Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Opname de Kade

Afsluiting de Kade

20:38, 2/7/2012 .. 0 comments .. Link
Lieve, lieve, lieve lezers...

Ik heb al een hele tijd niets van me laten horen, althans niet via deze weg, dus tijd voor een update!
Zoals de meesten al wel weten ben ik afgerond op de Kade en een compleet nieuwe uitdaging aangegaan. Voordat ik daar verder op in ga, wil ik toch nog even met jullie terug kijken op mijn toch wel zeer zware periode in Bergen op Zoom.

Het is nu ongeveer een jaartje geleden, ik kan het me haast niet meer voorstellen. Ik was een heel ander persoon, eigenlijk niet meer te vergelijken met de persoon die ik nu ben. Mijn leven werd gekenmerkt door depressieve (soms zelfs suïcidale) gedachten, extreme gevoelens van onzekerheid (eigenlijk gewoon totaal geen zelfwaardering) en ruzies, ruzies en nog meer ruzies. Het was op dat moment niet meer te doen voor mij, ik zag geen uitwegen meer en kon alleen maar toegeven aan het feit dat ik dit niet meer alleen kon en hulp moest zoeken. Nu... een jaar verder, kan ik alleen maar super blij zijn dat ik deze stap heb genomen en zou ik iedereen die overweegt deze stap te nemen, aanraden het ZEKER te doen.

Ik heb in mijn periode op de Kade geprobeerd het thuisfront altijd zo goed mogelijk op de hoogte te houden, wat voor mij niet altijd even makkelijk was omdat veel mensen niet eens wisten dat ik met deze problemen kampte. Maar het is ongelofelijk hoeveel kracht en steun ik heb gehaald uit de vele reacties die ik heb gekregen. Mensen waarvan ik het totaal niet verwachtte en ik prijs mezelf als een zeer gelukkig mens dat ik dat heb mogen meemaken. Ik weet dat ik niet altijd even zorgvuldig heb gereageerd op reacties, maar geloof me als ik zeg dat ik iedere reactie heb gelezen en bij velen ook een traantje heb gelaten. Want jullie raken mij en daar kan ik alleen maar super super super blij mee zijn en jullie daar ongelofelijk voor bedanken!

Natuurlijk is de behandeling niet leuk geweest, ik heb 9 maanden kei en kei hard gewerkt en waarschijnlijk zal ik dat mijn hele leven moeten blijven doen om op beide benen te blijven staan. Vooral in het begin van mijn behandeling (de eerste 3 maanden ongeveer) wilde ik er om de dag wel mee stoppen. Ik moest me echt iedere dag bij elkaar rapen om weer naar therapie te gaan en de confrontatie aan te gaan. Dat was iets wat ik totaal niet kende, ik heb altijd alles opgekropt en nooit over dingen gepraat of dingen boven gehaald die gebeurd zijn. Die strijd was zwaar. Mijn overgang naar de appartementen maakte dit proces zeker niet makkelijk. Ik vind het erg om te zeggen, maar in die tijd heb ik mezelf in ieder opzicht verwaarloosd. Ik heb toen zelfs een waarschuwing gehad vanuit het behandelteam dat zij mij op deze manier niet wilden behandelen, er moest meer inzet komen. GELUKKIG, heb ik die weten te vinden en is het sinds die tijd in 1 rechte lijn omhoog gegaan. En dat daar de breuk met Jasenko het gevolg van was, ja... Dat is natuurlijk heel jammer. Dat heeft mijn behandeling ook zeker niet makkelijker gemaakt. Maar soms moet je dingen doen die niet fijn voelen of tegen je gevoel ingaan, om vooruit te komen. En ik denk dat dat uiteindelijk wel gelukt is, alhoewel ik het nog steeds heel jammer vind dat we deze problemen niet samen hebben overwonnen...

Zoals ik al zei in het begin van mijn blog, ik ben een compleet nieuwe uitdaging aangegaan. Ik heb namelijk vorige week de sleutels van mijn appartement gekregen en ben nu volop bezig met klussen zodat ik er zo snel mogelijk in kan. Het is spannend, veel mensen denken dat ik het niet aan zal kunnen. Gelukkig heb ik geleerd dat ik die mensen helemaal niets hoef te bewijzen... Diep van binnen weet ik namelijk al dat ik dit aankan en dat ik dit gewoon ga doen, gewoon... OMDAT HET KAN!!

Hiermee sluit ik mijn blog voorlopig af, met ontzettend veel dank aan alle trouwe lezers. Alle reacties, alle telefoontjes, alle smsjes, alle mailtjes, alle kaartjes.. Ik kan alleen maar zeggen, ik hoop dat jullie iets van mijn verhaal hebben geleerd en als jullie ooit denken: ik stop ermee, ik heb genoeg gehad. Alles wordt beter, het heeft alleen (soms heel veel) tijd nodig. Maar zolang je blijft vechten, kom je er wel.

Heel veel liefs,

Cynthia.


Week 29 en 30

20:51, 3/6/2012 .. 2 comments .. Link
Allerliefste lezers, Hier weer een update vanuit Bergen op Zoom. Het gaat goed met me, ondanks dat er weer heel veel speelt in mijn soapachtige leventje. Ik vind het altijd moeilijk om dit te bespreken in mijn blogs, omdat ik aan de ene kant weer niet té veel persoonlijks op deze blogs wil zetten maar aan de andere kant niet zo goed meer weet hoe ik het allemaal uit moet leggen zonder erom heen te praten. Ik poste net de status op facebook 'In a family portrait, we look pretty happy. Let's play pretend, like it all comes fucking naturally.' Wat ik er eigenlijk mee bedoel is dat ik er meer dan klaar mee ben altijd maar te spelen alsof. Ik leef momenteel in een wereld met 1000 leugens. Me constant te bedenken wat ik wel en niet tegen iemand kan en mag zeggen. Ik ben van nature een persoon die niet kan liegen en wanneer ik het wel doe kun je het meteen aan me zien. Bovendien heb ik een hekel aan mensen die wel liegen. Er is echter een verschil tussen liegen en dingen niet willen zeggen omdat ze simpelweg te moeilijk zijn. Dat is bij mij vaak het geval. Bovendien wil ik geen slechte dingen over mensen zeggen of mensen in een verkeerd daglicht zetten. Dus wat jullie ook begrijpen uit de woorden die zullen volgen, ik bedoel nooit iets verkeerd tegenover wie dan ook. Ik heb een ontzettend leuke week gehad in Centerparcs. Alles ging goed, heb op de Kade gezworen dat het de band tussen mij en mijn vader enorm zou versterken en dat het goed voor me zou zijn te gaan. Als ik echter geweten had dat de situatie nu zou zijn zoals hij is, was ik nooit gegaan. Blijkbaar zijn mijn vader en ik er nog niet aan toe een week samen te zijn... Dat bleek zaterdag toen de bom weer eens barstte en wij in een ruzie terecht kwamen die van kwaad tot erger ging. Ik vind het heel erg om te beseffen dat dat zo is, omdat ik het echt zo super graag anders zou willen zien. Ik denk dat het daarom beter is dat ik en mijn vader meer afstand gaan nemen. Dat ik niet meer in de weekenden thuis kom. Dat is voor mij echt heel vervelend. Want ik heb niet het idee dat ik momenteel een 'thuis' heb. Ik pak mijn spullen niet eens meer uit omdat ik weet dat ik ze de volgende dag toch weer in moet pakken. In Bergen op Zoom kan ik mijn 'eigen thuis' ook niet vinden. Het voelt raar. Je wil gewoon een plek, een plek voor jezelf waar je tot rust kan komen en ook echt thuis kan zijn. Ik heb dat gevoel al ongeveer een jaar niet meer. Ik voel me echt ontzettend eenzaam. Ik voel me in de steek gelaten. En nogmaals, ik bedoel dit tegenover niemand verkeerd, dit is een puur een gevoel dat ik heb. Ik weet dat er mensen zijn die om mij geven en echt het allerbeste met me voor hebben maar dat gevoel blijft. Vooral na de breuk met Jasenko heb ik me heel eenzaam gevoeld, er is een leegte die Jasenko heeft achter gelaten die door niemand opgevuld kan worden. Niet zozeer omdat niemand Jasenko zou kunnen vervangen, maar vooral omdat ik die plek zelf moet op leren te vullen. Ik moet leren gelukkig te zijn met mezelf zonder dat iemand anders mij aan het handje meeneemt. Dat is zwaar, super zwaar. En af en toe wil ik terug naar de tijd dat ik afhankelijk was van hem en voor hem leefde. Maar ik weet dat dat ook niet is wat ik wil. Ik moet hier doorheen, alleen. De enige die dit kan, ben ik. En die strijd is zwaar... en eenzaam. Wat ik op dit moment echt graag wil is weg uit Nederland, weg van al het gezeik en gezeur. Ik wil echt heel graag die reis gaan maken, voor mezelf. Ik heb daarom aanstaande woensdag een intakegesprek voor het project (Bobbi bear) dat ik heel graag wil gaan doen. Hopelijk gaat dit goed en dan zal ik zo snel mogelijk een datum gaan plannen wanneer ik weg ga. Het is echt Cynthia-tijd... en daarvoor moet ik even he-le-maal weg. Nogmaals, het gaat goed met me. Het is in tijden niet zo goed met me gegaan. Ik voel me ook sinds hele lange tijd weer gelukkig. Hoe gek het ook klinkt na alles wat ik jullie heb verteld. Ik heb voor mezelf duidelijk wat ik wil en waarom ik me voel zoals ik me voel. En voor het eerst in mijn leven, kan ik trots zijn op mezelf. Om de persoon, die ik ben. Heel veel liefs en een dikke knuffel, Cynthia.

Week 28

16:28, 21/5/2012 .. 1 comments .. Link
Lieve lezers, Hier weer een berichtje vanuit Bergen op Zoom. Het is echt prachtig weer! Dat doet me zo goed.. De voorspellingen voor de rest van de week zien er ook prima uit, dus.. Dat hebben we al mee ;) Ik ben lekker even een weekje weg geweest van de Kade. Ben vorige week dinsdagavond weg gegaan en vanochtend terug gekomen. Dat was heerlijk! Leuke dingen gedaan, genoten van de mensen om me heen en vooral lekker even niet denken aan problemen, problemen, problemen. M'n thuissituatie is nog steeds niet wat het zijn moet. Het is soms wel moeilijk me hier niets van aan te trekken. Het doet me pijn om de mensen waar ik zoveel van hou zo ver in de put te zien zitten. Maar gelukkig is er nu wel een stemmetje in mij dat zegt: 'Cynthia, het is heel erg.. Maar JIJ moet door!'. Het is voor mij wel wat onwennig om helemaal voor mezelf te kiezen en de boel de boel te laten. Omdat ik altijd heb geprobeerd iedereen tevreden te stellen en gelukkig te maken, waarbij ik mijn eigen leven eigenlijk een beetje kapot heb gemaakt. Al bij al, het lukt me wel. Het lukt me te genieten van dingen. Het klinkt misschien raar, maar écht genieten van dingen heb ik heel lang niet gekend. Ik kan nu genieten van het mooie weer, mensen die lachen, goeie humor, goeie muziek, uitgaan, vriendinnen... Er is zoveel moois in het leven. Ik kan me helaas ook al te goed voorstellen dat dat voor sommige mensen niet geldt. Ik moet alleen leren accepteren dat ik niet degene ben die daar verandering in kan brengen, hoe graag ik het ook zou willen. Dat is moeilijk... Verder ben ik momenteel heel erg aan het worstelen met verschillende diagnoses die mij zijn/worden opgelegd. Even als voorbeeld: Oke, ik schiet af en toe uit de baan met eetbuien, maar heb je dan meteen een eetstoornis? En ja, ik heb ontzettend veel liefdesverdriet gehad en nog steeds heb ik er moeite mee, maar is dat niet volkomen normaal na 3,5 jaar? Beleef ik mijn emoties dan ineens 10 keer zo heftig? Wie bepaalt het en hoe beoordeel je het... Hier ben ik een beetje mee bezig met mijn psychiater. Ik zou graag een nieuw psychologisch onderzoek willen omdat ik het niet eens ben met mijn diagnose. Ik vind mijzelf namelijk geen typische Borderliner. Ook ben ik momenteel bezig met het oriënteren op een reis naar het buitenland ná de Kade. Er zijn veel mogelijkheden, maar ik heb er super veel zin in! Ik heb overal eigenlijk wel zin in. Als ik mezelf met een jaar geleden vergelijk en bedenk hoe ik toen in het leven stond ben ik 360 graden gedraaid. En dat had ik toen nooit van mezelf verwacht! En daar ben ik stiekem toch wel heel erg trots op :)... Heel veel liefs, Cynthia

Week 27

09:45, 11/5/2012 .. 0 comments .. Link
Lieve, lieve lezers,

Alweer een weekje verder en het gaat nog steeds goed met me :). Ik ben afgelopen week eigenlijk de hele week ziek geweest. Een half jaar geleden zou dit een uitstekend excuus zijn geweest onder mijn dagelijkse verplichtingen uit te komen en lekker in bed te gaan liggen. Tot mijn verbazing wilde ik dat helemaal niet. Ik wilde juist uit bed komen om naar therapie te gaan en ik wilde zelfs gaan sporten. Aan de andere kant ga ik hierbij natuurlijk ook wel een beetje over mijn eigen grenzen, omdat ik eigenlijk toch wel te ziek was om dit allemaal te doen. Vandaar dat ik ook nog steeds niet beter ben, maargoed.. Dat komt wel. Positief is dat ik dus weer zin heb...

Minpuntje in deze week is dat ik ontzettend moe ben. Ik heb gewoon een super druk programma. Naast mijn reguliere therapieprogramma van het Ruim volg ik de cursus 'eten op maat' nog voor mijn eetbuistoornis. Al met al is dat gewoon super zwaar. En dat begint nu een beetje op te spelen, ik ben gewoon moe en soms heb ik het weekend nodig om weer helemaal op te laden. Maar dat is natuurlijk niet wat ik met m´n weekenden wil, dan wil ik leuke dingen doen!

Verder staat de cursus budgetteren op de planning die as dinsdag al begint. Aan de ene kant, heb ik zoiets van: ik kan écht wel budgetteren. Aan de andere kant, zijn er nog steeds (dure) impulsieve aankopen. Waardoor ik de cursus toch wel nuttig vind. Hier ga ik dus OOK nog aan beginnen.

Het is veel... Heb net een gesprek gehad met mijn behandelaar. En heb uiteindelijk toch besloten het wel aan te gaan. Ik denk dat alle aspecten van mijn programma even belangrijk zijn en dat ik er dus ook niet eentje kan laten vallen. Daarom ga ik gewoon door met alles, ondanks dat het me heel veel moeite kost en mijn lichaam ook niet altijd even goed wil meewerken. Nog 8 weken.. Dan krijg ik het weer wat rustiger, laten we daar maar aan vasthouden dan.

Verder heb ik maandag een zeer onprettige ervaring gehad. Sommigen van jullie zullen het weten, maar ik ben vroeger op de basisschool heel erg gepest. Vooral tijdens gym was ik vaak het slachtoffer. Ik werd vaak uitgescholden voor dik en lelijk en niemand wilde mij in zijn of haar team. Dit heeft deze week hoger opgespeeld dan ik zelf had verwacht. Blijkbaar zit daar nog iets dat me heel veel pijn doet. Maandag bij PMT kregen wij de relatief ´simpele´ opdracht om met onze ogen dicht over twee achter elkaar staande banken heen te lopen. Zo´n bank die we vroeger dus heel vaak gebruikten bij gym en dus symbool staat voor een hele rotte periode uit mijn leven. Ik werd hierbij zo overvallen door angst dat ik in een paniekaanval terecht kwam. Iets dat ik totaal niet ken van mezelf. Ik ben hier heel erg van geschrokken. Er worden dus grote stappen gemaakt, ook betreft verleden verwerking. Natuurlijk is zo´n ervaring niet prettig, maar wel een teken dat eraan gewerkt wordt.

Verder...
Ik wil iedereen bedanken voor hun lieve reacties, al dan niet via mijn blog, facebook, hyves, mail, whatsapp of gewoon op straat, ja... dat kan ook nog haha. Vooral wanneer het slecht gaat put ik hier heel veel kracht uit. Een hele dikke kus voor jullie allemaal!

I keep you posted,
Liefs,

Cynthia.

Week 25 en 26

09:31, 3/5/2012 .. 2 comments .. Link
Lieve lezers,

Na het vorige blog kan ik eigenlijk alleen nog maar met goed nieuws komen en dat doe ik dan ook :)...
Eindelijk, hoor ik jullie denken. En dat denk ik zelf eigenlijk ook. Ein-de-lijk goed nieuws.

Dat ik twee weken geleden nog met tranen in mijn ogen mijn laatste blog typte zit ik nu goed achter de computer, eigenlijk ook wel trots op wat ik afgelopen twee weken heb weten te bereiken. Ik heb m'n ritme weer helemaal te pakken. Het gaat echt goed met me. Natuurlijk is het niet leuk om een relatie waar je ontzettend veel voor hebt gegeven te verliezen. Dat is gewoon zwaar klote. Maar uiteindelijk heeft het ook veel voordelen, die zie je helaas pas later.

Dat ik in mijn vorige blog zei dat ik de tijd 3 maanden vooruit wilde zetten, we zijn nu twee weken verder en ik ben al verder dan ik ooit had gedacht. Ik heb de afgelopen weekenden heel veel met Michelle opgetrokken. Wat ben ik blij dat ik je ken. Ik heb het idee dat je me begrijpt, dat ik jou ook begrijp en we kunnen samen gewoon praten over leuke dingen.. Let vooral, LEUKE dingen. Door de week heb ik al genoeg aan mijn hoofd en natuurlijk wil ik mensen op de hoogte stellen van wat ik doe en heb gedaan.. Maar het weekend is iets dat ik nodig heb om op te laden. Om even niet aan al die shit te denken. Dankjewel daarvoor, Michelle.

Waar ik nu vooral aan werk in mijn behandeling is het behouden en creëren van (nieuwe) sociale contacten. Lekker veel stappen, leuke dingen doen, met vriendinnen afspreken. En dat lijkt de beste remedie tegen liefdesverdriet ;).

Ik heb vorige week wel een gesprek gehad met mijn behandelaar omdat ik toch het idee heb dat ik nog steeds veel te veel wordt terug gezogen in de thuis situatie en dat ik nog steeds te zwak ben hier weerstand tegen te bieden. Daarom sprak ik uit waar ik al lang over nadenk. Ik zou heel graag na de Kade een half jaar (of korter) naar het buitenland willen om vrijwilligerswerk te gaan verrichten. Omdat het er nu de tijd voor is. Ik heb er de tijd voor en zo kan ik ook letterlijk afstand creëren en kiezen voor mezelf. Tot mijn verbazing... Was hij het met me eens! Ik heb dus direct actie ondernomen en heb me bij verschillende projecten aangemeld. Ik moet nu binnenkort op intake komen en dan horen jullie daar zeker meer van! Maar ik durf weer richting toekomst te kijken, dat vind ik super positief!
Ik zou ook graag weer gaan studeren, psychologie. Ja, psychologie haha. Geen bedrijfseconomie of accountancy meer. Daar ben ik helemaal niet het type meer voor, ik heb mezelf in het afgelopen half jaar al zo goed leren kennen dat ik denk: Cynthia, waar was je eigenlijk al die tijd mee bezig? Ik ben van plan het totaal anders aan te pakken en ik heb er zin in!!

Thought that I would self destruct
But I'm still here
Even in my years to come
I'm still goin' be here

I'm a survivor

I'm not goin' give up
I'm not goin' stop
I'm goin' work harder


:)

Liefs, Cynthia

Diep dal

12:08, 18/4/2012 .. 5 comments .. Link
'Kom bij me zei de boom, ik neem je in mijn armen. Laat je verdriet achter, hier stopt alle leed. En zij ging naar hem toe, gaf zich over aan de boom. Nam afscheid van de pijn, de pijn die liefde heet. De boom ontfermde zich over haar diepste emoties, hij weet alle details want zij vertelde hem haar verhaal' De afloop van dit verhaal is tragischer dan dat dit bij mij was, gelukkig. Ik kan jullie het einde van dit gedicht wel vertellen: 'in die laatste ogenblikken van haar nog jonge leven waarin liefde en hartstocht haar tragische lot bepaalden' Het is wel iets dat gevoelens van afgelopen zaterdagnacht en zondag beter beschrijven dan ik dat ooit zou kunnen doen. Suicidale gedachten zijn meer aanwezig dan ooit te voren en voor het eerst van mijn leven ben ik bang geweest mezelf totaal te verliezen in de gedachten die me op zo'n moment laten lijden. Ik heb zaterdagnacht en zondag één van mijn moeilijkste momenten gehad in heel mijn leven. En momenteel zit ik er hier nog steeds in, ben ik alleen wel een stukje omhoog gegaan. Dieper dan zondag kon ik niet, ik was op de bodem van alles. En dan nog je kracht vinden om door te gaan... Het is zo oneerlijk, zo moeilijk en zo uitzichtloos voor me op dit moment. Ik voel me ontzettend alleen. Kan de balans tussen mensen vertrouwen en mensen wantrouwen niet meer opmaken. Heb geen idee waar ik het allemaal nog voor doe. Ik heb zondag mijn ouders moeten vertellen dat het zo ontzettend slecht met me gaat en dat doet me heel veel pijn. Omdat ik niet de zwakke dochter wil zijn, ik wil sterk zijn. Ik wil dit ook helemaal niet maar waarom laat ik me godverdomme zo erg leiden door emoties. Ik heb echt een gezond verstand en ik weet wat goed voor me is... Maar emoties winnen altijd van mij. Het besef dat je 3,5 jaar voor iemand hebt geknokt... Alles hebt gegeven om een relatie in stand te houden en dat blijkt dat het allemaal voor niks is geweest. Dat besef komt heel hard aan. Jasenko was niet alleen mijn partner, hij was ook mijn beste vriend, mijn maatje. Iemand die ik nodig had om door deze zware periode uit mijn leven te komen. Ik voel me ontzettend machteloos over de hele situatie. Omdat ik hier zelf ook totaal niet voor gekozen heb, maar wel alles dat ik lief heb en had kwijt ben geraakt. Mensen vertellen me wat ik moet doen, wat het beste voor me is.. Maar weetje, uiteindelijk moet ik t zelf doen. End at is echt niet zo makkelijk als iedereen denkt. Ik wou echt dat we soms eens problemen konden ruilen, aangezien anderen zo goed weten hoe zij met mijn problemen om moeten gaan. Dat ik voor mezelf moet kiezen, dat weet ik. Maar dat is iets dat ik totaal niet ken. Ik heb nog nooit voor mezelf gekozen. Blij zijn met jezelf en troost vinden in jezelf is heel moeilijk als je jezelf niet eens als persoon kan waarderen. Het ergste is, dat door alle shit die ik meemaak en alles dat ik ben verloren... Dat ik alle kaarten durf te spelen. En spijt? Ja tuurlijk... Want natuurlijk wil ik mensen geen pijn doen, ik wil mezelf ook geen pijn doen. Ik zou willen dat ik de tijd 3 maanden vooruit kon zetten en dat ik dit diepe dal zou kunnen overslaan. Maar dat kan ik niet, het enige dat ik kan doen is doorvechten. Ook al ben ik levensmoe, heb ik totaal geen lust meer, geen passie meer, geen motivatie meer. Ik ben er nog wel. Voor iedereen die mijn blog leest.. Dankjewel. Ik probeer heel veel kracht uit reacties te halen om door te blijven gaan. Want op momenten als hierboven, zijn jullie de mensen waar ik aan denk. Waardoor ik uiteindelijk de keuze maak om de stap niet te nemen om voor altijd weg te gaan. Heel veel liefs, Cynthia.

Weel 22 en 23

11:34, 9/4/2012 .. 0 comments .. Link

Lieve lezers,

Ten eerste, vrolijk pasen :), ik hoop dat jullie allemaal fijne dagen hebben gehad.

Met mij gaat het niet zo goed. Ik snap mezelf niet meer zo goed. Ik zag laatst een shirt in de winkel hanger waarop stond: 'Please, don't follow me.. I'm completely lost too.' Ik moest er eigenlijk wel om lachen, maar zo voel ik me soms. In principe zou ik heel graag mijn sociale levenw eer op gaan pakken, maar er zit een duiveltje die zegt: 'Je bent dit helemaal niet waard, Cynthia.. Waarom zou je mensen pijn gaan doen? Waarom zou je uberhaupt mensen dichtbij laten komen, mensen zijn niet te vertrouwen.'

Het zelfbeeld is weer ver te zoeken. Niet alelen als ik thuis ben, ook op de Kade. Ik voel me heel eenzaam, en ondanks dat ik heel graag mensen om me heen zou willen hebben schrik ik ze alleen maar af. Die strijd is echt ontzettend zwaar. Ik heb soms ook gewoon zin om de strijd op te geven. Alsof het ook helemaal geen zin meer heeft. Maar ik weet wel beter, ik weet ook dat ik hier ooit weer uit zal komen. Ik ben nu ongeveer 5 maanden op de Kade en ik heb er echt veel geleerd en ik denk ook zeker dat ik er nog veel meer uit kan halen.

Ik heb alleen van de week een gesprek gehad met mijn persoonlijke begeleidster en dat liep best wel hoog op. Ik ben het met sommige zaken die gebeuren op de Kade gewoon niet eens. En als daar wat van gezegd word, ben ik opeens opstandig. Maar zo werkt het voor mij niet. Ik werd er zelfs van beschuldigd, dat toen ik nog in mijn 1-persoonsappartement was dat ik mezelf afsloot omdat Jasenko er iedere avond was. En toen gingen de stoppen bij mij wel even door. Ik kan jullie zweren, op alles dat ik heb... Dat Jasenko maar maximaal1 keer per week kwam en dat ik mezelf afsloot hele andere redenen had. Ik kan er totaal niet tegen als er zo onterecht over me gesproken word. Dat is waarom ik het vertrouwen in mensen weleens verlies. Dan voel ik me zo machteloos en heb ik de neiging om gewoon op te stappen, het alleen te doen.. Maar dat is niet de oplossing.

Het is zo verdomde moeilijk.. Ik heb voor mezelf besloten nu wel te gaan beginnen met een stuk verledenverwerking. Omdat ik voel dat het daar nu wel tijd voor is. Ik wil gaan onderzoeken wanneer ik een ouder-rol aan ben gaan nemen en waarom. Ik ben ook bezig met een boek dat speciaal is geschreven voor mensen die zijn opgegroeid met ouders die ook psychiatrische problematiek hebben. Dit omdat ik heel veel kenmerken vertoon van een KOPP-kind (kind ouders psychische problematiek) en dat hier een grote oorzaak zou kunnen liggen van mij problematiek.

Ik zal door vechten, I promise.

Liefs,

Cynthia

 



Week 19, 20 en 21

10:21, 27/3/2012 .. 0 comments .. Link
Lieve, lieve lezers, Het is alweer een hele poos geleden dat ik jullie heb laten weten hoe het met me gaat en wat me bezig houdt. Dit heeft 2 belangrijke redenen: ten eerste, praktisch gezien heb ik weinig tijd en zin gehad om mijn gedachten en gevoelens te beschrijven en ten tweede wist ik zelf gewoon niet zo goed hoe het met me ging. Ik was er, maar ik was er niet. 'I know that you believe you understand what you think I said, but I'm not sure you realize that what you heard is not what I meant.' Zo verwarrend als de quote hierboven, voel ik me al een aantal weken. En dan vooral dat ik af en toe gek word van het complexe persoon dat ik ben. Door constant maar te blijven denken van: ja maar, wat als zij denkt dat ik denk dat zij denkt dat ik zo denk. Ik word er soms echt compleet gestoord van en het kost me ook ontzettend veel energie. Het is moeilijk om hiermee om te gaan, omdat als je bij alles dat je doet en zegt je het in je hoofd nog 10x overdoet om er zeker van te zijn dat je niemand hebt kunnen kwetsen met hetgeen je net gezegd hebt. Het is dus chaos, complete chaos in mijn hoofd. Waardoor ik soms ook gewoon niet meer door heb wat ik nu eigenlijk aan het doen ben. Simpele boekjes lezen is voor mij zelfs op dit moment teveel gevraagd omdat ik mijn aandacht er niet bij kan houden. Het is ook niet zo gek dat het zo'n chaos in mijn hoofd is. Er is in korte tijd weer veel gebeurd. Het overlijden van Jasenko's opa en het verbreken van mijn relatie met Jasenko. Beide heel ingrijpende gebeurtenissen. Het is ook heel moeilijk om hiermee om te gaan. Vooral omdat ik af en toe overladen word door emotie en ik dan gewoon niet meer weet hoe ik daarmee om moet gaan. Al bij al gaat het wel oké met me. Soms verbaas ik mezelf daarover. Ik ben weer begonnen met sporten. Ik merk toch wel dat ik hier heel veel kracht uit kan halen. Ik kan mijn emoties daar lekker de vrije loop laten en me op een gezonde manier uiten. Ik vind het nog steeds heel moeilijk om mijn eetpatroon te normaliseren. Vooral doordat ik nu zoveel te maken heb met spanningen grijp ik graag naar eten. De eetbuien zijn dus ook nog niet weg, maar ik probeer wel steeds meer naar een gezond eetpatroon toe te werken. Moeilijke tijden, moeilijke omstandigheden.. Maar ook halverwege de berg kun je mooi uitzicht hebben. Heel veel liefs, Cynthia.

Week 18

14:22, 2/3/2012 .. 1 comments .. Link
Lieve lezers,

Eindelijk heb ik jullie wat goed nieuws te vertellen :)..
Ik ben net thuis gekomen en heb een ontzettend drukke maar tevens zware week gehad. Maandag ben ik nog thuis gebleven omdat ik me ontzettend ziek voelde. Ik ben inmiddels klaar met mijn anti-biotica kuur maar heb nog steeds klachten. ik heb daarom ook vanmiddag weer een afspraak bij de dokter (deze stond sowieso gepland, ter controle). Hopelijk kom ik er snel vanaf want ben het nu wel echt helemaal beu.

Maar zoals ik al zei: goed nieuws. Vanaf dinsdag heb ik mezelf eigenlijk herpakt. Ik voelde me beroerd en had nergens zin in, maar wist ook dat ik niet op deze manier door kon blijven gaan. Ik heb daarom weer alle therapieën gevolgd en ben gisteren met de cursus 'eten op maat' begonnen. Dit was voor mij vooral erg confronterend. Ik ben namelijk de laatste tijd ontzettend veel bezig met eten en weet echt wel dat ik wel degelijk een probleem heb met eten. Maar om daar nu echt het labeltje 'eetstoornis' aan te hangen vond ik wat overdreven. Nu ik in contact ben met mensen die wel aan een eetbuistoornis leidden kom ik er helaas achter dat dit toch veel meer achter dat ik een serieus probleem heb met eten. Het is moeilijk om daar aan toe te geven en het te accepteren. Maar ik wil er gewoon zo graag aan werken dat ik deze confrontatie wel aan ga.

Mijn appartement is nog steeds niet aan kant, gewoon simpelweg omdat ik er haast geen tijd voor heb. De vrije tijd die ik heb wil ik liever wat rust nemen of doorbrengen met eventueel bezoek of door op bezoek te gaan bij een mede-cliënt. Sociaal gaat alles ook gewoon veel beter, ik heb contact met mijn groepsgenoten en durf ook weer wat meer open te zijn. Contact met sociotherapeuten moet weer wat groeien denk ik, maar bij sommigen ben ik het vertrouwen nooit kwijt geweest dus dat vergaat me eigenlijk ook allemaal wel goed.

Ik heb nu enorm veel zin in het weekend. Lekker rusten, genieten van Jasenko en goede muziek!!

Heel veel liefs,
Cynthia.

Week 17

12:24, 25/2/2012 .. 2 comments .. Link
Lieve lezers,

Ik vind het jammer dat ik jullie steeds slecht nieuws moet brengen...
Daarom begin ik maar even met het goede nieuws. Ik heb een super fijn verlof gehad, lekker gecarnavald. Lekker een  paar daagjes samen geweest met Jasenko en dat was echt heel fijn.

Daarna is het alleen extra moeilijk om weer terug te gaan naar de Kade. Ik moest woensdag meteen over verhuizen naar het tweepersoons appartement. Dat was ontzettend stressen, omdat ik me helemaal niet goed voelde. Ik was namelijk woensdagochtend naar de huisarts geweest omdat ik al 4 weken lang benauwd ben en veel moet hoesten. De huisarts zei dat er toch een ontsteking bij m'n longen zit en hier heb ik nu antibiotica voor. Je kunt daarom wel voorstellen dat het extra belastend was om te oververhuizen.

Donderdag ging het ook allemaal niet veel beter. Ik was gewoon nog steeds boos op het team omdat ik me niet gehoord voelde. Naar mijn idee werd mij veel onrecht aangedaan over dingen die ik niet eens had gedaan. Daarom werd ik meteen als 'opstandig' gezien en werd ik besproken omdat ik geen hulp aan wilde nemen. Ik merk ook aan mezelf dat als ik dit type ik nog steeds gewoon heel kwaad ben. Ik heb daarom donderdagavond ook een woedeaanval gehad.

Maar er hing wel een consequentie aan, daarom hoorde ik vrijdagochtend dat ik op gesprek moest komen bij de hoofdbehandelaar. Toen ik dit hoorde had ik zoiets van: 'Ja, bekijk het allemaal maar lekker. Ik ga hier gewoon weg'. Gelukkig kwam ik er later ook wel achter dat ik hiermee alleen m'n eigen ruiten ingooide. Ik heb toen nog met 2 medecliënten gepraat en zij hebben mij wel redelijk rustig gekregen. Zodat ik het gesprek ook wel reëel in ging. Ik heb mijn woede nog wel uitgesproken maar me er vervolgens bij neergelegd omdat ik er toch niks aan had hierin gelijk te krijgen. Het is natuurlijk heel makkelijk schuld af te schuiven op anderen, maar uiteindelijk kun je veel beter bekijken wat JIJ hierin kunt veranderen. Andere mensen kun je nu eenmaal niet veranderen, hoeveel onrecht je ook aangedaan word.

Ik hoop dat ik in de komende weken de motivatie weer terug kan vinden die ik in het begin had en dat ik me hier doorheen sla. Ik ga vanaf volgende week ook beginnen met een cursus voor mensen met een eetbuistoornis. Het word dus allemaal druk, maar wie weet is dit juist heel goed voor mij.

Liefs,

Cynthia

Week 16

10:03, 17/2/2012 .. 0 comments .. Link
Hallo lieve lezers,

Deze keer vanuit deze kant slecht nieuws. Ik schrijf in mijn laatste blogs al dat het niet goed met me gaat. En dit is inmiddels nog steeds niet verbeterd. Dit blijft ook niet ongezien bij het behandelteam. Ik krijg steeds meer problemen omdat ik mezelf zo depressief voel dat ik nergens zin meer heb. Zelfs de aller normaalste dingen in het leven als je ontbijt maken of een douche nemen kost mij erg veel moeite. Hierdoor is mijn appartement rommelig geraakt, ben ik mezelf slecht gaan verzorgen (met name qua eten), heb ik 'gespijbelt' van therapie en ben ik uit het oog van het socio-team geraakt.

De psychiater vertelde mij letterlijk dat ik mezelf aan het verwaarlozen ben en dat zij dit niet langer verder kunnen laten gaan en dus moeten ingrijpen. Ik verhuis daarom woensdag naar een 2-persoonsappartement. Ik vind dit heel erg, heb vooral veel gevoelens van verdriet en woede. Verdriet omdat ik weet dat ik mezelf dit aan doe en ook weet dat ik zo niet verder kan. Maar ook woede, omdat naar mijn inzicht ze mij veelste snel naar de appartementen hebben gestuurd en ik (mede) daardoor in zo'n diep dal ben geraakt en ze me nu niet de gelegenheid geven mezelf te bewijzen.

Verder ga ik beginnen met het aanpakken van mijn eetproblematiek, dit speelt toch meer dan ik zelf eigenlijk in de gaten had. Ik heb al een vrij intensief therapieprogramma maar me ga me hiernaast toch nog bezighouden met eten. Er word een programma aangeboden dat 'eten op maat' heet. Hier worden mensen met een eetbuistoornis (ook wel binge eating disorder) behandeld. Als het in mijn therapieprogramma past, ga ik deze cursus volgen.

Ik had deze week al een hele vervelende week. Dinsdag was het precies een jaar geleden dat mijn lieve oma naar de hemel ging en ik had daar deze week veel verdriet van. Steeds weer flashbacks in mijn hoofd en ik hield er gewoon een heel naar gevoel aan over. Toen werd ik dinsdagavond gebeld door mijn moeder dat het thuis ook weer uit de hand was gelopen en zij momenteel weer extra hulp krijgt. En als klap op de vuurpijl die dag kreeg ik te horen dat de opa van Jasenko opgenomen was in het ziekenhuis. We hebben daar nog steeds geen uitslagen over, dus dat is afwachten en heel hard duimen. Een leuke valentijnsdag heb ik dus niet gehad. Dit gevoel is eigenlijk de hele week niet meer weg gegaan.

Ik ga dit weekend wel naar huis en ga nog proberen een beetje te genieten van het carnaval. Wellicht zonder (lees: weinig) alcohol dit jaar. Omdat het me op dit moment niet verstandig lijkt. Iedereen hele fijne dagen gewenst, en.. Alaaf :)

Liefs, Cynthia.


Week 14+15

13:06, 6/2/2012 .. 2 comments .. Link
Hallo lieve lezers,

Ik merk dat het voor me erg moeilijk word om telkens een blog te schrijven. Omdat ik de laatste weken erg in de vermijding zit, ik praat liever niet over wat er allemaal gaande is omdat het gewoon teveel is. Als mensen vragen hoe het met gaat krijgen ze ook geen eerlijk antwoord. Het is voor mij gewoon ontzettend moeilijk om over dingen te praten die er echt toe doen.

Ik heb me voorgenomen om daar vanaf vandaag verandering in te brengen en ook meer gesprekken aan te gaan met de sociotherapeuten. Het grote nadeel is dat mijn psychiater al 2 weken op vakantie is en deze week ook nog niet aanwezig is en ik hem dus pas volgende week spreek. De inname van medicatie gaat ook slecht nu ik echt alleen ben op de appartementen. De structuur van ontbijt, lunch en diner valt een beetje weg en daardoor vergeet ik ook vaak mijn medicatie. Sowieso wil ik weer stoppen met deze anti-depressiva omdat ik gewoon totaal geen effect zie.

Alles loopt niet zoals het zou moeten lopen maar we zetten door. Er zijn momenten dat ik echt niet meer verder wil met mijn behandeling maar gelukkig kan ik mezelf er toch wel toe zetten die gedachtes uit m'n hoofd te praten. Het gaat weer wat beter dan 2 weekjes geleden maar ik zit nog steeds wel in een diep dal. Ik kan mijn emoties heel moeilijk onder controle houden. Als het over moeilijke dingen ga kan ik mijn tranen niet beheersen en als ik geprikkeld word door een of andere opmerking borrelt de frustratie van binnen heel hoog op. Het is gewoon vervelend om hier iedere dag tegen te vechten en iedere dag weer de motivatie en kracht te moeten vinden om op te staan en naar therapie te gaan. Ik word daar psychisch en lichamelijk zo moe van. Mijn emmertje zit echt helemaal vol en er is echt maar heel weinig nodig om hem steeds te laten overlopen. Dit werkt zich uit op de mensen die ik het meest lief heb en momenteel loopt Jasenko op eieren. Ik vind het zo vervelend voor hem omdat ik hem helemaal geen pijn wil doen. Ik heb hier echt heel veel schuldgevoelens over en dat breekt me ook de nek.

Het is nog steeds hopen op betere tijden... Ik ben druk bezig met een heel moeilijk en zwaar proces, maar we blijven ervoor gaan. Dankjewel voor jullie steun, ik zou dit niet kunnen zonder jullie.

Heel veel liefs,
Cynthia.

Week 13

13:59, 26/1/2012 .. 2 comments .. Link
Lieve lezers, Dat ik twee weken geleden nog dacht dat ik eigenlijk niet verder kon zinken... Dat tegendeel is nu zeker bewezen. Ik voel me zo ontzettend rot, niets interesseert me nog. Ik heb nergens zin in, geen doel, geen visie, niets om voor te leven. Emoties zijn nog nooit zo instabiel geweest, huilen en lachen in 1 minuut. Mijn motivatie voor mijn totale behandeling is haast weg, weet niet wat ik hier nog doe. Heb constant de neiging mezelf pijn te doen. Het is voor jullie misschien heel irreëel je voor te stellen wat ik op dit moment voel. Maar er is voor mij op het moment heel weinig positiefs en heel weinig om op verder te kunnen. Nu moeten jullie niet meteen gaan denken dat ik morgen zelfmoord pleeg ofzo, maar die gedachten vliegen wel constant door mijn hoofd. Mijn hele thuissituatie is verkloot. Ik weet ook niet meer wat ik daarmee aan moet. En ik weet wel dat ik hier zelf uit moet komen, maar waarom is deze fucking strijd zo oneerlijk? Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen, omdat ik zo met mezelf in de knoop zit dat ik geen uitweg meer zie. Het enige wat ik kan doen is hopen op betere tijden, hopen, hopen, hopen... Liefs, Cynthia

Week 12

09:57, 19/1/2012 .. 0 comments .. Link
Hallo lieve lezers, Gelukkig deze keer een iets positiever blog. Vorige week was drama. Mijn emoties gingen als een stuiterbal heen en weer. Borderline ten top zullen we maar zeggen. Ik heb me de week een beetje door gesleept. Vrijdag had ik nog steeds last van de enorme druk op mijn hoofd en heb ik maar even een afspraak gemaakt bij de huisarts omdat ik dacht dat het misschien een ontsteking was. Dan zou een anti-biotica kuur misschien aanslaan. Maar helaas, het was gewoon stress hoofdpijn. Mijn nekspieren zaten behoorlijk vast en dat straalde ook door naar mijn voorhoofd. Het word dus een bezoekje aan de fysio. Wat ik vorige week vergeten ben te vertellen is dat mijn dosis anti-depressiva Sertraline is verhoogd van 50 naar 100mg. Ik slik deze nu een weekje en ik merk wel een klein beetje verschil. Het is even afwachten of het echt aanslaat. Het weekend is goed verlopen. Ik werd opgehaald door Jasenko en die vertelde dat hij lekker 's avonds vrij had genomen en dat we lekker uit eten gingen en naar de bioscoop. Dat veranderde mijn humeur 180 graden, wat fijn.. Borderline!! Tja, soms heeft het dus ook zijn voordelen. Het was een hele leuke avond en eigenlijk zette zich dat het hele weekend wel door. Zaterdagavond nog gezellig weesten poolen. Alleen zondagmiddag nog even een klein ruzietje gehad met Jasenko maar dat was gelukkig heel snel weer opgelost. Zondagmiddag op tijd weer naar Bergen op Zoom gegaan en toen voelde mijn appartementje weer meer als 'thuis'. Maandag, dinsdag en woensdag waren tot zover leuke dagen. Vooral gisteren ben ik erg verwend door mijn ouders en schoonouders! Thank youu! Mijn appartementje is al veel meer mij, haha. Het gaat weliswaar een beetje op en neer qua emoties, maar dat is ook niet gek. Het enige echte minpuntje is dat ik vannacht weer een hele nare droom heb gehad, dit is na de switch van Fluoxetine naar Sertraline haast niet meer voorgekomen. Ik hoop dus niet dat dat zich weer voortzet na de verhoging... Maar dat is afwachten. Heel veel liefs, Cynthia.

Week 11

13:03, 11/1/2012 .. 2 comments .. Link
Hallo lieve lezers...

Wat een ontzettend rotte week! En dan druk ik me nog vrij netjes uit...
Het gaat helemaal niet goed met me. De overgang naar de appartementen was duidelijk nog een stap te ver. Het werkt hier met een rouleringssysteem. Wanneer je wordt opgenomen kom je automatisch op Kade 1 of Kade 2 terecht. Maar we hebben ook Kade 3, dat zijn de appartementen. Wanneer er dus een appartement vrijkomt moet er iemand van Kade 1 of 2 doorstromen naar Kade 3. Er is hier namelijk een wachtlijst, en door hogere druk van de overheid (bezuinigingen) moet er dan iemand door. Het geval was dat ik de 'minst slechtste' was. Of de meest verantwoordelijke, wat je wilt.

Waar ik nu deze week achter kom is dat ik zeker niet klaar was voor deze stap. Ik voel me super ellendig, depressief en eenzaam. Ik heb ontzettend veellast van eetbuien, waarna ik daarna wil braken. Ik heb geen eetproblematiek, maar moet hier nu heel erg voor waken. Ik heb ook veel suïcidale gedachten. Kortom, het gaat gewoon helemaal niet lekker, maar dat was al wel duidelijk denk ik.

Ik laat het voor deze week even hierbij, hoop dat ik volgende keer weer met beter nieuws kan komen.

Ik heb door de verhuizing trouwens een nieuw adres:
Karel Doormanstraat 9
4624 EX Bergen op Zoom

Liefs,
Cynthia.

Week 9 + 10

14:18, 2/1/2012 .. 0 comments .. Link
Hallo lieve lezers...

Ten eerste, wens ik jullie allemaal een super super gelukkig nieuwjaar! Met veel gezondheid, liefde en geluk. Dat er dit jaar een hoop fantastische dingen mogen gebeuren, :)

Ten tweede, ben ik nu net weer terug op de Kade. Ik ben vanaf 22 december thuis geweest vanwege de feestdagen en een lekkere time-out. Dat is ook de reden dat ik al eventjes niks van me heb laten weten. Er is veel gebeurd, zowel positieve als negatieve dingen. Het is natuurlijk altijd moeilijk om met deze speciale dagen mensen te moeten missen. Ik heb er vooral gisteren (1 jan) veel moeite mee gehad dat ik niet naar mijn oma kon gaan om haar gelukkig nieuwjaar te wensen. Het is ook nog erg kort geleden, 14 februari pas een jaartje. Maargoed, ik hoop dat ze vanaf boven nog een beetje kan mee kijken :)..

Ik heb de dagen dat ik thuis was veel tijd met Jasenko doorgebracht, dat was super fijn. Het is gewoon moeilijk dat ik 5 dagen per week in Bergen op Zoom ben en we elkaar daardoor ook vaak niet kunnen zien. We hebben lekker relaxte dingen gedaan... Bioscoop, stad of gewoon lekker bankhangen :).

Ondanks alle fijne dingen ben ik er toch achter gekomen dat wanneer ik thuis kom mijn gevoel telkens toch wil afvlakken, 'overlevingsmodus'. Er gebeuren teveel dingen, waar ik niet eens over wil nadenken. En wat ik dan doe is het simpelweg afvlakken. Maar dit is natuurlijk niet de bedoeling. Dit is ook een belangrijk doel voor mij voor de komende weken/maanden.

Om nog even terug te komen op mijn vorige blog mbt de antidepressiva. Het gaat al een stukje beter, al moet ik toegeven dat ik in mijn dagen thuis niet erg zorgvuldig ben geweest met het innemen. Dat komt niet omdat ik daar geen zin in heb, maar omdat ik het simpelweg vergeet. Dus ik kan nog niet helemaal zeggen wat de werking is, daar slik ik hem ook nog niet lang genoeg voor. Ik merk wel dat ik erg afgevlakt ben qua emoties, wat ook een bijwerking zou kunnen zijn. Maar daar kan ik ook andere oorzaken voor benoemen (zie boven).

Ik ga nu afsluiten met de klapper van de week... Wat voor jullie allemaal waarschijnlijk als een totale verrassing zal komen. Ik ben zwanger...

Haha, nee grapje ;).. Dat moest er nog eens bij komen. ;), Maar ik heb zo'n half uur geleden te horen gekregen dat ik donderdag 5 januari verhuis naar de appartementen en dus een stap verder in mijn behandeling ga! Jippiieeee, haha.. Ik weet zelf niet zo goed wat ik er van moet denken, vooral omdat het al over 3 dagen is. Maar ik kan het wel als iets positiefs zien :). Dus, als jullie willen kunnen jullie binnenkort een keertje bij me op visite komen, je bent altijd welkom.

Heel veel liefs,
Cynthia.


Week 6 en 7

18:42, 16/12/2011 .. 0 comments .. Link
Hallo lieve lezers, Hier weer een update van de afgelopen twee weken. Ik heb de afgelopen tijd niet veel tijd gehad dus vandaar mijn late update. Ik zal maar meteen beginnen met slecht nieuws, dan sluiten we in ieder geval nog leuk af haha. Het is namelijk de afgelopen twee weken helemaal niet zo goed gegaan. Ik ben de eerste week begonnen met het afbouwen van mijn fluoxetine van 40mg naar 20mg. Dit heb ik besloten omdat ik graag op een andere antidepressiva over wilde gaan omdat ik het idee had dat ik me nog steeds erg somber voelde en ik de dosis niet wilde verhogen. En bovendien had ik daar ook nog wat persoonlijkere redenen voor. Ik ben dus sinds zondag bezig met een nieuwe antidepressiva (Sertraline) en dit gaat helemaal niet goed. De fluoxetine deed meer met me dan ik zelf had verwacht. Totdat de nieuwe is ingewerkt zijn we toch wel weer 4 weken verder dus de komende 3 weken zal ik hier nog tegen moeten vechten. Het is iets waar ik nu even doorheen moet. Ik hoop dat ik daarna natuurlijk wel een gewenst resultaat bereik. Ik heb de laatste tijd ontzettend veel kopzorgen gehad. Zoveel dat ik de afgelopen week een dag van mijn therapieprogramma heb moeten skippen omdat ik met migraine op bed lag. Dit is gewoon niet de bedoeling natuurlijk. Ik baal er ook echt wel van. Het vorige weekend was voor mij gewoon heftig betreft de thuissituatie. Maar ik moet me nu vooral focussen op het loskomen van juist mijn thuissituatie. Ik blij er te veel mee zitten door de week en daardoor kan ik me niet volledig inzetten voor mijn behandeling. Dan gaan we nu maar even verder met het goede nieuws haha. Ondanks dat ik me momenteel heel rot voel en extreme stemmingswisselingen ervaar kan ik ook nog wel van sommige dingen genieten. Ik ben vorig weekend lekker een dagje weg geweest naar Eindhoven met Jasenko om te vieren dat we drie jaar samen waren. Dat was super gezellig, lekker geshopt, bioscoop en uit eten. Daarna lekker een hotelletje gepakt :). Bovendien ben ik super blij met de leef- en therapiegroep waar ik in zit. Ik kan het er hartstikke goed vinden en vind er ook veel steun. Binnekort gaan er wat veranderingen in de groep plaatsvinden, dus ik hoop dat de goede sfeer er dan blijft :). Nog 1 laatste ding dat ik in dit blog wil vermelden, de feestdagen. Ik zie er enorm tegenop. Ik ben de laatste tijd veel bezig met mijn oma. Ik mis haar heel erg. Ik heb ook helemaal geen zin om feest te gaan vieren. Maar aan de andere kant ben ik blij om dit vervelende jaar af te kunnen sluiten. Heel veel liefs, Cynthia.

Week 5

21:44, 4/12/2011 .. 1 comments .. Link
Lieve lezers, Hier weer een update vanuit Raamsdonksveer! Ik ben nu namelijk nog in Raamsdonksveer, omdat ik dit weekend een extra lang verlof heb ivm Sinterklaas :).. Afgelopen week is het niet zo goed met me gegaan. Aanvankelijk begon de week goed, het voelt steeds meer als 'thuis' als ik in Bergen op Zoom aankom. Het is voor mij heel erg moeilijk omdat ik een erg lange tijd geen thuis heb gevoeld. Ik voelde me een soort stuiterbal tussen Bergen op Zoom, 'thuis' bij papa en mama en 'thuis' bij opa. Het was voor mij dus niet meer zo gewoon om te zeggen: 'Ik ga naar huis'. Maargoed, alles moet wennen. Ik denk dat ik mijn plekje steeds meer vind in Bergen op Zoom. Maandag is altijd een ontzettend drukke dag, ik nam al redelijk wat stress mee van huis omdat we maandagavond surprise hadden en ik hier enorm om had gestrest om het op tijd af te krijgen. Uiteindelijk liep het allemaal goed af en was het een hartstikke gezellige avond geworden. Dat gaf weer een opgelucht gevoel. Dinsdag begon het echter steeds wat slechter te gaan, ik had een erg heftige ochtend. Psychotherapie en themabespreking hadden beiden zware onderwerpen. Dat raakte mij en ik liep daar nog een aantal uren mee in m'n hoofd. Gelukkig viel het therapieprogramma van de middag uit waardoor ik een beetje meer rust in m'n hoofd kreeg. Ik had met papa afgesproken dat ik 's middags even naar de Mediamarkt zou gaan om wat informatie te krijgen over de laptops van dit moment. Toen ik net terug was belde papa op en zei dat hij onderweg was samen met mama om samen te gaan kijken. Ik was hier best wel door overdonderd. Het was zo onverwacht en ik had al zoveel aan mijn hoofd. Ik ben toen snel naar de stad gehaast en heel snel naar de winkel gegaan omdat ik al binnen een uur terug moest zijn. Dit gaf al met al gewoon super veel stress. Toen die avond mijn ouders met een MacBook Pro aankwamen was ik natuurlijk wel super blij. Ik vind het super lief dat ze mij dit cadeau hebben gegeven. Mijn opa heeft hier ook een deel aan meebetaald. Ik ben er super blij mee en alsnog super super bedankt! Dinsdagavond kreeg ik wat last van stresshoofdpijn en daar heb ik nu helaas nog steeds last van, daar helpt ook helemaal niks tegen... Super irritant gewoon. De ochtend was weer erg druk... 's Middags kwam Jasenko langs, super leuke middag gehad. Maar eenmaal terug op de Kade was er weer een hoop hectiek. Mijn hoofd leek wel over te lopen. Het stapelde zich allemaal maar op en er was totaal geen uitlaatklep. Donderdag ging het tijdens themabespreking eigenlijk mis. Er waren teveel gevoelens opgekropt en er kwamen veel dingen naar boven. Vooral over de problematiek die ik herkende van mijn moeder. Het was gewoon allemaal teveel. Ik voelde ook veel boosheid en verdriet tegelijk. Ik ben die dag wat meer op mezelf geweest en ik heb veel weg gelachen. Masker op... Vrijdag waren die gevoelens er nog steeds. De hoofdpijn werd ook steeds erger. We hadden 's avonds een housewarming van de zus van Jasenko. Ik zag er best wel tegenop omdat ik super moe was en ook veel hoofdpijn had. Gelukkig heb ik aan Jasenko kunnen aangeven dat het niet goed met me ging en snapte Jasenko dit ook. Hij is de hele avond super lief voor me geweest en we zijn op tijd naar huis gegaan. Toen we eenmaal weg waren van het feestje leek alles er uit te komen en heb ik alles eruit gehuild. Jasenko heeft me heel goed opgevangen en daar ben ik ook super blij mee. Na vrijdag heb ik een goed weekend gehad. Eigenlijk tot noch toe geen problemen, daar ben ik super trots op! Er waren dit weekend namelijk nogal een aantal dingen waar ik tegenop zag. Maar ik heb nog geen rustgevers ingenomen en ook totaal geen woede of verdriet gevoeld. :), dus toch nog een positief einde van dit blog. Komende week heb ik 2 systeemgesprekken (donderdag met mijn ouders en vrijdag met Jasenko). Ik ben benieuwd, ik laat het jullie weten. Heel veel liefs, Cynthia

Brief van mezelf

13:02, 28/11/2011 .. 0 comments .. Link
Lieve lezers,

Toen ik vanochtend in mijn map keek zag ik een briefje liggen dat ik op de eerste dag dat ik hier was heb geschreven. Ik wilde dit met jullie delen:

'Vanochtend ben ik binnengekomen bij de Kade. Ik heb het op het moment heel erg moeilijk. Het kost me heel veel energie om me aan te passen aan de groep en te beseffen dat ik de komende tijd van mijn leven hier zal door gaan brengen. Maar wat ik vooral voel is enorm veel verdriet. Verdriet om wie ik ben. Ik had me mijn leven zo anders voorgesteld. Ik wil helemaal niet zijn waar ik nu ben, ik wil mezelf niet zijn. Het is makkelijk voor iedereen om me heen om maar te zeggen dat het eenmaal zo is en ik het zal moeten accepteren. Maar hoe lang? Hoe lang duurt het voordat ik dit zal gaan accepteren? Dagen, weken, maanden zijn voorbij gegaan. Misschien worden het wel jaren.
Terwijl ik dit schrijf heb ik intens veel pijn en verdriet. Maar is er nog steeds een deel in mij dat hoopt en geloofd. En dat deel zal mij de komende tijd heel veel kracht en doorzettingsvermogen moeten geven. Alsjeblieft Cynthia, wees sterk!'


Week 4

18:23, 25/11/2011 .. 0 comments .. Link

Lieve lezers,

Afgelopen week is een hele zware week geweest. Het weekend was eigenlijk heel goed gegaan, was wel redelijk goed tot rust gekomen en voor de eerste keer had ik er niet erg veel moeite mee om terug te gaan naar de Kade. Het is natuurlijk niet leuk, maar eerdere keren zag ik er echt heel erg tegenop.

De maandag is altijd een super drukke dag. Ik heb eigenlijk van 7.30 tot 20.00 een vol programma met haast geen tijd voor mezelf. En als die er al is, is dat hoogstens 20 minuutjes. Dat vind ik heel moeilijk om aan te wennen. Ik had mezelf beschikbaar gesteld voor de acitiviteitencommissie en maandag was mijn eerste activiteit. We gingen met zijn allen kralen van fimo-klei maken. Opzich heel leuk, maar voor mij bracht het ontzettend veel spanning mee. Ik wilde alles perfect geregeld hebben en daar kwam een stukje perfectionisme in mij naar boven. Gelukkig was iedereen super enthousiast over de activiteit en gaf mij dat uiteindelijk ook wel een voldaan gevoel.

Maar de spanning van maandag bleef dinsdag toch een beetje in de weg zitten. Ik had heel slecht geslapen en ik voelde me gewoon heel erg lusteloos. Ik had geen zin om naar therapie te gaan en al helemaal niet om er met iemand over te praten. Helaas gaat vermijden daar niet zo makkelijk. Ik ben die dag veel in mezelf gekeerd geweest maar 's avonds leek alle spanning eruit te komen. Ik heb toen in mijn kamer een flink potje zitten janken en ben uiteindelijk naar de teampost gegaan om een rustgever te vragen. Hierdoor heb ik wel goed kunnen slapen, maar de spanning was nog steeds niet weg.

Woensdag ging het eigenlijk nog slechter, ik werd al erg duf wakker van de rustgever die ik de avond ervoor had genomen en ik had gewoon helemaal nergens zin in. Het liefst zou ik de hele dag in m'n veilige bedje gaan liggen, maar dat kan natuurlijk niet. Ik ben naar therapie gegaan en heb zelfs nog gezwommen, terwijl ik 's ochtends zou zweren dat ik dat absoluut niet zou gaan doen. Ik heb in de middag 2 uurtjes bijgeslapen en 's avonds is Jasenko langs gekomen. Dat was heel erg gezellig, we hebben goed kunnen praten en lekker gewandeld. We hebben ook lekker gegeten bij de Griek. Vanaf dat moment ging het gelukkig wel weer wat beter. Ik ben 's avonds nog even met een paar medeclienten naar de McDonalds gegaan en we hebben een stukje van de Titanic gekeken, haha. (Ik durfde hem niet af te kijken, dat was veelste emotioneel haha)

Donderdag ging alles al wel beter, we hebben op donderdag sowieso weinig programma. Alleen 's ochtends de dagopening en daarna bespreking van je Individueel BehandelPlan (IBP). Donderdag was ook de dag dat ik voor de eerste keer besproken zou worden door het hele team over de voortgang van mijn behandeling. Eigenlijk was ik hier helemaal niet gespannen voor, maar toen ik hier een terugkoppeling van kreeg viel me die toch wel erg zwaar. Het is nooit leuk om met je neus op de feiten gedrukt te worden. Wat eigenlijk op dit moment dagelijks met me gebeurd, en dat is zeker niet makkelijk. Gelukkig kwamen daarna 3 vrienden die ik heb leren kennen tijdens mijn opname op de PAAZ-afdeling. Dat vond ik super leuk en lief en ik was heel erg blij ze weer te zien. Het was een gezellige middag en daar knapte ik ook wel weer van op.

Vanochtend heb ik mijn kamer schoongemaakt en nog wat boodschapjes gedaan. De vrijdagochtend vind ik ontzettend hectisch en stressvol. Ik loop van hot naar her en ik ben daarna super moe. Als het eenmaal 1 uur is ben ik dan ook echt opgelucht. Jasenko kwam me ophalen en daarna hebben we gezellig in de (superleuke!) binnenstad van Bergen op Zoom gewinkeld. Ik ben nu ongeveer weer 2 uurtjes thuis en ik ben van plan een rustig weekend te hebben. Dat heb ik denk ik wel verdiend ;)...

Liefs,

Cynthia!



{ Last Page } { Page 1 of 2 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Afsluiting de Kade
Week 29 en 30
Week 28
Week 27
Week 25 en 26

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer