Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Collin's blogs

De ideale lunch tijdens een training

09:08, 31/1/2012 .. Posted in werkgerelateerd .. 0 comments .. 0 trackbacks .. Link

 

Enige tijd geleden heb ik via Twitter en de Linkedin groep Dutch Training Professionals de vraag gesteld hoe de ideale lunch eruit zou moeten zien voor cursisten. Om ze de hele dag scherp en bij de les te houden. Een mooie discussie volgde, maar een eenduidig antwoord kwam er niet uit.

Brainfood

Op de onderstaande link vind je meer informatie over dit onderwerp én voorbeelden van voeding die een gunstig effect hebben op onze hersenfuncties. http://www.leerwiki.nl/Brainfood,_hersenvoedsel,_om_je_hersenen_jeugdig_en_fit_te_houden

Even een theorielesje van een van de mensen die reageerde, Harrie van Heck. "Tijdens leerprocessen gebruiken onze hersenen meer zuurstof dan normaal. Voor het goed functioneren van onze hersenen is het daarom belangrijk om tijdens het leerproces een gelijkmatige stroom van glucose in het bloed te hebben. Ons bloedglucose, ons bloedsuikergehalte, moet stabiel zijn, want onze hersenen hebben iedere 3 tot 4 uur glucose nodig. Dat betekent dus dat tijdens de training regelmatig eten, een goed ontbijt, een beetje vet en langzame suikers door vezelrijke koolhydraten een positieve werking hebben op het leervermogen van de deelnemers."

Zuivelproducten, de ‘dip duivel’

John Vrakking van Orde op Zaken geeft de werkelijke veroorzaker van de afterlunchdip aan. "Melk- en melkproducten bij de maaltijd brengen zoveel melkzuur in, dat niet alleen mineralen sneuvelen, maar dat ook nog eens alle suikers en wat tot suikers omgezet had kunnen worden, daarin sneuvelt. Met een glas melk torpedeer je alle energie die je met je lunch opgedaan hebt. Goed, de voedingsstoffen blijven, dus je hebt geen hongerig gevoel."

Wat vinden de trainingsprofessionals?

Uit de vele reacties op mijn vraag blijkt dat de meningen van de trainingsprofessionals verdeeld zijn. Een enkeling doet de lunchkwestie af als iets wat tussen de oren zit. Een deel vindt dat je weinig kunt doen en een afterlunchdip gewoon moet accepteren. En een deel is het erover eens dat voeding een grote invloed heeft op het succes van een bijeenkomst en dat hier rekening mee gehouden moet worden, indien mogelijk. Over de gewenste lunchvorm, gedurende de dag kleine hapjes of één keer op de dag een uitgebreidere lunch en binnen of buiten de zaal, komt geen eenduidig beeld naar voren.

En nu?

Algemene tips van trainingsprofessionals voor locaties:

1. Spreek met opdrachtgever/trainer af wat hij/zij wil m.b.t. lunch; 1x lunch of paar keer per dag kleine brainfood hapjes.

2. Zorg voor voldoende water in de zaal.

3. Zorg dat deelnemers tijdens de bijeenkomst iets te knabbelen hebben (studentenhaver schijnt heel goed te zijn).

4. Zorg voor broodjes bij aanvang van de bijeenkomst.

5. Beperk het aantal zuivelproducten tijdens de lunch

We weten nu dat onze hersenen eigenlijk iedere 3 tot 4 uur glucose nodig hebben en dat er voeding is die ten goede komt aan het functioneren van onze hersenen. En dat te veel zuivel alle opgebouwde energie tijdens de lunch juist weer afbreekt. Ook weten we dat de meningen verdeeld zijn over het één keer of vaker eten op een dag en over in of buiten de zaal lunchen. Maar wat doen we met deze wetenschap als locaties zijnde…

Maar bovenal…. gebruik deze informatie en praat met je opdrachtgevers!



Het verhaal van de appelboom

19:32, 3/10/2011 .. Posted in zomaar wat geneuzel .. 0 comments .. 1 trackbacks .. Link

Er was eens… een fruitteler die een hele speciale appelboom in zijn fruitgaard had staan. Een mooie volle appelboom die elk jaar goed in z’n blad en vol bloesems zat. Een boom die elk jaar vele mooie glanzende appels opleverde. En de appels van deze boom smaakten zo lekker dat mensen van heinde en verre langskwamen om de appels te kopen. De appelprijs stond al jaren hoog, dus de fruitteler kon zijn geluk niet op met deze boom. De boom werd dan ook door hem gekoesterd. En natuurlijk zaten er ieder jaar wel een paar rotte appeltjes in de boom. Maar die vormden nooit een probleem omdat de opbrengst van de boom altijd hoog genoeg was.

Zo ging het jaar in jaar uit totdat op een herfstdag een verschrikkelijke storm over het land raasde en de fruitgaard teisterde. En de speciale appelboom? Die had het moeilijk. Takken braken, blaadjes vielen af en vele mooie glanzende appels vielen op de grond. Toen de storm was gaan liggen ging de fruitteler de schade inventariseren. Hij maakte zich grote zorgen over zijn appelboom. De boom was ernstig beschadigd, maar dankzij de sterke wortels was de boom gelukkig niet omgevallen. Hij vroeg zich echter wel af of de boom de schade door de storm zou overleven. Kon hij de boom niet beter omhakken en een nieuw boompje planten? Hij besloot om het eerst nog een tijdje aan te zien.

Maar de boom werd zwakker en zwakker. Dan toch maar omzagen? Hij kon het niet. De speciale appelboom was hem te dierbaar. En dus ging hij binnen en buiten zijn bedrijf op zoek naar mensen die hem konden helpen zijn dierbare boom weer gezond te maken. Samen werkten ze aan het herstel van de boom. Iedereen werkte keihard om ervoor te zorgen dat de boom het volgende voorjaar weer vol blad en bloesems zou zitten en weer vele appels zou geven. Dus, afgewaaide takken, appels en bladeren werden weggehaald. De boom kreeg meststof en de bast werd voorzien van een beschermend jasje. De boom bleef echter kwetsbaar. Er werd een boomfluisteraar bijgehaald. Kon hij de boom wellicht redden? Hij onderzocht de boom en was ervan overtuigd dat het weer goed kon komen met deze speciale appelboom. Als de bast, elke tak en ieder blaadje aan de boom genoeg zorg en aandacht zou krijgen, dan zou de boom in het voorjaar vast weer vol bloesem komen te zitten.

Iedereen binnen het fruitteeltbedrijf bood enthousiast zijn hulp aan voor het verzorgen van de boom. Deze bijzondere appelboom mocht immers niet verloren gaan. De boom reageerde heel goed op de liefdevolle behandeling en het volgende voorjaar zat de boom dan ook als vanouds vol met bloesems. Om weer een volle boom met appels te krijgen, was het nu nog wel van belang dat er voldoende bijen naar de boom zouden komen om de bloesems te bestuiven. Ieder onderdeel van de boom ging op zijn of haar manier tot het uiterste om een bijdrage te leveren aan het lokken van genoeg bijen. De wortels stuwden via de stam zoveel mogelijk voeding omhoog om de boom goed te laten groeien. De takken wuifden in de wind of het een lieve lust was. En de blaadjes, die glommen stuk voor stuk in het waterig voorjaarszonnetje. Dit konden de bijen niet negeren en massaal kwamen ze weer op de boom af.

De fruitteler ging regelmatig even bij zijn speciale boom kijken en was blij dat hij de boom niet had omgezaagd. En dat najaar zat de boom voor het eerst na die bewuste storm weer vol mooie glanzende appels. En de mensen kwamen, als vanouds, weer van heinde en verre om die overheerlijke appels te kopen. De appelprijs was inmiddels wel wat lager dan voorheen, maar de mensen waren zo onder de indruk van het verhaal over de boom dat ze graag bereid waren iets meer te betalen voor de appels. Daarbij kwam dat ze het verhaal doorvertelden aan anderen. Zo gebeurde het dat er steeds meer en meer mensen de boom met eigen ogen wilden zien en de appels wilden proeven. De fruitteler had nog nooit zo goed geboerd.

En hoe het daarna verder ging met de appelboom? De tijd zal het leren…



Het realiseren van een hogere klanttevredenheid door NS-medewerkers

19:14, 26/8/2011 .. Posted in zomaar wat geneuzel .. 0 comments .. 1 trackbacks .. Link

Het is al weer heel lang dat ik wat in mijn blog heb geschreven, drukdrukdruk. Maar vandaag heb ik weer wat inspiratie, dankzij de vrienden van Prorail en de Nederlandse Spoorwegen.

Wie mijn persoonlijke tweets volgt, weet dat ik 4 dagen per week met de trein op en neer pendel van Adorp (Gr.) naar Amersfoort. Velen verklaren mij dan ook voor gek, maar zo zie ik het niet. Ik heb gewoon een onwijs leuke baan bij Regardz in Amersfoort en een goede werkgever die meegaat in het nieuwe werken. De trein is dan ook mijn 2e kantoor.

Meestal verloopt de treinreis vlekkeloos, maar er zijn van die dagen... Natuurlijk kan de NS of Prorail niet altijd iets aan de opgelopen vertraging doen. Bij plotseling natuurgeweld (blikseminslag) of koperdiefstal kan er nou eenmaal geen trein rijden. Maar waar de NS wel iets aan kan doen is de communicatie hierover. Medewerkers op de stations, omroepers, conducteurs en machinisten, iedereen vertelt iets anders. Tegenstrijdige berichten is meer regel dan uitzondering. De een geeft aan dat de trein niet rijdt, de ander dat de trein juist wel rijdt. En weer een ander geeft aan dat de trein maar tot een bepaald station rijdt. Hallo!? Wat moet ik als reiziger nou met deze non-informatie. Is het nu zo moeilijk om met een kloppend verhaal/advies te komen? Zorg er in ieder geval voor dat er geen tegenstrijdige of halve informatie wordt verstrekt zoals nu steeds gebeurt.

En als je je dan uiteindelijk in een overvolle trein geperst hebt waar je met veel te veel mensen als haringen in een ton tegen elkaar aanstaat, komt het regelmatig voor dat een trein te langzaam rijdt of ergens in the middle of nowhere stil gaat staan. Je maakt je dan zorgen of je de aansluitende treinverbinding gaat missen. Het meest irritante is echter dat in circa 80% van de gevallen niet door een machinist of conducteur wordt gemeld waarom de trein stilstaat/te langzaam rijdt en of de aansluitende trein blijft wachten. Apart eigenlijk. Een beetje medeleven tonen door een simpele, gemeende mededeling als

'Sorry, ik snap dat de situatie vervelend voor u is. Persoonlijk kan ik hier niets aan doen. Maar ik beloof u dat ik ga achterhalen wat de reden van de vertraging is en of de aansluitende treinen eventueel op u wachten. Ik meld mij straks weer bij u'

zou bij mij en vele andere reizigers een hoop ergernis wegnemen.  En als iemand dan ook daarna daadwerkelijk meldt wat de reden van de vertraging is en of  aansluitende treinen wel/niet blijven wachten en de reden waarom eventueel niet... volgens mij is de NS dan heel hard op weg om een hogere klanttevredenheidscijfer te realiseren. In ieder geval wel bij mij.

Zo, ik ben mijn frustratie over het slechte communiceren van NS-medewerkers kwijt   NS... doe je voordeel met deze gratis tips.



Mama's keuken

22:24, 18/3/2011 .. Posted in koken .. 0 comments .. 0 trackbacks .. Link

Koken is mijn broers en mij min of meer opgelegd. We moesten namelijk wel. Bij ons thuis stond het weekend altijd in het teken van voetbal en handbal. Op zaterdag waren de meesten van ons op het voetbalveld te vinden. Op zondag in de sporthal. Vanaf ongeveer mijn 10e maakte ik vaak op zaterdag dus al nasi of macaroni. Rond die leeftijd is mijn interesse voor koken dan ook ontstaan. Ik vond koken leuk en niet veel later bakte ik ook broodjes. En maakte ik allerlei gerechtjes met ei. 

Ouderwetse Hollandse pot
Mijn moeder heeft koken altijd als een noodzakelijk iets gezien. En nog. Je zult haar nooit urenlang in de keuken zien staan, experimenterend met ingrediënten. Culinaire hoogstandjes heb ik dan ook nog nooit voorbij zien komen. Maar in één ding is ze in mijn ogen een kei, de traditionele Hollandse pot. Zo maakt ze sinds jaar en dag de lekkerste gekookte rode bietjes. Kan ze als geen ander een stukje vlees braden en vleesjus maken. Is een aardappel altijd precies goed gaar. En met Kerstmis is het altijd weer smullen geblazen van de zelfgemaakte huzarensalade en pasteitjes. 

Mama's keuken
Ik heb me wel eens laten vertellen dat een aantal bereidingswijzen uit een oud schriftje van mijn oma komen. Toen mijn broers en ik het huis uit gingen kregen we van mijn moeder ook een schriftje. Een schriftje met daarin de diverse basisbereidingen. Van aardappels, vlees en groente. Met natuurlijk slechts één moederlijk doel, gezond eten. Al zal ze dat natuurlijk nooit toegeven. Toen ik op mijn 17e een jaar naar Amerika verhuisde, was ik na een paar maanden de cyclus Domino's, KFC, Mac, Wendy's en andere vette hap ketens waar ik elke week op getrakteerd werd zat. Ik besloot regelmatig een Hollands potje te koken. Eerst ook voor het Amerikaanse gastgezin, later alleen voor mezelf. Het gezin vond de door mij bereide gekookte boontjes, worteltjes en aardappelen namelijk niet te pruimen. In Amerika ben ik 'mama's keuken' erg gaan waarderen. 

Collin's gehaktballen
Van een zeer betrouwbare bron weet ik dat ik inmiddels, na 20 jaar, 'mama's keuken' aardig onder de knie heb. En toch bel ik nog regelmatig even met mamsie om te vragen hoe zij iets klaarmaakt. Deze week zelfs nog. Om te vragen hoe zij haar lekkere gehaktballen bereidt. De combinatie van mama's recept met een beetje van mezelf leverde superlekkere ballen op. De kinderen, nog maar 1 en 3  jaar oud, keken zeer verwachtingsvol in de pan voor een tweede balletje nadat ze hun bord leeg hadden. Resultaat? Een hele trotse papa.

Het recept? Bij deze...

500 gram half-om-half gehakt
1 vers eitje van de eigen kippen
2 verkruimelde volkoren beschuiten
2 theelepels nootmuskaat
2 theelepels vleeskruiden 
2 theelepels Groningse Marne mosterd
1 theelepel gemalen kruidnagels
peper en zout naar smaak
groot stuk braadboter

Mix alle ingrediënten tot een smeuig geheel. Draai er 4 tot 5 mooie grote ballen van. Ondertussen de braadboter laten smelten en goed heet laten worden. Ballen in de pan. Even paar minuten om en om aanbraden en dan ongeveer 30 minuten op een laag vuurtje laten garen.

Meer dan dit is het niet. Heel simpel dus. Maar errug lekker. 



Toneelavond

20:49, 7/2/2011 .. Posted in 't dorpse leven .. 0 comments .. Link

Sinds december 2008 wonen wij in het pittoreske Adorp. Een prachtig dorpje net boven de rook van Groningen. Een levendig dorp waar veel georganiseerd wordt.

Eén weekend in het jaar is het 'toneelweekend'. Dan vind je op vrijdag- en zaterdagavond het halve dorp terug in ons dorpshuis, het episch centrum van Adorp. Afgelopen weekend was het zover. De toneelvereniging LAOMAS (Laat Ons Maar Schuiven) had zijn jaarlijkse uitvoering: Foekjes vremde fibelekwinten. Een klucht in Gronings dialect.

Op aanraden van vrienden uit het dorp, en als goed geïntegreerde dorpsgenoten, hadden wij dit jaar ook kaartjes besteld. De voorstelling begon om 20.00 uur, maar ons werd verteld om zeker op tijd te komen. En met op tijd bedoelden ze dan 19.00 uur. Anders zou de zaal al grotendeels vol zitten!!! Dus de kids op tijd naar oma gebracht voor een logeerpartijtje. En braaf als Monique en ik zijn, togen we om 18.59 uur twee deuren verder naar het dorpshuis. Zaal al halfvol! Gelukkig hadden onze vrienden een plekje voor ons vrijgehouden.

Het was een 100% déjà vu. Ik ben namelijk opgegroeid in een ander klein dorp in de provincie en daar had je ook een plaatselijke toneelvereniging. Mijn moeder heeft een aantal jaren meegespeeld. En uiteraard gingen we kijken met de familie. De setting was precies hetzelfde. Een stuk in drie bedrijven, korte pauze, lange pauze met lootjes verkoop en na afloop de verloting van planten, taarten, rollades en andere bijzondere prijzen. En natuurlijk een organist voor de muzikale omlijsting van de avond!

Maar dan het stuk zelf. Een aanrader voor een ieder die amateurtoneel in Gronings dialect leuk vindt en houdt van een gezellig dorps avondje. Oke, niet iedereen was een even goede toneelspeler/speelster, maar het was zeer vermakelijk. De lachspieren zijn volop in werking geweest. En zoals het bij ons in het dorp gaat, de biertjes vloeiden rijkelijk voorafgaand, tijdens en na afloop van de voorstelling.

Om 02.00 uur hield de organist het, na een laatste verzoeknummer, voor gezien. Tijd om nog even met ons groepje richting café ´t Witte Hoes te gaan voor een laatste afzakkertje. Hier waren nog een paar andere bekenden en het werd al gauw een gezellige bende waarbij er gedanst werd op een geïmproviseerde dansvloer met een mooi Perzisch tapijtje. Ach ja moet kunnen.

Om 03.30 uur toch maar eens naar huis. De kinderen moesten namelijk 's ochtends weer opgehaald worden bij oma. Echt lang uitslapen werd het dus jammergenoeg niet. Maar dat mocht de pret van een superavondje niet drukken.

Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij. We zijn het alleen niet meer gewend om het heel laat te maken. Het was nu een lange, brakke zondag

Meer weten over de activiteiten in Adorp? Kijk op www.adorp.com.



Iets nieuws!

15:43, 7/2/2011 .. 0 comments .. Link

Tegenwoordig kun je bijna niet meer zonder een eigen blogsite. Ongecensureerd schrijven over dat wat voor jou belangrijk is / voelt.  Vanaf vandaag trek ik de stoute schoenen ook aan. Ga ik ook bloggen.

Oftewel welkom op Collin's blog!



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories

't dorpse leven
familie
koken
nieuwe media
politiek
sport
vrijetijdssector
werkgerelateerd
zomaar wat geneuzel

Recent Entries

De ideale lunch tijdens een training
Het verhaal van de appelboom
Het realiseren van een hogere klanttevredenheid door NS-medewerkers
Mama's keuken
Toneelavond

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer