Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Niet Publiceren!

22/9/2009 - The Final Countdown

Liedjes kunnen je om meerdere redenen raken. Vaak omdat ze herinneringen met zich meedragen, aan een leuke vakantie, een geliefde, een huisdier… noem maar op. Voor iedereen is dat anders en daarom beleeft iedereen muziek natuurlijk anders. Vorige week hoorde ik The Final Countdown op de radio. Een hit van de band Europe.

Het nummer voert mij terug naar mijn basisschooltijd. En dan vooral naar de vrijdagmiddag. Dan was het namelijk drama voor de leerlingen van het Molenveld. Nee, geen drama dat er allerlei vreselijke dingen gebeurden, maar drama als in dramatische expressie. Dus: liedjes, toneelstukjes, dansjes en dergelijke.

Een van mijn klasgenootjes had een cassettebandje met daarop de hele elpee van Europe. Dat was een origineel bandje, wat ons jongetjes van een jaar of acht enorm fascineerde. Al snel kwam het voorstel: ‘Zullen we dit doen bij drama?’ Enthousiasme alom! Natuurlijk mocht de eigenaar van het bandje de rol van zanger vervullen in onze playbacksessie. Daarna was de rol van leadgitarist erg gewild (let wel: jongetjes van acht weten dondersgoed dat er een verschil is tussen een leadgitarist en een ‘gewone’ gitarist, want die eerste mag namelijk de solo spelen). Na het nodige gesteggel werd een band line up gemaakt en konden we vrijdagmiddag uit volle borst The Final Countdown playbacken.

Een keer? Nee joh, we playbackten vaker. Want natuurlijk wilde iedereen een keer zanger zijn. Of gitarist. Of drummer. Sorry meneer Jansen, sorry meneer Danen (toen sprak je je leraar nog aan met meneer, in plaats van met zijn voornaam). Jullie kunnen dit nummer vast niet meer horen. Het brengt acuut herinneringen terug van die groep jongetjes die, soms gehuld in stoere t-shirts en lange pruiken, en altijd met kartonnen gitaren en drumkits die van emmers gemaakt waren het Europe-nummer vol overtuiging… playbackte. Het cassettebandje werd ook driftig (en stiekem) gekopieerd zodat iedereen kon besluiten om Europe te playbacken, met wie hij maar wilde. Zo stonden er wel eens meerdere Europe’s op het programma op vrijdagmiddag.

En hoe liep het af met Europe? De band die in 1979 als Force werd opgericht en 1983 als Europe een debuutplaat uitbracht. Het bleef bij die ene hit. Europe bestond nog tot 1992 en besloot toen na een tour dat het tijd was voor een rustpauze. Een hele lange… tot 2003 om precies te zijn. Toen kwam de band weer bij elkaar en werd er gewerkt aan een nieuw album. Ook in 2006 bracht de band nog een album uit. Volgend jaar zal een nieuw studioalbum van de glamrockers uitkomen.

Een nieuw album van Europe? Ik zit er eerlijk gezegd niet meer op te wachten. Het enige wat mij aan Europe bijblijft is het album The Final Countdown, met vooral het titelnummer. Maar mijn herinneringen dwalen ook wel eens af naar ‘Danger on the Track’ of ‘Rock the Night’, andere minder bekende nummers die op dat album te beluisteren waren. Nummers die de leerlingen van de toenmalige groepen 7 en 8 van basisschool het Molenveld nog wel kennen, want ook die werden meer dan eens geplaybackt. Soms zelfs achter elkaar, want een superster komt natuurlijk niet voor maar één liedje.

Toch maar eens het bandje zoeken, een kopietje welteverstaan. Misschien ligt ie wel in de buurt van mijn oude walkman, dan kan ik het gelijk nog eens luisteren…
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

28/8/2009 - Nobody is perfect...

De zelfbenoemde King of Pop is dood, long live the King! Het schijnt dat hij ook al begraven is, maar waar weet alleen zijn familie. Op dit moment veel aandacht voor de muziek van Michael Jackson op alle televisie- en radiozenders ter wereld. Logisch natuurlijk, dat zie je vaak als een artiest overlijdt. Zijn muziek verkoopt weer als een tierelier en de zogenaamde kenners vallen over elkaar om maar iets over hem te roepen (getuige ook deze column).

En iedereen prijst zijn muziek, want over de doden niets dan goeds. Maar dat klopt natuurlijk niet, want Jackson maakte ook veel slechte nummers. Dat bracht me op het volgende idee: de muzikale slippertjes van grote artiesten! Een greep uit de collectie.

Michael Jackson
In het kader van de actualiteit beginnen we dan ook maar met Wacko Jacko. De man scoorde terecht hits met onder andere Beat It, Billy Jean en Bad, maar naast de belangrijke duit die hij in het muzikale zakje deed maakte hij ook rommel. Huivert u even mee? Wat dachten we van Stranger in Moscow, Heal the World, Earth Song, Man in the Mirror en I Just Can’t Stop Loving You. Wat bezielde hem, toen hij deze nummers opnam? Stond de zuurstoftank niet helemaal open? Aan dit lijstje zijn nog twee duetten toe te voegen met één van de grootste muzikanten op aarde: Paul McCartney. Dit tweetal kreeg het, met al hun kunde en talent, voor elkaar om liedjes als Say Say Say en het mierzoete, mag-ik-een-emmer-alstublieft-nummer The Girl is Mine te fabriceren.

Paul McCartney
Als u denkt dat het lijstje van de ex-Beatle daar eindigt, dan zit u er behoorlijk naast, gewaardeerde lezer! Mecca heeft zijn best behoorlijk gedaan om zijn status als levende legende te verliezen, door bijvoorbeeld Silly Lovesongs, Mull of Kintyre en Wonderfull Christmastime te maken. En als we dan toch bezig zijn, hoeveel ecologisch verantwoorde kruidenthee had onze bassende vegetariër op toen hij Once Upon a Long Ago schreef, speelde en inzong. Was er geen enkele studiotechnicus beschikbaar die “per ongeluk” het opnameknopje niet had ingedrukt en zo Sir Paul een blamage bespaarde? Het kan nog erger, want naast duetten met Michael Jackson deelde McCartney de studio ook met Stevie Wonder.

Stevie Wonder
McCartney en Wonder buigen op een erelijst waar je u tegen zegt. Het repertoire van the Beatles is over het algemeen van hoogwaardige kwaliteit en solo maakte McCartney ook nog deugdelijke nummers als Maybe I’m Amazed, My Brave Face en Live and Let Die, om er maar wat te noemen. Wonder deed het prima in nummers als Superstition, As en Pastime Paradise. Zet de giganten samen en wat gebeurt er? Het duo komt met hun versie van Duo Penotti: Ebony and Ivory. Het glazuur springt de luisteraar van de tanden bij deze zoete en plakkerige troep. Overigens had Wonder de hulp van de ex-Beatle niet nodig om bagger te produceren. Alleen kreeg hij dat ook voor elkaar met I Just Called to Say I Love You en Isn’t She Lovely.

Madonna
En natuurlijk mag een dame in het gezelschap niet ontbreken. Wat dacht u van Madonna? Vernieuwend artieste van weleer, maar niet wars van wat dwaze deuntjes door de jaren heen. Uit het hitarchief van Madonna putten is niet moeilijk, klein greepje met “the good stuff” dan maar: Frozen, Music, Like a Prayer en Like a Virgin. En natuurlijk Holiday zat aan het begin van de carrière van Madonna, dus dat moeten we haar misschien maar vergeven. Voor True Blue zijn wat minder excuses te vinden en het hijgerige Erotic met bijbehorende pornovideo is ronduit irritant. Haar cover van Don’t Cry for Me, Argentina is echt beneden haar stand.

Zijn er meer slippertjes te vinden? Natuurlijk! Goed zoeken is niet eens nodig. Zo maakte REM ooit Shiny Happy People, durfde Aerosmith het aan om I Don’t Want to Miss a Thing te laten vastleggen, rammelde Depeche Mode I Just Can’t Get Enough in elkaar, braakte U2 Discotheque uit en waggelde Bruce Springsteen door Dancing in the Dark heen. Nobody’s perfect geldt dus zeker ook in de muziek. Gelukkig maar, zonder de rommel vallen leuke nummers natuurlijk ook minder op.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

21/8/2009 - Ruilen?

Kleine Florentino baalt. Hij heeft zijn boek bijna vol, maar kan dat ene ontbrekende plaatje niet krijgen. Hij kocht al pakjes vol kaartjes, maar de speler die hij het liefst wilde opplakken, zat er nooit bij. Huntelaar, Van Nistelrooij, Robben, Van der Vaart, Sneijder, Drenthe… ja, die had ‘ie dubbel. Maar niemand wilde ze van hem overnemen.

En elke avond, voor het slapen gaan, keek kleine Florentino in zijn Paniniboek en staarde die ene lege plek hem uitdagend aan. Met tranen in de ogen ging hij dan slapen. Hij had zo opgeschept tegen zijn vriendjes dat hij als eerste het boek vol zou hebben. En Franz, ja, juist Franz had het plaatje dat hij zo graag wilde. Terwijl Franz zijn boek nooit vol zou krijgen, dat wist hij nu al. Franz vond het plaatje niet eens zo mooi. Er zat zelfs al een kras op, maar dat maakte Florentino niet uit. Steeds meer knikkers bood hij Franz voor het plaatje, maar Franz was een eigenwijze knul. En Franz vond het spelletje eigenlijk steeds leuker worden. Wie weet, als hij lang genoeg wachtte, zou Florentino hem zoveel knikkers en kaartjes bieden, dat hij zelf zijn boek ook nog eens vol kon krijgen.

Florentino was intussen niet meer te genieten. Stampvoetend verbleef hij op zijn kamer, peinzend over wat hij morgen op het schoolplein tegen Franz zou zeggen. ‘Als ik hem nu Robben en Sneijder geef, met nog een zak knikkers’, dacht hij hardop. ‘Dat kan Franz toch niet meer weigeren?’

En terwijl kleine Florentino zichzelf in slaap huilde, zat Franz met een brede grijns op de rand van zijn bed in zijn slaapkamer, met het plaatje in de hand dat Florentino zo graag wilde hebben. Hij zag dat de randjes rafelden. De glans was er ook al een beetje vanaf. Morgen zou hij het kaartje ruilen.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Columns over uiteenlopende onderwerpen, van muziek tot voetbal en van vrijheid van meningsuiting tot het nieuwe televisieprogramma van Gordon. Dagelijkse ergernissen, actualiteiten, zin en onzin... alles wat de schrijvers bezighoudt kun je hier lezen... nou ja alles, wel veel in ieder geval. Enjoy!

«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer