Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Een nieuw leven in Iowa Home | Profile | Archives | Friends

Eindelijk!1/10/2012
Beste mensen het is lang geleden dat ik geblogd heb. Het is erg druk geweest met mijn moeder en met een leven opbouwen in een nieuw land. Ik ga verder met deze blog op een andere site waar ik WEL foto's kan plaatsen. Wij gaan morgen een road trip beginnen naar het westen. Ik zal daar zeer regelmatig over schrijven. Het adres is: http://iowacohen.wordpress.com/ Ciao for now!
2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Life in America - 26/9/2012
Even het verhaal van de droger afmaken: in de middag (niet 13:00 uur) kwam de technicus kijken. Bleek dat de jongens die de droger hadden geÔnstalleerd de afvoer slang van de wasmachine eruit hadden getrokken. Sukkels. Maar de technicus van vandaag kreeg het niet voor elkaar om de droger weer te plaatsen. De ruimte in de kast is wel erg klein en de afzuig slang van de droger (condens drogers bestaan hier niet) was van flut spul gemaakt en ging kapot. De technicus zou de winkel bellen om een nieuwe afspraak voor ons te maken voor de volgende dag. Weer had ik zo'n onderbuik gevoel, dus belde ik de volgende ochtend en inderdaad niemand had het probleem gemeld. De jongens van Sears besloten zelf te komen. 'S middags rond 15:30 kwamen ze met z'n 3-en; 1,5 geprobeerd maar ook niet gelukt. 'We komen morgen terug met optie C (of was het D of E)'. En inderdaad, ze kwamen de volgende dag weer, en na ongeveer 1 uur hadden ze het voor elkaar. Ik vind het toch erg bijzonder, dat de winkel jongens zelf komen, proberen, en als het niet lukt, proberen net zo lang tot het wel lukt. Wij kunnen nu wassen en drogen. Overigens, duurt wassen maximaal 50 minuten en drogen 38. In NL, deed de wasmachine er 126 minuten over en de droger meer dan 1,5 uur. En dan nog even dit: vandaag kwamen onze spullen uit NL aan: 317 dozen. De verhuizers hebben er 4 uur over gedaan om de container te legen. Er zijn zo'n 45 dozen al leeg; we hebben nog wat te doen de komende dagen... Morgen (vrijdag, 7 september) komt Obama met vrouw, en Biden met vrouw naar Iowa City. Wij hebben kaarten om er ook te zijn. Daar bericht ik later over.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Life in America29/8/2012
Allereerst: iedereen bedankt die een opmerking plaatst. Leuk om te lezen en ook fijn te weten dat deze blog gelezen wordt! Ik heb al eerder geschreven over maten in Amerika, een soort introductie over het leven hier. Ik vervolg met een aantal anekdotes van de afgelopen tijd. 1) Wij hebben een wasmachine en droger gekocht bij Sears. Het zijn voorladers, lunar silver van kleur, en moeten bovenop elkaar staan want de aansluiting is boven in een kast. Bij de aankoop moest een 'stack unit' besteld worden om de drogen te bevestigen aan de wasmachine. Vijf dagen later kwamen ze het spul brengen - nou ja, alles behalve de 'stack unit'. (en dit was nummer 1). De droger kon niet geplaatst worden; die werd zolang in onze slaapkamer neergezet. Ik heb een wasje gedraaid, want je moet natuurlijk je aankoop uitproberen, toch?!?! Je kan allerlei programma's kiezen, de temperatuur van het water, centrifuge snelheid, en nog meer. Misschien ook verkrijgbaar in NL, maar altijd leuk om over te watertanden in een ander land. OK, dus geen droger. 'S middags naar Sears om een 'stack unit' te kopen. Omdat ik me had aangemeld voor bonus rewards, heb ik niks hoeven betalen. Ook een nieuwe afspraak gemaakt voor de dinsdag daarop. Maandag heeft Rene de 'stack unit' opgehaald. Het bleken 2 bevestigingsbeugels en 2 plakstrippen te zijn. Die avond kreeg ik toch argwaan, en belde de servicelijn omdat ik geen bericht had gekregen hoe laat ze dinsdag zouden komen. Nee mevrouw, ik heb geen afspraak voor u staan. (en dit was nummer 2). Godver de godver; nou dan maar een afspraak voor donderdag. Wat zijn een extra 2 dagen tussen vrienden??? Ik heb toch maar de winkel opgebeld (die zijn standaard tot 20:00 uur open, behalve zondag). De aardige meneer zorgde ervoor dat ze de volgende dag zouden komen (dinsdag). En inderdaad, voor 12:00 uur kwamen de mannen. Wij blij, zij blij; wij onze stack units bewonderen. All's well that ends well. had je gedacht. Vanochtend besloot ik een wasje te draaien. Wasgoed erin, waspoeder in het bakje, deur dicht, programma kiezen (kan lang duren als je ze allemaal even langs loopt), juiste knopjes indrukken en klaar is kees. Kast deur dicht en naar beneden om nog een bakkie te doen. Ha. Na een kwartier horen we gespetter; rennen naar de kamer (niet zo ver, maar toch even dramatisch doen) en water komt door het plafond. (en dit was nummer 3). Als de sodemieter naar boven en de wasmachine uitzetten, handdoek pakken om de vloer enigszins te dweilen (wat moeilijk is in zo'n kast), nog een handdoek om de vloer beneden te beschermen, en gelijk de telefoon pakken. Om 13:00 uur komt iemand kijken en maken. Ik heb ook de winkel weer gebeld, alles uitgelegd, en te horen gekregen dat er een afdeling is die dit soort zaken in behandeling neemt. Ik zei dat zij verantwoordelijk zijn voor het repareren en schilderen van het plafond (verf bladert) en eventueel de vloer van de kast en vloerbedekking. Wat erg fijn is, is dat in Amerika de klant echt koning(in) is. Iedereen biedt niet alleen zijn/haar excuses aan (al moet ik zeggen dat ik alleen met mannen te maken heb), maar er wordt gelijk een oplossing geboden. In NL kreeg ik vaak nul op het rekest, of een ongelooflijke brutale persoon aan de telefoon dat ik vaak niet eens belde als ik een klacht had. Ik ga ervan uit dat 3 keer scheepsrecht is, en ik zal jullie op de hoogte houden. 2) Gisteren ben ik naar de Emma Goldman Clinic geweest - een vrouwelijke probleempje. Emma Goldman was een anarchist, geboren in Rusland en woonde in Amerika aan het begin van de 20e eeuw. Een bijzondere vrouw die ook streed voor vrouwenrechten en het recht van baas in eigen buik. Ik heb haar biografie en autobiografie gelezen - aanraders. De clinic is gevestigd aan een doorgaande weg in Iowa City, donkerrood van kleur, en toe aan een opknap beurt. Toen ik me bij de balie melde werd er gezegd dat ik mijn tas en telefoon niet mee naar binnen mocht nemen; alleen mijn sleutels en portemonnee. OK; tas in de kofferbak gelegd en telefoon, sleutels en portemonnee meegenomen (ik was dat vergeten over de telefoon). Eenmaal in de behandelkamer zei de verpleegster 'je mag geen telefoon hier hebben. Ik zal net doen alsof ik hem niet zie. Wij worden over het algemeen getolereerd hier in Iowa City, maar er zijn mensen die ons kwaad willen en proberen te filmen of foto's of andere opnames te maken.' Ik keer haar nogal stomverbaasd aan. Dit is toch de 21e eeuw, dacht ik? Maar hier, net als in NL, zijn worden onze rechten als vrouwen nog steeds onder druk gezet. Misschien hebben jullie gelezen over Senator Akin die het heeft over 'legitimate rape' waarbij een vrouwen lichaam het verschil tussen soorten verkrachtingen (ik wist niet eens dat die bestonden) kan onderscheiden en ervoor zorgt dat ze niet zwanger wordt. Wonderen zijn de wereld nog niet uit!
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Groene kaart24/8/2012
Beste mensen, even een kort berichtje. Vanavond toen we thuis kwamen lag Rene's Green Card in de brievenbus. Hij is nu officieel legaal in Amerika - YEAH!!!!!!!!! Hij mag in ieder geval de komende 10 jaar met een gerust hart hier leven, werken, op vakantie, belasting betalen. Wat wil een mens nog meer?? Na de schik van vorige week met mijn moeder (waar het goed mee gaat, na omstandigheden; ze is verhuisd naar een revalidatiecentrum), is de komst van de kaart een mooie tegenprestatie.
2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Donderdag 16 & Vrijdag 17 Augustus19/8/2012
Donderdagavond rond 8 uur ging de telefoon, een van de verzorgsters van het te huis waar mijn moeder woont. Ze was gevallen en het zag er niet goed uit; ze hadden de ambulance al gebeld. Ik sprong in de auto en was er binnen 10 minuten. Bij aankomst zag ik een lange brandweer wagen, een ambulance en een politie auto. De brandweer komt als de ambulance er langer over gaat doen, en als het ernstig is. Moeders wilde een BH uit de kast pakken, glipte en viel ongelukkig tegen haar bed. Ze kon niet bij haar noodknop en begon te schreeuwen om hulp die snel kwam. Het zag er niet goed uit - een bot in haar bovenarm en in haar bovenbeen waren gebroken. Ik reed achter de ambulance aan naar het ziekenhuis. Ze had heel heel heel veel pijn, en al gaven ze haar pijnstillers, het hielp in eerste instantie niet. We kwamen aan rond een uur of 20:45. Ik heb zo'n 10 verschillende doctoren gezien die allemaal kwamen om mijn moeder te onderzoeken en stelde heel veel vragen. Je wilt natuurlijk dat je moeder van 87 snel geholpen word(t), maar dat gaat niet altijd; en het is ook zo, dat je tijd anders ervaart als je haast hebt of als er een noodsituatie is. Eindelijk kwamen ze haar halen om foto's en een scan te maken. Na ongeveer 30 minuten was ze weer terug in haar eerste hulp kamer. Weer wachten. Weer een doctor om van alles te vragen. Weer wachten. Vragen om meer pijn bestrijders. Weer wachten. Eindelijk kwam een orthopeed om haar arm in een soort gips te zetten want eigenlijk opereren ze niet maar laten zwartekracht haar werk doen. Vervolgens hebben ze haar been ook te steunen. Ze gingen die avond niet opereren. Mijn moeder heeft 2 kunstheupen en de breuk in haar been leek dichtbij een van die heupen te zitten. Ook heeft ze zeer broze botten dus het is maar de vraag of ze Łberhaupt schroeven konden gebruiken. Inmiddels begonnen de pijnbestrijders hun werk te doen. Maar toch. Je vraagt je af hoe laat het inmiddels was - 02:30 uur. Het wachten was op een bed. Eindelijk om 03:00 uur gingen we naar boven. De hobbels onderweg deden haar veel pijn, maar we zijn veilig op de kamer aangekomen. Ik ben toen naar huis gegaan. Het was 03:30. Ik kon moeilijk in slaap komen en heb uiteindelijk zo'n 2 uur geslapen. Ik heb het ziekenhuis gebeld en ze hadden besloten om toch te opereren en dat zou dan 's middags gebeuren. Rond 11:00 ging ik op bezoek. Omdat ze geopereerd zou worden, mocht mijn moeder niks drinken, alleen een beetje zwabberen. Gelukkig hoorde we dat ze eerder onder het mes zou gaan, en rond 12:30 werd ze opgehaald. De operatie zou zo'n 9 uur duren. Dat is heel lang om onder narcose te zijn, vooral op haar leeftijd, maar ik had alle vertrouwen in de doctoren. Ik heb afscheid van haar genomen bij de lift, en had het even moeilijk want, stel dat het fout gaat. Daarna heb ik me gemeld bij de Day of Surgery Lounge waar je alle informatie over de voortgang van de operatie kan krijgen, en waar je kan blijven. Ik ben naar huis gegaan. Om 16:00 was ik weer terug om papieren te tekenen en om te wachten. Een uur later vroeg ik om een update en het bleek dat het allemaal sneller was gegaan en dat ze rond 18:00 uur klaar zouden zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ik moest dan naar de afdeling waar ze de nacht had door gebracht om op de doctor te wachten. Daar kreeg ik te horen dat het allemaal goed was gegaan, voor zover dat kon. Haar botten waren goed genoeg om de schroeven en platen en weet ik wat allemaal te kunnen gebruiken. De volgende dag lag ze in Intensive Care waar ze tot de avond is gebleven. Nu ligt ze in een kamer lekker alleen. Ze is een beetje in de war van alle medicijnen en als gevolg van de narcose. Het zijn 2 hele lange dagen geweest. Het harde werk begint nu pas.
3 Comments | Post Comment | Permanent Link

Meten is weten16/8/2012
Alles is groot in Amerika! De ijskast, het gasfornuis, de auto's. Maar ook vleeswaren. We hebben een soort boterhamworst gekocht waar de plakken zo dik zijn (bijna 1 cm), in NL zou je het opbakken en voor het avondeten serveren met aardappelen en groente. Dus gingen we op zoek naar dunnere plakken. Thin - oftewel dun - was te krijgen, maar die waren 0,4 cm dik. Uiteindelijk vonden we ultra thin en die zijn te vergelijken met beleg in NL. Nog een voorbeeld: melk komt in pakken van 3,78 liter. En als laatste: we hebben matrassen gekocht, Queen size. Die van Jim is 35cm dik en die van ons 32 cm. Ik vroeg aan de verkoopster welke maat hoeslaken ik moest kopen. In NL kon ik nooit de juiste vinden want ze houden rekening met lengte en breedte maar niet altijd met dikte. Beth zei dat ik gewoon maat Queen moest kopen. Zo gezegd zo gedaan, en verdomd het paste op beide bedden! Waar een mens gelukkig van kan worden!!
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

De Eerste Twee Weken14/8/2012
De eerste 2 weken zijn alweer achter de rug. Mijn god, mij hemel, wat zijn ze snel voorbij gegaan. We hit the ground running, zoals ze dat hier zeggen. Dat betekent dat we aan een stuk door bezig zijn geweest met kopen en regelen. Op 1 augustus zijn we in Iowa City aangekomen. 's-Middags hebben we de sleutel van ons huis gekregen. Ik heb een aantal foto's ge-upload. De volgende dag zijn we bij de verzekeringsmevrouw geweest om inboedel- en ziektekostenverzekeringen te regelen, en later naar de bank om geldzaken te regelen. Tussendoor hebben we meubels gekocht - een bank, een stoel, een eettafel en stoelen en 2 bedden. Dat moest snel want ze moesten ook snel geleverd worden - uiterlijk 15 augustus moesten we uit het hotel. Beth Zihlman (de alleraardigste verkoopster) heeft ons hiermee geholpen. En daar sta je dan zomaar een cheque t.w.v. zo'n $2000 als aanbetaling uit te schrijven! Dat was de eerste volle dag, dus. De 2de volle dag hebben we besteed aan het kopen van mobiele telefoons. We hebben nu alle drie een Samsung Galaxy S III. Heel hip. En toen dachten we, laten we gaan kijken wat een TV kost. Nou, dat valt mee. Het is een Samsung LED Smart TV geworden, waar je ook Internet op kan gebruiken. We kunnen de TV zelfs met onze telefoons besturen. En toen moest er Internet en een TV-pakket komen. Internet is ons wel gelukt maar TV niet. Dat zit zo: ik ben al zo lang weg uit de States (meer dan 20 jaar) dat mijn kredietwaardigheid nul is. Na 10 jaar verdwijn je uit het systeem. Logisch als je er niet bent. Maar het betekent ook dat sommige bedrijven - zelfs met het betalen van een borg - je te riskant vinden. Het zij zo. Wij zitten dus zonder Amerikaanse TV-kanalen. Daarentegen, hebben we haarscherp beeld als we naar DVD's en Bluray's kijken! De dagen zijn verder gevuld met heen en weer rijden tussen de Walmart, Target, Hy-vee (supermarkt), mijn moeder, het huis en het hotel. Vorige week donderdag hebben we ook een auto gekocht - een Ford Taurus uit 2010. Groot en luxe! Wij zijn maandag (13/8) in ons huis getrokken want de bedden kwamen. De rest van de meubels komen over een week of 2. We hebben ook een tuinset gekocht om te kunnen eten en zitten! Het is even kamperen, maar dat geeft niet, het is nog steeds mooi weer. Oh ja, dat doet me denken. Een van de eerste dagen kregen we een wolkbreuk; nou het leek wel een moesson. Rene en ik waren even naar de mall en zagen dat de lucht pikzwart werd om 14:00. We liepen snel naar de auto, en dat was maar goed ook. We zaten net en toen begon het me toch een partij hard te regenen. Je zag niks meer. We zijn toch voorzichtig gaan rijden; het hotel was maar een paar minuten van de mall. Dat ging goed. We hebben de auto ongeveer 10 meter van de achterdeur van het hotel neer gezet. Nou, het had net zo goed een kilometer verder kunnen zijn. We zijn naar de deur gesprint en kwamen doorweekt het hotel binnen. Wat doe je dan? Lachen natuurlijk! Mensen, we beginnen nu tot rust te komen. We moesten toch een aantal zaken gelijk regelen, en dat is gelukt.. Maar het betekende wel dat tijd om te wennen er even niet in zit. Nu gaan we genieten en ons huis ons thuis maken, en de weg, zowel letterlijk als figuurlijk, leren kennen.
