Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

met de Vuijkjes naar Costa Rica

13/1/2008 - weer naar huis

De Pan american Highway die slingert van Vuurland tot Alaska door heel Amerika is een uitdaging op zich. Dat wil zeggen ons stuk je Pan american dan, want wij gingen maar van San Isidro el General tot aan San Jose.

Wat is het geval? Het is een 2baans weg met een baan voor het verkeer de ene kant op en een baan voor het verkeer de andere kant op. En op deze weg begeven zich veel verschillende soorten verkeer. Van een traktor met 5 km per uur tot een snelheidsduivel die denkt dat ie op een 3 baans snelweg zit en dus alle banen tegelijk gebruikt.  Waarbij ik je kan vertellen dat de Dole bananen vrachtwagen erg voorzichtig rijdt en het zekere voor het onzekere kiest ten aanzien van de bananen.

Die schiet dus niet op en wordt ingehaald door elke andere vrachtwagen, wat weer zeer bijzondere taferelen oplevert. Daarbij is het ook nog zo dat de weg af en toe heel steil omhoog dan wel heel steil omlaag gaat.

Ondertussen klimt deze weg tot 3491 meter hoogte (op onze route tenminste). Dat is best hoog, een hele rare gewaarwording als je in de wolken rijdt. Sanne bleef maar uit het raam staren, het was een beetje een droom achtige ervaring. Na 3 uur en 117 km verder waren we eindelijk van ons stukje Pan american af. Nou ja, toen zaten we ineens in hartje San Jose en moesten we nog bij onze slaapbestemming zien te komen. Gelukkig waren we daar al eens eerder geweest en konden we snel aan de andere kant komen.

We waren heel blij met onze keuze om bij Dos Palmas La Garita waar we nog een hele relaxte laatste nacht en ochtend hebben gehad. Met een hele goede terugvlucht, mede dankzij twee hele stoere kids die heerlijk geslapen hebben onderweg, zijn we inmiddels weer thuis en wil ik toch even afsluiten met wat puntjes waarom ik onze vakantie met kids in Costa Rica een heel groot succes vond

  • We overnachtten op wat luxere plekjes waardoor ze een groter domein tot hun beschikking hadden wat wij als veilig beschouwden
  • De kinderen waren goed op de hoogte van wat wel en niet kon en wat we gingen doen
  • Er was genoeg ruimte in ons `programma´ voor hun om hun eigen ding te doen, gewoon lekker met hun speelgoed spelen of dolfinariumpje spelen in het zwembad
  • Waarbij het heel goed was dat het water lekker warm was
  • We waren echt met z´n 4tjes en dat vonden we allemaal heel erg gezellig
  • Ondertussen hebben de kinderen heel veel geleerd over de natuur en de omgeving

Kortom echt fijn en genieten en kan ik het iedereen aanraden!!!

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

10/1/2008 - ojochal en omgeving

Alweer bijna afgelopen. Morgen vertrekken we helaas alweer, eerst richting San Jose en dan met het vliegtuig naar huis. Maar ik moet toch nog even vastleggen wat we hier allemaal gedaan hebben, anders zijn jullie niet volledig op de hoogte.

De eerste dag hier in Ojochal zijn we goed begonnen met heeeeeerlijk relaxed op het strand doorbrengen en gewoon een beetje niets doen.... de zon was ons eindelijk goed gezind en met de kinderen goed in de zonnebrand hebben we gespeeld met de golven, gezocht naar mooie schelpjes en leuke stukjes drijfhout bij elkaar gesprokkeld. De zee is gewoon warm dus Evi kreeg het gewoon geen moment koud. ik moest op een gegeven moment ze echt uit het water trekken (Anton incluis) anders werd er niet gegeten en geen nieuw laagje zonnebrand opgedaan. Toen we weggingen was er net iemand in een van de kokosnotenbomen geklommen en hebben we nog een verse kokosnoot mogen meesnoepen.

Hier in de omgeving zijn meeeeer dan voldoende zalige restaurantjes waar je absoluut niet aan sonja Bakker moet denken. en overal even vriendelijk en aardig en vooral niet costaricaans. De duitse buurman heeft heerlijke pizza's, even verderop zitten Ron Y Adie (amerikanen) met een eenvoudige maar lekkere kaart, die vooral voor lunches helemaal goed is. En Ron en Adie zijn schatten van mensen. en dan heb je nog restaurant Exotica: De naam is wat minder, maar met eten waar je je vingers wel bij op wilt eten..... en dan heb ik er nog maar drie genoemd.....

De tweede dag hebben we eerst het zwembad onveilig gemaakt en de hangmat bij het zwembad uitgetest. dat beviel wel goed, maar we hadden nog wat op het programma staan: dolfijnen of walvissen spotten! Dat hebben we gedaan vanaf Uvita met een stoere mooie boot. Helaas hebben we geen dolfijnen of walvissen gezien, maar we hebben wel gesnorkeld, want daar was nog genoeg tijd voor over. Sanne en Evi vonden het wel een beetje spannend en zowel Sanne als ik werden continu door kwallen gekweld, maar het was waanzinnig om te doen!!

Na het snorkelen kregen we watermeloen aangeboden van de mensen van de boot. De meloen was overheerlijk, koud en zoet. Zo lekker dat Sanne spontaan haar tweede tand verloor met het happen in de watermeloen. Ze dacht oh een pitje en spuugde het uit in het water... en zo ligt deze tand nu op de bodem van de Grote Oceaan!!

Hoeveel europese kinderen kunnen dat nou zeggen: Dat zijn of haar tand op de bodem van de grote oceaan ligt....? (Anton is er nog wel acheraan gedoken maar helaas was dit toch echt een mission impossible)

Al met al een hele bijzondere ervaring.

De volgende ochtend moesten we alweer vroeg op, want we gingen de mangroven bij Sierpe met een bootje van dichtbij bekijken. Dit duurde allemaal een beetje lang voor Sanne en Evi, vonden ze zelf, maar we hebben wel krokodillen (en kaaimannen), een slang, jesus christ lizards en veel verschillende soorten vogels gezien.

Ook weer heel gaaf om mee te maken. Na deze inspannende (not) tocht zijn we naar het strand gegaan om uit te rusten. Nou ja uitrusten.... spelen met de golven en het zand en schelpen zoeken. We eindigden met een gesprek met een stel amerikanen die met Zeekayaks uit zee waren komen zetten. En zo kon Anton een hele dag zo'n kano huren, voor onze laatste dag.

Die laatste dag hier begon met met mijn paardrij actie die ik al de hele tijd in mijn hoofd had, in galop over het strand. Maar voor het zo ver was zou Sanne, ook nog voor het ontbijt, even wat kikkervisjes (niet giftige) uit het slootje van Otto en Anja gaan vissen. Wij lagen nog in bed ( ja als je op dit soort heerlijke plekjes zit waar de kinderen heerlijk hun gang kunnen gaan, dan draai je je nog een keertje om). Alleen kwam er al snel een brullende Sanne terug, ze was in haar enthousiasme iets te ver voorovergebogen en zo het slootje ingekukeld, kroos en allerlei andere dingen zaten overal.

Maar het paardrijden was zwaar genieten, ik kan het iedereen echt aanraden, voor het ultieme gevoel van vrijheid. (de pillen die ik van dokter en Fysio heb gekregen werken wonderwel de after pijn weg...) Anton heeft er nog een mooie shot van gemaakt met de videocamera. Daarna zijn we lekker gaan lunchen bij Ron & Adie waar we weer heerlijk verwend werden om daarna toch maar weer naar het strand te gaan voor de allerlaatste keer. Spelevaren met het bootje. Evi en Sanne om de beurt ook mee op de boot. lekker surfen op de golven en een beetje leuk er om heen.

En natuurlijk is Evi ook in het warme zeewater voor de duvel niet bang. We hebben de ' spierballen'  van zwemmeester Henk eigenlijk  voor niets meegenomen want als ze ze deze vakantie 15 minuten heeft aangehad, is het veel....Evi duikt gewoon door over en onder alle golven (en andere wateren) heen en komt met een smile van oor tot oor weer boven. Sanne was bijde weg gewoon ook niet uit het water te krijgen hoor!!!

En zo eindigt ook ons verblijf in Ojochal. Ons rest nog de terugtocht naar San Jose. Dan kunnen we nog een dag genieten van de mooie omgeving en alles wat op ons pad komt.

Daarna nog de vliegreis naar Holland. Die naar ik begrepen heb ook twee uur later start dan in eerste instantie gepland (Dus Esje check de tijden even heel goed want het zou dus zo maar kunnen dat we ook 2 uur later aankomen)

 

 

 

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

6/1/2008 - naar Ojochal

Na een hele lange dag in de auto zijn we uiteindelijk om 5 uur aangekomen bij El mono Feliz, wat de gelukkige aap heet op z'n Nederlands. 7 uur in de auto dus echt to much in een land als costa Rica, zeker als je maar een relatief klein stuk aflegt. want van de 7 uur hebben we er bijna 4 zitten bumpen op wegen waar je niet blij van wordt.

we werden hartelijk ontvangen door Anja en Otto, die hier 4 jaar geleden naar toe verhuisd zijn. We hebben hier een huisje waar we de komende dagen lekker reelaxed gaan doen. Nou ik wil in ieder geval nog wel paardrijden over het strand bij zons op of ondergang, en we willen in ieder geval nog dofijnen spotten en als het even meezit naar het Corcovado nationaal park.

De temperatuur is in ieder geval goed, we kunnen eindelijk een ' bloot' jurkje aan. We hebben het deze vakantie nog niet zo warm gehad...

ik hou jullie op de hoogte!

1 CommentsPost A Comment!Permanent Link

4/1/2008 - Met de orkaan naar Montverde

We zitten in Monteverde

ik schrijf dit bericht vanuit een plek die om een boom heen is gebouwd, die heel toepasselijk the Treehouse heet, uiteraard !! Monteverder is een fantastische plek. Je zit heel hoog (1900 m ongeveer)  en is heel gezellig met leuke tentjes en hele bijzondere natuur er om heen.

De weg er naar toe moet je even doorheen, twee uur over een zeeeer Bumpy road, maar wel met spectaculaire vergezichten. Wij hadden daar nog een extra dimensie bij: een orkaan!

Wij mogen echt alle weersomstandigheden meemaken, ook een orkaan. We sliepen nog in Rincon toen de okaan begon en elk moment dacht ik: nu vliegt het dak er af. Uiteindelijk zijn alleen de zonnepanelen van ons dak afgevlogen en zat op een gegeven moment het hele complex zonder stroom. Het begon al met waaien toen we aan het paardrijden waren. De kinderen moesten zich heel goed vasthouden aan hun zadel. Dat is eigenlijk alleen maar sterker geworden. Maar was wel al gaaf om mee te maken. de paarden hadden gelukkig niet heel veel last ervan.

We horen van diverse tico´s dat ze dit in geen jaren zo erg hebben meegemaakt (waar hebben we dit eerder gehoord deze vakantie.... ?). Ook zijn er heeel veel bomen omgewaaid, dat hebben we met eigen ogen kunnen zien vanmorgen, in het nationaal park Monteverde. we kwamen dar voor de mooie dieren, maar de gids was vooral onder de indruk van alle bomen die op diverse plekken gaten in het oerwoud had geslagen; look another fallen tree, and look yet another fallen tree.

Maar we hebben toch nog het beroemde vogeltje van Costa Rica mogen aanschouwen; de Quetzal! Wat wel heel bijzonder was. Hij zat zijn ontbijt te verwerken. Ze eten een avocado in een keer op en wachten tot hun maag de bruikbare delen heeft opgesoupeerd en dan spugen ze de pit weer uit... Dat hele proces duurt even.

Nou ja tot zover dan maar weer even. Vanmiddag gaan we nog een beetje relaxen om morgen onze lange rit naar Ojochal te laten beginnen.

 

 

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

2/1/2008 - Rincon de la vieja

We zijn rond het Arenal meer gaan rijden om bij het nationale park Rincon de la Vieja te komen. Als je dan bij Cafe Y macademia stopt (20 km voor Tilaran) is dat een klein paradijsje in Costa Rica.
Waanzinnig vriendelijke lui, de meest lekkere batida's tot nu toe geproefd en zelfgebakken broodjes met een beleg... Om je vingers bij op te eten + een superuitzicht!
Het geheel van a naar b was iets verder rijden dan gepland, zelfs met afsnijroute van eigenaar van C Y M. Maar goed, wat relaxte vet coole knuffels deden wonderen.

Na de windmolens die we passeerden, veranderde de omgeving. Van nat met veel jungle karakter, naar meer open vlaktes met bomen die duidelijk maar een kant op waaien. Uiteindelijk arriveerden we rond 5 uur bij Hacienda Guachipelin.

Toen was het bij jullie precies 12 uur... Prospero Ano of happy New year 

Wij wensen jullie allemaal een goed en vooral gezellig 2008

Dit hele feestje is een beetje (of liever gezegd volledig) aan ons voorbij gegaan. Wij kregen allereerst weer een heerlijk buffet aangeboden. Dat kunnen ze hier gewoon heel goed.

 Sanne en Evi wilden perse opblijven, en dat hebben ze tot 10 uur volgehouden, al kwartettend met papa en toen stortten ze in. Toen zijn we allemaal maar gaan slapen. Gelukkig hebben we geen wekker gezet want ik hoorde de volgende dag dat er niemand meer was bij het marimba trio om 12 uur.
Ik was, bij de weg, al voor het kwartetten ingestort, qua party pooper...

De volgende dag zijn we het nationale park maar eens gaan verkennen. We hebben een supermooie wandeling gemaakt langs vele zwavelbronnen en diverse blubberende modderpoelen. Even dacht Sanne dat we weer een gids hadden, dus zei ze: niet weer zoveel verhaal he? ik wil gewoon wandelen..
De gids hoorde echter bij 2 amerikaanse dames en wees ons alleen op een Tapir die hij daar ergens had gespot.


We hebben toen lekker zelf de explorer uitgehangen en zijn daarbij goed te pakken genomen door lief uitziende vliegjes die helemaal niet lief bleken te zijn. Daarbij lijk ik een of andere allergische reactie te krijgen op de bulten die ik aan deze prikjes overhou.( en aan alle andere muggenbulten die ik heb)
Iedere beet zwelt geweldig op en doet vervolgens pijn, net of iemand me op die plek een stomp heeft gegeven. (als iemand een tip heeft wat ik hier op kan smeren graag, straks zwel ik nog helemaal op...)
Kortom je begrijpt dat ik er steeds charmanter uit ga zien.
vandaag gaan we maar eens wat watervallen checken, al paardrijdend en misschien nog een beetje zwemmen in de waterval, maar misschien is het water wel stervenskoud.

ook hier is het gewoon weer heel mooi en hebben de kinderen het goed. we relaxen ook nog zodat zij weer dolfinariumpje in het zwembad kunnen spelen.

we laten snel weer wat van ons horen van onze volgende stop: Monteverde

Leuk dat jullie alles lezen en vind jullie reacties hartverwarmend. Oh ja de regen is nu minder, voor diegene die daar nog benieuwd naar is. Maar eigenlijk durf ik dat niet te zeggen als bijgelovige muts, want dan begint het natuurlijk weer gelijk..... 

 

2 CommentsPost A Comment!Permanent Link

2/1/2008 - Arenal vulkaan- nog steeds La Fortuna

Zoals al gemeld gingen we paardrijden. Dat werd paardrijden in de stromende regen. We gingen een 70 m hoge waterval kijken. Ieder op zijn eigen paard. Evi wilde uiteraard ook op een eigen paard, onze daredevil.
Van Sanne wisten we al dat ze heus wel kan paardrijden, Evi was nog even spannend. Maar ook hiervoor draait ze haar hand niet om. Stapt zo op zo'n beest en rijdt zo weg. Sterker nog zij bepaalt het tempo, op het laatst hebben we ook nog gedraafd. Sanne zelfs zonder haar voeten in de beugelriemen, want met je crocs op de verkeerde manier in je stijgbeugels is geen lolletje. En dat kan best met zo'n westernzadel.
De paardrijtocht viel een beetje in het water door de hoeveelheid regen. Hierdoor konden we niet naar de waterval en zeker niet zwemmen, door de hoge waterstand. 
Maar we hebben we wel de indianen gezien die ons hebben laten zien (en horen) hoe ze leefden en zich kleden.


We zaten in de buurt van een vulkaan, de Arenal vulkaan, en die moesten we wel zien. De volgende dag was het gelukkig een stuk beter weer en zijn we hiervoor op pad gegaan. Op weg ernaar toe kwamen we nog neusbeertjes tegen. Deze zijn een lokale attractie op de doorgaande weg. Alle toeristen stoppen acuut en blokkeren alles om de beertjes te kunnen fotograferen en fout eten te geven.

Het laatste stuk naar de vulkaan moesten we lopen. We liepen naar een eruptie uit 1992. En vandaar uit had je heel goed zicht op de vulkaan. Gelukkig was het een mooie dag en trokken de wolken op een gegeven moment bijna helemaal weg en konden we de vulkaan in zijn volle glorie zien. Omdat we er overdag waren zagen we geen spannende rode slierten, maar dit was ook zeer indrukwekkend. Vooral om het geluid, de brokken die de vulkaan naar beneden smeet en het zicht op de massa zelf.

Na deze stoere wandeling zijn we doorgereden, over de bumpy road, naar een slangen-kikker-vlinder centrum, waar we alles leerden over niet en wel venomous slangen (en venomous mag ik niet zo eenvoudig vertalen als wel en niet giftig...)
We mochten ook 3 slangen vasthouden, een oranje slang, een parrotsnake en een joekel van een python. Waarbij Evi uiteraard weer vooraan stond om hem als eerste vast te houden.

Hier heb ik dan ook costa rica's beroemde kikkertje mogen fotograferen. De kikker die je overal tegenkomt en het is werkelijk een poepie!!! We hebben nog veel vlinders gezien, schildpadden en hele enge tarantula's.


Al met al een zeer indrukwekkende rondleiding die de kinderen ook erg leuk en als zeer leerzaam hebben ervaren. Want tussen alle bedrijven door leren zij hier van alles. Zowel over alle flora en fauna, maar ook over sociale en economische zaken en de verschillen tussen landen. En taal, we spreken hier veel engels en een beetje spaans en daar pikken ze een hoop van mee.
Maar ik dwaal een beetje af. Na ons beestenavontuur gingen we weer terug over de bumpy road. Echt, sommige wegen zijn hier zo slecht, en dan schijnt het al wel verbeterd te zijn met hoe het eerder was. Dit komt mn door de drommen toeristen die hier komen. Ze zijn meer en meer gaatvrij... Je kunt hier dus prima rondrijden het enige is: je moet niet bang zijn de weg te vragen. Zodra je van de hoofdweg af bent zijn er nl geen borden meer en moet je het maar uitzoeken. Ook of een weg eenrichtingsverkeer is of niet, heel bijzonder. Er ligt hier voor de ANWB nog een hele schone taak.

Okay okay ik dwaal weer af. Na de bumpy road kwamen we bij de hot springs, weer iets wat de kinderen geleerd hebben. De vulkaan verwarmt ook water en daar maken anderen weer dankbaar gebruik van. Oa in de Baldi hot springs waar wij waren. Heel veel verschillende baden, de een nog warmer dan de ander. Allemaal opgeleukt met barretjes en veel herrie. Aardig om een keer meegemaakt te hebben. Als je ook gaat doe voorzichtig met de glijbanen. In Nederland zouden die,denk ik, hartstikke verboden zijn!!

al met al hebben we hier veel beleefd en veel gezien met veel plezier

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

29/12/2007 - La Fortuna

We zijn hier in toeristisch La Fortuna. De grote gastheer, de Arenal vulkaan, is gehuld in wolken, en dus voor het gewone volk, wij dus, niet zichtbaar. Ook hier regent het of is het gewoon bewolkt. Maar verder genieten we met volle teugen.
Sanne en Evi zijn lekker bezig met bloemetjeskunstwerken en de kamer is zo luchtig dat we voortdurend bezoek krijgen van vleermuizen kakkerlakken en andere beestjes, heel gezellig. We hebben hier ook een pizzeria ontdekt die wel erg lekkere pizza s maakt, en top broodjes. Tjsa de eigenaar is een oostenrijker, dus die weet wel wat voor brood wij toeristen lekker vinden.


Straks gaan we te paard naar de waterval, waarna we vlindertuin en kikkertuin gaan bewonderen. En we hebben ook tickets gekocht voor de hotsprings (ja we kunnen ook een plekje langs de weg zoeken, maar bij deze hotsprings hebben ze ook verschillende glijbanen)


Morgen gaan we de vulkaan van dichtbij bekijken. Hopelijk is het weer dan wat beter. Ik gan nu maar eens proberen om wat foto s te downloaden want iemand had mij wijsgemaakt dat dat hier kon.
dus op de website www.allesanderz.nl
login: costarica
wachtwoord: costarica

 

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

28/12/2007 - op weg naar la fortuna

we gaan op pad naar La Fortuna

lees vooral onze andere avonturen

helaas gaan de foto´s niet lukken om te downloaden

en als je ons wilt mailen kan dat op gemma@allesanderz.nl of anton.vuijk@xs4all.nl

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

27/12/2007 - op weg naar Sarapiqui en Sarapiqui

Okay, het is dus gestopt met regenen en wij zijn weg bij het mooie strand van Puerto Viejo. op weg naar Sarapiqui, nou ja daar zitten we dus al.

De weg er naar toe

was echter wel bijzonder! Er was namelijk zoveel regen gevallen dat op sommige stukken de weg gewoon was weggeslagen. Met name op punten bij bruggen.  Gewoon weg en niets meer dan dat. Het geluk wilde dat we er met onze stoere daihatsu Terios nog wel langskonden, maar alle bussen en vrachtverkeer bleven daar dus steken. En dat wordt op z´n tico´s opgelost, een nieuwe rij  met mensen voor de bus aan de andere kant van de brug, en vrachtwagens die gewoon blijven staan wachten tot de brug gemaakt is. Wat wel eens kan gaan duren.

Want het zijn geen gewone vrachtwagens NEE van die Amerikaanse joekels met een draaicirkel van 0 en daar eenmaal aangekomen ook gewoon geen kant meer op kunnen.....

Als je dan zo door het land van het een naar het ander rijdt, zie je ook aparte dingen. Door de hevige regenval zijn veel huizen (liever gezegd huisjes, maar ook de meest eenvoudige krotjes, waar ook gewoon mensen in wonen) omringd door water. Hun hele hebben en houwen hebben ze buiten op de veranda gezet en opgehangen om alles te laten drogen. En daar zitten ze dan temidden van al dat water met alles wat ze hebben.  Het zal mij benieuwen hoe het er hier dan in het echte regenseizoen er uit ziet.

Sarapiqui

Is een saaie plaats. Het is een straat met allemaal winkels, waar ze gelukkig veeeeeel paraplu´s en rubber laarzen verkopen. Dat is wel een tip voor mensen die ons na willen doen met hun kinderen, neem rubber larzen voor ze mee (en een paraplu). Je eindigt toch in de modder van de jungle dan is het handig laarzen voor je kids te hebben , kleine maatjes zijn een uitzondering.  Gympen krijg je nl. niet meer schoon....

maar anyweg Sarpiqui! Daar heb jeecht niet veel te doen. Anton heeft vandaag hier gekayakt op de sarapiqui. We zouden met z´n allen gaan raften, maar uiteindelijk eindigde ik met Sanne en Evi bij het zwembad, waar zij heerlijk dolfinariumpje zijn gaan spelen. Ze trainden roggen en waren een dolfijnenshow aan het voorbereiden en er was ook iets met Zeeleeuwen of zeehonden, maar dat heb ik even gemist. Ah ik wordt net door Sanne op de hoogte gebracht, het was een zeehondentraining.

op de weg naar Sarapiqui zijn we wel lodges tegengekomen waarvan ik denk daar had ik wel willen zitten (bijvorbeeld Selva lodge, met een natuurreservaat er aan vast en alles op zijn ecologichs. de std zelf i gewoon niet echt leuk. mar dat zijn alle grote steden dan ook niet want San Jose stelt ook echt niet veel voor. (wel leuk om met de auto doorheen te crossen ).

OH ja dat heb ik nog niet verteld!!! Sanne´s 1e tand is er uit Hippie de pippie!!!! Toen we bij de dock aankwamen bij Tortuguero (alweer een dag of 4 geleden dus) aten we een appeltje en toen floepte hij er uit. Hij zat ook wel erg los hoor...Nou dat is wel een bijzondere plek om je eerte tand te verliezen.

Morgen gaan we alweer verder nu naar Furtuna naar de Arenl vulkaan. lekker in vulkaniche blubber badderen. Ik hou jullie hopelijk op de hoogte

 

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

26/12/2007 - Puerto vieja de Talamanca- cariblue

 

In de Cariblue lodge was het mooi, MAAAAR we heben alleen maar regen gehad.....

van een beetje miezer regen tot zeer veel mega buien. Geen zonnestraal gezien. Niks geen tropisch regenbuitje en dan weer zon; alleeeeeen maar regen, 24 uur per dag non stop!  Ik had er dit over opgeschreven;

Ik geloof best dat het hier leuk en bijzonder is als de zon schijnt, ik geloof best dat je hier heerlijk laid back kan genieten. Ik geloof alleen wel dat ik lichtelijk gestoord raak als het niet snel een keer ophoudt met regenen. Deze regen schijnt bijzonder te zijn. Het schijnt ´normaal´ absoluut niet zo te zijn, alleen daar hebben we nu absoluut niets aan. In Torteguero hebben we, alles bij elkaar ook misschien 2 uur zon gehad, en verder ook alleen maar regenbuien.

Maar: puerto viejo de Talamanca is mooi, allemaal relaxte lui die veel chillen & surfdudes. De kamer is netjes en de zee is lekker warm. Het water in de douche is inmiddels ook warm ( we begonen met een koude douche, wat niet fijn is voor onze kleinste tante, want die warmt dan niet meer op!) en het ontbijt is lekker uitgebreid.

Op zoveeel regen heb ik me niet ingesteld dus moet ik snel uit gaan zoeken hoe het verder uitziet.

 

Het kerstdiner wat we hier op kerstavond hebben gehad was bijzonder: wederom een buffet   (uiteraard :-) met wel heel bijzondere voorgerechtjes (de tico keuken is echt niet veel soeps) soort van pizza broodjes, soort van croissantjes met iets er tussen, sandwichje met tonijnsalade ertussen en rauwe vis.

Sanne en Evi hadden zich voor de gelegenheid bijzonder mooi gemaakt (mooie kleren aan, haar strak in een knot en een beetje make up....) en na dit fantastische ´voorbuffet´ stortten ze in en vroegen ze zelf of ze naar bed toe mochten. Ze vielen direct in slaap, wij hebben toen nog maar even wat van het ´hoofdbuffet´ gesnoept, wat al net zo bijzonder was, en na een fantastisch toetje costaricaanse tiramisu, zijn we ook nar onze hotelkamer gegaan.

Eerste kerstdag hebben we wat in de regen rondgereden, Cahuita bewonderd en wat overstromingen hier en daar gefilmd. ´s avonds aten we pizza onder het genot van een lekkere corona, was leuk ondanks de regen, om in de termen van de kinderen te blijven: gewoon een beetje geshopt. Want de kinderen willen werkelijk voor iedereen een kadootje meenemen....

 

De kinderen hebben het bere naar hun zin. Ze maken nergens een probleem van, zeuren niet in de auto, eten lekker twee keer warm per dag (brood met je hier gewoon niet eten, dat is echt niet lekker, ze hebben hier niet eens een bakker) en we spelen veel Yathzee. Elke kamer waar we zitten is weer een nieuw avontuur en dat is helemaal prima. Zij hebben ook absoluut geen last van alle regen en duiken net zo makkelijk de zee in (waarbij het een prettige bijkomstigheid is dat de ze warm is)

ik kreeg net wel te horen dat ze Lauren, een frans amerikaans meisje van 7, ontmoet in torteguero wel heel erg missen, daar haden ze nog wel wat meer mee willen spelen, maar die ging ergens anders naar toe.

op het moment dat we hier weggingen.....begon de zon te schijnen, niet zo´n beetje ook, clear blue sky, dan zie je helemaal dat het hier echt wel leuk is. Maar toen moesten we al naar onze volgende bestemming, Sarapiqui.

 

en dat wordt dus het volgende hoofdstuk

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

25/12/2007 - Torteguero

 

Na een lange reis met onze eigen huurauto kwamen we bij de afgesproken plek waar we een ontbijt kregen. De tica's zijn verzot op buffetten, dus ook nu weer een buffet. Amerikaanse pannekoekjes in combi met rijst met bonen. Vers fruit en ei meuk, kortom voor elk wat wils.
Hierna moesten we proberen de chauffeur van een klein busje bij te houden, wat net lukte. Die tico's rijden als zotten.
Onze huurauto werd veilig neergezet en wij mochten verder in het busje mee.
Mee naar het dock waar de boot naar torteguero vetrok. Onderweg kregen we onze instructies wat er de komende 2 dagen op het programma stond. En dat was wel heftig! Maar daarover meer als we er zijn.
Onderweg mochten we nog even bij een bananenplantage kijken, want we passeerden eindeloze velden met bananenbomen. De weg was onverhard, maar toch redelijk begaanbaar.
Daarna gingen we in een keisnelle boot naar Torteguero.
Diezelfde middag mochten we gaan kijken waar de schildpadden in het seizoen hun eieren leggen en het dorp torteguero bekijken. Aardig maar echt niet veel bijzonders.


De volgende ochtend (na een nacht met veeeeeel regen) moesten we om 5 uur op als we mee wilden met de jungle boottocht. Gelukkig was het toen even droog en hebben we veel mooie vogels, leguanen, apen, schilpadjes en een krokodil gezien, temidden van veeeeeel flora.


(zoek de krokodil)

Daarna was er ontbijt en hierna stond alweer het volgende op het programma: op rubber laarzen (noodzakelijk) door de jungle wandelen obv een gids. Die gids gaf een uitgebreide toelichting op alles wat we zagen. Lieve, zeer giftige, rode kikkertjes, lopende bomen, brulapen, planten die hun wortels naar beneden sturen voor water en nog meer planten. Dit alles in combi met veel (modder) water, waar we doorheen moesten. De laarzen die Sanne droeg waren maar 5 maten te groot dus je begrijpt wat er gebeurt, juist de laars blijft staan en Sanne gaat verder....


De gids deed trouwens erg zijn best om de kinderen er bij te houden. Die mochten als eerste achter hem aan, iets wat Evi zeer serieus nam. Iedere keer als er ook maar een volwassenen tussen wilde piepen, gooide Evi al haar gewicht in de strijd en ging er weer voor lopen.
Om het moordende tempo er nog even in te houden hebben we hierna ook nog een canopy gedaan. Evi weer voorop hoog in de bomen slingerend aan staaldraad Wij hebben echt daredevil dochters.
Helaas hebben we hier geen foto's van, die mochten we voor veel geld kopen.
Na de lunch ook nog zwemmen in het zwembad.
En dan storten de kids dus om 6 uur volledig in en zijn niet meer wakker te krijgen voor eten. Gedurende onze 2 dagen hier hebben we veeeeeel regen gehad en geen zon. (dit even voor de achterblijvers,want het wordt nog erger.....)

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

20/12/2007 - aangekomen!!!!

Wat een reis! Na een kleine vetraging, wat te maken had met een abs mankement en de temperatuur in Nederland...., gingen we eindelijk de lucht in. Na 100.000 keer de vraag te hebben beantwoord hoeveel minuutjes is het nog, met name gevraagd door Sanne, was er een tussenlanding op Miami. Het was toen inmiddels 1 uur 's nachts Nederlandse tijd.

Grappig hoor die Amerikanen, die zien werkelijk in ieder persoon die ook maar een stap op Amerikaanse grond zet, een zware terrorist. Dit resulteerde er in dat iedereen uit het vliegtuig gecheckt, dubbelchecked en vastgelegd moest worden. De enigen die geen vingerafdrukken hoefden achter te laten waren de kids. Toen moest de handbagage en wij nog een keer door het 'scanapparaat'. schoenen uit truien uit. We mochten nog net onze kleren aanhouden.

Uiteindelijk mochten we verder en kwamen we om 21.45 uur, lokale tijd, aan. In Nederland was het toen, 5 uur 's ochtends. De kinderen waren behoorlijk gaar, maar sleepten zich kranig voort door de douane en naar onze overnachtingsplek. En daar zitten we nu, nog zonder auto, want die was gister niet op het vliegveld. Anton is dat nu aan het uitzoeken, de kinderen lopen met hun verrekijker door de tuin naar kolibri's te kijken en allerlei exotische planten. Kortom we zijn er!!

Als internet zo eenvoudig blijft, kunnen we jullie aardig op de hoogte houden!!

Hasta Luego

NB De auto is er dus toch gewoon, maar moet nog worden opgehaald, Yahoo!! we houden jullie posted

1 CommentsPost A Comment!Permanent Link

17/12/2007 - Bijna zover

Nog even en dan gaan we! De spullen zijn bij elkaar gezocht, de katten bijna naar hun logeeradres en dan gaan we naar schiphol om aan onze reis te beginnen. Costa Rica here we come!

Op dit weblog kunnen jullie lezen waar we zitten en wat we allemaal meemaken. op de site www.allesanderz.nl ga ik de foto'plaatsen onder de log- in knop 

3 CommentsPost A Comment!Permanent Link

About Me

Friends


Hosting door HQ ICT Systeembeheer