermee? Je bent je er zo van bewust dat je anders bent dan je was en dat je zelf je enige hindernis bent, maar je kunt niet anders. Je zit zo vast in je hoofd, dat je niet eens de ruimte hebt om goed om je heen te k ijken, om andere mogelijkheden te zien. Zijn ze er voor jou dan wel? En waar? En hoe? Wie kan me helpen er te komen? Of moet ik het zelf doen? Nee, dat kan ik niet… En door de uitzichtloze ellende plof je weer neer op je bed.
The Beaver zelf is voor hem natuurlijk een nieuwe ‘ik’, een masker om achter te schuilen. Dat masker zet je op als je niet weet wat je met de emoties moet doen die je op dat moment voelt. Het zijn er zo veel en zo sterk dat je onmogelijk je aandacht kunt vestigen op de buitenwereld. Je wordt je gedachten in gesleurd, bent niet bereikbaar, kunt niet meer voelen, het is gewoon te veel. Op zo’n moment moet die ‘reserve ik’ wel in worden gezet om de gesprekken te voeren, om te reageren op de mensen om je heen. Ookal voel je geen emotie, ookal is je lach nep, ookal lijkt het alsof je naar jezelf kijkt als een buitenstaander. Het is beter om je buitenwereld niet te laten zien hoe ellendig en in de war je je echt voelt. Ze zullen het toch niet begrijpen of je op de verkeerde manier proberen te helpen. Daarnaast is het ook een poging jezelf te beschermen tegen je wirwar van gedachten en bovenal tegen de waerheid. Er voor uitkomen dat het niet goed gaat, is bijna zwaarder om mee te leven dan met het continue toneelspelen.
Door the Beaver was Walter in staat z’n gezin weer te laten lachen, om hen ook nog iets anders te geven dan die hopeloosheid. Het moeilijkste van zo’n psychische ziekte is namelijk dat je al je dierbaren er genadeloos bij betrekt en dat je jezelf dat zo makkelijk kunt verwijten omdat het immers jouw eigen verzonnen gedachten zijn die je zo hebben gemaakt. Hoe zwaar het ook is, je kunt je dan beter groot houden. Huilen doe je als je alleen bent, gedachten vertel je alleen aan jezelf.
Op het einde van de film begint hij weerstand te voelen tegen z’n toneelstuk, z’n leven blijkt er toch minder goed op te draaien dan hij dacht en het maakt niemand écht gelukkig. Z’n vrouw probeert hem wanhopig foto’s uit het gelukkige verleden te laten zien; ‘je wilt toch ook weer dat het was als toen?’
Maar het is niet zo dat je depressief wíl zijn. Mijn god, je zou er alles, echt alles voor geven om gelukkig te zijn en een normaal leven te leiden, maar het gaat nou eenmaal niet. Het lijkt zo makkelijk, maar die stap die voor een buitenstaander zo klein lijkt is in je hoofd eindeloos groot en onmenselijk ver weg. Je wilt echt wel, niet alleen voor jezelf, maar ook voor hen. Want je voelt je zo schuldig dat je ze pijn doet.
Wanneer Walter probeert van the Beaver af te komen, blijkt hij er niet meer toe in staat te zijn. Die persoonlijkheid is zo erg de zijne geworden dat ontkomen onmogelijk is. Uit pure wanhoop zaagt hij de handpop met arm en al van z’n lichaam af.
Ik heb ook zo vaak het gevoel gehad dat ik ‘dat zieke’ uit me wilde trekken, het van me af wilde scheuren, als onkruid tussen de tegels vandaan. Het maakt je zó gek, zo moe, zo gefrustreerd. Er zit iets in je, je háát het, je wilt er van af, maar het lukt maar niet. Alsof er een spin in je hoofd zit die in z’n web al het goede heeft gevangen en het vervolgens met z’n gif kapot maakt. Haal het uit me!! Kon je het maar uit je trekken, was het dan maar weg. Was het er maar nooit geweest.
Nadat Walter gescheiden was van ‘the Beaver’, ging hij opnieuw in therapie en hij kwam er weer bovenop. Ook ik weet dat er aan het eind van de tunnel licht schijnt en uiteindelijk zal ik er komen, dat weet ik zeker.
|
|
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link
|
21/8/2011 - Renee = Herboren
Ik heb al m'n oude blogs verwijderd. Van nu af aan ga ik schrijven over m'n ervaringen bij de deeltijd- en klinische behandeling bij Ursula. Ik hoop dat ik alleen maar een stijgende lijn weer kan geven in tegenstelling tot de blogs die hier voorheen op stonden. Ik ga straks naar Leiden, naar Bob, en daar blijf ik ook tot m'n eerste dag bij Ursula. Het betekent al een klein beetje een afscheid van het leven dat ik tot nu toe heb geleid, aangezien vanaf dinsdag de reset knop wordt ingedrukt en ik woensdagavond pas weer achter deze laptop zit. De betekenis van m'n naam is herboren (volgens mij moet je dan terug tot de romeinse tijd, maar dat doet er natuurlijk niet toe), wel typisch toch? Ik denk dat ik niet kan zeggen dat ik vanaf nu 'herboren' zal zijn, maar wellicht al wel in de 'remake'. Het is in ieder geval wel m'n bedoeling, ik wil helemaal opnieuw beginnen. Ik wil m'n eigen keuzes maken en me door niemand laten beïnvloeden. Maar bovenal wil ik weer gelukkig zijn. Gelukkig met mezelf, m'n lichaam, m'n kunnen en niet kunnen en met het feit dat je niet alles kunt controleren en dat het ook niet hoeft. Maximaal 9 maanden zal de behandeling gaan duren... Dat is rond eind mei. Misschien, wie weet, ik hoop het echt, kan ik dan zeggen dat ik herboren ben. x
|
|
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link
|
|
About Me
Blog over Boulimia
Friends
|
