Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

busymom

Het huwelijk op springen

17:40, 13/2/2013 .. 0 comments .. Link

Nooit gedacht dat een puber zo'n ontzettende wig zou kunnen drijven... maar kennelijk kan het.

Zoonlief, 16 jaar en flink in de problemen op school is niet uit mijn buik geboren maar woont wel bij ons. Destijds was ik er blij mee maar in de loop van de jaren werd het een steeds grotere bron van ergenis tussen manlief en mijzelf.

Al vier jaar is school een lijdensweg en hoe ik ook probeer om man en kind daarin andere methodes aan te geven, het wil nooit werken. Als vader vraagt "hoe gaat het op school?" zegt zoon standaard "goed". Hoe gaat het met je huiswerk? Ook dat gaat standaard goed. Gecontroleerd wordt er niets. Ik moet daar steeds weer op wijzen totdat ik het zat word en dan laat ik het ze samen uitzoeken wat me dan ook al niet in dank wordt afgenomen. Als ik niets zeg dan is dat niet goed maar als ik wel wat zeg, levert het altijd ruzie op. Bij de gezamenlijke kinderen speelt dit in het geheel niet...Go figure...

Schoolkeuze maken was ook al zo'n dillema. Ik heb keer op keer hints gegeven dat manlief daar ook actief naar moet blijven vragen want voor je het weet, kun je nergens meer terecht en heb je alle open dagen gemist. Meer dan een vraag van vader aan zoon kwam het dan niet en manlief dook weer in zijn "nixbox". Hier werd het standaardritueel: "manlief, weet je zoon nu al wat hij wil gaan doen?" Verder als "ik zal het hem eens vragen" kwam het dan vervolgens niet. Dan kwam zoonlief thuis en werd er inderdaad gevraagd: "zeg zoon, heb je nu eigenlijk al nagedacht over je toekomst". Waarop zoonlief dan standaard zei: "maar ik weet niets" en daarmee was de kous dan doorgaans zo goed als af.

De tijd van de open dagen kwam eraan en de eerste ronde was al voorbij dus toch maar weer opnieuw aangeven tegen beter weten in. Hetzelfde ritueel werd herhaald met als enige toevoeging "dan moet je daar toch eens snel over gaan nadenken want de open dagen zijn niet eeuwig". Wederom volgde er niets dus heb ik toch maar weer lopen googlen tot ik een ons woog en ten koste van al het andere wat ik had moeten doen. Een heel mooi lijstje was het resultaat en van het lijstje zijn we er naar twee toegeweest. De eerste bleek een hit, de tweede een flop. Voor hem dan.

Op de open avond van school 1 (welke ten koste ging van dochterlief's verjaardag) stond zoon er zeer ongeïntereseerd bij. Een masker dat weet ik maar toch, het zet wel een bepaald beeld weer. Vader stelde geen vragen dus deed ik dat maar met als gevolg dat  er meer met mij gepraat werd dan met hen terwijl het om zoonliefs keuze ging.

Ondertussen waren de tussenexamens net geweest en de cijfers druppelen binnen. Teleurstellend ten top met als extra minpunt dat hij het voor elkaar heeft weten te krijgen om geschorst te worden voor engels). Volgens hem was het weer helemaal niet eerlijk en natuurlijk lag het weer niet aan hem. Dat is natuurlijk intussen ook al een standaardprocedure bij hem. Maar ik had de leraar van school aan de telefoon gehad, zijn mentor en die legte haarfijn uit wat er was gebeurt. Uiteraard bleef zoonlief ontkennen waardoor ik in woede ontstak. Hoe haal je het in je hoofd denk ik dan om in je examenjaar geschorst te worden.

Vader komt thuis, ik sein hem gelijk in, zoon zit erbij. Ook nu trekt zoon steeds door het gesprek heen en vader behandeld mij alsof ik gelijk sta aan Jordy door te zeggen "en vertel nu eens jouw verhaal". Als hij dat doet (het is immers verre van de eerste keer) schiet het bij mij in het verkeerde keelgat. Ik zeg maar weer eens een keer dat ze het dan maar samen moeten uitzoeken. Nou daarop krijg ik natuurlijk ook weer reactie... het is ook nooit goed! Enfin, ik heb ze laten begaan. Vrijdags moesten we op school verschijnen (wederom heb IK er weer werk voor moeten laten schieten).

Nou daar lieten we dus Jordy zijn zgn. kant van het verhaal doen en daarin werd het geheel al ernstig afgezwakt dus maakte me al inwendig heel erg boos. Ik bleef echter rustig. De mentor maakt duidelijk dat het nu toch echt klaar is met wat ze kunnen accepteren op school en dat het ernaar uit ziet dat hij zal gaan zakken ondanks zijn schorsing. Gelaten laat hij het over zich heen komen. Bij de paarden zou ik dat een RBI (Right brained introvert) actie noemen. Ondanks mijn boosheid kan ik me goed verwoorden en zeg dat ik niet erger teleurgesteld kan worden in hem en dat ik me kapot schaam voor zijn acties die op meer mensen effect hebben dan alleen op hem. Er wordt geopperd om op de dinsdagochtend eerste uur naar school te komen om dan bijles te hebben buiten de klas voor engels. Dat lijkt alle betrokken een goed plan en vader roept nog "nou daar gaat je uitslaapochtend". Het lijkt door te dringen... Hij beloofd meer inzet te tonen. Dat weekend strijk ik met mijn hand over mijn hart en zijn vriendin mag langskomen en blijven slapen. Stomme beslissing blijkt achteraf...

Want het bleek allemaal niet van lange duur... Dinsdagochtend ligt hij nog heerlijk in bed om 8.00 uur dus ik roep hem eruit. Boos kijkt hij me aan en ik zeg nog "je hebt het eerste uur op dinsdag niet meer vrij weet je nog?" Daarop krijg ik te horen dat dat niet waar is en dat hij nu toch al te laat is dus ach... Ik word op dat moment woedend. Ik zeg m dat dit precies is waarom het allemaal fout loopt. Die inzet. Hij geeft een grote bek en dan slaan de stoppen door bij mij. Ik schreeuw dat we hadden afgesproken dat hij op dinsdagochtend het eerste uur op school zou zijn en dat hij maar gewoon naar school gaat en kijkt of er nog iets te doen valt. Hij geeft wederom een grote bek en ik schreeuw hem toe dat hij zijn grote bek moet houden. Netjes is het niet maar mijn ergenis is ten top gestegen. Ik zeg ook nog dat hij niet moet verwachten dat zijn vriendin kan komen die avond.

Als ik beneden verder ga met de andere kinderen (we hebben er immers 4) hoor ik m al bellen met zijn vader. Zo achterbakse actie en vader trapt er in. Een paar uur later krijg ik nl. telefoon met de vraag waarop alles sloeg. Verhit als ik nog ben (al had ik mijn ongenoegen al enigzins geuit op facebook) probeer ik door te dringen tot vader die vast blijft houden aan het stukje "nee er is geen afspraak op dinsdagochtend". Het lukt niet, ik ben te boos en ik voel me verraden door hem. Hij kiest wederom de kant van zijn zoon. Wederom staat hij wéér niet achter mij. Iets in mij knapt en ik roep dat hij het bekijken met zijn "#$$#%%zoon" en hij hangt op. Dat maakt me nog kwader dus ik bel terug en spreek zijn voicemail in dat het hem zal bezuren. Ik voel me in de hoek bij het vuil gezet door zowel zoon als vader en dat pik ik niet.

Vervolgens belt hij terug en eerst druk ik hem twee keer weg en besluit dan toch te luisteren. Weer loopt het gesprek fout. Ik kan maar niet doordringen dat die afspraak er wel degelijk is maar alleen niet zo vast als dat het een verplichting is. Ik krijg niet de mogelijkheid om te zeggen dat dit natuurlijk het minst slimme is voor zoon om te doen. Wederom hangen we verhit op. Ze zoeken het maar uit denk ik dan en ga wandelen met de honden want ik moet afkoelen. Ik snap het echt even allemaal niet. Intussen snappen mijn vrienden op facebook wel hoe het werkt en steunen me ondanks dat het natuurlijk slechts facebook is.

Als manlief thuis komt, spreken wij niet. Hij gaat naar bed om even een uurtje te slapen en ik kom kort daarop erachter aan. Ik moet immers 's avonds nog werken en deze dag heeft zijn tol geïst. Als ik wakker wordt en naar de winkel wil gaan vraag ik hem om geld over te maken. Hij gebied mij kaas mee te nemen. Krak...weer een stuk van mijn hart af. Hij is goed op weg om alles af te breken...

Ik haal de boodschappen en kwak ze bij thuiskomst op tafel. Heel kinderachtig heb ik weinig kaas meegenomen. Verder zoeken ze het maar uit en ik ga werken. Bij thuiskomst zijn we nog steeds niet on speaking terms en ik berust er in. Het doet me eigenlijk niet zo veel meer. Er is zoveel kapot gemaakt de afgelopen 18 uur...

En dan vandaag...ik breng dochter naar school en merk dat bij thuiskomst de fiets van zoonlief nog staat. Volgens mij had hij al op school moeten zijn. Dat blijkt te kloppen als ik kijk op de site van school. Geweldig...not. Boos om weer zo'n dag met minimale inzet plaats ik een berichtje op facebook hoe geweldig zoonlief bezig is. Dat ziet manlief en die ontsteekt weer in woede en belt mij op. "Moet alles op facebook?" snauwt hij mij toe. Ik zie er geen kwaad in en ik zeg dat ik het wel mee vind vallen. Iedereen plaatst dergelijke berichten over de kinderen. Ik heb dat ook al eerder gedaan over de andere kinderen en dan krijg ik ook geen commentaar. Maar dit ligt weer eens gevoelig want dit betreft natuurlijk weer zoonlief.

Ondanks mijn woede blijf ik rustig, het is een ijzige rust en ik verbaas mezelf. Voel me compleet onverschillig denk ik. Ik weet het eigenlijk niet. Ik weet niet wat ik wil en ik weet eigenlijk niet wat ik met de hele ontstane situatie moet of zelfs maar wíl. Wil ik hier blijven?  Wil ik weg? Wil ik met hem door? En onder welke voorwaarden dan? Ik weet het allemaal niet meer. Ben boos, heel boos. Ik vind het zo kinderachtig wat hij doet. Zo'n enorm gebrek aan enige vorm van respect en liefde voor mij. Ik ben verworden tot een ding voor mijn gevoel. Handig om in huis te hebben en zo onmisbaar als een stofzuiger...het is geen mooi ding maar het is nuttig om schoon te houden.

Dan verschijnt er op zijn facebook een tekst dat hij op facebook heeft moeten lezen dat alles over is. Gek zeg want dat heb ik echt nergens geschreven en ik vraag me af waar zijn levendige fantasie vandaan komt. De tekst die hij er neerzet impliceert kennelijk volgens enkele van zijn zgn. vrienden (mensen die je nooit spreekt en nooit reageren) dat hij zelfmoord wil plegen. Ze verklaren zich ongerust te maken. Grappig zo'n digitaal tijdperk...ineens raken menen uit een heel ver verleden kennelijk dermate betrokken dat ze zich zorgen maken. Ik besluit niets te reageren. Wil hier niet aan meedoen. Ik sms hem dat ik dit de overtreffende trap vind en dat ik slechts oppervlakkige puberinfo gaf en dat hij daadwerkelijk dingen meldt via facebook die ons aangaan en dat als hij wil praten, dat hij dat dan face tot face moet doen en niet via de telefoon of facebook. Ik hoor er niets meer op terug.

In een uiterste poging stuur ik hem het nummer van marco borsato over "wat zie je als je me aankijkt". Ik wil weten wat hij voelt want misschien hebben we dan ofwel een opening ofwel juist niet. Maar er gaan nu beslissingen genomen worden.

Een paar uur later komt er een nieuw bericht van hem op facebook dat hij het allemaal gewoon even zat is en het liefst op een onbewoond eiland wil wonen. En dan word ik weer boos. HIJ zit erdoorheen??? Wel goffer de goffer! IK ben het die hier alle verantwoordelijkheden draagt voor de kinderen. Hij doet geen reet op dat vlak. Hij zit iedere dag al in zijn nixbox als hij thuis komt van zijn werk. Of hij ploft voor een anderhalf uur in zijn bed of hij ploft op zijn stoel en komt er dan gewoon niet meer uit. Waar haalt hij dit lef vandaan? De vrienden van hem die niet weten wat er speelt betuigen hun steun aan hem en ik zwijg nog steeds in alle toonaarden. Ik ga ze geen voer geven. Mijn broer geeft aan te denken wat er aan de hand is maar ik vraag het me af. Hij vraagt bij mij in ieder geval niets na. Ineens word ik plat gewhatsapped door gezamenlijke vrienden met de  vraag wat er aan de hand is. Ik leg het uit en ze snappen het. Het gros geeft aan dat ik moet blijven knokken en ik vraag me af voor wie, waarvoor en hoe lang nog.

Want weet je...IK ben moe, IK ben moegestreden, IK zit erdoorheen, IK heb een burnout, IK ben er klaar mee en als iemand het verdiend om op een onbewoond eiland te zitten...dan ben IK dat. Maar hey...niemand vraagt ooit hier in huis hoe het met MIJ gaat en wat IK ergens van vind... Niemand die zich bekommert of IK het allemaal nog wel wil of kan of wat dan ook. Niemand... Ik kan niet meer...vind het zo genoeg geweest.



The storm whitin me getting out

03:05, 22/1/2013 .. 1 comments .. Link

Er zijn van die dagen

Waarop iedereen alles aan en van je wil vragen

Mama dit, mama dat, het gaat maar door

Ik wil zus en ik wil zo, hoe lang nog, mamaaaa! is alles wat ik hoor

En ondanks dat ik van die kleine Balkjes hou

Is het wel zo dat ik veel voor een klein beetje rust geven zou

 

Want soms kan ik er even niet meer tegen

Die hele “ik wil, ik moet, hoe lang nog mama?” regen

De laatste die dan nog zegt “maar dit is alles wat ik vraag?!”

Krijgt dan uiteindelijk de volle laag

Ik voel me zo ontzettend opgejaagd om ieder te bieden wat hij/zij wenst

Ondanks dat het aan mijn einde van mijn kunnen grenst

 

Combineren doe ik van alles en dat noemt men multitasken in deze jachtige tijd

Maar raak mezelf daardoor steeds iets meer van mezelf kwijt

Hoe hou je het vol?

Ze maken je toch helemaal dol?

 

En ja, dat is waar dus ik dacht ik doe verstandig

Maak voor iedereen een takenlijst…lekker handig

Wat een kritiek bracht dat toch teweeg

Omdat iedereen ineens ook een vaste taak kreeg

 

Het is gewoon zo dat ouders dat doen werd zo ongeveer gezegd

Maar uiteindelijk zegevierde het recht

Want na nog verdere uitleg verteld dat iedereen zijn verantwoordelijkheden heeft

En dat dat juist voor iedereen duidelijkheid en ruimte geeft

 

Een mijlpaal brak aan

Ze zouden erachter staan

Maar op dag één…

Loopt het al mis…meteen

 

Fijn die afspraken die je met iedereen maakt

En dan direct de eerste keer verzaakt

De vaat staat nog waar hij stond

Alleen de honden gingen een blokje rond

 

En na alle drukte van vandaag, het geren, het gemekker, het gehaast

Is het een storm die door mij heen door het huis raast

Want het was net één vraag teveel gevraagd

Voelde me daardoor nóg verder opgejaagd

 

Ik heb echt maar één paar handen en mezelf splitsen kan ik ook al niet

Help me dan wil ik roepen maar wat ik ook doe…ze zien het niet

Want verder kijken dan je eigen neus…

Doe niet zo gek…”ikke ikke ikke” is de leus

 

Ieder doet zijn eigen ding en van mij wordt van alles verwacht

Huiswerk, danslessen, iedereen op tijd op school, eten, schone kleding, aan alles wordt gedacht

Maar alleen door mij helaas

En dan zijn ze verbaasd door mijn geraas

 

Ik deed al drie dingen tegelijk en dan krijg je zo’n telefoontje van waar je blijft en hoe lang het duurt

Alsof je je kind in de hoek stuurt

Ja, men moest het weten want zoonlief wil naar zijn vriendin

En anders heeft het eigenlijk niet zoveel zin

 

Dan heeft hij niet meer zoveel tijd met haar

Hallo! Ik doe mijn best maar ik ben gewoon nog niet klaar

Ik sta in de rij bij de kassa en dochter is bij ballet

Iets waarvan ik niet eens zeker weet of ik dat nog red

 

En jawel daar aangekomen was ze al naar huis gegaan

Heb ik dus voor niets zo gevaarlijk gedaan

Want natuurlijk race je tegen de klok

Met die gladheid ook nog een behoorlijke gok

 

Mag ik dan a.u.b. even ontploffen om al dat gedoe?

Ik ben jullie gezeik en gezeur gewoon helemaal moe!

Wie denkt er eens gewoon simpel aan mij?

Wie maakt mij nu eens gewoon een paar uurtjes blij?

 

De hele dag denk ik aan ieder ander

Maar na vandaag is dat zeker iets dat ik verander

Dit is het mij echt allemaal helemaal niet waard

En ik krijg de klus om iedereen blij te maken, toch niet geklaard

 

Want at the end of the day is niemand blij of tevreden geweest ondanks dat wat zij kregen

En is mijn irritatie tot het uiterste gestegen

Ik kan het niet meer horen al dat gejank en gezeur

Klop nu maar eens continue zo op je vaders denkbeeldige deur!

 

Ik ben niet de enige volwassene aan wie je kunt hangen

Of van wie je aandacht en what else kan vangen

Je vader, hij zit daar op die stoel

In zijn nixbox, je weet toch wel wat ik bedoel?

 

Ik wil ook zo’n “nixbox” van niets horen, zien en dus maar zwijgen

Wedden dat ze hem binnen 5 minuten aan het gillen krijgen?

Been there and done it before maar het hielp maar kort

Waardoor het alsnog op mijn schouders wordt gestort

 

Maar nu is het klaar want ik kan het echt niet meer

Mijn lichaam en geest zijn op, alles doet me zeer

Ik kan niet aan en voor iedereen denken en zorgen

Ik probeerde het de afgelopen jaren maar straks is er een nieuwe morgen

 

En dan veranderen er zaken radicaal

Want ik ben stuk, helemaal

Ademen en blijven doorademen was kennelijk niet genoeg

Een beetje steun komt altijd te laat maar nooit te vroeg

 

Dus ga maar lekker zeuren en dreinen en huilen…

Je zult alleen de naam “mama” voor papa moeten verruilen

Want dit loket is dicht, gesloten

Anders ga ik naar de ….

 

 

 

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Het huwelijk op springen
The storm whitin me getting out

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer