Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
De belevenissen van Kyra

Description

Op 15 maart 2006 heeft Kyra de diagnose hemiplegie gehad. Hier zal ik vertellen over wat dit voor haar en ons betekent, maar ook over de gewone dingen die je meemaakt als net dreumes.


My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends
*My Photo Album

ook dat nog

Evan zat vanmorgen boterhammen met pindakaas te eten en hij vertelde dat zijn tand pijn deed bij het eten. Nadere inspectie wees uit dat hij zijn eerste losse tand heeft. Hij was erg trots en wilde papa bellen op zijn werk en daardoor vergaten we de boterhammen. Normaal zetten we die meteen weg als hij niet meer hoeft, omdat ik Kyra tot ze 3 was nog geen pinda's wilde laten proberen. Raar eigenlijk, want Evan at op haar leeftijd al regelmatig zonder enig probleem pindakaas, maar bij haar wilde ik het pertinent niet.

Niet veel later kwam Kyra huilend naar me toe tijgeren. Ze had rode plekken rond haar mondje, maar dat heeft ze wel vaker, dus ik was niet direct gealarmeerd, haar lipje was ook een beetje dik, dus ik vroeg me al af of ze misschien ergens op gevallen was ofzo. Toen ik haar wilde optillen rook ik dat ze een vieze luier had, dus ik nam aan dat het dat dan wel zou zijn. Ik tilde haar op en liep met haar naar de bank en ondertussen zag ik haar lippen gewoon dikker worden. Bij de bank trof ik op de grond de restanten van een boterham met pindakaas aan. Oh man, ze heeft er van gegeten en nu wordt haar mond helemaal dik. Ik heb de huisarts gebeld, maar daar kreeg ik een bandje dat hij op vakantie was, de vervanger gebeld en die zei dat ze een pinda allergie had (dat had ik nog niet bedacht...) en dat de zwelling over 4 uur wel weg zou zijn. Dat was om 9 uur. Rond 11 uur zat haar ene oog helemaal dicht en het andere ging ook hard die kant op. Weer gebeld, nee, kon geen kwaad, gewoon deppen met koud water en het zou vanzelf wel wegtrekken.

Helemaal gerust waren we er niet op, dus we zijn maar op eigen houtje naar de eerste hulp gegaan. Die waren best wel onder de indruk van hoe ze er uit zag en we mochten meteen binnen komen. Ik kreeg de indruk dat ze er niet erg over te spreken waren dat de huisarts haar niet eens had willen zien en ons gewoon had laten afwachten.

Eerst heeft een EHBO arts gekeken en die heeft ons vervolgens doorgestuurd naar de kinderarts. Deze heeft druppels voorgeschreven tegen de zwelling en een epipen voor het geval dat het nog een keer gebeurd (laten we het niet hopen). Ook heeft ze ons geadviseerd om een afspraak te maken met een allergoloog om te kijken of ze nog meer allergiŽn heeft, dat ze allergisch is voor pinda's is wel duidelijk, maar we vermoeden ook dat ze niet tegen tomaat kan en wie weet wat er verder nog uitkomt. Het is maar beter om dat soort dingen gewoon te weten, dan kunnen we voorkomen dat er weer zoiets gebeurd.

Ze zag er zo ontzettend zielig uit met haar dikke gezichtje en op de foto lijkt het nog minder erg dan het in het echt was.

 

We hebben haar die druppeltjes gegeven en ze heeft wat gegeten en toen hebben we haar toch maar in bed gelegd, eerder durfde ik dat niet, want ik was wilde haar in de gaten kunnen houden, maar de zwelling was nu wel wat aan het afnemen en ze was duidelijk doodmoe.

Ik hoop dit nooit meer mee te maken en maak me wel een beetje zorgen over de toekomst, we gaan natuurlijk iedereen instrueren dat ze onder geen voorwaarde pinda's of andere nootjes mag hebben, maar wat als ze in een onbewaakt ogenblik toch zo'n kreng te pakken krijgt. Het wordt ook goed etiketten lezen, er kan zomaar ergens stiekem pinda in zitten, de waarschuwing op een etiket dat iets wordt geproduceerd in een bedrijf waar ook pinda's worden verwerkt is ineens toch wel heel belangrijk geworden. Dadelijk eerst maar eens de etiketten van spullen die ik in huis heb grondig controleren.


Posted: 14:44, 24/7/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

kruipen

Ze kruipt! De 17e was de fysio geweest en we hadden het er over dat er eigenlijk nagenoeg geen vooruitgang meer was geweest sinds de laatste afspraak. De fysio was de deur nauwelijks uit toen Kyra naar me toe kwam kruipen. Ik stond zowat te janken, zo blij en trots was ik.


Posted: 10:18, 19/7/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Het gaat hard

Het is alsof mevrouw door heeft dat haar vorderingen in de gaten worden gehouden, ze gaat ineens met sprongen vooruit. Begon ze 2 weken terug ineens met zich optrekken tot op haar knieŽn, ze trekt zich nu ook op tot staan. Dus vind ik haar 's morgens staand in haar bedje, met slaapzak en al, toch weer een extra hindernis. Ze gaat zelf zitten, blijft ineens ook netjes rechtop zitten. Ze betrekt haar linkerhandje ineens veel meer in haar doen en laten. Eigenlijk kunnen we dus wel zeggen dat het gewoon erg goed gaat op het moment.

Kruipen doet ze nog steeds niet, maar waarom zou ze ook, tijgerend komt ze ook waar ze moet wezen. Ik vraag me wel eens af of ze het kruipen over gaat slaan en van tijgeren meteen over gaat op lopen, want dat ze gaat lopen, daar is geen twijfel over.

Ik ben erg blij met hoe ze het doet, de toekomst ziet er ineens een stuk zonniger uit.


Posted: 07:52, 14/6/2006
Comments (1) | Add Comment | Link

Fysiotherapie

Vandaag is de fysiotherapeut voor het eerst langs geweest. Ze heeft niet veel kunnen doen, want Kyra was het er allemaal niet zo mee eens. Het idee is nu dat de fysio 1 keer in de week komt, dan gaat ze eerst een vertrouwensband opbouwen met Kyra en dan kan ze serieus met haar gaan oefenen.

Ze heeft wel als tip gegeven om Kyra bij het op schoot zitten in een houding te houden waarbij haar voetjes plat op de bank/gron/whatever staan en dan met haar knietjes tegen elkaar. Dit omdat ze een te hoge voetzoolreflex heeft, dit moet verminderen wil ze gaan staan.

's Middags zat mevrouw wel ineens op haar knieŽn rechtop aan de salontafel. Ze trekt zich dus ineens echt op. Ook trok ze zich nog een beetje verder dan haar knieŽn omhoog, zodat haar voeten op de grond bungelden, nog wel met de bovenkant van haar voeten op de grond in plaats van haar voetzolen, maar ze doet ineens wel heel erg haar best. Ik was zo trots op haar :)


Posted: 13:33, 30/5/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Revalidatiearts

Gisteren een uur met Kyra bij de revalidatiearts gezeten. Ze heeft ons vragen gesteld, heeft Kyra geobserveerd en daarna nog aan haar gevoeld. Ze had ons weinig nieuws te vertellen. De officiŽle diagnose luidt cerebrale parese (hersenverlamming) wat zich vooralsnog uit in een verhoogde spierspanning in haar linkerarm en in mindere mate haar linkerbeen. Rechts merkte de arts alleen dat het niet helemaal goed zat aan Kyra's reflexen, maar goed, wat merk je daar in het dagelijks leven nou helemaal van?

Het plan is voorlopig alleen fysiotherapie aan huis, in augustus terugkomen bij de revalidatiearts voor een tussentijdse evaluatie en deze besluit dan of ergotherapie wenselijk is.

Posted: 08:16, 2/5/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

nog maar 4 dagen

Of eigenlijk minder dan 3,5 dag als je bedenkt dat het bijna kwart voor 12 is, en dan is onze afspraak bij het revalidatiecentrum. Ik ben zo nieuwsgierig naar wat ze in gedachte hebben voor ons meisje en anderzijds is dit ook het begin van een heel nieuw leven, een leven dat ik graag aan me voorbij had laten gaan.

Sinds een paar dagen hebben we een badzitje voor Kyra. Een uitkomst voor ons, want ze kan nog steeds niet blijven zitten (of moet ik zeggen, niet meer, want ze leek het eerst beter te kunnen dan nu), liggen wil ze ook niet meer, dus ik zit de hele tijd in een onhandige houding naast het bad te proberen mevrouw overeind te houden terwijl zij alle kanten opdraait en voorover het water in duikt. Ook niet erg praktisch als je even een handdoek wilt pakken. Met het badzitje is dat probleem helemaal opgelost, ze zit er stevig in vast, het zitje staat stevig vast op de bodem en ze heeft de grootste pret, al dan niet samen met haar grote broer. Ze heeft nu lekker haar handen vrij in bad om te spetteren of de bal over te rollen. Helemaal te gek dus. Maar toch... het is het eerste hulpmiddel dat in huis komt en dat is best wel een beetje confronterend. Stukje bij beetje wordt me hoe langer hoe duidelijker dat ze echt anders is dan leeftijdsgenootjes. Ik ben dolgelukkig met haar hoor en het maakt me ook niet echt uit, maar ik vraag me soms wel eens af wat haar nog allemaal te wachten staat, echt niet hoe het voor mij zal zijn, maar hoe het voor haar is. Zal ze het moeilijk krijgen? Zal ze voor altijd aan therapieŽn vastzitten? Wat zal ze allemaal wel en niet leren? Zoveel vragen, niemand die ze kan beantwoorden. Ach, vooralsnog is ze nog klein en heeft ze geen weet van anders zijn, haar leven is voor haar normaal en tegen de tijd dat ze het besef krijgt dat het allemaal toch niet precies hetzelfde verloopt als bij anderen zien we wel weer verder. We gaan gewoon door met genieten van onze lieve, vrolijke meid.


Posted: 22:43, 27/4/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

lang geleden

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets geschreven heb. Er valt ook niet zoveel te melden eigenlijk.

De kinderen doen het allebei goed. Kyra gaat steeds vaker in kruiphouding zitten, dat ze zich vervolgens weer plat op haar buik laat vallen mag de pret niet drukken. Evan heeft afgelopen weekend meegedaan met een brillenmodeshow, erg grappig. Allemaal van die kinderen die 0,0 ervaring hebben met modeshows lopen, maar het met een enorme berg enthousiasme doen. Het verliep dus ook niet allemaal even strak en georganiseerd, maar het was wel leuk om te zien.

Verder ben ik eigenlijk gewoon af aan het tellen naar 1 mei, ik ben zo benieuwd wat er nou allemaal gaat gebeuren en ik denk dat het goed is als we iets kunnen doen, ik word het afwachten zo moe.

Eerst de 24e nog even naar het consultatiebureau. Zit ik daar op te wachten? Neuh niet direct. Het voelt een beetje nutteloos om haar ontwikkeling door hen te laten volgen. Natuurlijk krijgt ze omdat het haar 14 maanden controle is ook 2 prikjes, BMR en MenC als ik het me goed herinner, en daar zie ik het nut dan weer wel van in. Ik denk alleen dat ze dingen van kinderen van haar leeftijd verwachten die het gemiddelde kind prima kan waarmaken, maar Kyra niet. Dat is niet erg, maar het lijkt me zo zonde van hun en onze tijd om iedere keer het lijstje af te gaan, terwijl we weten dat ze beperkingen heeft en ze bovendien op het revalidatiecentrum in de gaten gehouden wordt. Ik denk eerlijk gezegd dat we daar meer aan hebben dan aan de standaard afstreeplijstjes van het CB. Ik ga dan ook voorzichtig aankaarten of ik in de toekomst misschien beter alleen voor de prikjes e.d. naar het CB kan komen om de rest over te laten aan het revalidatiecentrum. Dat is op zich toch niet zo raar gedacht, wel dan? We zullen wel zien hoe ze daar tegenover staan op het CB.


Posted: 14:44, 19/4/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

papieren, papieren, papieren

Gisteren was een dag van papieren invullen en dingen regelen.

We kwamen er namelijk eergisteren achter dat je bij revalidatie eerst een aanvraag moet doen bij de zorgverzekeraar voor je mag declareren. We zagen de bui alweer hangen. Het vergoed krijgen van kraamzorg heeft ook nogal wat voeten in aarde gehad, omdat ze bij de verzekeraar hun werk niet naar behoren hadden gedaan. We waren even bang dat we nu eerst toestemming van de verzekeraar nodig hadden voor we konden beginnen, maar dat blijkt niet zo te zijn, we mogen 1 mei gewoon gaan, als we maar een aavraag doen voor we gaan declareren. Verder ook Kyra's gegevens opgevraagd bij de huisarts, want de verzekering zal vast wel alle gegevens zwart op wit willen hebben en we zijn ze graag voor.

Het spannendste dat we gisteren hebben gedaan is een paspoort aanvragen. Ik heb Evan met de fiets opgehaald op school en we zijn recht naar de stad gereden, natuurlijk waren we toen veel te vroeg, dus hebben we maar even in de bibliotheek rondgehangen, je moet iets als het regent. Toen terug naar het gemeentehuis waar ik netjes op tijd werd geholpen, het was echt wel een goed idee om een afspraak te maken. De ambtenaar heeft Evan nog even uitgehoord, heel subtiel hoor. Zo van

-"Wie staat er op deze foto?"

-"Mama"

-"Is die ook hier?"

-"Ja, die zit daar"

Verder vroeg hij nog aan Evan hoe hij heette (Evan, E-V-A-N), hoe oud Kyra was (1 jaar, ze is al een dreumes, ik ben al 4)

Toen snel naar huis en we waren om 10 voor 5 alweer thuis. Kyra was in een bijzonder slecht humeur, moe en hongerig denk ik, een heel vervelende combinatie, want dan werkt ze niet mee met het eten. Ik heb haar van pure ellende maar een tosti, een cracker en een fles melk gegeven. Ik hoop niet dat dat de oorzaak was van haar nachtelijke huilbui.


Posted: 09:05, 5/4/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

1 mei

Eindelijk een datum, 1 mei om 11 uur worden we verwacht op het revalidatiecentrum. Dan ben ik wel weer blij dat ik in een grote stad woon hoor, het revalidatiecentrum is hier vlakbij. In de folder werd gesproken over 1 a 2 keer in de week, moet er toch niet aan denken dat ik dan elke keer ver zou moeten reizen. Misschien moet Evan tegen die tijd wel gaan overblijven, anders blijf ik op een neer rennen, als het Łberhaupt haalbaar is.

Vannacht droomde ik dat Kyra ging staan en naar me toe liep, ik was zo blij en trots, maar ja, het was maar een droom en ik heb wel meer rare dingen gedroomd afgelopen nacht. Ergens maar goed dat het een droom was, want ze had me toch een afzichtelijk pakje aan, ik zou niet willen dat ze daar in het echt in zou lopen ;)

Maar ik dwaal af, ik ging het hebben over het revalidatiecentrum. We kregen een heel pak papier opgestuurd, of we dat even in willen vullen. Sommige vragen trekken helemaal nergens op in Kyra's situatie, maar ik begrijp dat het een standaard vragenlijst is die beantwoord moet worden door ouders van kinderen met verschillende leeftijden en verschillende beperkingen. Ik ben erg benieuwd wat ze voor behandelplan opstellen op het revalidatiecentrum, maar we moeten dus nog een hele maand wachten voor we daar achter komen. Wat wel even lastig is is dat we haar moeten legitimeren, dat wil dus zeggen dat we een paspoort/identiteitskaart van haar moeten meebrengen of een paspoort waar ze op in staat geschreven. Ehm, well... die hebben we dus niet, dat stond op de planning voor komende juli, omdat mijn identiteitskaart dan verloopt en het is 2 keer zo duur als je een kind bij wilt laten schrijven op een bestaand paspoort in plaats van op een nieuwe. Nou ja, dan maar vervroegd een paspoort aanvragen. Dat mogen we dinsdag gaan doen. Wordt ook nog spannend, met 2 kinderen naar het gemeentehuis. Kinderen die op het paspoort moeten komen moeten namelijk bij de aanvraag aanwezig zijn. Ergens is het allemaal wel te begrijpen, maar ik vind het nu vooral heel erg lastig. Niet alsof ze aan Kyra kunnen vragen of ze is wie ik zeg dat ze is. Nou ja, ze kunnen het wel vragen natuurlijk, maar ik denk niet dat ze een duidelijk antwoord zullen krijgen. We dachten eerst dat Tom ook mee moest, maar dat bleek gelukkig niet het geval. Hij kan volstaan met schriftelijk toestemming geven en ik moet zijn paspoort meenemen. Dat moet lukken.

Dan gaan we nu dus maar weer een maandje af zitten wachten, gelukkig heeft april maar 30 dagen, dat scheelt er alweer 1 ;)


Posted: 12:20, 1/4/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

het duurt laaang

Wat duurt het allemaal lang voor er eindelijk iets gebeurd. Ik zit hier maar te wachten op een telefoontje van het revalidatiecentrum en het komt maar niet. Ik wil verder, wil iets doen!

Dus heb ik maar wat nieuw speelgoed voor haar gekocht. Zoals een buikschommel, erg leuk en naar ik hoop helpt het haar om 2 helften van haar lichaam te gebruiken.

 

 

Ondertussen gaat het leven gewoon door. Gisteren met Evan naar Piet Piraat in de schouwburg geweest en daarna nog even de stad in. Evan stond er op dat we naar de speelgoedwinkel zouden gaan om een cadeautje voor Kyrate kopen. Hij is wel lief :) Het werd een zachte bal, dusdanig groot dat ze hem niet met 1 handje vast kan houden, dus met wat geluk stimuleert het haar om 2 handen te gebruiken.

Gisteren wilde ze alleen eten als ik haar een vork gaf met daar het eten opgeprikt. Het was mooi om te zien hoe ze ineens de vork in haar linkerhand hield (ze had hem wel wat vreemd vast, maar vast is vast!) en druk probeerde met haar rechterhand een aardappeltje op de vork te prikken. Dat dat vervolgens niet lukte is een andere zaak.

Gek hoe snel je je "eisen" bijstelt. Ze is 13 maanden, ik had verwacht dat ze nu wel het ťťn en ander zou kunnen, zoals zelf zitten, kruipen, misschien zelfs al wel wat voorzichtige pogingen om te staan en lopen, maar dat doet ze dus niet en in plaats van nu verdrietig te zijn dat ze zo achterloopt zie ik triomfen in de kleine dingen die ze wťl kan, hoe normaal ook voor een kind van haar leeftijd, als het voor haar bijzonder is dan voelt het voor mij gewoon alsof mijn kind een enorme prestatie geleverd heeft.


Posted: 13:50, 27/3/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

wat nou ochtenddut

Wat is dat toch ineens? Tot een paar dagen terug ging Kyra heerlijk slapen als we terugkwamen van Evan naar school brengen en ineens weigert ze in alle toonaarden. Ze gaat gewoon niet slapen, wat natuurlijk wel tot gevolg heeft dat ze niet te genieten is tussen half 12 en half 2. Helaas voor haar en mij kan ze niet voor half 2 naar bed, omdat we in de tussentijd Evan moeten ophalen en weer wegbrengen.Als ze dan om half 2 naar bed gaat valt ze wel in slaap, maar dan wil ze weer niet wakker worden, maar ja, ze moet toch echt weer mee om om half 4 weer op het schoolplein te staan. Wat een gedoe met een 2e kind als de oudste al op school zit.

 


Posted: 11:01, 23/3/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

proloog

Al een tijd geleden merkten we dat Kyra haar linkerhandje niet tot nauwelijks gebruikte, ik dacht er niet echt iets bijzonders van, ging er van uit dat het met wat fysiotherapie wel op te lossen zou zijn. Op het consultatiebureau waren ze ook niet erg geschokt en kreeg ik aanvankelijk te horen het nog even af te kijken tot de volgende afspraak. Omdat ik zelf ook niet dacht dat er iets ergs aan de hand was heb ik inderdaad afgewacht, ik zag ook langzaamaan wat verbetering optreden, dus ik was wel positief over de hele situatie. De keer daarna dat ik bij het CB kwam sprak ik de arts. Deze stelde voor dat ik een keer met Kyra naar een kinderfysiotherapeut zou gaan en dat is gebeurd op 27 december 2005.

De fysiotherapeut heeft Kyra in aktie gezien en het leek haar verstandig dat er een afspraak met de kinderneuroloog zou komen om uit te sluiten dat er iets mis was met haar, zodat er geen dingen van haar verwacht zouden worden die ze nooit waar zou kunnen maken. Okeeej dan, die zag ik niet aankomen, maar goed, je wilt alles uitsluiten, dus op naar de neuroloog.

De fysiotherapeut zou haar bevindingen naar het CB sturen en van hen zou ik dan een brief moeten krijgen waarmee ik bij de huisarts een verwijzing voor de neuroloog zou kunnen halen (hoezo kastje-muur verhaal)
Van de kant van het CB bleef het angstvallig stil en toen ik eens navraag ging doen beweerden zij dat ze geen brief gehad hadden. Ik bellen met de fysio die me wist te vertellen dat ze weken tevoren de brief al had verstuurd. Ze zou hem nog een keer sturen, maar dit keer rechtstreeks naar mij. Een paar dagen later viel er inderdaad een brief binnen, van sommige mensen kun je gelukkig wel op aan.
De huisarts deed absoluut niet moeilijk en een telefoontje naar de assistente was voldoende om een verwijzing te krijgen. Daarna een afspraak gemaakt bij de kinderneuroloog en daar kon ze binnen een paar weken al terecht, viel me echt alles mee.
Op 21 februari zijn we bij de kinderneuroloog geweest. Daar zijn wat kleine testjes gedaan en de conclusie was dat er inderdaad iets mis was met haar linkerkant, niet alleen haar handje, maar ook haar armpje, beentje en voetje. Dat ze nog niet zelfstandig kan zitten zou hier ook mee samen kunnen hangen. De neuroloog wilde dat we een MRI lieten maken, om alles uit te sluiten.

De MRI is gemaakt op 2 maart. Het viel eigenlijk heel erg mee. Kyra heeft het zo goed gedaan. Ze liet zich zonder probleem prikken voor het infuus, zelfs toen het de eerste keer misging en het opnieuw moest liet ze het gewillig toe. Ze huilde niet eens, wat een stoere meid is het toch

Het enige probleem was dat het allemaal wel heel lang duurde, dat Kyra niets liever wilde dan op haar infuus knagen, wat natuurlijk niet mocht en dat ze honger had. Toen de MRI gemaakt ging worden kreeg ze slaapmiddel in haar infuus. De verpleegster die mee ging naar beneden was in de veronderstelling dat Kyra wel makkelijk in slaap zou vallen, omdat ze al zo lang wakker was. Ha ha, niet onze Kyra hoor! De kinderarts gaf haar een kleine dosis slaapmiddel. Kyra bleef vrolijk om zich heen kijken. Nog wat slaapmiddel. Kyra stak haar been in de lucht om te zien wat dat voor ding was op haar teen. Pas na de derde keer slaapmiddel toedienen en haar toestaan op haar buik te draaien ging ze slapen. Nog voordat ze uit het MRI apparaat terug in haar bedje was gelegd was ze alweer wakker. We mochten haar dan ook al snel mee naar huis nemen.

Toen begon het lange wachten tot de 15e maart, want toen pas zouden we de uitslag krijgen.

De uitkomst was toch wel een beetje een schok. Er zijn beschadigingen gevonden in beide hersenhelften. Waarschijnlijk ontstaan tijdens de zwangerschap, maar niemand weet hoe dat nou eigenlijk kan, want ik had een heel normale zwangerschap, ben niet ziek geweest, heb steeds leven gevoeld. De placenta en navelstreng waren ook compleet normaal. Ergens is het frustrerend om niet te weten hoe het komt, maar veel zin heeft het niet om daar bij stil te blijven staan, dus ik probeer het los te laten.

Maar goed, beschadigingen aan beide hersenhelften dus. Wat dit in de praktijk voor ons meisje gaat betekenen weet niemand. Dat moet gewoon mettertijd blijken. Ik word niet goed van die onzekerheid!
Verder krijgen we als het goed is binnenkort een afspraak op het revalidatiecentrum waar Kyra behandeld zal gaan worden d.m.v. therapie. Wat voor therapie weet ik niet.
Op zich ben ik optimistisch over de toekomst. Natuurlijk had ik liever gehad dat Kyra gezond was, maar dat is ze nu eenmaal niet en ze is toch ons lieve meisje, dus we gaan er gewoon voor. We gaan er alles aan doen om er uit te halen wat erin zit en ik weet zeker dat ze een hoop in zich heeft. Het kleine ding is volgens mij knap pienter en bovendien erg volhardend, soms erg lastig als ze met alle geweld iets wil dat ze niet mag, maar wel goed als ze moet knokken om dingen te leren die voor andere kinderen vanzelfsprekend zijn.


Posted: 21:25, 22/3/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer