16/5/2012 - Safari |
13-05-2012
Mijn tijd hier in Zimbabwe zit er bijna op. Ik ben bezig de resultaten
van mijn evaluatie in een net verslag te vertalen en als dat klaar is
is mijn werk gedaan. Het heeft wat moeite gekost om alle gegevens te
krijgen, omdat met name de oud-studenten van Young Africa erg lastig
te bereiken waren maar wel essentieel voor de evaluatie bleken te
zijn, omdat de huidige studenten nog niet genoeg HIV/AIDS lessen
bleken te hebben gehad om de evaluatie op hun kennis te baseren. Er
was alleen een database van de studenten van vorig jaar en van de
zeker honderd die ik er gebeld heb nam maar een stuk of dertig op,
waarvan uiteindelijk maar negentien mensen zijn komen opdagen om een
enquête in te vullen, maar we moeten het er maar mee doen. Gelukkig
blijken ze allemaal wel iets geleerd te hebben, zodat ik een positief
verslag kan inleveren.
Maar na al mijn harde werk en omdat het misschien wel mijn laatste
weekend in Zimbabwe was, vond ik dat ik wel wat leuke dingen verdiend
had. Zaterdag heb ik een mini safari gedaan in het Bally Vaughan
Wildlife Sanctuary. Ik ben met de rest van de groep, 4 chinezen met
hun persoonlijke reisleider en 2 Zimbabwaanse stellen, in de
safari-jeep geklommen en de pret kon beginnen. We hebben echt heel
veel dieren gezien: struisvogels, zebra's, impala's, een soort
Zuid-Afrikaanse gazelle, gnoes, wrattenzwijnen, koedoe's, buffels en
net voor de uitgang ook nog een giraf. Die behoort tot mijn
persoonlijke 'big five' en ik had de hoop al bijna opgegeven er nog
een tegen te komen, maar toen stond hij daar met zijn hoofd tussen de
boombladeren te herkauwen, alsof hij daar speciaal voor mij was
neergezet. We zijn ook nog langs de leeuwenkooi gereden, waar een
opgefokte mannetjes leeuw heen en weer liep te ijsberen. De chinezen
vonden het erg stoer om stokjes door de tralies te steken waar hij dan
brullend op afsprong. En toegegeven, hij was best indrukwekkend, maar
in zo'n kooi toch vooral zielig. Op de terugweg kon ik een lift
krijgen van de chinezen in hun super de luxe gehuurde busje, zodat ik
precies voor het donker weer thuis was.
Vandaag stonden de Domboshava rotsschilderingen op het programma. Bij
de ingang werd me verteld dat ik gewoon de pijltjes moest volgen en
dat ik er dan zo zou zijn, dus heb ik al mijn speurtochtervaring in de
strijd gegooid en ben het pijlenspoor gevolgd. Tot mijn grote schrik
gingen ze steeds hoger en hoger de berg op. Iedereen die mij een
beetje kent weet dat bergwandelingen niet in mijn 'leuke dingen top10'
staat, dus hijgend, puffend en vol zelfmedelijden heb ik me bij elke
stap afgevraagd of ik echt verder zou gaan, maar het volgende pijltje
was altijd net iets te dichtbij om niet door te gaan. Uiteindelijk,
toen ik aan de andere kant van de berg weer naar beneden was geleid,
vond ik een grote witte pijl die naar een heel smalle doorgang in de
bosjes wees en jahoor, achter de bosjes was een rotswand met echte
rotsschilderingen: een paar stokpoppetjes, een olifant, een enorme
neushoorn, wat hertjes en iets wat volgens mij alleen maar een
dinosaurus kan zijn. Het was dat er hek voor stond en ik geen
stoepkrijt bij me had anders had ik nog wel wat leuke dieren geweten
om erbij te tekenen. Maar al met al was het best interessant om te
zien. Na een paar foto's te hebben gemaakt heb ik de pijltjes weer
opgezocht die me onbarmhartig naar het hoogste punt van de berg wilden
hebben. Vanaf daar had je een ontzettend mooi uitzicht. Je kon heel
ver kijken, aan de horizon verscheen achter elke heuvelrij weer een
volgende. Ik snap best wat Karen Blixen zo aantrok aan een 'farm in
Africa', het landschap is adembenemend! Alleen had ze in haar tijd
denk ik geen pinksterkerkmuziek op de achtergrond, die je nu wel
ergens van ver beneden hoorde komen. Op zondag hoor je dat waar je ook
bent, zelfs op het centrum huurt zo'n kerk een zaaltje en zit je de
hele dag in het geklap en gebrabbel in tongen. De diensten zijn dan
ook niet na een uurtje afgelopen, nee die duren van 's ochtends vroeg
tot minimaal 2 uur 's middags. En je hebt hier ook een soort
natuurchristenen die in witte gewaden openlucht bijeenkomsten houden.
Die zie je ook altijd overal zitten, zeker op zondag. Vorige week
hadden ze iets speciaals en zaten ze met z'n allen, als een soort
Israëlieten in de woestijn, op een veld vlak buiten de stad. Het zag
er erg bijzonder uit.
Maar terug naar Domboshava. Toen de pijltjes me eindelijk weer beneden
hadden gebracht zat er bij de ingang natuurlijk iemand te wachten die
zijn zelfgemaakte waren wou laten zien. Helaas heb ik hem met een
gebroken hart achter moeten laten, omdat ik wel in zijn kunstwerkjes maar
niet in een huwelijk geïnteresseerd was. Terug bij de hoofdweg moest
ik even wachten op een busje, maar na een tijdje stopte er een. Hij
bleek al propvol te zitten, maar lachend werd er een half klapstoeltje
vrijgemaakt. Het gebeurt bijna nooit dat er een blanke instapt, dus
ben ik altijd een hele bezienswaardigheid. Het wil er maar niet bij ze
in dat niet elke blanke geld voor een auto heeft. Vandaag heeft zelfs
iemand me aangeboden dat als ik ooit terug zou komen in Zimbabwe hij
wel een auto voor me zou kopen. Misschien moet ik er toch maar eens
over denken.... |
| • 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
4/5/2012 - Festival in Harare |
1 mei 2012
In Harare wordt jaarlijks een groot kunstfestival georganiseerd, het
Harare International Festival of Arts (HIFA). Voor ik hierheen kwam
was me al aangeraden er zeker heen te gaan als ik de kans zou krijgen
en een belevenis was het zeker. Omdat ik bang was voor enorme drukte,
omdat het niet alleen een enorm evenement, maar ook nog eens een vrije
dag voor de meeste mensen was vandaag (workers day) ben ik maar vroeg
gegaan. Nu bleek het met de drukte mee te vallen en kon ik nog
makkelijk een kaartje krijgen voor de show waar ik heen wilde (kan ook
aan de show liggen natuurlijk). Het festival werd in het park gehouden
en het duurde even voor ik de weg gevonden had, aangezien de kaart in
het programma boekje nogal abstract was. Net toen ik het goede podium
had gevonden begonnen ze met een openingsact: een schoolorkest uit
Zuid Afrika, dat onder andere Shakira's 'Waka Waka' en dat ene liedje
uit Grease waarvan ik de naam even kwijt ben speelde. Als je toch niks
anders te doen hebt op je vrije dag is zoiets best okey om in het park
naar te luisteren, ook al zit je achter een mevrouw die eerst de man
die met een luidruchtig karretje glazen flessen langskomt geïrriteerd
tot stilte maant en vervolgens zelf uitgebreid gaat zitten bespreken
wat voor een vogels die grote in de lucht boven haar zouden kunnen
zijn. De ouderen van tegenwoordig....
Na het schoolorkest heb ik mijn ogen uitgekeken. Er kwam een
doedelzakgroep op wat opzich niet heel verbazingwekkend zou zijn als
hij uit roodharige Schotten zou hebben bestaan, maar dit waren donkere
Zimbabwanen. Voor mijn gevoel klopte dit toch niet helemaal en stiekem
moest ik er een beetje om lachen. Dat je nou doedelzak speelt als je
in Zimbabwe woont is een ding, maar of je er dan per se een kilt bij
aan moet trekken? Dat is net zoiets raars als een Nederlanders die in
een Shona rokje gaat lopen.
Hierna ging ik 'mijn' show opzoeken. Ik had een kaartje voor 'Ngoma
Buntibe, music of the Tonga people' weten te bemachtigen. In het
programmaboek stonden prachtige zinnen als: 'Their (the Tonga
people's) music is played on horns of antelopes and drums, creating
fascinating sound patterns' en 'This is a very rare opportunity to
hear 30 Ngoma Buntibe musicians share their unique, surprising,
striking and mysterious musical culture.' Zo'n gelegenheid laat je
toch niet voorbij gaan? Dus ik nam vol verwachting plaats op de
tribune, waar ik vervolgens een uur lang vol verbazing in een
geluidswolk van toeters en bellen (ook wel herrie genoemd) naar de
door elkaar hupsende Tonga's heb gekeken. Het was werkelijk een zootje
vanjewelste. Ja, als je goed oplette zat er een bepaald ritme in de
muziek en bepaalde figuren in de dans, maar het zag er niet uit alsof
ze er erg lang op hadden geoefend. Het vreemdste waren nog de witte
hemden. Ik neem aan dat ze die traditioneel niet aan hebben, maar dat
het festival 30 ontblootte bovenlijven tegelijk op het podium iets
teveel van het goede vond. Ik kan me voorstellen dat een dergelijk
optreden ergens in een klein dorpje midden in de bushbush rond een
kampvuur erg indrukwekkend is. Als ik oorlog zou hebben willen voeren
met de Tonga zou ik me na dit heftige optreden ieder geval hebben
bedacht, hoewel het op het podium toch een beetje lachwekkend leek. Ik
heb me vertwijfeld afgevraagd of ik nou de enige in de hele zaal was
die zich afvroeg waarom ik ooit geld had betaald voor een kaartje,
iedereen bleef zo braaf zitten. En het duurde maar en het duurde maar.
Het leek een beetje op een ongeregelde kinderkerstfeestdienst, waarbij
alle kindertjes op hun eigen instrument mogen spelen en de trotse
ouders niet doorhebben dat de herrie de rest van de aanwezigen de oren
van het hoofd blaast. In ieder geval heb ik mijn portie cultuur weer
binnen. Een hele ervaring was het in ieder geval wel.
Verdere nieuwtjes van deze week: Ik heb een kerk met een orgel
gevonden! Ze hebben hier in Harare een Nederlands Gereformeerde Kerk
(echt!), waar ik afgelopen zondag heen ben geweest. Ze zongen 'God
enkel licht' in het Afrikaans en de preek was in dezelfde taal,
waardoor ik af en toe een beetje moest lachen, want het klinkt toch
echt wel schattig.
En voor degene die geïnteresseerd zijn in de 'vieze' dingen die ze in
Afrika eten: Ik heb kippenpoot gegeten, zeg maar dat stuk met de
tenen, wat ze in films in heksenketels gooien. Volgens Fadzi moet ik
dat in Nederland ook een keer voor mijn familie klaar maken. Ik zal
eens bij de poelier achterhalen wat hij met de voetjes doet... |
| • 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
27/4/2012 - Nog meer leuke plekjes |
23-04-2012
Hilde is net met de taxi weer naar het busstation gegaan, terug naar
Johannesburg. Ze was een weekendje hier en we hebben ons prima
vermaakt. Zaterdag zijn we naar Doon Estate geweest, een heel schattig
soort van hofje een eindje buiten de stad waar ze allerlei winkeltjes
hebben. Het meeste was erg duur en over toeristisch, maar de
chocoladetaart was erg lekker! Daarna zijn we naar Sam Levy's Village
gegaan, waar heel blank Harare komt shoppen. De winkels vielen een
beetje tegen, maar we hebben erg lekker geluncht. Harare blijkt vol te
zitten met leuke restaurantjes en shoppingmalls, waar we dankbaar
gebruik van hebben gemaakt.
Zondag zou Brighton, een van de docenten van het centrum, ons meenemen
naar Lake Chivero. Hoewel het meer wel mooi was blijkt dat Zimbabwanen
niet erg goed in communiceren zijn. Hilde en ik werden overal mee
naartoe gesleept zonder te weten hoe of wat. Mij was van tevoren
verteld dat we over het meer gingen varen en daarna in het park naar
dieren gingen kijken. De voorstelling die ik daarvan had was toch een
beetje anders dan wat we werkelijk hebben gedaan. Ten eerste duurde
het eeuwig voor we er eindelijk waren, aangezien we eerst nog langs de
slager moesten om vlees te halen voor de braai (bbq) die blijkbaar ook
gepland was. Toen we eindelijk bij het meer aankwamen werden we in een
speedboot binnen 5 minuten naar een of andere lodge gevaren, waarmee
we het puntje 'over het meer varen' hadden gehad, waarvan ik me toch
meer een soort rondvaart had voorgesteld. Na een drankje zijn we terug
gevaren en kon de braai beginnen. Het vuur werd opgestookt en de vier
enorme kippenpoten werden erop gelegd. Halverwege bleek alleen dat we
te weinig hout hadden en moest Brighton meer gaan halen. Eindelijk na
zeker twee en een half uur wachten, rondhangen en hongerig toekijken
waren de kippenpoten klaar en konden we eten. Hilde en ik hadden bij
de bar iets verderop maar wat zakjes chips gehaald om nog een beetje
het idee van een complete lunch te hebben. Of het nou kwam omdat het
mannen of Zimbabwanen zijn of allebei weet ik niet, maar hun idee van
lunch is dus vlees en verder niks. Als ze ons dat nou van te voren
hadden verteld hadden we nog voor broodjes of salade kunnen zorgen,
maar zo werkt dat hier dus niet. Tegen drieën konden we eindelijk naar
het park om dieren te kijken, waar het mij eigenlijk allemaal om te
doen was geweest. Hoewel de bezinemeter gevaarlijk dicht bij het
nulpunt kwam hebben we een uurtje door het park kunnen rijden. We
hebben ondanks het hoge gras en de bomen zebra's, gazelles, bavianen
en nog een ander soort aapjes gezien. Helaas konden we geen giraffen
en neushoorns vinden, hoewel de dorre bomen en rotsen tussen het gras
er soms erg veel op leken. Op de terugweg naar huis wou Brighton nog
stoppen om drinken voor ons te kopen en laten kwam hij met het
voorstel een pizza voor ons te halen (heel raar die mensen die hier
per se dingen voor je willen kopen), maar wij waren zo moe en
gefrustreerd van alle cultuurverschillen dat we het liefst zo snel
mogelijk naar huis werden gebracht en toen we eindelijk om half 6
thuis kwamen en uitrekende dat we in de 9 uur dat we van huis waren
geweest alleen maar in een speedboot hadden gevaren, een kippenpoot
hadden gegeten en een uurtje door een park hadden gereden snapten we
niet zo goed wat er met de tijd was gebeurd.
Vandaag konden we gelukkig weer onze eigen gang gaan. We zijn maar
weer begonnen met chocoladetaart eten, dit keer in een mall in het
centrum. Daarna zijn we naar de vlooienmarkt in Avondale gegaan waar
we een verzameling souvenirs voor alle mogelijke familieleden hebben
ingeslagen. We hebben nog wat rondgekeken tussen de tweedehandsboeken
en kleren en hebben een pizza gegeten bij St. Elmo's die op maandagen
een 2 voor de prijs van 1 aanbieding bleek te hebben, wat ons wel erg
goed uitkwam. Voor het toetje zijn we terug gegaan naar de stad, waar
we een ijsje hebben gegeten bij de CreamyInn, een keten die op elke
straathoek te vinden is naast de ChickenInn en de PizzaInn. Het
schijnt allemaal van een minister te zijn, die waarschijnlijk
machtsbelust en corrupt is, maar ijsjes maken kan hij als de beste,
dus hebben we hem dat voor even vergeven. En als je nagaat hoeveel
mensen hij per dag blij maakt met ijsjes, pizza, frietjes of een baan
vonden we dat hij die 2 dollar extra ook wel in zijn zak mocht steken.
En nu is Hilde weer weg en zit ik weer alleen in mijn huisje. Morgen
ga ik weer verder met mijn onderzoek, dat door de onbereikbaarheid van
de mensen die ik nodig heb en het gebrek aan papier in het
kopieerapparaat allemaal een beetje langzaam gaat, maar ik hoop deze
week het enquêteren af te ronden, zodat ik het volgende week allemaal
uit kan werken. Ben benieuwd naar de resultaten! |
| • 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
22/4/2012 - Victoria Falls |
13-04-2012
Ik ben weer terug in Chitungwiza. Mijn speed date met de Victoria
Falls was een succes. Maandag heb ik bij In-Da-Belly gegeten, waar ik
een erg interessante menukaart voor mijn neus kreeg. Na de
wrattenzwijnenburger te hebben overwogen ben ik toch voor de
krokodillencurry gegaan. In tegenstelling tot wat je zou verwachten
van het vlees van zo'n groot, sterk en gevaarlijk dier was het een
soort zacht kippenvlees. Het beet niet eens terug.
Dinsdagochtend ben ik de watervallen gaan bekijken. Als je er door het
dorp heen loopt zie je uit de verte als een mist opstijgen dat je als
een rooksignaal de weg wijst. Bij de ingang stond ik in de rij tussen
de Fransen en de Duitsers en kon ik me bijna niet meer voorstellen dat
ik in Afrika was. Sowieso is Victoria Falls waarschijnlijk het meest
toeristische plaatsje in heel Afrika en zou je je zo voor kunnen
stellen dat je in een westers toeristenoord bent beland. Maar de
watervallen zijn dan ook zo spectaculair dat het voor de hele wereld
de moeite waard is om ze te komen bekijken. Voor en bij de ingang
werden regenponcho's en paraplu's verkocht, maar in de
veronderstelling dat het vast niet zo erg zou zijn en dit alleen maar
een van de zoveel trucs was om mij een paar dollar armer te maken heb
ik ze vriendelijk afgewezen. En ik heb het geweten... De watervallen
zijn het punt waarop de Zambezi zich in een ravijn stort. Aan de
andere kant van het ravijn is het wandelpad met om de zoveel meter een
uitzichtpunt. Bij de eerste paar punten heb ik de watervallen
bewonderd, halverwege begon in me af te vragen of een regenponcho toch
niet verstandig was geweest en bij de laatsten kon ik niks meer zien
door de mist en heb ik genoeg waterval over me heen gekregen om er
doorweekt vandaan te komen. Nu kan ik dus met recht zeggen dat ik de
Victoria Falls heb ervaren.
Hierna ben ik naar de brug gelopen die van Zimbabwe naar Zambia loopt
over het ravijn een eindje van de waterval vandaan, vanwaar je de
waterval van een afstandje kan zien. Ook hier werd ik nat, maar dat
kwam helaas door de regen.
's Middags had ik een rivercruise geboekt. Om 4 uur werd ik opgepikt
en naar de boot gebracht waar ik aan een tafeltje bij een stel Fransen
kwam te zitten. De gratis drankjes bleken tegen te vallen, aangezien
er niet veel meer dan Cola, Fanta en bier te krijgen was en de hapjes
waren misschien nog wel teleurstellender, want die hadden nog de moed
er lekker uit te zien terwijl ze dat niet eens waren. Maar gelukkig
maakte het mooie uitzicht veel goed. We hebben een olifant gespot,
twee krokodillen, een groepje nijlpaarden, allerlei watervogels en
heel veel andere cruiseschepen. En als kers op de taart hebben we de
zon zien zakken in de Zambezi, naja eigenlijk ergens in de palmbomen
aan de kant, maar dat maakte het niet minder mooi.
Helaas moest ik de volgende ochtend alweer terug. Deze keer had ik een
betere bus, een echte luxurious coach, en kwam ik niet geheel
geradbraakt in Bulawayo aan. Ruth en Brad moesten 's middags werken,
dus ik heb mezelf vermaakt in het spoorwegmuseum en de National Art
Gallery. De eerste werd gerund door een gepensioneerde stationschef
die oude Zimbabwaanse dollarbiljetten, die van miljoenen dollars, en
postzegels uitdeelde. Er stond een heel aantal oude locomotieven en de
wagon waarin Cecil Rhodes heeft rondgereden. De locomotieven zagen er
allemaal goed uit, maar de wagons waren allemaal een beetje smoezelig.
Het vuilnis van de laatste passagiers lag nog op de grond, de
bekleding van de banken van gescheurd en de keuken zat nog onder de
aanslag van de kolen. Ik ben uiteindelijk wel blij dat ik niet met de
trein naar Vic Falls ben gegaan, want ze schijnen nog dezelfde wagons
te gebruiken als die in het museum en dat zag er allemaal niet heel
comfortabel uit.
En gister ben ik weer richting Harare gegaan. De luxe bus was net
vertrokken, dus hebben we een andere opgezocht. Net toen ik me erin
had gepropt en me realiseerde dat ik vijf niet zulke hele fijne uren
tegemoet ging belde Ruth. Ze waren net een kennis tegen het lijf
gelopen die naar Harare zou gaan, dus ben ik net voor we wegreden snel
weer uitgestapt, de buschauffeur en mijn medepassagiers lichtelijk
verbaasd achterlatend. De kennis van Brad en Ruth bleek een Afrikaan
te zijn (zo een uit Zuid-Afrika) met de prachtige achternaam Van Der
Westerhuizen. Best leuk om weer eens wat bijna-Nederlands te horen! En
de rit naar Harare was zo een heel stuk comfortabeler dan in de bus. |
| • 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
9/4/2012 - Hier en daar |
Rara waar ben ik nu? Vorige week bleek opeens dat het Young Africa Centrum aan paasvakantie doet en ik dus niet verder kan met mijn onderzoek, waarvoor ik studenten moet enqueteren. Toen de hostelmeiden vertelde dat ook zij voor het grootste deel naar hun ouders/familie zouden gaan zag ik mezelf al eenzaam en verlaten door Chitungwiza rondzwerven, geen erg vrolijk vooruitzicht. Dus heb ik Ruth en Brad, de Britten die mij een lift naar Zimbabwe hebben gegeven, gesmst en zij bleken net opweg te zijn naar Harare en de volgende dag terug te rijden naar Bulawayo, of ik een lift wilde? Natuurlijk wilde ik dat en dus heb ik de afgelopen dagen in Bulawayo doorgebracht met spelletjesavonden, een bezoekje aan het Natural History Museum en een tochtje naar de Khami Ruines (UNESCO werelderfgoed in Afrika ja!).
En omdat je dan toch al halverwege bent kan je beter maar gelijk doorreizen naar Victoria Falls toch? Dus dat is waar ik nu ben. Net aangekomen na een lang, warme, nare busreis. Volgende keer neem ik toch de iets duurdere bus waar niet zoveel mogelijk mensen ingepropt worden, zodat je bijna bij je buurman op schoot moet kruipen om niet het welgeschapen achterwerk van iemand uit het gangpad in je neus gedrukt te krijgen en een waar GEEN kippen in mogen! Oe, dat stinkt!
Maar ik heb het overleefd en zit nu in een gezellig backbackershostel met hippies, rasta's en Deense Dogs. Heel gezellig. Dan nu op naar mijn maaltijd in 'In Da Belly' en morgen een tripje naar de mooiste watervallen van de hele wereld! |
| • 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
3/4/2012 - Zimbabwe |
29 maart 2012
Gister ben ik in Zimbabwe aangekomen. De reis verliep voorspoedig,
ondanks de enorme gaten in de weg aan de Mozambikaanse kant van de
grens (over een 'bumpy ride' gesproken...). Aan de grens waren ze
zowaar vriendelijk, wat ik na alle spookverhalen over strenge
grensambtenaren niet had verwacht. Ze lieten zelfs de Britten van wie
ik een lift kreeg door die het land uit moesten omdat hun werkvisum
niet was verlengt en nu op een toeristenvisum het land weer in wouden
om de uitslag van hun verzoek om het werkvisum te verlengen te
achterhalen. Volgens hen hielp het dat ik een Nederlands paspoort had
en leek het hun een goed idee om er ook zo een aan te schaffen. Het
zou ook nog voordeliger zijn, want de Zimbabwaanse regering is niet zo
op Britten gesteld en laat ze bijna het dubbele voor een visum
betalen, wat ik stiekem toch wel een beetje grappig vind.
In Mutare heb ik de bus naar Chitungwiza, de voorstad van Harare waar
het Young Africa Centrum is, gepakt wat allemaal redelijk soepel ging.
Zo gauw ik zei waar ik heen wou werden me 5 bussen aangeboden die
allemaal super veilig waren en op het punt stonden om weg te gaan
(volgens de conducteurs die mensen moesten werven althans). Degene die
ik uitkoos zag er inderdaad veilig uit, maar ging niet gelijk weg. We
hebben nog een half uur gewacht tot het hele busje vol was en
ondertussen werd me door straatverkopers van alles door het raam
aangeboden. Zelf toen ik zei dat ik geen geld had omdat ik mijn $20
briefje aan de conducteur had gegeven en nog wachtte op mijn
wisselgeld was het antwoord: 'Than you buy on credit and you pay me
next time.' Nu is 'next time' dat ik in Mutare ben als het goed is pas
over 6 weken, dus heb ik het aanbod maar afgeslagen.
De busreis duurde langer dan ik had gedacht, maar na een uur of 4
reden we eindelijk Harare binnen. Het was groter en moderner dan ik
had verwacht. De grote billboards met blije mensen die mobiele
telefoonabonnementen, fastfood en bankrekeningen aanprijzen staan op
elke straathoek. Er is een Spar, een Steps en een Harrisons, waar je
ongelooflijk lelijke, Britse, pastelkleurige mantelpakjes met
schoudervulling kunt kopen. Het is bruist er van het leven, een soort
Amsterdam op z'n Afrikaans en I love it!
Ondanks dat me verteld was dat het niet waar kon zijn reed de bus wel
door naar Chitungwiza, zoals me beloofd was, en werd ik daar opgepikt
door Arnold, de administrator of YA. Ook hier zit ik weer in een
vakantieparkachtig vrijwilligershuisje. Deze heeft wel een lekkere
stoel en een matras waar niet na een nacht een deuk inzit waar alleen
ik in pas. Helaas hebben ze hier wel last van wat ze noemen 'water
challenge'. Wat een redelijk positieve benadering is van het feit dat
er niet erg veel uit de kraan komt. Ik hoop nog steeds dat het in mijn
geval ligt aan het feit dat ze het in mijn huisje vergeten zijn aan te
zetten en dat de werkelijke 'challenge' mee zal blijken te vallen.
Morgen gaan we het zien.
Vandaag ben ik met Caroline, een van de hostelmeiden die vrienden is
met letterlijk iedereen in de wijde omgeving en mij ook gelijk via
haar fancy smartphone traceerde op facebook, naar de stad geweest om
dollars te pinnen. Die dollars zijn wel een raar iets, ze hebben
namelijk wel de dollar geïntroduceerd om de economie te stabiliseren,
maar ze doen niet aan de muntjes. Alles wat je koopt kost dus minimaal
$1, wat sommige dingen erg duur maakt. In de supermarkt zijn de
prijzen wel afgerond op centen, maar in plaats van wisselgeld krijg je
een snoepje voor elke $0,10 die je tegoed hebt. Op de markt accepteren
ze ook Zuid Afrikaanse Randen, wat het allemaal een stuk makkelijker
maakt, omdat 1 rand hier doorgaat voor ongeveer $0,10, hoewel je bij
verschillende kraampjes waar één banaan 1 rand is voor $1 soms 10 en
soms 8 bananen krijgt.
In de stad heeft Caroline me alle 'nice places' laten zien (of althans
wat zij denkt dat ik als blanke wel leuk moet vinden). We begonnen bij
Sam Levy's Village, een winkelcentrum westerse stijl. Hoewel ze
allemaal veel te duur voor haar en totaal oninteressant voor mij
waren, wou Caroline alle winkels in, dus hebben we naar merkkleding,
gasfornuizen, flatscreens en delicatessen gekeken. Ze bleef maar
dingen oppakken en vragen 'How much?' Ik weet niet zeker of dat was
omdat ze echt geïnteresseerd was of gewoon om zich over de prijs te
verbazen (doe ik ook altijd in dure winkels) of om anderen te laten
denken dat ze best genoeg geld had om eventueel iets te kopen. Het was
voor mij in elk geval verfrissend om weer even wat luxe te
aanschouwen. Daarna hebben we onze tour voort gezet in het centrum van
Harare waar ze ook een heel aantal winkelcentra blijken te hebben.
Volgens mij werd ik stiekem als excuus gebruikt om eindelijk eens
ongestoord in dure winkels rond te snuffelen. In een van de winkels
merkte Caroline op: 'Did you notice that almost all people are white?
That's because they have cash.' Niet dat ze daar iets tegen had, het
was gewoon een opmerking, maar het geeft wel weer wat het beeld is dat
hier van blanken leeft. Eerder was het haar al opgevallen dat met een
blanke door de stad lopen bepaalde consequenties heeft: 'It seems like
everybody is looking at you.' Dat verbaast me al lang niet meer, in
tegenstelling tot de opmerking van een random voorbijganger dat ik
zulke mooie kuiten heb. Ook daar had Caroline een gepast antwoord op:
Zimbabwanen zijn gewoon een beetje gek. Misschien is dat wel waar,
maar de meeste zijn ook heel aardig, vriendelijk en behulpzaam. En het
is zo fijn dat ze Engels spreken! Ik betrap mezelf er nog regelmatig
op dat ik probeer te verzinnen hoe ik het een of ander in een beetje
redelijk Portugees zou moeten vragen en elke keer ben ik blij dat al
die hersenkronkels hier niet nodig zijn.
Na de stad zijn we naar de lokale supermarkt geweest (die hebben ze
hier gewoon! 10 minuten lopen van mijn huis!) en heb ik een
voedselvoorraad ingeslagen. Gister had ik een survivalpakket van 2
zakken rijst, een blik bonen in tomatensaus en 2 rollen biscuitjes
gekregen, maar aangezien ik morgen en de rest van mijn tijd hier graag
iets beter wil ontbijten was het fijn te ontdekken dat hier in de
buurt op minstens 4 plekken gewone bruine broden worden verkocht. En
alle mensen met een te Nederlands referentiekader moeten nu even
begrijpen dat dat na Mozambique, waar de supermarkt een half uur
rijden en de enige bruinbroodplek was, een hele verademing is.
Terug op het centrum bleek er een of andere meeting in het hostel te
zijn, waar ik natuurlijk ook voor uitgenodigd werd en natuurlijk heel
veel eten naar binnen moest werken. Als je je hele leven dubbele
boterhammetjes als lunch hebt gegeten duurt het lang voor je gewend
bent aan de borden rijst met bonen hier, waar deze keer nog een kwak
salade en een kippenpoot bijkwamen. Misschien moet ik mezelf voortaan
rond lunchtijd opsluiten, want ik trap er telkens weer in en afslaan
is zo onbeleefd. Gelukkig krijg je naast een overdosis eten ook een
ruime portie gezelligheid.
's Middags ben ik nog even naar de markt geweest voor groenten en
fruit, naar alle kanten zwaaiend en glimlachend naar al mijn
bewonderaars. Hoe vaak ik wel niet 'Hi sister!' gehoord heb vandaag!
Verder heb ik wat geluierd, indrukken verwerkt en gelezen. En dat was
dan mijn eerste dag in Zimbabwe. Mugabe mag veel dingen voor elkaar
hebben gekregen, maar het hele land verpesten is hem nog niet gelukt.
Het is hier leuk, gezellig en ontspannen. Ik ben dik tevreden. |
| • 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
15/3/2012 - Verjaardag! |
Afgelopen zondag was mijn verjaardag en dit jaar hoef ik een keer niet
jaloers te zijn op mijn broer die altijd jarig is in de zomervakantie
als we in een of ander warm land op vakantie zijn, want dit jaar heb
ik mijn verjaardag ook in een warm, zonnig land gevierd! Raj en Dorien
hebben me zondagochtend meegenomen naar Club Nautico voor een
verjaardagsontbijt aan het strand. Het ontbijtmenu was nogal beperkt,
maar het uitzicht op de Indische Oceaan maakte een hoop goed. Ik denk
niet dat ik het heel erg zou vinden mijn verjaardag voortaan altijd zo
te beginnen. Toen we terug kwamen kwam Faraminha, een van de
hostelmeiden, langs om te vragen of ik 's avonds bij hun zou willen
komen eten. Aangezien ik niks anders had gepland leek me dit erg
gezellig en ben ik er 's avonds na de blanke-mensen-kerkdienst heen
gegaan. Toen ik er rond een uur of half acht kwam waren ze nog maar
net begonnen met koken, dus het duurde wel tot een uur of 9 voor ik
eindelijk te eten kreeg. Nadat we onze kip en spaghetti (hier een heel
normale combinatie) op hadden moest ik mijn camera halen, want de
meiden hadden en verrassing voor me. In de veronderstelling dat ik een
of ander cadeau zou krijgen heb ik braaf mijn camera aan Faraminha
gegeven terwijl ik werd toegezongen. Toen ging en licht uit en voor ik
goed en wel door had wat er gebeurde werd er een emmer water over mijn
hoofd gekieperd en alsof dat nog niet genoeg was werden er daarna
handen vol meel over me heen gegooid. Studentenverenigingen zijn
blijkbaar niet de enige met rare tradities. Wat wel vervelend was was
dat toen ik thuis onder de douche wou stappen er geen water was. Met
een emmer waar ik al het water dat ik nog kon vinden in de filter,
verschillende flesjes en de waterkoker had verzameld heb ik het ergste
proberen af te wassen, maar iedereen die ervaring met maïsmeel in z'n
blonde krullen heeft weet dat dit niet werkt. Gelukkig bleek de douche
weer te werken, toen ik hem in al mijn wanhoop nog een keer probeerde
en hoefde ik niet met meel in mijn oren naar bed. |
| • 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
8/3/2012 - Lekker Nederlands |
Eindelijk regen!!! Het is hier regenseizoen, maar aangezien er bijna geen druppel is gevallen in Januari en Februari is de meeste maïs ondertussen dood en de rijstvelden erg droog. Gelukkig heeft het nu twee dagen goed geregent, echt met bakken uit de lucht, dus hopelijk hoeven we hier niet bang te zijn voor Somalische droogtes. Wat wel vervelend is dat er iets is met regen waardoor de elektriciteit en het water het constant begeven, maar goed, moet je maar niet naar Afrika gaan...
In het kader van culturele uitwisseling ben ik in mijn Engels klas begonnen met de introductie van wat Nederlands zangtalent. Nu heb ik niet zo'n hele uitgebreide muziekcollectie en is het zeker op het gebied van Nederlandse artiesten die Engels zingen allemaal een beetje magertjes, maar mijn poging wordt erg gewaardeerd. Normaal zijn lessen hier saaie opsommingen van grammatica met hier en daar een leestekst, dus vonden de leerlingen het erg leuk om een keer muziek te luisteren. En dankzij mij is het aantal fans van Alain Clark in Mozambique minimaal vervijfvoudigd! Niet dat hij daar iets van gaat merken, maar het idee is leuk.
Een andere groep Nederlanders heeft absoluut geen hulp nodig bij het vergaren van Mozambikaanse fans en dat zijn, hoe kan het ook anders, de Nederlandse voetballers. Maandag ben ik voor het eerst naar de bijbelstudieavond op Kedesh geweest, een weeshuis 20 minuten lopen bij Young Africa vandaan. Naderhand werd ik thuis gebracht door een groep jongen, inclusief grote stok om eventuele belagers op afstand te houden (wat waarschijnlijk meer voor de show was, want echt gevaarlijk is het hier echt niet). Zodra Holland werd genoemd rolde Robin van Persie en Wesley Sneijder over tafel en, hoewel ik totaal geen verstand van voetbal heb, heb ik ze met alle vaderlandsliefde die in mij is even de hemel ingeprezen. Waar je wel niet toe in staat bent als je 6 maanden buiten je vertrouwde kikkerlandje wordt gezet... Voor elke toekomstige reizigers dus bij dezen een tip: leer voor je op pad gaat eerst het Nederlands elftal uit je hoofd en je maakt overal vrienden (of ben ik de enige bij wie dit rijtje niet tot de parate kennis behoort?).
Verder heb ik Semba 'Hoe gaat het?' en 'Doei' geleerd, waar hij zich elke dag vol enthousiasme in verslikt. Als het met mijn Portugees niks wordt (en die kan is groot) moeten ze hier maar Nederlands leren, toch? Gelukkig mag ik over 3 weken naar Zimbabwe, waar iedereen gewoon Engels spreekt. Ik heb er reuze veel zin in! Het schijnt dat de mensen daar nog aardiger zijn dan hier en alles stukken beter is georganiseerd. Een beetje contradictioneel met het beeld dat er in Nederland van Zimbabwe heerst, maar we gaan het zien! |
| • 4 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
2/3/2012 - Inhasorro |
Ik ben net klaar met de ontzettend zware taak van het op alfabetische
volgorde leggen van contracten en Eurico is bezig met een van de
studenten en heeft dus even geen tijd voor mij, dus kan ik mooi een
verhaaltje voor mijn weblog schrijven. Hopelijk kan ik het vandaag of
morgen online krijgen. Ik pas tot zondag op het huis en de honden van
Dorien en Raj, omdat die naar Zimbabwe zijn, en dus zit ik iets
dichter bij de bron van het internet. Misschien dat het helpt....
Ik zal jullie niet vermoeien met de enorme bergen werk die ik hier
verzet, maar in plaats daarvan een gezellig verhaaltje schrijven over
mijn weekend in Inhasorro. Frederika, die iets belangrijks is in het
bestuur van een scholengemeenschap die Young Africa sponsort, was hier
afgelopen week en omdat het ook haar vakantie was leek het haar leuk
een weekendje weg te gaan. Ik ben natuurlijk niet te beroerd voor een
uitje en dus heb ik haar uitnodiging aangenomen om samen naar
Inhasorro te gaan, een kustplaatsje te zuiden van hier. Vrijdagochtend
stonden we om 5 uur al op de bus te wachten die wonder boven wonder
maar een halfuur te laat op de afgesproken plaats verscheen. Na 8 uur
over een hobbelige gatenkaasweg in een niet zo heel comfortabele bus
kwamen we aan op het kruispunt naar Inhasorro, waar we werden opgepikt
door de eigenaresse van Casa Luna, waar we 3 overnachtingen hadden
geboekt in een safaritent (een grote tent met twee bedden, een
badkamer en elektriciteit, dus doet het niet onder voor een huisje).
Vanaf onze veranda, die de tent ook had, keken we uit op zee en van
Casa Luna liep er een lange trap naar beneden naar het strand. En wat
voor een strand! Met vloed was het een soort van Noordzee aan een wit
strand met palmbomen, maar met eb was de zee azuurblauw, zoals het
hoort op een tropische vakantiebestemming. En als je geen zin had in
zout in je ogen en zand in je haar was er ook altijd nog een zwembadje
met ligstoelen ernaast waar regelmatig een ober langs liep met de
vraag of je niet was wilde drinken. De perfecte plek om het weekend
door te brengen dus!
Zaterdag hebben we na een uitgebreid ontbijt het dorp verkend.
Inhassoro is eigenlijk heel klein, maar ze hebben er, voor die paar
toeristen die het weten te vinden, wel wat kraampjes met souvenirs,
die heel slim tegenover de pinautomaat zijn opgesteld. We hebben heel
Hollands gekeken naar de kokosnoten waar tasjes van waren gemaakt door
ze door te zagen en er een rits in te zetten, de uit hout gesneden
CocaCola flesjes, de schelpen kettingen en dergelijke prullaria. Maar
we hebben beloofd terug te komen voor we weg zouden gaan om wel iets
te kopen. Daarna zijn we opzoek gegaan naar de supermarkt. De markt
hebben we in ieder geval gevonden... Met een verse ananas en broodjes
van de bakker zijn we via het strand terug gelopen en hebben we de
rest van de dag aan het strand en naast het zwembad gelegen.
Zondag heb ik, gewoon omdat het kon en ik toch al wakker was, om 6 uur
een duik in zee genomen. Verder verschilde mijn activiteiten niet
zoveel van die van zaterdag. Ik ben 's ochtends nog naar de kerk
geweest, een hele grote moderne kerk, die Katholiek bleek te zijn. De
dienst was half Portugees, half lokale taal en ik verstond er bijna
niks van. Erg opbouwend was het dus niet, maar een leuk antropologisch
project wel. Het was wel grappig om te zien dat in de afbeeldingen van
Bijbelverhalen alle mensen als Afrikanen waren afgebeeld, dus een
Mozambikaanse Jozef en Maria met zo'n schattig zwart baby'tje. Wat wel
weer typisch was was dat meneer pastoor blank was.
Maandag zijn we, na souvenirs te hebben ingeslagen, weer naar huis
gegaan. Omdat de busmaatschappij van de heenweg pas op dinsdag weer
terug reed moesten we met een duurdere maatschappij, maar die had wel
Airco en meer beenruimte. Ook deze keer werden we netjes op de
afgesproken plek opgepikt, wel anderhalfuur te laat, maar dat viel ons
nog heel erg mee. Bij elke plaats waar we stopten hebben we van de
straatverkopers de lokale specialiteit gekocht, dus kwamen we thuis
met verse mango's en cashewnoten, allebei super lekker! Die
straatverkopers zijn trouwens ook een gebeuren apart. Zodra je je
hoofd buiten de bus steekt drommen ze om je heen en de beste techniek
is dan om uit de dichtstbijzijnde hand iets aan te pakken en er geld
in te stoppen, want in de chaos is het onmogelijk verschillende
producten te vergelijken. En uiteindelijk is het toch allemaal
hetzelfde.
Zo, dat was dus afgelopen weekend. Ik heb nu al zin in komend weekend
in een huis met warme douche en tv. En drie hele lieve honden om op te
passen. |
| • 3 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
27/2/2012 - Rio Savane |
Afgelopen weekend ben ik met Rick, mijn buurman voor 2 weken, en
Patricia, een vrijwilligster in een weeshuis hier in de buurt, naar
Rio Savane geweest, een eilandje hier 30 kilometer vandaan voor de
kust. De weg is niet heel goed, dus doe je er toch een uur over om er
te komen en als je verkeerd rijdt ben je nog meer tijd kwijt omdat je
niet een beetje verkeerd kan rijden, want er staan geen borden en alle
zandwegen lijken op elkaar.
Uiteindelijk zijn we er toch gekomen en werden we met een bootje over
gevaren. Het bootje zat vol met Afrikaners, wat even generaliserend
toch een apart soort mensen is, erg luidruchtig en ordinair. Maar
goed, die 10 minuutjes in de boot heb ik m'n ergernissen maar voor me
gehouden.
Aangekomen op het eindland hebben we de bordjes praia gevolgt en
kwamen we bij het strand. Het was geweldig! Niet zo'n Bountystrand als
van de plaatjes, maar een strand met reusachtige golven die er voor
zorgen dat je wel even extra checkt of je bikini wel heel goed
vastgeknoopt zit voor je een duik neemt. Aan de rand van het strand
stonden open hutjes met rieten daken waar je lekker uit de zon met het
geruis van de zee op de achtergrond kan liggen luieren. En hoewel er
meer mensen waren was het geen Katwijk in augustus en had je nog
redelijk het idee van privacy. Naast ons zat een Indiaase familie die
we met verbazing bestudeerd hebben. Alle overblijfselen van hun lunch
werden uit het zicht gegooid, wat een enorme troep opleverde, en ze
zwommen in van hun enkels tot hun polsen bedekkende kleding.
Op het eiland is speciaal voor alle badgasten een restaurant onder de
palmbomen gezet, waar je heerlijk patat met garnalen kan eten, waar
wij dan ook maar dankbaar gebruik van hebben gemaakt. We hebben nog
een ander Hollands stel gespot, herkenbaar aan een Disigual jurkje en
een pastelkleurig poloshirt. Het is grappig hoeveel Nederlanders je
hier uiteindelijk nog tegenkomt.
Om 4 uur hebben we het bootje terug genomen om nog voor het donker
thuis te zijn. Zodra we met de auto het parkeerterrein afreden werden
we overspoelt door mensen die een lift wouden. We waren met de
pick-up, dus de bak kon helemaal vol geladen. We hebben zeker een stuk
of 10 mensen het hele eind lopen bespaard.
Een dagje Rio Savane was dus zeker de moeite waard, maar aangezien de
Bountystranden blijven trekken ga ik van het weekend samen met
Frederique, een kennis van een kennis van Dorien die hier nu voor een
week vakantie is, naar Inhasoro. Of de missie slaagt horen jullie wel!
En om even de indruk dat ik alleen maar op het tsrand lig bij te
stellen: door de weeks ben ik altijd hier op het terrein aan het werk
hoor! Nu is werken hier een beetje anders dan in Nederland, maar
toch... |
| • 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
15/2/2012 - Lesgeven |
Het is echt jammer dat het internet het niet goed doet, want er
gebeurt hier genoeg! Ik ben ondertussen begonnen met het geven van
Engels, wat erg leuk is. Ik heb een klasje van acht studenten van 16
tot 25 jaar. Het leuke is dat mijn Engels zelfs beter is dan dat van
de officiële docent. Nu kan je heel erg onder de indruk zijn van het
niveau van mijn Engels, maar om eerlijk te zijn denk ik dat de meeste
mensen met een VWO-diploma hier prima als docent Engels aan de bak
kunnen. In mijn eerste les moest ik uitleggen hoe je meervouden van
zelfstandig naamwoorden maakt en dat je zoals gewoonlijk ook
uitzonderingen op die regels hebt, zoals het woord 'pants' dat alleen
een meervoud heeft. Toen alle leerlingen me met wazige ogen aankeken,
want zomaar iets vragen doen ze hier liever niet, en ook de docent het
niet meer wist hebben ze me toch maar gevraagd wat 'pants' nou
eigenlijk waren. Dat ze liever geen dingen vragen levert wel vaker
bijzondere situaties op. Ik heb al een paar keer gehad dat iemand de
opdracht niet had begrepen en toen zelf maar wat heeft verzonnen. Als
ze dan een kwartier aan het schrijven zijn geweest en ik kom het
nakijken is het soms hele moeilijk te zeggen dat het niet helemaal
klopt wat ze hebben gedaan, helemaal omdat het antwoord soms nog best
goed Engels is. Zo had ik vandaag de opdracht gegeven om de zinnen die
ik eerder in de les had opgegeven in de verledentijd te zetten, maar
Moises, een hele lieve jongen die er een sport van maakt mij verkeerd
te begrijpen, snapte niet welke zinnen hij moest gebruiken, dus heeft
hij er zelf maar een paar bedacht. Voor creativiteit krijgt hij een
10!
Verder ben ik begonnen met het avondprogramma voor de hostelmeiden.
Elke dag doe ik van 5 tot 7 spelletjes, sport of een haakcursus met
ze. Het succes is heel wisselend, toen ik met haaknaalden en draad
binnenkwam werd ik bestormd, maar tijdens de spelletjesmiddag waren er
maar twee enthousiastelingen. Nu ligt dat niet aan de activiteit, want
vandaag waren de spelletjes wel weer populair. Waar het wel aan ligt
weet ik niet, misschien aan het feit dat ze gewoon niet zoveel
discipline gewend zijn. Het idee dat ik helemaal uit Nederland ben
gekomen om de activiteiten te organiseren en dat het daarom wellicht
beleefd is je neus even te laten zien lijkt niet helemaal door te
dringen.
Ook de weekenden zijn nog steeds super relaxed. Afgelopen zaterdag heb
ik op z'n Crusoë's op het strand uit een kokosnoot gedronken. Het
strand blijft me trouwens verbazen. Er liggen twee enorme roestende
wrakken van schepen die in de oorlog daar zijn beland en hoewel ze er
erg indrukwekkend uitzien vraag ik me af wat de Nederlandse
Milieudienst er van zou vinden. Daarnaast is het ook lang niet altijd
de bedoeling dat als het 35 graden is en je met iemand naar het strand
gaat dat je je bikini mee moet nemen. Daar liep ik dus met mijn tas
volgepakt met wat naar mijn idee een basisuitrusting voor een middagje
strand was, terwijl we alleen maar een strandwandeling gingen maken.
Een boekje 'lokale cultuur en gebruiken van Beira' zou zo gek nog niet
zijn! |
| • 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
4/2/2012 - Weekend |
Nu het internet het een keer echt goed doet zal ik daar maar gelijk gebruik van maken, dus bij dezen een verslag van mijn weekend tot nu toe.
Vrijdag was een vrije dag, een nationale feestdag voor de helden van Mozambique ofzo, en ik zou met Semba naar het strand gaan. 's Ochtends had ik hem nog aan de telefoon en hij zou rond half 12 bellen... Niks meer van gehoord dus. Maar aangezien ik daar stiekem al een beetje rekening mee had gehouden had ik wat hostelmeiden gevraagd mee naar het strand te gaan. Uiteindelijk waren we met z'n vijven en hoewel het hier op het terrein niet om uit te houden was, omdat het windstil en rond de 35 graden was, was het op het strand erg lekker en in het water helemaal! We hebben ons prima vermaakt. Er kwam nog iemand naar me toe die graag een foto van mij wou maken. Ik heb gezegd dat dat 100 MT zou kosten met de gedachte dat dat zo belachelijk zou zijn dat hij wel weg zou gaan. Hij ging inderdaad weg, maar kwam even later met 100 MT terug. Ik heb hem toch maar uitgelegd dat het een grapje was en dat ik het erg raar vond dat hij foto's wou maken van mensen die hij niet eens kende. Later kwamen we de broer van een van de meiden met zijn vrienden nog tegen, die zodra ze door hadden dat ik een camera had gelijk duizend foto's wouden maken. Van 3 uurtjes strand had ik aan het eind van de middag 126 foto's, waarvan minstens de helft van mensen waarvan ik geen idee heb wie het zijn.
Vandaag ben ik de stad in geweest om inkopen te doen. Omdat mijn koffer op Schiphol te zwaar is heb ik mijn spijkerbroek er toen uit gehaald, maar ik miste hem toch een beetje (het is hier niet altijd 35 graden) en dus zou ik een nieuwe spijkerbroek gaan kopen. Ik kon met Raj mee naar de stad rijden, zodat ik niet met de chapa zou hoeven en toevallig kwamen we toen we het terrein afreden een stel meiden van het hostel tegen die ook naar de stad gingen. Twee van hen, Sandra en Nalza, gingen naar Goto, een markt waar je onder andere tweedehandskleren kan kopen, en ze wilden mij wel meenemen. Gelijk bij de eerste spijkerbroek die ik paste (Dorien had me gelukkig aangeraden wel een rokje aan te doen, omdat ze niet echt aan pashokjes doen) zat goed. Voor 8 euro heb ik een nieuwe spijkerbroek en niet eens een heel lelijke! Sandra moest nog andere dingen kopen, maar Nalza heeft mij geholpen met de rest van de boodschappen, wat wel handig is, want dan weet je zeker dat je een beetje een normale prijs betaald. We zijn naar de markt geweest voor groente, naar een soort minisupermarkt voor appels en peren en naar Shoprite, de enige echte supermarkt hier, voor een bruin brood. Ik kan nu dus gewoon boterhammen met pindakaas eten en ik heb weer genoeg groente om een beetje normaal te koken. Het gebrek aan pakjes en potjes is nog een hele uitdaging, maar het is me zelfs al gelukt om zelf pastasaus te maken. Hoewel ik geen idee heb waarom ik ooit onthouden heb hoe je tomaten moet ontvellen, blijkt het toch nog bruikbare kennis te zijn. En spaghetti met tomatensaus is best een lekker variatie op de rijst met bonen, kool of vis die ik bij de meiden krijg. |
| • 5 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
2/2/2012 - Langzaam maar zeker |
Het internet is gemaakt, wat betekent dat het het nu net zo goed doet als voordat het werd gemaakt en ik dus af en toe heel langzaam internet heb. Maar aangezien alles hier langzaam gaat heb ik me er ondertussen op ingesteld. Ik heb ontdekt dat je niet alleen je computer in een toestand van laag energieverbruik kan zetten, maar dat je dat ook met jezelf kan doen. En dat is hier af en toe ook wel nodig. Zo had ik zondag met iemand afgesproken dat ik met hem mee naar de kerk zou gaan. We hadden om 9 uur afgesproken in de stad. Ik was een beetje te laat en vroeg me nog af of ik Semba zou sms'en dat ik wat later kwam, maar omdat iedereen hier altijd laat is leek het mij overbodig. Wat het achteraf ook zeker was, omdat ik nog anderhalf uur heb moeten wachten. In die tijd heb ik twee huwelijksaanzoeken afgewimpeld en een paar nieuwe slippers gekocht na eerst drie keer langs het kleedje van de verkoper te zijn gelopen, omdat ik ze echt niet nodig had, maar ze toch wel erg leuk waren. Uiteindelijk kwamen Semba en zijn vrouw en 7 maanden oude zoontje toch aan en zijn we naar de kerk gegaan. Ik had gehoopt er wat minder mensen in de Geest zouden vallen als in de kerk waar ik 2 weken geleden ben geweest, maar het schijnt hier een vast onderdeel van het programma te zijn. Zondag ga ik dus maar weer opzoek naar een andere kerk, misschien dat katholiek hier nog het meest gereformeerd is.
Dinsdag was er een festival voor Dom Bosco, een pater ergens lang geleden die onderwijs gaf aan arme kinderen in Italië. Het was de bedoeling dat er sportactiviteiten en een modeshow georganiseerd waren. Maandagmiddag hebben we aan het eind van de dag nog snel een schema voor de voetbal competitie in elkaar geknutseld. In ons optimisme gingen we er vanuit dat we 10 voor 8 wel zouden kunnen beginnen, maar dat was natuurlijk niet realistisch, aangezien alles hier lang duurt en niemand weet wie waar verantwoordelijk voor is. Uiteindelijk is er gevoetbald, gevolleybald en gebasketbald. Het was de bedoeling dat ik ook iets organisatorisch zou doen, maar aangezien mij nooit duidelijk is geworden wat heb ik mezelf maar tot fotograaf benoemd. Halverwege de ochtend was er ook een programma in de grote zaal. De kleuter werden allemaal uit de crèche gehaald en op het podium gezet, er werd muziek met een stevige beat opgezet en ze hopsten er allemaal vrolijk op los. Het was echt super grappig. Hierna (lees: na tergend lange ongeorganiseerdheid) was er een modeshow, wat vooral erg grappig werd toen er shirtloze jongens op de catwalk verschenen wat een enorm gejoel uit de zaal veroorzaakte. Het idee dat een catwalk is om kleren te showen is dus bij dezen ontkracht.
Woensdag ben ik met Martin (de Oostenrijkse sociaal hulpverlener) en Zamila (de dagmoeder van het hostel) opzoek gegaan naar haak en brei spullen om de meiden mee te vermaken. We zijn de hele stad doorgeweest en uiteindelijk hebben we in een of ander heel smerig Indiaas winkeltje haaknaalden en bollen die voor wol doorgaan gevonden. De breinaalden waren nog moeilijker, daarvoor moesten we naar een winkel waar ze buitenlandse producten verkopen. Maar we hebben het gevonden, dus volgende week begin ik met het geven van haaklessen. Verder ga ik vanaf volgende week ook drie ochtenden in de week Engels geven. Ik zou vandaag een keer mogen kijken bij een les, maar zoals altijd hier bleek de afgesproken tijd toch niet de afgesproken tijd en vraag ik me af of het nog gaat gebeuren. Maar langzaam maar zeker begint alles dus een beetje op gang te komen en begin ik me al bijna nuttig te voelen. |
| • 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
22/1/2012 - Ola amigos |
Eindelijk werkend internet op mijn computer, dus tijd voor een verhaaltje!
Ik zit hier nu al weer 10 dagen en het voelt al helemaal alsof het zo hoort. Ik woon in een vrijwilligershuisje op het terrein van Young Africa. Het is best een prima huisje, een soort Center Parcs African Style, met een woonkamer met groen-rose(!) keuken, een slaapkamer met 2 bedden (als iemand dus nog tussen nu en juni zin heeft in een tropische vakantie...) en een badkamer. Ik woon tegenover een kippenhok, zowel letterlijk als figuurlijk, omdat het kippenhok hoort bij het huis van de hostelmeiden. Daar wonen ongeveer 20 meiden die uit weeshuizen komen en hier leren op eigen benen te staan. Het is super gezellig, elke keer als ik langs kom moet ik weer iets wat ze gekookt hebben proeven, wat meestal erg lekker is, dus kom ik af en toe 'toevallig' rond etenstijd, en ze helpen me met mijn Portugees door me woordjes te leren en me af en toe heel hard uit te lachen.
Door de weeks doe ik op het moment werk op het kantoor, om er een beetje in te komen en de organisatie te leren kennen. Ook hier zijn de mensen super aardig. Het werk is af en toe wel een beetje saai, ik moet lijsten maken en papieren organiseren, wat af en toe niet heel nuttig is. Ik was halverwege een van mijn lijsten toen me verteld werd dat ik kon stoppen, omdat ze hem bij nader inzien toch niet nodig hadden. En soms is het enige nuttige wat ik kan doen Mahjong spelen op mijn computer, omdat alle andere klusjes pas morgen kunnen. Ik zal dus niet snel overwerkt raken. Het plan is dat ik als alles loopt mee ga helpen is een avondprogramma voor de hostelmeiden, ze leren breien, met ze sporten, e.d.
Verder is Beira nog best een leefbare stad. Ze hebben een supermarkt met normale dingen en zelfs klerenwinkels met uitverkoop, wat wil een mens nog meer? Het weer is hier ook stukken beter dan in Nederland, hoewel het regent (en dan valt het echt met bakken uit de lucht) is het wel lekker warm. Dorien en Raj, die het project hebben opgezet en hoewel ze het nu aan het overdragen zijn nog steeds een sturende rol hebben in het geheel, zijn ook erg aardig. Voor alle kleine probleempjes hebben zij, met hun jaren Afrikaervaring, wel een oplossing.
Alles gaat dus helemaal prima. Ik heb zelfs de hoop dat ik ooit in mijn leven nog Portugees zal kunnen spreken. En als het internetmeewerkt zullen meer verhaaltjes vast snel volgen! |
| • 7 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
|
About Me
Friends
|
