Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Een jaar Amerika


Blog van een jaar lang wonen, werken en leven in de USA.

Home | Profile | Archives | Friends


Vakantie: Een land vol contrasten

Posted at 7:35 PM, Jul. 9, 2006

Week 1

 

We vliegen over droge, ruige landschappen. Landschappen waar we binnenkort door heen zullen rijden en lopen. Rode gebergten en kale vlakten. En ineens uit het niets én in het niets doemt Las Vegas op. Een mooier voorbeeld van Amerikaanse maakbaarheid bestaat er volgens mij niet. Hoe kan zo’n stad bestaan? En hoe lang nog? Midden in de woestijn ligt een stad met hoge gebouwen in alle vormen die je kan bedenken en in alle kleuren van de regenboog, met woonwijken met groene gazonnen en zwembad.  Hoeveel water is nodig om deze stad leefbaar te houden? En hoeveel energie vreten de airco’s in een stad waar het in juni zeker 40C is?

 

Gokken, gokken en nog eens gokken. Op het vliegveld glimmen, knipperen en rinkelen de gokkasten je al tegemoet. Echt ongelooflijk, terwijl je naar je bagage loopt, kan je al gokken! En ’s avonds licht de hele stad op. Een kasteel met torens, een pyramide, de Eifeltoren, de skyline van New York, allemaal nagebouwd.

 

Na 1 nachtje in Las Vegas gaan we op weg richting Grand Canyon. We rijden via de Hoover dam – een enorm bouwwerk van 220 meter hoog. Gebouwd in de jaren ’30 om elektriciteit op te wekken en om een meer creeren als watervoorziening. Lake Mead ontstond, met een oppervlakte van 640 vierkante km. Dit meer is een belangrijke watervoorziening voor Las Vegas. En hier zie je ook meteen hoe groot het waterverbruik in Las Vegas is, het wateroppervlak is al zeker 10 meter gedaald.
We rijden vervolgens door verschillende landschappen, droge woestijnbergen, bossen met dennebomen, en droge wijdgestrekte vlakten. Ergens midden in een Indianen reservaat liggen aan de doorgaande weg een paar huizen en stacarvans. Dit gehucht heet Cameron, vanuit hier gaan we de Grand Canyon bezoeken.

 

We staan vroeg op om bij de Grand Canyon de zonsopgang te kunnen bekijken. Door de schemer rijden over lege wegen. De verkeersborden die waarschuwen voor herten staan er niet voor niets. Een groot hert met mooi gewei staat midden op de weg, lijkt nog te genieten van de ochtendrust. Later zien we nog meer herten in de berm staan. Als we parkeren, is er nog niets van de Grand Canyon te zien. We lopen 2 minuten en dan plotseling staan we voor de enorme kloof. Indrukwekkend en adembenemend. Het klinkt cliché, maar je weet echt niet waar je moet kijken, overal is het uitzicht prachtig. De zon is nog maar net op en in verschillende grijstinten doemt de enorme kloof voor ons op. Langzaam wordt het lichter en nemen de rotsen prachtige rode, paarse en roze tinten aan. In de diepte zien we de rivier de Colorado liggen.
We ontbijten en rijden een stukje verder. We dalen een stuk af in de kloof. Langs de wand is een pad uitgehakt en al wandelend ervaar je nog meer hoe groot de Grand Canyon is. Na de afdaling en de bijbehorende klim, lopen we de rest van de dag langs de kloof.

 

De volgende dag rijden we naar Arches National Park. We rijden door Monument Valley (ook een nationaal park), waar in de grote vlakten her en der rotsen staan. We rijden veel door echt droge gebieden. Deze gebieden zijn vaak indianen reservaten. Hebben ze netjes verdeeld, die Amerikanen ...

 

Arches heeft uitgestrekte vlakten en veel rotsen, een heel afwisselend landschap. De zonsopgang is ook hier prachtig, mooie verkleuringen in de lucht en de rotsen en scherpe schaduwen. Als je over de vlakte met versteende duinen rijdt zie je overal rotsen in vreemde vormen, uitgesleten door weer en wind. Een ‘balanced rock’, pilaren en natuurlijk bogen (ja ja de naam arches is niet zomaar bedacht ...). Je kunt je niet voorstellen dat die bogen daar zomaar staan. De grootste is zo’n 95 meter lang en enkele tientallen meters hoog.

 

Om van Arches naar Zion te gaan, besluiten we een omweg te maken om door andere mooie natuurgebieden te rijden. In Utah wonen niet veel mensen, een heel verschil met Nederland. We rijden uren en komen maar weinig andere auto’s tegen onderweg. Opnieuw valt de variatie in landschappen op, van zacht glooiende steppe-achtige landschappen tot grillige woenstijnrotsen en bergen die zo groen begroeid zijn met naaldbomen en berken, dat ze doen denken aan de Alpen. Weer eens wat groen zien groeien na die droogte is trouwens wel een verademing ... Kan je weer echt even een frisse neus halen. Het is echt verbazingwekkend dat op een paar kilometer hemelsbreed het landschap zo anders kan zijn. Alsof je een natuurfilm van een heel werelddeel in 1 dag ziet ....

 

Zion National Park is een mooi groen begroeide kloof met een rivier. Aan weerszijden van de kloof steken boven de bomen de rode rotsen. We beklimmen de de berg Angel’s Landing en hebben een prachtig uitzicht over de hele kloof en de rivier. Na deze klim maken we nog een paar kortere wandelingen door de rest van de kloof. De dag erna gaan we naar Kolob Canyon, een kloof die ook in Zion National Park ligt. Ook hier genieten we van de prachtige natuur. Heel weinig toeristen bezoeken dit deel van het park en daardoor is het heel rustig, alsof je alleen op de wereld bent.

 

Na dagen vol natuurwonderen gaan we weer naar Las Vegas, een ander soort wonder. Het is een korte rit en voor ik weet sta ik in een enorme hal, vol goktafels, eenarmige bandieten, met duizende lichtjes en belletjes, melodietjes en stemmen door elkaar. Een kleine cultuurschok .... na al die dagen van rust en ruimte. Op zoek naar de balie om in te checken, dit is nog bijna moeilijker dan in een natuurpark de weg vinden. Je moet zo’n 100 m door het casino lopen om deze balie te vinden. We logeren in een soort sprookjeskasteel en ze hebben er vanalles aan gedaan om de kamers een beetje middeleeuws karakter te geven, ingelijste foto's van wandtapijten en dat soort dingen.


’s Avonds lopen over de Strip (de Strip is de bijnaam voor de straat waar de meeste casino’s in Las Vegas aan liggen), het is is nauwelijks afgekoeld. Overdag ziet Las Vegas er kaal en troosteloos uit. Wanneer het donker is en alle casino’s mooi verlicht zijn, heeft Las Vegas wel iets. Beetje glitter and glamour. De droogte en dorheid en het afval op straat zie je ’s avonds namelijk niet zo goed.

 

De volgende dag staat echte droogte en dorheid op het programma: we gaan naar de woestijn Death Valley. De droogste en warmste plek op aarde .... Vrolijke naam trouwens ...


Reclame met bijsluiter

Posted at 9:58 PM, Jan. 15, 2006

 

We hebben het goedkoopste en daarmee kleinste pakket tv-zenders gekozen en hebben ongeveer 50. Allemaal Amerikaanse zenders. Op twee kanalen wordt alleen maar Spaans gesproken, de rest is Engelstalig. Sommige zenders laten vooral herhalingen zien. Je kan in 2 maanden tijd alle afleveringen van Fresh Prince of Bel Air bekijken. Gewoon elke avond van 8 tot 11 zes afleveringen achter elkaar kijken. Verder zie je enorm veel reclame. Als de reclame begint, heeft wegzappen naar een andere zender vaak niet zoveel zin, grote kans dat je daar ook reclame tegenkomt. En na het laatste reclameblok zie je nog 1 minuut TV of film, daarna begint de aftiteling.

 

Veel reclame gaat over eten: de verschillende fastfoodketens komen vaak voorbij en ook allerlei sausjes en kant-en-klaar pakketen proberen je over te halen hen te kopen. Het beeld dat ontstaat sluit wel aan bij wat je op straat ziet: heel veel dikke mensen. Grofweg is dat de ene helft van de Amerikaanse bevolking. De andere helft is het tegenovergestelde: gezondheidsfanatiekelingen. De hele dag door kom je joggende, salade etende mensen tegen. En ook voor deze doelgroep is er veel reclame: gezondheidsdrankjes en -pillen. Eigenlijk is er nog een derde groep: de mensen die van de eerste naar de tweede groep willen. Voor hen de reclames over afslankshakes en -repen met mooie foto's van voor en na gebruik!

 

Vaak hoor je dat bazen op hun hond gaan lijken of andersom. Reclames voor super-gezonde hondenbrokken zie je dikwijls. Speciaal fastfood voor dieren hebben we nog niet gezien, waarschijnlijk volstaat het fastfood-eten voor de mens. Vandaar ook -zonder grappen- de afslankpillen voor je hond ... your dog can loose 21 pounds in 3 weeks! En niet voor niets heb je de uitspraak 'wat een hondenleven', voor kleine honden is het echt vervelend dat een bank of bed zo hoog is. Daarom bestaan er speciale trapjes, netjes bekleed zodat het niet te glad is, zodat je hond makkelijk op je bank kan gaan liggen. Wat volgt? Dog for president? Bush komt in ieder geval regelmatig op TV met zijn First Dog. Bij de bank weten ze ook wat de viervoeter voor hun klant kan betekenen. Een bak met water staat altijd klaar. En daarnaast staat een bus met speciale hondenkoekjes ..... Eet je hond tenminste niet je geld op als je net hebt gepind.

 

De meest opmerkelijke reclame is die voor medicijnen. Zogenaamde patiënten en wijs uitziende artsen vertellen hoe fantastisch een medicijn werkt. Echt geweldig, je chorestorol is zichtbaar verlaagd en geen zorgen meer om je bloeddruk. Echter - waarschijnlijk verplicht of om claims te voorkomen - een vriendelijke stem volgt met een uitgebreide opsomming van ALLE bijwerkingen ... Misschien ook een idee voor de fastfood reclame?


Ork, ork, ork, soep eet je met een ...

Posted at 10:52 PM, Dec. 29, 2005

 

Goed nieuws: het kantoor is nu bijna klaar. Vorige week is de telefoon en het netwerk geïnstalleerd. Daarom werken we sinds deze week niet meer van uit huis, maar op kantoor. Dat betekent ook dat we nu samen met de andere forensen met de El op en neer reizen. Vaak moeten we staan, omdat we instappen op een van de laatste haltes voordat het echte downtown Chicago begint. Naar kantoor is een kort ritje van nog geen 10 minuten en het is nog steeds genieten van het uitzicht. Wanneer je de rivier overrijdt, torenen de hoge gebouwen boven je uit en realiseer je je dat je echt in Amerika bent. Spitstijden zijn hetzelfde als in Nederland, tussen 8 en 9 en vanaf 5 uur 's middags, dus we zijn er nog niet achter hoe het zit met de verhalen over de (extreem lange) Amerikaanse werktijden. Hoewel - de man die de telefoonaansluiting op het kantoor kwam installeren, vertelde dat hij per gewerkt uur betaald wordt. Voor overwerk 's avonds of in het weekend krijgt hij extra uitbetaald, maar als hij niet werkt, omdat hij vrij wil zijn, hij ziek is of als er doodgewoon geen werk is, krijgt hij helemaal niets. Dan maar liever de sociale voorzieningen in Nederland.

 

In de stad zijn heel veel restaurantjes, met voor ieder wat wils: Frans, Italiaans, Spaans en Japans, vooral veel Japans. Sushi is helemaal in. Net zoals Sudoku trouwens ...

Uiteten gaan kent een vast patroon en als je niet oplet sta je binnen een uur weer buiten. In alle restaurants, van eetcafe tot luxe, gaat het ongeveer hetzelfde. Gemiddeld vraagt de bediening 3 keer hoe het ervoor staat. Eén keer om de bestelling op te nemen om die dan vervolgens binnen 10 minuten te serveren. Halverwege je hoofdgerecht vragen ze je of je nog iets wilt. Als je bijna uitgegeten bent, vragen ze je het nogmaals. Als je dan weer 'nee' antwoordt, krijg je meteen de rekening (zelfs als een van beiden nog aan het eten is). De ober heeft die rekening namelijk al bij zich. En als je nog een toetje wilt (vanwege de enorme porties komen we daar bijna nooit aan toe), dan nemen ze de rekening weer mee terug en krijg je na je toetje een nieuwe rekening. Overigens betekent het niet dat als je de rekening hebt gekregen, dat je dan ook snel weg moet gaan, het is eerder een vorm van efficientie en klantvriendelijkheid. Belangrijk verder is de standaard tip van zo'n 10% niet te vergeten. Nog een 'tip': als je frisdrank bestelt, vergeet dan niet erbij te zeggen 'no ice', anders krijg je een glas waarin een nieuwe ijs-tijd aangebroken.

 

De eet-iquette is als volgt (tenminste, zover we hebben kunnen afkijken bij onze mede-restaurantgebruikers): Je eet zoveel mogelijk met alleen je vork, zodat je je linkerhand onder tafel op je schoot kan leggen. Je mes probeer je zo min mogelijk te gebruiken. Sommigen snijden eerst alles wat gesneden moet worden, andere snijden alleen wanneer strikt nodig en weer anderen proberen hun kipfilet met een vork te snijden. Soep eten ze allemaal met een lepel, maar nog steeds zonder mes.

 

 


Happy Holidays.... bijna X-Mas!

Posted at 11:38 PM, Dec. 17, 2005

 

Kerstmis....

 

Het kerstseizoen start hier de dag na Thanksgiving, dat op de vierde donderdag van november gevierd wordt. Die dag openen de winkels extra vroeg hun deuren, sommige al om 5 uur 's ochtends ... Mensen staan rijen dik 's ochtends vroeg, of beter gezegd 's nachts, voor de deuren van winkels om de beste kerstcadeautjes en -koopjes te bemachtigen. Het schijnt een soort tweede Paasdag te zijn, maar dan een graadje erger.

 

Vanaf Thanksgiving zijn ook alle winkels, straten en gebouwen versierd met kerstbomen, kerstmannetjes, rode en groene slingers en lichtjes - heel veel lichtjes. Maar ook taxi's, politie te paard, metrostations, lantaarnpalen en de cassières moeten er aan geloven.

 

Voor de bomen en struiken langs de drukke winkelstraten is het kerstseizoen met name een periode van 'afzien'. Zij krijgen voor een aantal weken vele tienduizenden lampjes te dragen. Een mooi gezicht, met name als het begint te schemeren! Je krijg vanzelf een opperbeste kerststemming als je langs al die kerstversieringen loopt. Waarschijnlijk zijn ze bij de energiemaatschappij ook in opperbeste stemming ...

 

En dan de muziek! Overal klinken de zelfde gouwe-ouwen van Bing Crosby, Frank Sinatra, Perry Como al dan niet ge'covered' door hedendaagse zangers. Ze schallen uit de luidsprekers in de 'El' (bovengrondse metro), in de supermarkt en in de straten. Je ontkomt er niet aan. (Zet je luidspreker NU aan, als je mee wilt genieten...)

 

...Sint komt met de boot, en de Kerstman met de metro...

 

Ook de kerstmannen beginnen overal op te duiken. Nu we een open haard hebben, beginnen we bijna in de beste man in te geloven. In het huisje onder de enorme kerstboom bij het gemeentehuis zat er één, in een winkelcentrum kon je met de beste man op de foto en één kerstman had gewoon z'n arreslee tussen de wagonnen van de El geplaatst. Deze El-trein was helemaal versierd, van binnen en van buiten. Binnen werden kerstliedjes gezongen en halverwege de trein zat in de openlucht een heuse kerstman op z'n arreslee. Gelukkig zijn ze op de Noordpool al een beetje gewend aan de lage temperatuur....

 


Er was eens...

Posted at 11:27 PM, Dec. 17, 2005

 

In de tweede week van december zijn we naar Orlando, Florida geweest voor een conferentie over applicatie-integratie en webservices (zie google voor meer details). De dagen voor de conferentie waren we toerist in het zonnige Florida. De sneeuw lieten we achter ons, hoe zuidelijker we vlogen hoe mooier het weer werd.

 

Zoals het goede toeristen betaamt, hebben we Disneyland bezocht. Toen we binnenkwamen was de eerste parade met alle levensgrote Disneyfiguren al aan de gang. Drie keer per dag is de parade te bekijken. Het leek op een soort carnavalsoptocht, alleen dan met lieflijke kerstliedjes. Dansende Knabbel en Babbel, zwaaiende Donald Duck, kokende Goofy en Assepoester met haar prins in een koets, getrokken door paarden. Achter deze koets liep iemand die de paardendrollen opruimde. Niets mag de Disney-droom verstoren.

 

Tussen alle naar de parade kijkende bezoekers hebben we ons doorgewurmd op weg naar de attracties, zoals een achtbaan in het donker, een waterbaan met een vrije val van 15 meter (zag er veel heftiger uit dan het voelde), een treintje tussen de rotsen door, het spookslot en een confrontatie met een ruimtewezen dat ons ruimteschip was binnengedrongen. Verder hebben we ook het huizen van Goofy en van Mini Mouse bekeken en zijn we natuurlijk met Mickey op de foto geweest. Het enige echte bewijs dat je bent geweest. Bij Disney hebben ze overal aan gedacht, zo hoef je niet bang te zijn dat je vergeet een souvenir te kopen, want de uitgang van elke attractie voerde steevast door een winkel.

 

De wachtrijen voor de attracties vielen mee. En doordat sommige bezoekers ook een attractie op zich waren, ging de tijd snel. De varieteit in hoofddeksels was bijvoorbeeld enorm. We zijn al gewend geraakt aan de petjes die iedereen overal draagt. Maar in Disneyland kwamen daar nog Goofy-oren, Mickey en Mini-diadeems, kerstmutsen in alle kleuren van de regenboog en complete pluche kerstbomen met knipperende lichtjes bij. Dit alles door volwassenen gedragen. Anderen hadden zich thuis al goed voorbereid op het bezoek aan Disney, zoals het echtpaar waarvan de man een blouse met een Mickey-print droeg en de vrouw een bijpassende jurk in dezelfde stof. In het land waar op sex veelal een taboe rust, wordt unisex kennelijk nog schaamteloos uitgedragen...

 

...kleren maken de man...

 

 

 

 

 


Wie tot tien kan tellen....

Posted at 9:52 PM, Dec. 11, 2005

 

Wie naar Amerika komt, heeft een geldig paspoort en visum nodig. Zonder deze papieren kom je het land niet in.

 

Vervolgens heb je een social security number (SOFI-nummer) nodig om belasting te kunnen/moeten betalen. Zonder dit nummer besta je eigenlijk niet helemaal. Of nu de belastingdienst de nodige vingers in de pap heeft bij allerlei instanties of dat die instanties zeker willen weten met wie ze te maken hebben, maar er wordt vaak, heel vaak om een SOFI-nummer gevraagd. Voor het aanvragen van een creditcard, een spaarrekening, een Amerikaans rijbewijs, een Amerikaanse telefoonlijn, noem maar op. En juist die telefoon is weer een heel belangrijk middel bij het verkrijgen van allerlei eerste levensbehoeften zoals gas- en elektriciteitsvoorzieningen en een internetaansluiting.

 

Hoe gaat dat nu, het krijgen van een internetaansluiting?

Wel, je belt op (jawel, met een Nederlands toestel) en wordt vriendelijk welkom geheten door een vrouwenstem op een casettebandje. 'Thank you for calling ComCast. All our operators are currently busy helping other customers. Your call is very important to us. Please hold the line till the next available operator is ready to assist you.' Dit klinkt allemaal nog redelijk onschuldig. Maar dan komt het: 'To be able to assist you better, please enter your phone number.'  Tsja, dat wordt lastig met een Nederlands mobieltje, want 06-...etcetera wordt niet geaccepeerd, en met +31-6-... hoef je al helemaal niet aan te komen. Dus je besluit om maar even niets in te toetsen en gewoon te wachten tot het bandje verder afspeelt en een van de operators klaar is met het helpen van een andere klant.

Maar dan blijkt dat degene die het bandje heeft ingesproken daar rekening mee had gehouden. De vraag wordt nogmaals automatisch herhaald: 'Again, please enter your phone number'. Een duidelijk wat geirriteerde stem en met grote nadruk op 'again'. Tot drie maal toe hoor je deze vraag herhaald, totdat je uiteindelijk gewoon in de wacht wordt gezet. De eerste 4 minuten zijn voorbij, en nu begint het grote wachten. Tientallen minuten gaan voorbij - blijkbaar hebben die operators het erg druk of misschien zijn er meer klanten die problemen hebben met het intoetsen van telefoonnummers.

 

En dan heb je eindelijk een operator aan de lijn. "Hi, in order to help you, please specify your phone number first' is dan de eerste zin die je te horen krijgt. Dus je legt in je beste Engels uit dat je nog geen Amerikaans telefoonnummer hebt, maar wel een Nederland nummer. Helaas, dat had je niet moeten zeggen want nu gaat die operator proberen om het Nederlandse nummer in het vaste formaat van xxx-xxx-xxxx te gieten. Maar dat past niet vanwege de begin 0 of de +31. De operator vertelt dat het niet zoveel uitmaakt welk telefoonnummer je opgeeft, het wordt toch niet gebeld, maar dat het systeem er nu eenmaal om vraagt. We geven het nummer van het kantoor in Grand Rapids en vragen of de operator erbij kan zetten dat we beter bereikbaar zijn op ons Nederlandse mobiel. We kunnen een afspraak maken voor maandag 28 november, tussen 8 en 10 uur. Dat is mooi, want de vrijdag daarvoor verhuizen we naar ons appartement.

 

Die maandag zitten we om 8 uur klaar. Om 10 uur is er nog geen monteur te bekennen en om half 11 nog steeds niet. We bellen de internetprovider. Na de riedel over de telefoonnummers en twintig minuten wachten, krijgen we een operator die ook weer graag ons telefoonnummer wil. Rond half 9 schijnt er gebeld te zijn, maar er was niemand thuis, heeft de monteur die langs zou komen laten weten. We waren de hele ochtend thuis, onze bel doet het, het adres klopt. We snappen er niets van. Maar geen nood, we kunnen een nieuwe afspraak maken voor dezelfde dag tussen half 12 en half 1. Je voelt het al aankomen, maar om half 1 nog geen monteur te bekennen. We bellen dus weer. De afspraak schijnt niet in het systeem te staan. Dan maar weer een nieuwe afspraak, voor woensdagochtend.

 

Dinsdag bellen we voor de zekerheid nog maar even of de afspraak van woensdag er wel in staat. Alles staat erin. Deze operator weet ons nog wel iets nieuws te vertellen. Monteurs kunnen met hun mobiel niet internationaal bellen ...

 

Woensdag komt de monteur. Hij vindt wel in het appartement de aansluitingen, maar omdat de ontvangst slecht is, moet hij bij de plek waar internet ons gebouw binnenkomt. In de kelder is niets te vinden, ook niet bij de bovenbuurman die ook ComCast heeft. De monteur wil weg gaan. Hoho, nu er eindelijk een is, laten we die niet zomaar gaan. We dringen erop aan om op het dak te gaan kijken (zo heeft de bovenbuurman namelijk internet). Via de brandtrap kan je niet op het dak komen, je hebt een ladder nodig voor het laatste stukje. De monteur heeft wel een ladder, maar die is te zwaar om omhoog te tillen (waarom heb je dan die ladder, vraag je jezelf af). Gelukkig ligt in de kelder een lichtgewicht aluminium ladder. Op het dak blijkt inderdaad een aansluiting te zitten en via een kabel buitenom en een bestaande ingang in de buitenmuur, krijgen we toegang tot internet. De monteur meet de ontvangst nog even, deze blijkt goed te zijn en gaat weg.

 

Meteen proberen we ons aan te melden en internet te openen. Het lukt echter niet, we proberen het nog een keer, lezen de handleiding, maar het lukt niet. Dan krijgen we een melding: ComCast is bezig met onderhoud aan de server en daarom zal er tot die avond geen internetverbinding mogelijk zijn voor ComCast-klanten ...

 

 

P.S.:

We hebben al twee gemiste oproepen op ons Amerikaanse mobiel ... van de internetprovider ... of we mee willen doen met een klanttevredenheidsonderzoek. We hopen dat ze nog een derde keer bellen.

 

 

 


Een stukje Holland(ers) in Amerika....

Posted at 5:57 PM, Nov. 20, 2005

 

Afgelopen weekend is een echt 'Hollands' weekend geweest. Eerst de noodzakelijke boodschappen doen, en dan op zondag er even tussen uit.

 

Zaterdag zijn we vooral op zoek gegaan naar warme kleren, omdat de kleding uit Nederland niet meer warm genoeg bleek. Op aanraden van een collega zijn we naar een mall in Grand Rapids gegaan waar een 'Steve & Barry' winkel zit. Steve & Barry is een keten van winkels waar alle kledingstukken maximaal $9.98 per stuk kosten, en vaak zelfs minder. Voor zuinige Hollanders natuurlijk een waar paradijs. Spijkerbroeken, truien, winterjassen, sportkleding, T-shirts: alles onder de 10 US dollar! Wel moet je op zoek naar een passend maatje, omdat zelfs de 'S' (small) kleding vaak al meer dan genoeg ruimte biedt aan ons -naar Amerikaanse proporties gemeten nogal tenger uitgevallen- lichaam. Maar het zoeken werd uiteindelijk beloond met twee warme truien - jawel, allebei met een capuchon natuurlijk, tegen de gure wind die hier hard kan waaien.

 

Bij een andere winkel kregen we bij de kassa een klantenkaart aangeboden. Er was veel voordeel mee te halen en we kregen meteen een tegoedbon van $20, dus wat doe je als rechtgeaarde Nederlander? Je wil natuurlijk zo'n voordeelkaart! Even wat formaliteiten afhandelen en het aanvraagformulier invullen. Op verzoek laat je je paspoort zien, je rijbewijs, je creditcard en je Nederlandse SOFI-nummer (het Amerikaanse equivalent is nog steeds naar ons onderweg...). Je wacht 10 minuten, je praat nog wat met elkaar, en dan.... helaas, geen klantenkaart voor ons. Wat ruimschoots volstond voor het aanvragen van een bankrekening en een spaarrekening, blijkt niet voldoende voor een klantenkaart. Een illusie armer (en gevoelsmatig ook $20 die we, hoewel we die nooit hebben gehad, nu toch maar mooi zijn misgelopen) lopen we weer naar buiten. Voorlopig geen klantenkaarten meer voor ons!!

 

Parkeren is een verhaal apart bij een doorsnee US mall. Als je aankomt rijden, lijkt er geen vuiltje aan de lucht. Je parkeert je auto, je loopt naar de ingang, je winkelt wat af, en een paar uur later loop je weer via de uitgang naar je auto toe. Althans, zo zou het moeten zijn, maar de praktijk blijkt weerbarstiger. Het winkelcentrum blijkt niet 1 ingang te hebben, maar wel 8! Eenmaal buiten gekomen lijken alle uitgangen en parkeerplaatsen opeens best veel op elkaar. Er rest je dan dus niets anders dan een flinke wandeling rondom het gebouw te maken tot je uiteindelijk weer bij de originele ingang terug bent gekomen - en dan pas kan het normale zoeken naar je auto beginnen. Een auto met afstandsbediening of een slimme auto zoals Knightrider had ('Kit, come pick me up') zou dan een geweldige uitkomst kunnen bieden...!

 

...home sweet home...

 

Op zondag zijn we als toerist de omgeving gaan verkennen. In de buurt van Grand Rapids ligt een plaatsje genaamd 'Holland', met als naburige gemeenten 'Zeeland', 'Drenthe' 'Vriesland' en 'Overisel'. En natuurlijk het plaatsje 'Borculo' niet te vergeten. Je raadt het al: een Hollandse kolonie is hier enkele generaties geleden neergestreken en heeft - om de heimwee wat te doen vergeten - de plaatsen liefkozend vernoemd naar voor hen bekendere streken. In het plaatsje Holland e.o. is nog veel 'Hollands' terug te vinden. De namen op de gevels (van Kerkstra, Spoelstra en Veneklasen tot en met Van Dyk aan toe), de molens, de Nederlands Gereformeerde kerken en de Hollandse lekkernijen. Verder kan je een waar 'Holland Park' bezoeken. Hier is een stukje Hollandse folklore is nagebouwd inclusief kanaaltjes, bloembollen en klederdracht, die in Giethoorn of Volendam niet zouden misstaan. Alleen zijn 's zomers hier geen horden Japanners te ontdekken, maar hamburger- en popcorn-etende Amerikanen die een stukje 'Europe in the US' natuurlijk niet te versmaden vinden.

 

Voor ons was het al met al een ouderwets-gezellig Hollands weekend...

 


Weer of geen weer ...

Posted at 7:35 PM, Nov. 17, 2005

Dinsdag hebben we in Chicago een auto gehuurd om naar Grand Rapids te gaan. We kregen een wegenkaart van omgeving mee en een grote ijskrabber met een borstel, zelfs de meest geavanceerde krabber van Halfords steekt daar schril bij af. Onderweg regende het hard. Met een slecht wegdek, vol kuilen en hobbels en geen ZOAB, zorgde dat voor een slecht zicht. Veel grote Amerikaanse wagens, vier wiel aangedreven en een koeienvanger voorop zoefden ons voorbij. Langs de weg hebben we drie aangereden herten zien liggen. De koeienvanger had beter hertenvanger geheten. Onderweg zag je verder het ene billboard na het andere. Reclames voor van alles en nog wat, maar met name voor (fast food) restaurants. Van de honger hoef je niet om te komen. Zo was er een billboard van Burger King: Op afslag 23, 27, 28 en 29 vind je ons! En dit deel van het land is redelijk dichtbevolkt, dus op een half uur heb je afstand tussen afslag 23 en 29 echt wel afgelegd.


Langs de snelweg hadden we een heleboel restaurants gezien, maar er zouden er nog veel, heel veel volgen. In Grand Rapids is een straat vol restaurants, vooral fast food, en winkels. Niet een winkelstraat zoals je die in een Nederlandse stad kent of een in Europese. Nee, het is lange, brede straat met 2 rijstroken voor beide kanten, grote parkeerplaatsen voor elke winkel of restaurant. Je hebt de auto dus echt nodig om naar een winkel te gaan. 's Avonds zie je een lange rij verlichte reclameborden en neonlichten. Het schijnt de straat te zijn met de meeste restaurants in 1 mijl (1,6 km)...


Grand Rapids heeft nog meer te bieden, namelijk het 'lake effect'. Woensdagochtend begon het te sneeuwen. 's Middags sneeuwde het nog steeds en toen we 's avonds naar huis reden, lag er al 8 cm sneeuw. Het bleef 's nachts ook sneeuwen, dus vanochtend lag er zo'n 12 cm. Allemaal gevolgen van het fenomeen 'lake effect'. Er komt koude lucht vanuit Canada, gaat over het warme water van de meren en dat geeft sneeuw. En koude wind, het is hier overdag onder het vriespunt (maar in het weekend zou het weer wat warmer worden). We hebben de grote ijskrabber dus al gebruikt.

Woensdag kregen we al een waarschuwingsmail doorgestuurd door een collega. Je kan je abonneren op weer-websites die je een mail sturen wanner het slecht weer wordt. Een deel van deze mail: "... LAKE EFFECT SNOW SHOWERS WILL BRING SNOW ACCUMULATIONS OF 1 TO 4 INCHES TONIGHT AND THURSDAY MORNING. ..."


Lake effect in volle glorie


 

We hebben gisteren ook de 'Weatherchannel' op TV ontdekt. Een complete zender alleen over het weer in de Verenigde Staten, de hele dag door. Nu is Amerika een groot land en zijn er veel verschillende klimaten, maar de hele dag Erwin Kroll gaat op een gegeven moment toch ook vervelen.



ABC

Posted at 9:35 PM, Nov. 14, 2005

ABC: over Appartement, Bankzaken en Cereals.

 

Zaterdag zijn we nog een keer naar het appartement geweest waar we gaan wonen. We hebben het hele appartement bekeken en beschadigingeng opgeschreven, zodat wij daar niet verantwoordelijk voor worden gehouden. De laatste dingen zijn geregeld en we hebben de sleutels gekregen! Eind november kunnen we erin. Tot die tijd gaan we naar Grand Rapids, Michigan (daar is ook een kantoor), om met collega's daar kennis te maken en natuurlijk om te werken. We vertrekken morgen met de auto daar naar toe. Het is 'dichtbij', ongeveer 3-4 uur rijden. 

 

Zondag hebben we Chicago verder verkend: langs Lake Michigan gelopen, de skyline bewonderd en door een groot park gewandeld. Toerist zijn dus. Langzaam kunnen we ook wind-proof worden. Het waaide namelijk ontzettend hard, zeker langs de kustlijn. Maar ook in de stad, tussen de hoge gebouwen is er geen ontsnappen aan. Volgens thermometer-borden aan gebouwen was het 12 C, maar het voelde veel kouder.

 

Ons inburgeringsprogramma verloopt verder ook goed (Verdonk zou tevreden zijn). Vandaag hebben we namelijk een Amerikaanse bankrekening geopend. Het ging veel makkelijker dan overal beschreven staat. Zonder social security number, zonder bewijs dat we echt op het opgegeven adres gaan wonen, zonder aan te hoeven tonen dat we geld op die rekening kunnen storten, kregen we onze checkboekjes. Zien we er zo betrouwbaar uit of zouden de Kleppers en Mieremetten dit gebruiken om hun financiën netjes op orde te brengen?

 

Onze eetgewoonten zijn ook al voor een deel Amerikaans. Gelukkig nog geen McDonalds gegeten, maar wel cereals 's ochtends. En als je dat eet, dan mag je jezelf toch wel ingeburgerd noemen. In de krant stond laatst dat één op de twee Amerikanen zijn dag start met cereals. Gemiddeld eet een Amerikaan 160 schaaltjes met cereals per jaar. Het is derde meest verkochte product in de supermarkt, na melk en frisdrank. En inderdaad, in de supermarkt is keuze te over: een schap van 6 meter lang, 5 lagen hoog vol met alle mogelijke cereals. Cornflakes, muesli, cruesli, crunchy en grape nuts. Sommige zien er smakelijk uit, andere lijken op hondenbrokken.

 

De Amerikanen lijken niet zonder cereals te kunnen leven. Restaurants organiseren speciale cereal events, met allerlei soorten cereals, melk, toppings en natuurlijk dragen de obers een pyjama ... goedemorgen! Sommige high-tech organisaties hebben een aparte ‘cereal-room’. Gestresste, krap in tijd zittende werknemers kunnen daar tussen 15 verschillende cereals kiezen en deze – even snel natuurlijk – naar binnen werken. En we schijnen een heus Kellog’s Cereal City pretpark te kunnen bezoeken.

Handig voor Triviant: Jay Leno eet cornflakes met water voordat hij met zijn show begint. En alleen de auto industrie geeft meer geld uit aan reclame op TV, elk jaar zijn er meer dan 1.3 miljoen spotjes over cereals op TV!

 

 

 


Nice to meet you

Posted at 8:42 PM, Nov. 9, 2005

Voordat alles 'gewoon' wordt en je aan alles gewend bent:

Kennismaken met ... 

 

... de Amerikaanse vriendelijkheid

In een winkel begint bijna elk gesprek met: 'How can I help you?'. In een restaurant:'How are you doing?' En de zin 'Nice to meet you' galmt ook regelmatig je oren binnen. Bijna overal zijn we erg vriendelijke mensen tegengekomen. Dit zijn de oppervlakkige ontmoetingen, ik ben benieuwd naar de rest!

 

... de Amerikaanse bureaucratie

En natuurlijk met het daarbijbehorende wachten! Vandaag zijn we een ongeveer een halve dag bezig geweest met het aanvragen van een social security number (dit is een sofinummer). Voordat we het gebouw waarin de social security office zit, binnen mochten, moesten wijzelf,onze tassen en jassen door de scanner heen. Veiligheid boven alles. De wachttijd voor het loket van de social security office was vervolgens meer dan 2 uur! Toen we eindelijk aan de beurt waren, verliep het gelukkig voorspoedig, we hadden alle goede papieren bij ons. En nu natuurlijk opnieuw wachten totdat we het nummer hebben, want het is nu alleen nog maar aangevraagd. Waarschijnlijk ontvangen we dat begin december. Op onze vraag of we ons definitieve adres moesten komen doorgeven, reageerde de mevrouw die ons hielp licht ironisch: 'Do you really want to come back for that?'. Ze noemde deze hele papierwinkel ook de 'immigration dance'. Waarschijnlijk werkt ze er al iets te lang...

 

 

... de Amerikaanse samenleving

Bij de social security office konden we bovendien kennismaken met de samenleving. Bij deze office kan je ook namelijk ook voedselbonnen halen...


Van voedselbonnen naar voedseltonnen ...


... fast food

Het eerste winkelcentrum dat we binnengingen had op de bovenste verdieping een hele batterij fast food-ketens naast elkaar zitten. MacDonalds natuurlijk en allerlei variaties daarop met vis en belegde broodjes, maar ook Thais, Mexicaans en Japans eten. Allemaal met hun eigen neon-reclames! Er was verder ook niets anders op die verdieping te krijgen. Vandaag waren we in een gebouw met veel kantoren en onder andere de social security office. Ook hier was een lichtgevend eetmarkt met wederom keuze uit diverse fast food smaken.


... de wind
Chicago heeft als bijnaam ' Windy City'. Een Amerikaanse collega vertelde dat die ontstaan is ten tijde van een roerige politieke periode. Ik denk dat het ook wel iets te maken heeft met de echte wind. Het heeft tot toe alle dagen hard gewaaid. Elke dag een wild hair day dus!

... Amerikaanse uitvindingen

Ook altijd zo'n moeite om al je kerstcadeaus onder de kerstboom te krijgen? Je kan de pakjes er wel een beetje omheen zetten, maar dat is ook geen mooi gezicht. In de krant stond daarom een artikel over een nieuw soort kunst kerstboom. Kunstbomen waren al handig, omdat ze geen naalden verliezen. Maar voor een te grote hoeveelheid pakjes boden ze nog geen oplossing. Daarom een kerstboom die je op z'n kop opzet of zelfs aan het plafond hangt. Handig al die extra ruimte! Deze op-z'n-kop boom kost tussen de $300 en $500 (plus natuurlijk de extra gekochte cadeaus).

Een pragmatische manier om aan een belangrijke Amerikaanse traditie vast te houden, maar toch iets nieuws op de markt te zetten en dat te kunnen verkopen. Bovendien vormt het ook geen belemmering voor het aantal kerstcadeaus wat gekocht kan worden!


Christmas on its head


Monopoly - over huizen, straten en hotels

Posted at 8:48 PM, Nov. 7, 2005

Steeds meer van de stad beginnen we te herkennen. Gebouwen waar je een paar keer langs bent gelopen, herken je en zijn niet meer hoge anonieme gebouwen. Het is leuk om de stad te ontdekken en er steeds meer van te zien. Je herkent sowieso veel ... van TV. Bij veel straatbeelden denk je dat je in een film of een serie figureert!
Gisterochtend (zondag) zijn we verhuisd naar een ander hotel. Dit ligt ook in het centrum, maar aan de andere kant. Dus een mooie gelegenheid om dat deel ook te zien. Dit hotel heeft een grotere kamer en een keuken, zodat we zelf kunnen koken. Een aantal weken uiteten in Amerika gaat op een gegeven moment vervelen. Het is echt waar wat je hoort over de porties en de doggybags!!

 

Hancock building met 97 verdiepingen

 

Zaterdag hebben we een aantal appartementen bekeken (beetje TV-makelaar idee, maar dan zonder TV, zonder makelaar en zonder Sylvana). Een lag in het centrum, in de business wijk. Vier hoge torens met appartementen met van alles erop en eraan: de kamers die voor een jaar of minder verhuurd worden zijn volledig ingericht, bij de ingang vind je een supermarkt en restaurants (van een pizzeria tot McDonalds) en natuurlijk ontbreken een fitnessruimte en zwembad niet. Zo'n voorbeeld van een volledig ingerichte appartement hebben we bekeken. Voor het echte thuisgevoel stonden er ook fotolijstjes, met familieportretten en trouwfoto's. Het appartement zag er mooi uit, was groot en had een prachtig uitzicht over de stad.

 

De andere appartmenten liggen iets ten noorden van het centrum, in Old Town. Een van de mensen wiens appartement we gingen bekijken, noemde deze wijk 'downtown'. Het centrum is inderdaad dichtbij, tien minuten met de El (de bovengrondse metro, the elevator), maar downtown is iets teveel van het goede. Een Amerikaanse collega uit Chicago had gezegd dat dit een mooie wijk was. En dat was inderdaad zo, veel bomen met nu schitterende herfstkleuren, rustige straten en mooie huizen. In deze wijk willen we dus graag wonen. We hebben hier ook al een mooi appartement gezien, met open haardje en hoge plafonds. Vandaag zijn we druk bezig geweest om te regelen dat we daar ook echt kunnen gaan wonen. Old Town - here we come!

 


De eerste foto's

Posted at 6:45 PM, Nov. 5, 2005

Deze foto's geven een indruk van het straatbeeld in Chicago.

 

 

 

Uitzicht uit het raam van ons 1e hotel (the Loop).

 



Halloween komt er aan (Old Town).

 



De bovengrondse metro in Chicago, station Sedgwick (Old Town).


 

 

 

 

 


Dag 1 in Chicago

Posted at 5:06 AM, Nov. 5, 2005

Daar zijn we dan eindelijk - Chicago, the windy city!

 

Na een voorspoedige reis van Amsterdam via Londen naar Chicago kwamen we om 15.45 uur lokale tijd aan op O'Hare, het vliegveld bij Chicago.

De formaliteiten bij de douane vielen reuze mee - de spookverhalen van uitgebreide controles en vragenlijsten bleken (voor ons althans) niet terecht. Na het nemen van twee digitale vingerafdrukken en een soort irisscan waren we allebei binnen 5 minuten 'the land of opportunities' binnengelaten. We hadden ons op van alles voorbereid - maar niet dat het zo eenvoudig zou blijken om de USA binnen te komen op een J1 / J2 visum. 

 

Met al onze bagage (zeven stuks met in totaal ik schat zo'n 100 kg aan spulletjes) zijn we vervolgens met een shuttle busje naar ons hotel gebracht. De rit zelf duurde een uurtje, en dat was prima, want het gaf ons de kans om de eerste indrukken op te doen van de US. Grote auto's, natuurlijk allemaal automatisch geschakeld, en allemaal op weg naar downtown Chicago. Het verkeer was minder druk en gehaast dan je in Nederland rond spitstijd in de randstad zou aantreffen. Mensen houden voldoende afstand, er wordt niet veel geclaxoneerd of afgesneden, iedereen leek te berusten in zijn lot dat het nu eenmaal tijd kost om de stad binnen te rijden. Het binnenrijden van downtown Chicago was indrukwekkend. Heel hoge 'sky scrapers' met allemaal verlichte ramen of in de schijnwerpers gezet, brede straten met ontelbaar veel restaurants met grote neonlicht reclames, en op elk kruispunt iemand (een agent of een klaarover?) die het verkeer regelde - op zich niet zo zinvol omdat er ook verkeerslichten waren.

 

's Avonds zijn we - op z'n Amerikaans - uit eten geweest. Pizza eten in een soort snackbar-achtig restaurant, aan een klein verhoogd tafeltje langs de muur. Een 'large size pizza', teveel voor ons beiden om helemaal op te eten, werd geserveerd in voorgesneden 'slices' op een grote metalen schaal. Budweiser en cola erbij, en natuurlijk elke 5 minuten iemand die vraagt of alles nog steeds naar wens is. Twee grote televisies, op verschillende kanalen afgestemd, gaven het geheel de juiste sfeer.

 

Het hotel ligt op 1 minuut lopen van het kantoor waar we straks komen te werken, dus natuurlijk even (van buiten) de boel bekeken. Het ligt strategisch naast een Starbucks koffiecorner en een apotheek, en op 100 meter afstand van een halte van 'the Elevated train' of kortweg 'El', het metrosysteem voor downtown Chicago. Dus dat biedt evt. de mogelijkheid om straks wat verder van het werk af te wonen en via het openbaar vervoer op en neer te reizen. Het kantoor zelf zal rond 1 december open gaan voor Cordys, tot die tijd werken we vanuit ons hotel of vanuit het kantoor in Grand Rapids (Michigan), dat zo'n 300 km van Chicago afligt en waar we over een paar dagen naar toe hopen te gaan om daar dan tot 1 december te werken.

 

21.30 uur - op tijd naar bed, om zo snel mogelijk de jetlag en het tijdsverschil van (min) zeven uur te overbruggen. Morgen vroeg weer op, om naar onze afspraken met (ver)huurders van appartementen toe te gaan. Chicago - here we come!

 

 

Hosting door HQ ICT Systeembeheer