Elicootje

Home - Profile - Archives - Friends

Cello

Posted on 11/11/2005 at 21:40 - 0 Comments - Post Comment - Link

De eerste celli werden bijna 500 jaar geleden in Italië gebouwd. Ze werden toen nog basviool genoemd: het was namelijk de laagste viool die bestond. De basviool was kleiner dan de moderne cello. Later werd een vier-snarige cello ontwikkeld die weer wat groter was. De klank was niet mooi, maar dat vond men niet zo erg omdat het alleen een begeleidingsinstrument was.

De eerste die een kleinere cello bouwde was Andrea Guarneri, een Italiaanse vioolbouwer uit Cremona. Op deze kleinere cello kon je beter spelen en hij had een mooiere toon. Het instrument werd violoncello genoemd. De violoncello werd zo populair dat zelfs Stradivarius, een heel bekende vioolbouwer, op het nieuwe model overstapte en stopte met het bouwen van basviolen.

De cello behoort tot de chordofonen. Dit zijn instrumenten waarbij het geluid gemaakt wordt door de trilling van een snaar: chordo betekent snaar, fono betekent klank. We noemen ze dus ook wel snaarinstrumenten.

Snaarinstrumenten kunnen worden
· getokkeld (bijv. gitaar);
· aangeslagen (bijv. piano);
· gestreken zoals de cello.

Strijkinstrumenten gaan pas klinken als je de snaren in trilling brengt. De trillende snaren maken zelf niet veel geluid. Daarom worden de trillingen door de kam overgebracht naar de klankkast. De kam staat los op de kast, zodat hij goed kan trillen. Het geluid wordt door de kast versterkt en komt door de f- of klankgaten weer naar buiten.

De cello heeft 4 snaren. Ze zijn allemaal even lang, maar omdat ze verschillend van dikte zijn hebben ze allemaal een andere toon: de dunste is de A (de hoogste), dan een D- en G-snaar en tenslotte de dikke C snaar, die de laagste is. De snaren zijn om stemsleutels gewonden. Daarmee kun je de snaar langer of korter maken om hem te stemmen: hoe strakker de snaar, hoe hoger de toon. Meestal kun je stemmen met de fijnstemmers, die de snaar een klein beetje losser of strakker zetten.

ele.nl

Posted on 11/11/2005 at 21:36 - 0 Comments - Post Comment - Link

Panfluit

Posted on 11/11/2005 at 21:14 - 0 Comments - Post Comment - Link

De panfluit is een fluit die is opgebouwd uit een aantal aan de onderzijde gesloten buizen van verschillende lengte. Als materiaal wordt voor de Zuid-Amerikaanse panfluit veelal bamboe gebruikt. Daarnaast zijn er ook panfluiten gemaakt van hout, glas of metaal. De naam panfluit is afkomstig van de Griekse god Pan.

Een panfluit wordt bespeeld door lucht over de buis tegen de rand te blazen. Iedere buis levert zo zijn eigen toon. Door de panfluit te kantelen kan de fluitist de toon met enige oefening wat laten zakken. Het bereik is afhankelijk van het aantal pijpjes en kan variëren van een octaaf tot ongeveer drie octaven. De toonhoogte is afhankelijk van de lengte en de doorsnede van de pijpjes. Een panfluit is voor een hobbyist tamelijk eenvoudig zelf te maken, van bamboe of b.v. PVC elektriciensbuis.

Vooral in Zuidoost-Europa (Roemenië) en Zuid-Amerika wordt de panfluit bespeeld. De vorm van de panfluiten verschilt naar gelang uit welke streek ze afkomstig zijn. Oorspronkelijk kwam de panfluit voor in vele delen van de wereld, zoals uit archeologische vondsten blijkt, maar in veel gebieden is zij in onbruik geraakt. Roemenië en het Andesgebied zijn eenvoudig streken waar dit instrument behouden is gebleven.

In de 70er jaren kreeg de panfluit meer bekendheid door de Roemeense panfluitist Gheorghe Zamfir, een leerling van de legendarische Fanica Luca. De panfluit wordt door de meeste mensen geassocieerd met Roemeense en Zuid-Amerikaanse volksmuziek, maar met dit instrument kunnen ook heel goed andere muziekgenres worden gespeeld. Begenadigde musici als Simion Stanciu, Nicolae Pirvu en anderen hebben aangetoond dat met de panfluit ook wonderschone uitvoeringen van klassieke muziek kunnen worden gegeven.