Bijverdienen? Zinngeld (tip!)
Surfrace (tip!)
MoneyMiljonair Euroclix
Gratis Korting
Zorgpremie goedkoper?

champigneulle

neo romantiek

{ 22:57, 20/2/2010 } { 0 comments } { Link }

Sneeuw! Avond en stikdonker. De lamp op het erf is sinds een tijdje kapot (er ligt al een paar weken een nieuwe te wachten om gemonteerd te worden). Loop net naar de schuur om wat hout te halen voor de nacht. Zie tot mijn verbazing (of was het schrik...of toch weer vreugd) dat het gesneeuwd heeft. Prachtig! Jaja, zou je zeggen, hoezo nou prachtig, het is donker...? Maar echt, het geluid van de sneeuw is zo stil, dat is het. Nu is het hier in champigneulle natuurlijk zoiezo al stil, maar met sneeuw, tja dan is het helemaal stil. Ik kan niet wachten om morgen als het een beetje licht gaat worden te zien hoe alles eruit ziet! Dat wordt vast tijd voor een fotomoment (hoop ik). Daarnaast natuurlijk ook net meteen op de iphone gekeken naar het weerbericht, want tja, morgen moeten we ook weer terug naar nederland. Er was het plan om de aanhanger mee te nemen maar ik vermoed dat dat niet doorgaat morgen. Op de heenweg hadden we in Belgie ook al redelijk wat sneeuw op de snelweg, dat viel een beetje tegen. Rijden met een aanhanger in de sneeuw vind ik helemaal niks. Afgelopen dagen niet veel gedaan hier. Ja gewerkt aan de partijen van -le printemps-. Eindelijk snap ik een beetje beter hoe -finale- in elkaar steekt (voor de leek, -finale- is een muzieknotatie-programma dat ik al een tijdje probeer te gebruiken maar wat me nog steeds moeite en frustratie kost). Moet zeggen dat ik de piano wel ga missen zo langzamerhand. Hoe meer het hier als een thuis gaat voelen, hoe meer ik het mis om even naar de piano te lopen en wat te checken of wat te spelen of even wat oefeningen te doen... Overigens nog steeds geen internet in het dorp. Ga toch maar even een berichtje sturen aan de burgermeester en vragen hoe het zit. Ik ga het namelijk missen. Zeker nu we wel 3G hebben in huis is de verleiding groot om steeds op de iphone dingen te doen, wat natuurlijk veel duurder is dan gewoon internet. Nou ja nog ff wachten en dan zal dat hopelijk ook gebeurd zijn. Lijkt me wel heerlijk! Ik zat vanavond wat dingen te regelen per telefoon en het is gewoon erg fijn om hier te zijn, dingen te doen en te regelen zonder dat iemand hoeft te weten waar je zit. Wat zou dat toch zijn? Escapisme?? Waarom voelt dat zo anders als ik in Utrecht zit en dan dingen moet regelen? Zou daar nou niet eens een boek of artikel over geschreven zijn door een of andere socioloog of wat? Toch een fenomeen een tweede huis, en wat het doet met het 'thuis-gevoel' van de mens. Tuurlijk het is redelijk banaal allemaal, ik weet het maar toch. Zouden we als mens uberhaupt niet moeten gaan wennen aan meer verplaatsingen en meer woonplaatsen? Zou het nomaden-bestaan uiteindelijk toch in onze genene zitten, en blijkt het wonen op een vaste plek gewoon niet tegen natuurlijk voor ons mensen... Nu met het telewerken ed. zou het wellicht een omwenteling kunnen zijn voor de manier waarop de samenleving functioneert. Wat bindt je nog aan een bestaan op slechts een plek. Als je de mogelijkheid om je hele leven on-line te hebben staan (je muziek, je boeken, fotoÕs etc) en alle ikea-interieurs op elkaar lijken, dan zou het ook makkelijker kunnen worden om je ergens thuis te voelen en dus om meer te bewegen. Ik las daar net een artikel over. Het ging over een nieuw hotel in maastricht waar men ipv een receptie een keuken had geinstalleerd met daar een pan soep om zo het thuisgevoel te realiseren. Ook alle kamers hadden ze op een soort van rommelig manier gestyled alsof het een interieur betrof met persoonlijke historie... ik weet niet wat ik er van moet vinden, het neigt allemaal net wat teveel naar een soort neo-romantiek (maar dan over the top). Maar wellicht is het ook wel weer confronterend op de een of andere manier. (al weet ik nog niet precies op welke manier.) Het komt allemaal te overdreven en geforceerd over en weinig spontaan, wellicht is dat het? Iets anders....In Lelystad (!) is een friet-tent waar ik geregeld kom. Broodje filet americain, broodje kaas, bekertje karnemelk, en dan 5 minuten wachten tot de bestelling klaar is. Al wachtend kijk ik dan steeds vol verbazing de tent door. Bedroevend lelijk, ongezellig, sleets, smakeloos is het er. En toch vraag ik me af of er misschien een tijd komt dat ook zoÕn interieur gezellig wordt gevonden. Dat het wallpaper-hip en trendy gefotografeerd zal worden en als inspiratie dient voor de nieuwe -la place- vestigingen in de binnenlanden van weet ik veel waar. Of dat er een of andere slimme horeca-tycoon zo'n authentiek interieur gaat nabootsen op eenzelfde manier zoals nu in elk winkelcentrum over de hele wereld bruine kroegen worden nageboots. Het zal wel denk ik, al vermoed ik dat deze friettent in Lelystad dan al ruim voor die tijd up to date gerestyled zal zijn naar de dan geldende Lelystad-normen. al wachtend op mijn broodjes is het wel fijn en vertederende te zien dat in al die poldertreurigheid die de mensen die de zaak runnen alles met enorm veel liefde doen, niet geheel onbelangrijk. Het is er schoon, er staat een potje voor het foster-parent kind, ze zijn aardig en, niet geheel onbelangrijk, de broodjes zijn lekker. Genoeg weer...nu dan de link naar dat hip gestylde hotel met de pan soep... ik denk dat ik liever in een B&B zou zitten boven een friet-tent. Zou ik me meer thuis voelen omdat het zo lekker gewoon is, maar ja dan kun je niet je bestelling twitteren naar de receptie. Dan zul je gewoon naar beneden moeten om een bamischijf te halen... In ieder geval, het zijn van die gedachten die je maakt als je uit aan het rusten bent op het franse land.

oui-fi ou pas??

{ 22:58, 25/1/2010 } { 1 comments } { Link }

Het is nacht, het is stil, het is de vooravond van een nieuwe stap voor Champigneulle. Morgen wordt de wifimax, die voor kerst op de kerktoren is geboord, in werking gesteld. Vanaf morgen beschikt het dorp over ADSL!

Welkom www.wereld, adieu www.rust.....

Het is eigenlijk zo goed als besloten, ook wij vervoegen ons in onze ferme op het franse net! Nu zaten we eigenlijk al voor kerst op het internet middels de 3G die, zomaar out of the blue, spontaan ons huis binnen is gedrongen. Van de zomer moesten we er nog voor naar Grandpre om de broodnodige mailtjes binnen te halen via blackberry en telefoon, maar nu met het geboren worden van de verlosser hebben we hier op onverklaarbare en onaangekondigde wijze het net in huis. Leve engel gabriel!

Hoe het morgen trouwens technisch allemaal in zijn werk zal gaan, wat het kost etc etc, niemand die het weet. We zullen wel een briefje in de bus krijgen ofzo, al heb ik nog een soort van ijdele hoop dat we de eerste tijd gratis internet zullen hebben... (wat denk je zelf herreman, wordt wakker...niks voor niets...)

Ik zit al anderhalve dag in mijn eentje te werken aan mijn boekhouding en belastingaangifte. Ik heb de zooi, die ik al te lang uitgesteld heb, in een grote krat gedonderd en meegenomen naar hier. Heb me geinstalleerd in de achterkamer. De grote tafel uit het atelier gepakt, printer erop, muziekje aan, orners uitgestald. Ben begonnen om alle bonnetjes van de afgelopen 3 jaar te sorteren en in te voeren. Nog 12 maanden te gaan.

Tuurlijk heb ik eerst nog wat tijd verdaan met het inladen van wat cd’s in mijn labtop en het opschonen van mijn harde schijf. Maar goed er zijn vervelendere werkjes om te doen in het ‘buiten’. Moet zeggen dat het wel heel erg goed voelt om een karwei als dit te doen in Champigneulle. Het versterkt het gevoel dat het geen vakantiehuis is maar echt een tweede (werk)huis...

Ondertussen alweer een nacht verder. Dinsdag is het, 1.34u in de ochtend. Het is niet gebeurd vandaag, geen wi-fi stralen door het dorp. Beloofd is beloofd zou je denken. En als het in de dorpscourant staat aangekondigd dan moeten we daar toch op kunnen bouwen!? De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het al een week is uitgesteld sinds de laatste vermelding in het krantje. Dit gaat me een vermogen kosten want ongeduldig en verslaafd als ik geraakt ben aan het internet, lees ik mijn mail nu via de iphone. Ik kan me nog net inhouden om niet te gaan marktplaatsen via de 3G.

Hoe zou het zijn als je twitteraar bent of een facebook-agentschap of hyves-dealer bent. Dan kom je je tijd hie niet door. Daar kan ik me dan weer niks bij voorstellen dat je elke scheet (nog voordat hij in realtime gedroogd en uitgewalmd is) al lang en breed via het net de wereld in hebt geholpen. Je leest de meest onzinnige zaken over mensen. Zaken die je eigenlijk helemaal niet wilt weten, zo stompzinnig.

Nu zou je dat natuurlijk ook kunnen zeggen van een, hoe heet het ook al weer, blog. En wie weet heb je dan ook wel gelijk ook nog.

Iets anders. De dam bij Savigny, daar is gedoe om. Er is het plan om bij het dorpje Savigny een dam in de Aire te leggen om zo het waterpeil van het stroomgebied van de Aisne (uitkomend in de Seine) beter te kunnen beheersen. Dit heeft veel weerstand te weeg gebracht. Alhoewel Champigneulle niets van de dam zal merken, volg ik het wel want het gaat om natuurbehoud. Heb me afgelopen tijd trouwens ingelezen in Natura 2000 etc....

later meer

Kippen tokken honden blaffen

{ 22:55, 23/8/2009 } { 0 comments } { Link }

Op een ochtend zat ik buiten wat te lezen toen plots de kip van de overburen het in zijn kop kreeg en als een gek aanstellerig begon te kakelen. Het leek een soort van vrolijk, zich herhalend, ritmisch patroon dat ik nog nooit had gehoord. Ik moet eerlijk bekennen, de kip beschikte over muzikaal talent. Het gekrakeel duurde even voort toen op een gegeven moment een buur-kip het getok pareerde met een schaamteloze imitatie...wat een flauwe nepkip!! Het kanonische tok-festijn deed me enigzins terugdenken aan de jaren tachtig zingend met de vocaljazzgroep Tamam; composities van Willem van Manen en Harry de Wit (avantgardistische composities gelardeerd met vrije improvisaties). Van pure verwondering ben ik opgestaan om het geheel op te nemen op mijn iphone, je weet immers maar nooit....... inspiratie is overal en zelfs avant-garde pieppiepknor (in dit geval kuukkuuktok) wordt ooit weer retro.....Gelukkig hielden de kippen hun duet niet heel lang vol en was de stilte na een stief kwartiertje weer hervonden. De stilte, die hier soms kan aanvoelen alsof je oren vacuum worden getrokken, wordt vaak gecompleteerd met het zachte ruisen van de bamboe in de achtertuin. Een ware zalving voor vermoeide muzikanten oren uit een overvolle randstad..... wat wil je nog meer!? Tuurlijk, ook hier passeert soms wel eens een auto, is er wel eens een tractor op het land aan het werk (zoals van de week toen het graan geoogst is en de boeren in de omgeving dag en nacht doorggegaan zijn met oogsten omdat het droog was) of ook komt er sporadisch zelfs wel eens een straaljager of helicopter door het dal gevlogen (we wonen per slot van rekening in een gebied met een militair verleden met bijbehorende bases..... ) Maar toch de stilte overheerst en is indrukwekkend! Terugkomend op de afdeling dierengeluiden. Elke avond verzamelt zich een kolonie spreeuwen bij ons bamboebos, spreeuwen die het gezellig vinden om bij ons gezamelijk de nacht door te brengen. Rond een uur of zeven komen ze druppelsgewijs aangevlogen, stilzwijgend alsof het een afspraak betrof. Eenmaal gesettled in het bamboe neemt met het aantal, wel meer dan 200, ook de geluiden toe. Uiteindelijk leidend tot een alles overstemmende kakafonie van spreeuwen gekwetter die aanhoudt tot de schemering invalt, zo rond een uur of negen. De volgende ochtend vroeg, rond een uur of zes-zeven, beginnen ze weer vrolijk te kwetteren (fluiten kan ik het helaas niet noemen). Al met al een fascinerend natuurverschijnsel. Gelukkig slapen we aan de voorkant van de boerderij en hebben we er niet al te veel last van. De gasten, die achter in de tuinkamer slapen vinden het tot nu toe idyllisch... Wanneer je langs het bosje loopt naar de achterkant van de tuin (waar het paard van de buren gezellig staat) verstomd het gekrakeel. Als een roddelende groep tieners die je stilzwijgend nastaren en niet willen dat jij hoort waar zij het over hebben. Heel soms als ik zin hen om ze te pesten klap ik in mijn handen of schud wat aan het bamboe, waarop er altijd wel een tiental spreeuwen schichtig opvliegen uit het bosje. Lekker puh, ze moeten wel weten in wiens bos ze logeren, toch!? Dan nu.......de honden van de buurt. Allereerst onze rechterburen, die hebben een grote rottweiler. Imposant van stuk, diep zwart gelanzend, grote kop en luid blaffend, maar.... altijd op eigen terrein waardoor we de schat eigenlijk nooit opmerken. De buren daartegenover (die in de Mairie wonen) hebben een wat oudere zwart/wit gespikkelde balffer, type heidewachter ofzoiets Eveneens altijd op het erf, nog vaker blaffend dan zijn overbuur rotweiller maar immer vrolijk kwispeled. Het is een goede slaper want s'nachts hoor je hem niet. Nou en dan uiteindelijk zijn we bij aangekomen bij de 3 honden van de overburen. Ik moet zeggen, een ontzettend leuk en brutaal stel, maar..... Ze zitten gedrie-en (een lichtbruin/wit op hoge poten, een bruin/wit op korte poten en een bruin/wit klein op middelhoge poten, kun je me volgen...?). Ze zitten dus in een ren achter in de tuin. Achterin de tuin wil eigenlijk zeggen tegenover ons, want de immense achtertuinen grenzen aan onze ruelle. Ze verblijven dus in een open ren met een soort van nachthok of meer afdak en eens in de zoveel tijd komt de eigenaar (een jonge stoere gast in armyoutfit) even bij ze langs. Dit doet bij naar mijn idee te weinig, want het merendeel van de tijd zijn de honden alleen en vervelen ze zich. Wat doet een hond die zich verveeld? Die gaat rotzooitrappen en de buurt op stelten zetten. Bij elke beweging die de honden waarnemen, in een straal van meer dan honderd meter, beginnen ze uitbundig, uitdagend en brutaal luid te blaffen, elkaar strak opjuttend. Soms houden ze een onderlinge battles met een ongelooflijk kabaal en gejank. Dit alles dag en nacht door.... Ik moet zeggen ik hou van honden en vind het een geinig bruin/wit stel (ze hebben zelfs 3 puppies las ik bij de bakker aangeplakt) dus heb ik er nog niet zoÕn last van maar wanneer je er een beetje gevoelig voor bent, kan het lastig zijn er niet naar te luisteren. Het doorbreekt zo enorm de stilte... Natuurlijk vergeet ik Nicole niet met haar Jack Russell. Redelijk stil loopt hij altijd met haar aan de lijn, een rood lint. Totaal niet luisterend maar immer op luide wijze gecorrigeerd door Nicole, die hem dan ook met regelmaat van de klok met vier voeten van de grond de lucht in werkt in een poging hem te laten luisteren.... Jack (ik heb zijn ware naam nog nooit kunnen ontcijferen uit het luide geroep, maar AJ zegt dat ze LouLou heet....) passeert meerdere keren per dag ons erf. Op koude dagen heeft hij, net als zijn baasje zelfs een heerlijk jasje aan. ZoÕn jasje dat je ook wel ziet in van die reclameblaadjes met van daarin allerlei onnodige handige zooi (zoiets als de skymall in amerikaanse vliegtuigen; vreselijk handige maar totaal; overbodige inferieure troep). De stilste dieren, of eigenlijk moet ik het ht stilste dier, is wel het paardje dat achter ons huis staat. Tot het voorjaar stonden er twee. De bruine heeft de zomer helaas niet gehaald en dus staat de schimmel in zijn eentje, vergezeld door ontelbare vliegen die hem gezelschap houden. Volgens mij mist hij zijn maatje enorm want hij is zoveel banger geworden sinds hij alleen is. Haast zielig zoals hij er soms bij staat en je op afstand bekijkt wanneer je met een goedbedoeld stuk brood aan de rand van zijn wei staat..........Dit voor nu even. Als ik het niet vergeet zal een volgende keer nog wel vertellen over de zwaluwen die we in en om het huis hebben, maar ook zou ik eigenlijk moeten gaan vertellen over de flora.....oei...eerst maar eens even bijkomen want ondertussen zijn we alweer terug en in nederland en zet ik dit bericht op de blog. aujourdhui! Erratum 25 januari 2010, we hebben laatst een kerkuil in de schuur gezien! We weten nog niet of hij er ook een nest heeft, of zal gaan hebbenÉ.

Een jaar later!!

{ 21:11, 8/7/2009 } { 0 comments } { Link }

En zo ben je een jaar verder!! Een jaar vol nieuwe gebeurtenissen, ontmoetingen en belevenissen in de Franse Argonne. Waar te beginnen met vertellen.... ik merk dat ik de afgelopen maanden weinig tot niet heb geschreven op de blog. Een goed teken of een slecht teken!? Te druk met het leven te leven en te genieten van het franse. Zou het schelen of we internet hebben in Champigneulle, zou ik dan meer frequent schrijven op de blog? We'll see.... Wat valt er allemaal te vertellen!? Een paar weken geleden een concert gegeven met Elysium in 'la Forge', of wat te denken van het dorpsfeest (fete patronale) waarbij we in tenten op de dorpsstraat hebben gegeten en gedanst. Ineke en Marc waren dat weekend op bezoek en hebben het mee kunnen maken, wat erg gezellig was! Dan heb ik ook nog niet verteld over de nieuwe deur in de garage die ik samen met Cees heb gemaakt.. geweldig was dat om te zien hoe we in drie dagen tijd een hoop planken tot een goed passende deur hebben kunnen knutselen. Ik zeg nu wel heel stoer, samen met Cees, maar natuurlijk heeft Cees alles uitgedacht en geleid en was ik een dankbare hardwerkende gezel, die soms wat zinnigs te zeggen had en het merendeel van de tijd gewoon netjes de opdrachten uitvoerde ;-) Twee weken geleden waren we voor het laatst in Champigneulle en heb ik jam gemaakt van de rode bessen en morellen die ik aantrof in de tuin. Ook die waren nieuw voor me, net als de frambozen die in ontwaarde tussen de brandnetels. Vorig jaar is het fruit net nog op de valreep door Laurent en Cathy geoogst en soldaat gemaakt. Ook ben ik nog vergeten te vertellen over de bamboe-oorlog die we, voorlopig voor dit jaar, gewonnen hebben. Overal in de tuin komen de zwarte spruiten van de bamboe boven de grond. Scheuten van polsdikte die tot meters van het bamboebos de kop opsteken. Meer dan 300 stuks hebben we al weggesneden. We houden onze hart vast voor het komende jaar... Zal het minder worden of komen ze 10 keer zo fel terug....? Wat betreft de historie zijn we in het 1914-1918 museum geweest vlakbij. Een schuur vol roestende opgegraven resten van de grote oorlog. Troep begeleid met een fascinerend en bevlogen verhaal door de nederlandse eigenaar van het museum. Indrukwekkend! .... En dan gaan we morgenvroeg voor een paar dagen om, onder andere 14 julie te vieren. Vorig jaar waren we ook op 14 juli in Champigneulle om afscheid te nemen van Laurent en Cathy. Die dag hebben we bij hun gegeten, spullen gebracht en zagen we hen ook voor het laatst want een week later zouden ze verhuizen. Ook voor hun is er dit jaar veel gebeurd, of misschien moet ik zeggen juist voor hun. Per slot van rekening zijn zij met hun hele hebben en houwen naar Bretagne verhuisd. Nou dit was het voor nu even. Morgenvroeg op pad. Van het weekend komen AJ zijn nichtjes met mannen en kind! Leuk!!

voorjaar!!

{ 22:21, 15/4/2009 } { 0 comments } { Link }

Wat is er nu mooier dan met je moedereen vuurtje stoken..... bijna niets.....maar met je moeder in de tuin werken en een vuurtje stoken in je huis in frankrijk is nog mooier....
Van het weekend met mijn moeder en Bonne in Champigneulle geweest. Adrijo moest werken en dus waren we met zijn drieen. Het was echt geweldig om hun dit alles te laten zien. Na zoveel vakantie op campings in Frankrijk is het echt leuk om hun te mogen ontvangen op onze eigen boerderij.
Op zaterdagochtend reden we gedrieen richting frankrijk om de pasen in frankrijk door te brengen. Zaterdagmiddag aangekomen in de ardennen, eerst een rondleiding en daarna lekker lunchen met elkaar (ik was helaas het broodbeldg vergeten ;-)
In de middag samen met mijn moeder boodschappen doen in Vouziers. Eindeloos kijken naar plastic slippertjes en hempies etc. Kortom gewoon tutten op zijn frans.
Daarna wat in de tuin gedaan, wat relaxt gelezen en gekookt. De eerste asperges van het jaar!
Met de paasdagen dus heerlijk in de tuin gewerkt (Ik had een takkenschaar gekregen). Bonne was al vroeg op en ging met een muts tegen de ochtend kou de tuin in. Ma en ik volgde na wat gekeuveld te hebben in de keuken.
Paasmaandag met Bonne naar de bakker, daarna weer in de tuin gewerkt.

de groene fuik

{ 09:44, 11/10/2008 } { 0 comments } { Link }

'Na brussel begint de vakantie' zeg ik regelmatig wanneer ik vol enthousiasme aan vrienden uitleg dat ons huis in Chamigneulle minder dan 4 uur van utrecht verwijderd is. En zo voelt het ook tijdens de rit. Beginnend met de eerste etappe tot de grens, de etappe van onrust en afscheid nemen van het hollandse ritme. De onrust van 'hebben we alles bij ons', 'wie rijdt er...', 'ff de omzet bekijken' en 'zou er file staan...'. Eerste herkenningspunt op de route de brug bij Gorinchem De eerste van een lange trits rivieren die we tijdens onze reis zullen oversteken. Dan Raamsdonksveer met de Maas, deze zullen we vele honderden kilometers verderop nog minstens 2 keer oversteken. Bij de Maas moet ik regelmatig aan vroeger denken. Aan mijn vader die elke zondagochtend als zendamateur PA3BXU de 'bosche ronde' deed. Deze 'babbelbox avant la lettre' uitgezonden werd via de AMRzender, gestationeerd bij op de Amer-centrale, uitgezonden. De Maas, waar ik in een ver verleden poogde te vissen met mijn schoolvriendjes (wat is stilzitten toch verschrikkelijk!) De blauwe sluis waar we zaten sprak toen erg tot de verbeelding maar met terugwerkende kracht ealiseer ik me dat het gevaarte meer iets weg had van een stuw.... We vervolgen onze route. Na Raamsdonksveer volgt Hazeldonk. Graits tanken, koffie (te heet) en tijdschriften (voornamelijk de Prive voor AJ). We zijn al echt op weg denk ik vaak wanneer we onze weg vervolgen langs de windmolens. Wie bedenkt dat trouwens zulke masten vlak langs de weg ... Wie ff niet oplet en te lang naar die gevaartes kijkt belandt in de vangrail! De etappe naar Antwerpen, vergezeld door de mee-meanderende 'nieuwe' maagdelijke TGV. Het spoor te leeg, de weg te vol met caravans en vrachtwagens. Wanneer maken ze die weg eindelijk eens 3 of 4 baans.... Heel nederland moet eroverheen op reis naar frankrijk... zou het een pesterij zijn van die belgen? Gelukkig voelt het nooit zo lang naar Antwerpen (mits er geen files staan). De ring van Antwerpen als een aaneengeschakelde vlecht van in en uitvoerstroken. Nog steeds moet ik opletten dat ik op tijd de juiste afrit neem richting Brussel. Niet te vroeg, dan zit je te lang gebakken achter langzaam verkeer, maar zeker ook niet te laat, dan heb je echt een probleem. Ik deed het een van de eerste keren dat we naar Champigeneulle reden en moest voor straf door de scheldetunnel en weer terug om naar Brussel te geraken... We rijden verder, de tunnel onder het park....naam vergeten ...mechelen...en komen uiteindelijk op miraculeuse en gevaarlijke wijze op de ring van Brussel. De duivels scherpe bocht die er ineens in de weg ligt aan het eind van de weg Antwerpen Brussel, daar ben ik nog bijna de aanhanger verloren. Maar goed, nog even doorbijten, we passeren een stukje lelijk en druk Brussel in de vorm van het vliegveld en de te volle te krappe rondweg....maar dan.......ineens.......na wederom een te plotse, te krappe, te scherpe bocht midden in de snelweg....... belanden we van het ene op het andere moment..... in het groen. Alsof je anderhalf uur bent samengeknepen en in elkaar gedrukt, veer je op als een uitgeknepen spons. De rust en ruimte absorberend... De platte vlakte, het grijze beton, de fabrieken en overslagloodsen, het blik, alle lelijkheid en onrust is als een donderslag bij heldere hemel veranderd in rust, ruimte, groene bossen, lege wegen, glooiende heuvels en onverwachte vergezichten. Het is niet alleen de omslag van het nederlands naar het frans, maar ook die van werken naar uitrusten. Dat is toch ff wat anders als je naar Parijs rijdt. Een route waar de lelijkheid, drukte en onrust aanhoudt tot ver in het franse taalgebied, kilometers na Lille, om ruim voor Parijs al snel weer te beginnen... Ik bednk me dat je eigenlijk tot ver na parijs nog niet eens het gevoel hebt van 'rust en ruimte', van 'alles achter je laten' en vakantie, van 'er even uit zijn'... Zo wel op weg naar Champigneulle daar begint bij Brussel 'de groene fuik'. Op 1,5 uur rijden van Utrecht zijn eindelijk de bossen begonnen en die zullen de komende 2 uur niet meer ophouden, da's een fijne gedachte! De snelweg is rustig (onaangekondigde wegwerkzaamheden daargelaten), en het komende uur kan de cruisecontrole aanblijven. We passeeren de Maas bij Namen en naderen de afslag naar Dinant. Dinant, de stad met zijn mooie citadel, waar ik in 1975, tijdens het schoolreisje, mijn wandelstok liet staan. Mijn 'de Gruyter' teddybeer liet ik datzelfde schoolreisje achter bij de barones van het kasteel in Vierset-Barse. Waarom zou een jongen van 11 zoiets toch doen? Ik ben blij dat ik mijn knufffelkonijn nog altijd boven heb zitten in de stoel. Afslag 25 komt naderbij!! de Tomtom heeft al 2 afslagen eerder geroepen dat we eraf moeten, maar dat doen we niet, da's echt niet slim. We nemen afslag 25 richting Bouillon. Een nog fijner en stillere 4 baans snelweg. Even doorbijten als we langs het bedrijventerrein van Bertrix passeren (inclusief Lidle en de Aldi). Een treurige hoop stenen waar ik met Cees ongelooflijk slechte frites en hamburgers at...daar hoef je echt niet voor te stoppen. De weg wordt nog glooiender en bochtiger, steeds meer het gevoel van vakantie gevend! Alhoewel ik bij de frans-belgische grens voor de laatse keer herinnerd wordt aan het onrustige NL, middels de overbodige HI-SMS-jes over de beltarieven in frankrijk, ben ik inmiddels al wel helemaal ontstressed aan het geraken! En dan....FRANKRIJK!! We vervlogen onze reis naar Sedan, weer de Maas over! (oh ja we kwamen nog langs Bouillon waar een ongelooflijk lekkere chinees langs de oevers van de Semois ontdekte!). Afslag 4, de landweggetjes op! Steeds meer in de de ban van het franse plattelands leven en het tempo aldaar. 40 minuten langs glooiende bochtige landweggetjes, prachtige vergezichten, weilanden, bossen, dorpjes van niks die toch mooi zijn en snelheidscontroles (De eerste boete is al reeds cash afgerekend!! Hou ze in de gaten de gendarmerie staat achter menig bosje snelheden te controleren!!!) Het landschap is misschien niet eens zo spectaculair, maar wel prachtig mooi, afwisselend en rustgevend. Nog steeds worden de weggetjes smaller, bochtiger en hobbeliger, zo zelfs dat je op het laatst denkt, '...bevind ik me nu nog op de openbare weg of ben ik nu op een erf beland van een houtzagerij... '(het is de weg). Dan, aan het eind van de groene fuik...ver weg, compleet geantichambreerd, na een reis die precies lang genoeg duurde om niet meer te weten hoe laat je bent weg gegaan noch hoe je je voelde toen je wegreed ben je aangekomen bij de boerderij met de blauwe luiken in ........ Champigneulle.

een bericht!

{ 21:59, 30/9/2008 } { 1 comments } { Link }

Ja, dat werkt natuurlijk niet zo... een blog beginnen vol spannende niet alledaagse zaken om die dan vervolgens maanden, op het 'moment supreme' te verwaarlozen. Inderdaad zo werkt het niet, maar zo gaat het wel. Een kwestie van wennen... Zo gaat het al jaren met mijn dagboeken, die maar geen dagboek willen worden maar slechts een veredeld aantekeningenboek blijken (ik heb dan nog wel het fatsoen om steeds mooie schriften te kiezen om in te schrijven, dan lijkt de poging nog iets...) Enfin, we zijn nu precies 3 maanden verder sinds het tekenen van het koopcontract... er is dus wel het een en ander gebeurd in de tussentijd, maar da's een understatement. (te beginnen natuurlijk met het instorten van de beursen gisteren en de voor ons geruststellende gedacht dat we zo slim zijn geweest de hypotheekrente voor 25 jaar vast te zetten ;-)) Maar waar te beginnen... een schier onmogelijke taak. Ik zou haast zeggen, wat wil je weten... Misschien moet ik teruguit schrijven!? de afgelopen week ben ik ontzettend moe. Niet ondenkbaar dat het te maken heeft met een terugslag van de afgelopen periode hard werken. Vorig weekend met Cees gewerkt aan het dak van de schuur (sinds de aankoop heb ik alle ruimten een naam gegeven zodat het duidelijk blijft waar het over gaat... zo is er een 'huisje', een stal, een garage, een stookhok, een garage van de schuur, een schuur, een houthok, een atelier en natuurlijk 'het huis' en oh ja, het melkhok vergeet ik dan haast....) Ik zei dus, vorig weekend met Cees gewerkt aan het dak van de schuur. We hebben, met Cees als opperbouwmeester, 1/8 deel van het dak laten instorten. Spectaculair en vermoeiend want dakpannen sjouwen tot je erbij neervalt. Het dak kan, waarschijnlijk, nu de winter door! Het was een geweldig werk in de breedste zin van het woord. Helaas staat het 'instortmoment' niet op de video, want ik probeer ook nog een beetje de boel te documenteren ;-D. Het huis is nu redelijk winterklaar (vermoed ik). Daarvoor zijn we nog een langweekend met zijn 2 geweest. Dat zijn natuurlijk wel de momenten waar je het om doet (niets ten nadelen van visite ;-)) We hebben toen voor het eerst een wandeling gemaakt rond het dorp, prachtig! Het zag er vanuit de verte mooier uit dan ik zou kunnen denken. Niet spectaculair maar wel erug mooi en lieflijk. Komt dan de vakantietijd dat we er waren... 3 weken in je nieuwe huis, hoe valt dat nu samen te vatten... steekwoordsgewijs!? - veel visite (geweldig leuk, en allemaal mee-eten...) - veel werken - klimop verwijderen - dagen oude troep opfikken - bamboe snoeien en wortels opgraven - troep verzamelen - kozijnen schuren, plamuren, schilderen, eh... - sloten vervangen, hang en sluitwerk in orden brengen (vooral Cees ;-) - Ikea Metz bezoeken (jawel ;-)) - regenpijpen plakken (jawel zelfs broer bart heeft nog meegeholpen...) - CV in orde laten brengen (leve Mr Viod!) - schoorsteen vegen en voorzien van nieuwe pijp (eveneens Nr Viod) - gras (laten Maaien) - EDF (stroom) regelen (ellelange telefoongesprekken in het frans.... eng, maar het lukte!!!) - telefoon regelen (vooralsnog een franse mobiel bij SFR, de enige provider die te ontvangen is ;-) - hout voor de winter regelen (met dank aan Mr Decornes die als 75+ er met een bijltje hakt waar ik als 45+ niet eens aan kan tippen (ieder zijn vak zeg ik dan om nog een beetje eigenwaarde te behouden) En natuurlijk ontelbare bezoeken aan de (te dure) BricomarchŽ en de Leclerc en Champion. Wat een rijkdom als je, naast je hollandse AH-bonuskaart ook in het bezit bent van een klantenkaart van de LeClerc en de Champignon. Da's wel een belangrijke stap in de inburgering, toch!? we hebben echt veel bezoek gehad de eerste en laatste week. Dat was echt leuk! Natuurlijk waren wel blij dat we in de tweede week van onze vakantie ff met zijn 2-en waren en konden wennen aan het leven in Champigneulle. Wie weet dat ik later nog wel wat schrijf over de visites en wat we daarmee hebben mee gemaakt. Dat hoort natuurlijk wel in een goed dagboek te staan... Ik vergeet haast te vermelden dat ik jarig ben geweest in mijn nieuwe tweede huis....! Zonder visite maar wel met post, hartstikke leuk! Later meer. H

overpeinzing

{ 22:24, 26/7/2008 } { 0 comments } { Link }

Luisterend naar de regen die tikt op het dak, welterusten roepend naar AJ die boven aan de trap staat moe te wezen van weer een dolle dwaze dag vol winkelperikelen, zit ik beneden aan tafel. Zoekend naar de verdieping van het moment. Verdieping van een periode tijd vol drukte, ophef, dynamiek, indrukken en rumour. Nooit een stil moment, steeds op pad, op zoek, denkend, voelend, handelend, overwegend, mailend, bellend of pratend. En nu, luisterend naar de regen die eindelijk na een paar lange drukkende dagen zorgt voor broodnodige verkoeling, ben ik op zoek naar de betekenis van dit al... Wat is er nu allemaal gebeurd, wat is nu werkelijk de impact van dit al.... Een diep donkerbruin gevoel maakt zich meester van het gebied onder mijn middenrif. Tintelend en onrustig trillend van onrust en ongeduld. Zwaar van de overdenking en de grootsheid van alles, maar ook zwaar van de hoeveelheid rose die ik in het heetst van de dag genuttigd heb. Doe ik het nu allemaal wel goed, doe ik er uberhaupt goed aan of ben ik bezig met een groot afleidingsmaneuvre. Zie ik nu iets over het hoofd, bedwelm ik mezelf in een euforische laatste wanhoopsdaad of ben ik constructief bezig met het vormgeven van mijn leven. Wat is groot en wat is klein, wat is draagbaar en wat is boven mijn kracht. Wie denk ik wel dat ik ben, of denk ik dat ik ben wie ik ben... De vakantie periode is traditiegetrouw voor mij altijd wel een periode geweest waarin ik op organische wijze mezelf overgeef aan twijfel en herbezinning. Ik noem het met opzet organisch omdat ik het helemaal niet in de hand heb. Ik kom in een vaccuum terrecht die me raakt tot in het diepst van mijn wezen. Het laat me twijfelen over alles en iedereen, maar in belangrijkste mate, twijfel over mezelf wie ik ben, wat ik wil en wat ik doe. Vreemd genoeg moet ik toegeven dat de twijfel momenteel niet eens zo erg drukkend is. Hij is wel latent voelbaar, maar hij is ook in balans met de gedachte dat het gewoon nu zo is als dat het is en dat het daarmee goed is. Ik doe wat ik kan en ik kan wat ik doe, zoiets. Ondertussen blijft het doorregenen. Hoofd gebogen, hand onder mijn kin, elleboog op mijn knie. Even niet wetend flikkeren mijn gedachten in het rond. Ik geloof dat het zo wel goed is voor vandaag (de kapstok is binnen)

Family-man

{ 09:58, 25/7/2008 } { 0 comments } { Link }

Tja, ik heb een tweede coming-out te gaan! Ik kan het niet langer ontkennen noch in de kast blijven, er valt echt niet meer aan te ontkomen en moet gewoon een digitale dagboekpagina wijden aan mijn veelvuldige bezoeken aan..... het mondiale woon en designgeweten, ons meubelfenomeen en familyfriend.... IKEA ... Vanavond deed ik het weer, samen met AJ.... het was gewoon niet meer te onderdrukken. Neen het is niet wat je denkt... we hebben er deze keer niet gegeten... maar we zijn wel even langs geweest, of je het leuk vindt of niet.... Na een eerder bezoek deze week als pseudo-'family-man' met leenvrouw (Irmgard) en limonadedrinkende leenkinderen (Lisa en Kaat) was ik dit keer met ega (AJ) tegen sluitingstijd bij de meubeltuin van Eden aanbeland. (De interieur-slang wisten we tot nog toe te ontwijken... helaas lukte dat met niet met de appel-taart) Waar het ons vroeger nog lukte een beetje in te perken met eenmalig bezoekje en voorzichtige aankopen als 'n Billy of 'n Klippan...zo knalt het dezer dagen echt de spuigaten uit wat betreft het bezoeken van en kopen bij de allesomvattende meubelmoloch.... (heerlijke vlierbloesemsiroop trouwens!!) Zo denk ik met lichte schaamte terug aan een bezoek tweede pinksterdag om 9.00u wachtend met een meute kooplustige bejaarden voor een draaihekje tot we ons mochten begeven in de krochten van IKEA (mijn dieptepunt als ongehuwd man). Of mijmer ik met licht schaamrood op de kaken over de dag waarop ik 's-middag lunchte in IKEA Amersfoort (aan te bevelen want heerlijk groot!) en dezelfde avond nog dineerde in IKEA Utrecht (de zweedse balletjes smaken overal hetzelfde maar toch is filiaal Utrecht minder, want kleiner... daarentegen is het wel weer lekker dichtbij huis, zeker na het nuttigen van een IKEA-roseetje...). Neen, dan vandaag! Rennend voor sluitingstijd naar de kassa hebben we weer wat accessoires weten op te scharrelen! (lampen voor boven de tafel en op het dressoir, dekendoos voor onder het bed en ja, zelfs een zeepbakje!) Al sprokkelend met de onhandige schouderafglijdende gele megazak onder de arm geklemd, roepend dat het toch echt geen drol kost allemaal en het er best aardig uitziet... Enfin, ik heb lang proberen te voorkomen dat ons huis in Champigneulle een 'ark van IKEA' zou worden. Ik geloof ook wel dat dat, ondanks de vele bezoekjes nog enigzins gelukt is maar moet bekennen dat in de kleinere diersoorten en ongewervelde textiele zaken het scandinavische virus overwonnen heeft (IKEA is trouwens wel juridisch en fiscaal in nederland gevestigd) Je zou kunnen zeggen dat zweden het cement vormt van ons franse interieur-skelet. Een skelet waarbij de hoofdrollen weggelegd zijn voor de tweedehands bejaarde marktplaats-nederlanders als Pastoe, Arco, Gelderland, Harvink, Gispen en Auping, en de minder opvallende (maar niet minder belangrijke) bijrollen weggelegd zijn voor de frisse jongelingen genaamd Leran, Lerstra, Sultan, Florvag, Stranda en consorten. Al met al een bont gezelschap ik zou zeggen kom ze eens bewonderen... Aj wist nog een anekdote te vertellen van een collega die een heerlijk idyllisch stulpje in Toscane (!) had gehuurd en die tot haar schrik erachter kwam dat de kwasi-romantische gietijzeren bedden van IKEA afkomstig waren. Hoe ver moet je nog reizen om iets authentieks te ervaren.... Neen dan onze bedkast-ervaring in Amsterdam Zuidoost (sorry, ik zou hier niet meer over spreken). Zal ik het een volgende keer eens over authenticiteit gaan hebben?? Dan laat ik het bij deze even voor wat het was en ga morgen nog even een marktplaats aankoop ophalen (je wil niet weten hoever weg deze keer, ik schaam me.... maar het is wel een prachtige dutch-design score voor erg weinig geld, dus daar ga ik graag even het land voor uit... boven antwerpen dus... niet doorvertellen... het is slechts een kapstok... google maar even op forest for the trees van ineke hans) terusten iedereen!

maand later

{ 23:39, 23/7/2008 } { 0 comments } { Link }

Vandaag, 23 juli, ruim een maand na mijn laatste schrijven op deze blog... Het getuigt van een onervaren en ontrouwe dagboek-esprit. Maar ja wat wil je, als jongen van middelbare leeftijd ben je toch minder begaafd en getraind in het toevertrouwen van je dieperliggende zielenroersels aan een numerieke, digitale dagboek-achtige constructie. Ik vrees dat dat meer iets voor meiden is, alhoewel...digitaal.... Maar allah, laat dat dan nu, voor deze keer, het mannelijkste deel van me zijn... fijn toch!! Als het goed gaat, gaat het goed, is het druk dan is het druk... maar als het minder goed gaat en je moet iets kwijt, tja dan is het tijd voor een dagboek, of in dit geval een meer openbare setting, genaamd 'blog'. Niet dat er de afgelopen weken zo ontzettend veel mis ging geenszins, alhoewel.... ik zou zo een ontroerend (en ja, ook deels lachwekkend, ik geef het toe) verhaal kunnen prijs geven over een mislukte aankoop van een bedkast in een treurige nieuwbouwbuurt van amsterdam, letterlijk 3 hoog achter. (iemand iets betalen om het NIET mee te hoeven nemen heeft iets koddigs en is een nieuwe ervaring...) Maar neen, ik zal me deze keer beperken tot louter hoogtepunten!! Afgelopen weekend hebben we voor het eerst in ons nieuwe huis kunnen verposen!! Meubels op zijn plek zetten. IKEA-handleidingen lezen als waren het de nieuwste meditatie-technieken, heerlijk! Gaudi-tegeltableaus schoonschrobben met antical etc etc. Enfin, de kasten staan, de tafeltjes en de lampen staan dan wel hangen... Het huis, nog steeds zonder naam, begint langzaam van ons te worden. Ik durf het haast niet te schrijven. het is heerlijk om er te zijn en na 4 dagen heb ik al het gevoel alsof het huis al jaren ons thuis is. Het heeft geholpen dat we er de afgelopen tijd een aantal keer hebben mogen zijn. Ook was het fijn om de meubels al een tijdje te hebben staan in Utrecht. Als ik het geheel zo bezie in Champigneulle voelt het hel erg vertrouwd! Wat wil je nog meer! Ik hoop dat we er mooie momenten mogen beleven en veel mensen mogen ontvangen om die momenten met ons te delen! Vandaag voor de zoveelste keer naar IKEA geweest, dit keer met Irmgard, Lisa en Kaat. Weer een fijne middag verkwanselt aan het nemen van beslissingen welke lamp wel en niet, welke pannelap, welke keukekast misschien toch maar wel etc etc etc. en dan natuurlijk de onvermijdelijke IKEA-family koffie, want tja voor niks is voor niks, en daar moet je van profiteren... Eind dit jaar opent in Reims ook een IKEA, ik kan niet wachten ;-( Vreemd om te merken dat je je in een aantal dagen vertrouwd kan maken in een nieuwe omgeving! Ook fijn natuurlijk! Het is allemaal nog wat killetjes en koel in het huis, maar dat is meer omdat er nog niks aan de muur hangt. Gordijnen ontbreken nog en de verlichting is nog niet helemaal compleet. Daar staat tegenover dat de woonkamer erg vertouwd voelt, zelfs zonder wi-fi around.... Ik hoop trouwens wel dat dat snel geregeld gaat worden, want wat is nu een huis zonder internet (een rusthuis). Op de terugweg naar nederland, dinsdagavond, heeft AJ in de auto via zijn blackberry al zijn mails beantwoord, zo kan het ook, da's toch weer een verworvenheid van de nieuwe tijd. De een rijdt van zijn 2-de huis naar huis terwijl de ander zijn post aan het beantwoorden is.... waar moet dat naartoe. Ik moet dan steeds denken aan de tijd dat ik studeerde en weinig had... moet dan moeite doen om me niet schuldig of belachelijk te voelen... Maar, even als side-step, ik denk meerdere malen per dag wat Hedwig hiervan gevonden zou hebben.... Hoe ze hiervan genoten zou hebben, hoe spannend het geweest zou zijn om dit alles met elkaar te delen. De opwinding, het avontuur, het onbekende... zullen we het huis dan maar gewoon Hedwig noemen??? Nog 2 weken en dan gaan we voor 3 weken in champigneulle verblijven! Fijn, spannend en onbekend wat het zal brengen! Veel te regelen voor de tijd na de vakantie. Maar enfin, da's voor later!

la Gondolla

{ 07:30, 17/6/2008 } { 0 comments } { Link }

Gisteren voor het slapen gaan heb ik een warm bad genomen, ik had het zo ontzettend koud gekregen en was tot op het bot verkleumd (mijn longen gaan dan altijd pijn doen, met steken die uitstralen naar mijn oren...hoogst onplezierig). Wat was er gebeurd? Eerder die avond hebben we zitten blauwbekken in een ventiaanse gondola. Het was rond een uur of negen en we naderden het einde van een prachtige, maar koude tocht over de grachten van Utrecht. Helaas het was het prachtige doch koele Utrecht en niet het zwoelere Venetie. De romantische vrieskisttocht vormde een toevallige maar waardige afsluiting van een gedenkwaardige dag. Een dag die je, naar men hoort te zeggen, slechts een keer in je leven meemaakt. Een dag echter, die door velen onder ons herhaald blijkt te worden. Het was dus de dag van een romantische administratieve handeling. Dat allemaal om het erven in het franse rechtssysteem in goede banen te leiden.... Wat het aankopen van een frans buitenhuis al niet voor gevolgen kan hebben. Inderdaad we stonden gisteren in het stadhuis van Utrecht voor trouwambtenaar Jos ons 'ja-woord' te verkondigen. Met getuigen bart en nellie (met wederhelft en kinderschare) zaten we 'en petit comite' in de prachtige trouwzaal (van Jurgen Bey) te Utrecht. De ceremonie verliep eigenlijk best snel en ondanks het feit dat we over de 300 euro voor deze ceremonie hadden betaald, stonden we na 15 minuten weer buiten met onze gepoetste schoenen en gekamde haren. Nu wel als man en man, dat dan weer wel voor dat geld! Al improviserend hebben we er een leuke dag van gemaakt (ondanks de trieste omstandigheid dat Irmgard haar vader op sterven lag). Onder een stralende zon en ietwat frisse wind zijn we pannekoeken gaan eten in Amelisweerd onder het genot van roze champagne (nep-champagne dan wel te verstaan...). Het is eigenlijk vloeken in de kerk voor iemand die net een huis heeft gekocht in de 'champagne-ardennen', om dan op de trouwdag namaak te gaan drinken... Enfin om kort te gaan, voor dit moment, na 21 jaar samen zijn adri-jo en ik getrouwd... maar hoe vertellen we dit nu weer aan onze omgeving want we hebben het tot nog toe voor iedereen verborgen weten te houden (bijna voor iedereen...) Daarover later meer. Nu eerst maar eens publiceren in het weblog en kijken hoeveel mensen die weten te vinden (want ook van deze weblog is nog niemand in mijn omgeving op de hoogte ;-))

Nederland - Frankrijk

{ 09:38, 13/6/2008 } { 0 comments } { Link }

Corry en Andre van hotel restaurant cafe du centre in Mangiennes (www.hotelducentre.net) mailde om ons te feliciteren met het huis. We hadden bij hun gelogeerd tijdens een 'huizenzoek-weekend' (leuk scrabblewoord). Ze vertelden ons hun verhalen en belevenissen over het wonen in frankrijk en het wel en wee van hollanders in een klein dorp. Corry benadrukte steeds weer dat we ons wel moesten bedenken waar we aan begonnen, dat het een zorg en veel werk is en dat ze al veel mensen ontmoet hadden die wel teruggekomen waren van de idylle... De boederij in Gibercy (waar we eerder een bod op hadden gedaaan en nog steeds een oogje op hadden) raadde ze ons dan ook erg af. Veel te duur en veel te veel werk, zo zeiden ze. Het samenwerken met franse aannemers en werklui is een vak apart en duurt eeuwen.... (wat ook op veel sites en in veel boeken te lezen valt). Het was erg gezellig dat weekend. Het hotel, dat verder leeg was omdat we buiten het seizoen waren, heeft een bijzondere sfeer en alles wat Andre kookt is heerlijk! Corry, ex-kapster uit rotterdam, en vol verhalen, Andre wat stiller, vertelde honderduit over het jagen in frankrijk, de dorpsbakker, de omgang met de burgemeester en de drankkortingen voor oude dorpsbewoners. Omdat ze ons nogal wat tips hadden gegeven tijdens het weekend dacht ik van de week dus, ik mail ze maar eens om te laten weten dat we uiteindelijk een huis hebben gekocht... Hun antwoordmail eindigde ze met de opmerking dat we aanstaande vrijdag (vandaag vrijdag de 13-de) ons heerlijk zouden kunnen inleven in het wonen in frankrijk!? Een opmerking waar ik wel heel even over moest nadenken. Het duurde even voordat ik de link legde met de oranje vlaggetjes hier in de straat... Voetballen dus..... enfin we gaan het meemaken vanavond! Het zou best leuk geweest zijn om deze wedstrijd in frankrijk te bekijken in gezelschap van fransen, en te kijken wat er gebeurd ;-) Jammer genoeg is het nog niet zo ver en moeten we nog even een maand of wat wachten voor we er definitief in kunnen (we hopen over een week of 2 het eindelijke koopcontract te ondertekeken en de sleutelverdracht te hebben... Maar nu eerst vanavond afwachten.....

'Lang leve marktplaats'

{ 23:46, 7/6/2008 } { 0 comments } { Link }

'Lang leve Marktplaats' is de spreuk die ik stiekem, maar met wel opzet, roep wanneer ik voor de zoveelste keer een aankoop afreken bij mensen thuis. Het leuke is dat de verkoper onopgemerkt het steevast meteen bevestigd. Het is ook wel een erg leuke manier van kopen en mensen ontmoeten. Zo als vandaag, met het perzische tapijt dat ik kocht, een versleten gevalletje van 3 bij 2 meter. Garoeda vroeg er 45 euro voor, geen geld vond ik. Kon ik me geen bult aan vallen. Als hij niet bevalt kan ik hem altijd nog zo weg gooien, of gebruiken om een lijk in te rollen en weg te werken, ook handig. Garoeda, de wat oudere indische hagenees, had 4 kleine hondjes in een klein flatje. een gezellige tafel in de keuken, een levensgrote gouden boeda in huiskamer en dus de pers die hij over had. Zijn vrouw wist me fijntjes uit te leggen dat ze de pers wel had gezogen maar geen plek had gehad om hem uit te kloppen. Dat laatste bleek inderdaad hard nodig te zijn....toen ik de pers in de achtertuin ging schoonmaken... kwamen er bakken zand uit. De geur van de hondjes krijg ik er nog niet meteen uit, ik denk dat ik daarvoor nog even langs de drogist moet.... Maar goed, al met al vordert het een beetje met de inventaris. Het kleed zal zeker mooi gaan staan/liggen. Huislijk, warm en door zijn oudheid alsof het er al jaren heeft gelegen.. Het wordt denk ik wel tijd dat er wat nieuwe dingen worden aangekocht oom in de kamer te zetten. We lopen anders het gevaar dat het een oude muffe zooi wordt... toch maar eens o zoek gaan naar een modern dressoir ofzoiets....

Zaken en spullen

{ 11:13, 1/6/2008 } { 0 comments } { Link }

Afgelopen donderdag de hypotheek geregeld in Halluin. Daar meteen een dagje Lille aan vast gekoppeld. Zo kom je nog eens ergens ;-) Leuke stad trouwens! Ronald Claes (de hypotheekadviseur) had het ons al gezegd dat het een leuke stad was! Ff wat ontspanning tussen de regelstress door. Het inrichten begint ook al vrm te krijgen (dat wil zeggen, het sprokkelen van huisraad). Veel mensen om me heen bieden goed bedoelt hun restspullen aan. Echter.... ik wil me wel een beetje thuis gaan voelen in Champigneulle enne we hebben wat meuk mee gemaakt de afgelopen jaren dat we huisjes huurde.... dus dat teveel left-vers leek me geen goed idee. Om ook te voorkomen dat het huis een zweedse modelwoning gaat worden in het franse land, leek marktplaats me dus beste oplossing... (Ikea opent binnenkort in Reims dus daar gaan kunnen we nog genoeg naar toe als het slecht weer si ;-) Aldus ben ik de afgelopen weken bezig geweest met stoelen en tafels te scoren. Wel een leuke zoekopdracht, alleen vraagt het veel aandacht en werk het bovendien verslavend... Maar goed zo langzaam mag de score er zijn. (Al met al wel een leuke gedachte om zo de sfeer van het huis te gaan maken en te zorgen dat het ondertussen comfortabel en niet duur gaat worden!) Ik heb lekkere aupingbedden gescoord (mt verstelbare spiralen ;-), gispen stoelen, gelderland fauteuil en dat allemaal oud, ofwel vintage (heeft meer uitstraling zo'n woord, toch!?). Het ziet eruit alsof het al jaren bij elkaar hoort. Dadelijk naar een bank weer kijken. De komende tijd zullen de wat meer praktische zakengeregeld moeten worden. Electriciteit, telefoon, internet, de luiken voor de ramen. Maar goed, eerst moet de definitieve koop worden geregeld.

Aujourd'hui

{ 23:32, 19/5/2008 } { 0 comments } { Link }

Vandaag eerste stap gezet om het huis in champigneulle in een weblog te gaan vastleggen. We zullen zien of het een rijk dagboek gaat worden met vele belevenissen of niet.... het voelt enigzins als een eerste pagina in een smetteloos dagboek of schrift. Het papier kraakt nog en is ongekreukeld. We zullen zien waar het toe leidt......

About Me

Friends

Geld verdienen met je website ? - Meer bezoekers via Autosurf - Zelf ook een weblog maken? - Cursus verhalen schrijven - Statistieken gratis proberen