2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hier zijn gasten welkom - kelder; de eigenaar heeft het nooit afgemaakt.14/8/2012
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hier slapen Rene en ik - als het bed komt...14/8/2012
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Welkom in de woonkamer!14/8/2012
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

De reis4/8/2012
Et voila, mijn eerste bericht vanuit de USA. Ik heb heel veel te vertellen, maar zal het in korte berichtjes doen - anders is het zo'n lap tekst. De reis, dus. Ik ben nooit zo ontspannen geweest tijdens een vlucht, Al bij het inchecken. Wij hebben business class gereisd. Na het inchecken konden we via een speciale poort door paspoortcontrole en dan een lange wandeling - wel 5 minuten - naar de VIP lounge. En dat is een grote ruimte, met een eetgedeelte met tafeltjes en stoeltje, een zitgedeelte met ruime fauteuils, een aparte rokers ruimte. Je kon eten - roerei, brood, beleg, zoete broodjes, crackers; en drinken - koffie, thee, jus, wijn, champagne, whiskey, vodka. Je kunt het zo gek niet bedenken of het stond er. En allemaal gratis. Er waren zat mensen die zo vroeg op de ochtend (10 uur) alcohol dronken. Whatever. Hebben wij niet gedaan, hoor. We hebben wel wat gegeten en koffie gehad. En dan op naar de gate. Ik had tegen Rene gezegd dat hij deze keer alle 'security' vragen mag beantwoorden. Maar omdat deze Delta vlucht door KLM werd uitgevoerd, hoefde dat niet. Weer in de speciale business class rij voor de nodige scans van handbagage en lichaam, en dan in de speciale business class wachtruimte om vervolgens als eerste aan bord te gaan. Als je nooit business class hebt gevlogen dan weet je niet hoeveel er voor die mensen wordt geregeld. Aan bord zaten we in ruime stoelen die bijna helemaal neer konden klappen, en met veel meer beenruimte. Het eten was niet geweldig. Het was een rustige vlucht van zo'n 8 uur. Net voor het landen, kregen we allemaal een KLM delftblauw huisje. Ik heb er nu 3 voor het nieuwe huis. Bij aankomst, als eerste van bord. Het was druk bij paspoortcontrole maar het ging heel snel. Wij kregen een speciale roze map en moesten naar area 2 (nee, niet 51) om de immigratie procedure van Rene officieel af te ronden. We hebben ongeveer 1 uur moeten wachten voor we aan de beurt waren, maar het was eigenlijk maar een formaliteit. Stempel hier, stempel daar, en we mochten door naar area 1 om alle bagage weer te laten scannen. Toen dat allemaal achter de rug was, heb ik Rene een dikke zoen gegeven - we made it!
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Morgen is het zover30/7/2012
De verhuizers hebben in 2 dagen onze spullen ingepakt - 317 dozen; 39 kub. Ze waren met 4 mannen, 2 NL'ers en 2 polen. En het was warm. Ze begonnen om 8 uur en gingen rond 15:00 uur weer weg. De vrachtwagen met container kwam de 2de dag en kon makkelijk parkeren dat auto's er langs konden. Binnen 2 uur waren alle dozen netjes en efficiŽnt opgestapeld, en een schot van platte dozen met 4 balken geplaatst. Er kon geen speld tussen en niks kan heen-en-weren! Rene mocht de container vergrendelen, waarna hij er een foto van maakte. Wij vonden het interessant dat de container niet verder werd gevuld, want er kon zo'n 70 kub in. Iemand in de buurt had toch geklaagd, want, net toen de vrachtwagen weg zou rijden, kwam politie pols hoogte nemen. Typisch. Wij hadden geen bedden meer om op te slapen, dus gingen we naar 't Voorhuys waar we lekker (en te veel) hebben gegeten. Helaas ging de wekker de volgende ochtend weer om 7 uur. Lysette kwam de laatste spullen halen en we moesten de sleutels inleveren. De eigenaren van het huis en de makelaar kwamen om 11 uur. Zij begon gelijk onkruid te wieden. Ik weet zeker dat ze alle imperfecties in het huis heeft opgemerkt. Het was zelfs zo dat ze het onderste bakje in de ijskast eruit heeft gehaald (wat niet makkelijk is want de deur van de ijskast kan niet helemaal open want de verwarming staat in de weg) en moest ik een restje weet-ik-veel-wat schoon maken. Sheesh! Maar we hebben de borg terug gekregen, en we zijn snel weggereden. Rene heeft ons naar het hotel in Leiden gebracht en de auto terug gereden naar Nagele. Josje heeft hem naar Lelystad gebracht en Rene, die zo'n fan van de trein is, stapte toch blij in om zsm in Leiden te zijn en lekker, eindelijk, kunnen uitrusten. Haha. Bij Amsterdam Zuid stond de trein stil en ging niet verder rijden - stroomstoring in Leiden; kon wel tot 19:00 uur duren. Toch reed er een trein naar Schiphol waarna hij een taxi nam voor 80 euries. Who cares; hij was kapot en had het rijkelijk verdiend. Intussen, hebben Jim en ik de Haarlemmerstraat gelopen en de Breestraat. 's Avonds hebben we bij van Buuren gegeten en toen even naar Kees en Marianne. We waren total loss en moesten naar bed en slapen - forget it. Naast ons bleek een aantal kinderen uit een groep uit IsraŽl te zitten. Die bonkten tegen de muur, zongen luidkeels, en praten hard. Ik heb 2 keer de receptie moeten bellen voor dat het stil werd. Later hoorde ik ze weer, maar minder. De volgende dag heeft Rene geklaagd, en zoals het hoort in een goed hotel, kregen we een andere kamer. Jawel, een Business Suite op de 5de, waar je je kamer kaart moet gebruiken in de lift om er te komen. Jawel - een mooie kamer met keukenblok, 2 TV's, een tafel met 4 stoelen, een lounge stoel, en een hele hele hele grote badkamer (douche met grote douchekop - heerlijk!) Wij hebben 2 nachten, heerlijk, rustig (en lang) geslapen. Vandaag, de traditionele zak-met-snoep-van-Jamin-voor-in-het-vliegtuig kopen en een laatste Nederlandse maaltijd bij Kees en Marianne - erwtensoep en rookworst. Beste mensen, dit is mijn laatste stukje vanuit NL; de volgende keer, bericht ik vanuit de USA.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Nu begint het echt spannend te worden24/7/2012
Morgen komen de verhuizers om in te pakken. Ze komen met 4 man en gaan in 1 dag alles in Emmeloord en in Ens inpakken; donderdag laden ze de container. Wij hebben de afgelopen maanden streng gesorteerd en heel heel veel verkocht of weggegeven of weggegooid. Toch blijft er meer over dan je denkt. Vandaag de laatste voorbereidingen; misschien komen we nog dingen tegen die weg kunnen. Mitzi (de poes die een kater was) is vanochtend naar zijn nieuwe thuis gegaan. Voor de verhuizers moeten alle spullen die wij mee nemen of niet mee gaan ergens in een aparte kamer staan - anders pakken zij het in. (Het schijnt dat anderen dat soms niet gedaan hebben, en de paspoorten in de container belanden...) Dus, onze slaapkamer wordt zo meteen volgepropt - Jim heeft nog een matras nodig om op te slapen; de koffers en handbagage; alles voor de vuilcontainer en voor andere mensen (morgenavond en vrijdagochtend gaan echt de laatste spullen weg); grofvuil wordt donderdagmiddag opgehaald. Al met al, toch nog heel veel te doen. Zoals jullie lezen, is verhuizen een hele onderneming. Misschien moet ik een bedrijf beginnen in Iowa City om mensen te helpen met verhuizen - ik heb daar inmiddels heel veel ervaring mee! Ik wil het even over afscheid hebben. Wij zijn zo druk bezig dat er weinig ruimte is om na te denken. Als een klus geklaard is, kan er weer een streep door het lijstje; en dan op naar de volgende. Dit geldt ook voor afscheid nemen van mensen. Klinkt misschien onaardig, maar zo gaat het eenmaal. Maar gisteren scheef mijn schoonzus op FB dat ze heel veel moeite heeft met ons vertrek, en dat drong door tot mijn hart. Er is kennelijk wat meer ruimte in mijn hoofd dat ik die gedachten toelaat. Ik kreeg het even benauwd. Wij kijken vooruit naar de nieuwe uitdagingen; maar wij laten ook een leven en dierbare mensen achter. Voor hun is ons vertrek pijnlijk.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Comments17/7/2012
Beste mensen, als je een Comment wil plaatsen (wat ik natuurlijk erg leuk zal vinden), kun je dat als 'Anonymous' doen of onder je eigen naam door je naam in het hokje naast 'From' zetten.
2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Leeg17/7/2012
(Even dit: al druk ik op enter, alle stukjes verschijnen als ťťn blok tekst. Misschien ontdek ik in de toekomst wel of het anders kan). Wij zijn druk bezig met legen. Gisteren was ik in de loods voor het eerst in maanden. Vroeger stond het vol met vrachtwagens - zo vol dat Rene en Anton vaak alles eruit moesten rijden en dan er weer in om de ruimte zoveel mogelijk te benutten. Op de zolder stonden er stelling kasten vol met kratten en kisten vol met onderdelen; en er stonden boekenkasten vol met boeken (tja, uiteraard). Tegen een van de railings had Rene plexiglas getimmerd en modellen neergezet. Er stond ook onze camper spullen, en er hingen allerlei jassen van Rene (DAF, ERF, Leyland). Tegen verschillende muren, hingen er vlaggen (o.a. DAF en Leyland) en lichtbakken. Helemaal achterin stond een lange werkbank vol met gereedschap en schroefjes en moertjes. En gisteren, stond er allen nog de prachtig gerestaureerde Leyland Marathon 2, een tafeltje, wat schoonmaak spullen. Voor de rest, leeg. Ik werd er even stil van. Rene heeft keihard gewerkt om alles te verkopen, en het is gelukt - 10 jaar verzamelen in 1,5 jaar naar nieuwe eigenaren. De 2 kantoren en de keuken zijn ook leeg, behalve dozen van ons die meegaan. Thuis - nou ja, daar is het nog even een puinhoop, maar kasten raken ook leeg. Volgende week woensdag komen de verhuizers om in te pakken. Voor het eerst in 10 verhuizingen - ja, sinds 1991, ben ik 9 keer verhuisd - wordt er voor mij ingepakt. Heb ik wel verdiend denk ik. Leeg betekent ook afscheid nemen want in de agenda staan geen afspraken meer.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Welkom!14/7/2012
Beste lezers, Dit is mijn eerste weblog en mijn eerste stukje. Yeah! Allereerst, als ik taalfouten maak, vergeef me; zie het als iets aandoenlijk. Gisteren hebben Jim en ik allebei afscheid genomen van het Zuyderzee College. Alweer een periode afgesloten. Ik dank alle collega's. Vandaag hebben we afscheid genomen van onze hond, Vince. Nee, hij is niet gaan hemelen. Hij is naar een aardige oudere man gegaan. Daar zal hij veel aandacht en liefde krijgen, en de man krijgt een hele lieve compagnon. Ik was er niet bij toen hij opgehaald werd; Jim ook niet. Rene wel. Binnenkort gaat ook de kat, Mitzi (de poes die een kater was), naar zijn nieuwe thuis. Ja, het is op dit moment veel afscheid nemen. Maar wel met een goed gevoel. We handelen alles netjes af. Zo hoort het ook.
2 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer