Dagboek van een Baby 

Laatste loodjes

40 weken en 4 dagen

Mama is nu 4 dagen overtijd en moet naar het ziekenhuis komen voor controle. Papa en mama melden zich bij de verloskamer, want het is zaterdag en de normale verloskundige/gynaecologe afdeling is dicht.

Mama wordt meteen aan de hartmonitor gelegd, zodat ze mijn hartslag kunnen meten, door een verloskundige. Een heel aardige meid die alles heel goed uitlegt en mama een antwoord op al haar vragen stelt. Ook krijg mama weer een weeen-meter op de buik om te kijken of ze weer weeen heeft.

Papa komt ondertussen ook de verloskamer binnen, want hij moest mama nog even gaan aanmelden bij de balie van 'spoedgevallen', dit ter registratie. En de verloskundige zegt 'tot over ongeveer een half uurtje' en loopt de kamer uit.

Papa en mama kijken eens goed de kamer rond, en zien dat deze heel erg verandert is, sinds 2 jaar geleden. Ze hebben flink verbouwd en de kamers zijn veel groter en luxer geworden. Er staat zelfs een bad voor tijdens de bevalling. 'Is mooi geworden he' zegt mama tegen papa. En papa gaat op de luxe stoel liggen die naast het bed staat. 'Ja deze ligt ook veel beter dan 2 jaar geleden', zegt papa. Mama glimlacht en zegt 'ohoh, jij zal dus deze keer wel goed slapen tijdens de bevalling straks'.

Mama ligt ongeveer een half uur aan de monitor, wanneer de verloskundige eens komt kijken. Ze zegt dat mama nog ongeveer een kwartiertje moet blijven liggen, omdat af en toe mijn hartslag niet goed gemeten wordt, maar mama's hartslag. En ze loopt weer weg.

5 minuten later komt de gynaecologe binnen en geeft aan dat het wel genoeg is. Een andere verloskundige koppelt mama los. De gynaecologe vraagt hoe het gaat en mama geeft aan dat ze het steeds moeilijker krijgt. Vooral zware benen en tijdens het slapen wordt ze heel vaak wakker omdat haar benen 'slapen', net of ze verlamd zijn.

Mama wordt door de gynaecologe inwendig onderzocht en die geeft aan dat mama nu toch echt al 3 cm ontsluiting heeft. Ook is de baarmoeder nu echt 'week' genoeg voor een bevalling. Ze zegt tegen mama, dat als er komende maandag nog niks begonnen is, dat ze dinsdagmorgen zal worden ingeleid. Dus dinsdagmorgen 7 uur moeten we ons weer melden bij de verloskamer en dan zal het toch eindelijk zover zijn. Dan zal ik die dag eindelijk bij mama en papa in de armen liggen.

Mama en papa mogen na het onderzoek weer naar huis en gaan nog een aantal spannende dagen tegemoet.

To be continued....

Dikke kus en tot snel, Frummelke

Vandaag uitgerekend!!!

40 weken

Vandaag is de uitgerekende datum, dat ik zou komen. Maar er gebeurt niks....
Ik heb besloten om over deze datum heen te gaan. Blijkbaar houdt ik niet zo van op tijd te komen.

Daarom gaan mama, oma Trudy en Jamilya samen met mij naar het ziekenhuis. Allereerst wordt mama aan de monitor gelegd, door een verpleegkundige/verloskundige, die volgens mama niet echt enthousiast overkomt, mbt haar werk. Allereerst moet mama op de weegschaal gaan staan en ziet tot haar verbazing dat ze 2 kilo is afgevallen?. Mama zegt dat dat niet klopt, op 1 week 2 kilo afvallen. "Oh" zegt de de verpleegkundige, "die weegschaal klopt niet" en ze schrijft het resultaat toch gewoon in het boekje. Mama kijkt eens verbaasd naar oma en laat het maar gaan.

Dan wordt mama's bloeddruk gemeten en deze is zoals altijd in orde.

Dan roffelt de verpleegkundige alles heel snel af: ze legt de 2 meet-apparaatjes op mama's buik zonder te zoeken, geeft geen uitleg en zegt dan "zo tot over een half uurtje, dan drukt u maar op het knopje". En weg is ze...

Mama kijkt oma opnieuw verbaasd aan en zegt: "welk knopje?". "En waar is de monitor waarop ik alles kan zien?".
Oma wijst achter mama, en vraagt: "wat is nu eigenlijk wat?". "Ja", zegt mama, "dat zou ik ook wel willen weten". Mama kijkt eens goed en weet nog van de vorige keer, bij mijn grote zus, dat het hoge cijfer mijn hartslag moet zijn en de andere de weeen-meter. Maar wat nu precies goed is en wat deze waardes moet zijn, weet ze ook niet meer.

Naast mama, ligt nog een aanstaande moeder aan de monitor. Het hartslagje van haar baby gaat veel sneller dan die van mij. Ook oma merkt dit al op. Maar omdat hun monitor-geluid veel harder staat, horen mama en oma die van mij niet zo goed, dus gaan ervan uit dat het in orde is. Wanneer na 15 minuten de verpleegkundige terugkomt om de andere moeder te 'verlossen' van de monitor, roept oma haar toch opnieuw bij ons. En de verpleegkundige zegt meteen: "het is precies mama's hartslag en niet die van de baby?!". "Ja" zegt mama en oma tegelijk " dat hadden wij dus ook in de gaten". De verpleegkundige gaat nu wel zoeken, maar heeft alleen resultaat als het meet-apparaat vast wordt gehouden, dus ze vraagt of mama dat zo vast kan houden, zodat mijn hartje geregistreerd wordt. Dus mama houdt deze dus het komende half uur vast (aangezien het eerste kwartier niet goed was).

Tijdens deze 3 kwartier registreert de weeen-monitor al 3 grote weeen en 2 kleintjes. Mama voelt deze al goed en sinds vorige week voelt ze deze dus al regelmatig.

Jamilya wordt wat ongeduldig en gaat op onderzoek. Wanneer mama en oma heel even niet opletten, drukt Jamilya op de knop om de verpleegkundige te roepen, maar mama moet nog 10 minuutjes blijven liggen. "och" zegt mama, "dat vindt ik deze keer niet erg, laat die verpleegkundige ook maar eens een keertje extra lopen, heeft ze wel verdiend". En oma lacht "ja dat klopt". De verpleegkundige komt langs en oma legt uit wat er gebeurd is. "Is niet erg" zegt de verpleegkundige "bel nog maar eens over 10 minuutjes.

10 minuten later mag Jamilya dus nog eens drukken en een andere verpleegkundige komt mama helpen om alles los te maken. Zij stuurt ons door naar de gynaecologe.

De gynaecologe ziet meteen dat de eerst 15 minuten niet mijn hartslag is en dat die van mama is. En ook over de meting van het gewicht is ze niet vrolijk. Mama mag gaan liggen op de onderzoekstafel en wordt inwendig onderzocht. "Nou" zegt de gynaecologe "er is toch nu al 2 tot 3 cm onsluiting dus dat gaat vooruit". Dat wordt spannend deze week, maar blijft afwachten wanneer ik me meldt.

Er wordt nog snel een afspraak gemaakt voor komende zaterdag, dan wil ze mama nog zien, mocht ik er nog niet zijn.

Wordt vervolgd....

Knuffels van mij

39 weken onderzoek

38 weken en 6 dagen

Nou ik ben niet van plan om eerder te komen, dus mama gaat weer samen met zus Jamilya en oma Trudy naar de gynaecologe voor een 39 weken onderzoek.

Mama is blij dat oma Trudy haar brengt, want auto rijden gaat sinds vorige week toch zeer moeizaam, vooral die dikke buik zit zo in de weg. En omdat mama klein is en zeer recht en helemaal naar voren moet zitten, is dit nu gewoon niet meer prettig.

Het onderzoek bestaat zoals gewoonlijk weer uit wegen. Mama is maar 2 ons bijgekomen, niet veel.
De bloeddruk is nog steeds in orde. De buikomvang wordt gemeten en dan er wordt nog naar het hartje geluisterd.

Tot slot wijst het inwendig onderzoek nog uit dat er qua ontsluiting niks verandert is. Nog steeds 1 cm ontsluiting.

Er wordt een nieuwe afspraak gemaakt op de uitgerekende datum, 31 mei. Dan zal mama eerst een half uurtje aan de monitor gelegd worden. Eentje voor mijn hartslag te meten en de andere om te kijken of mama al contracties heeft.

Tot dan of niet...

Kus frummel

38 weken onderzoek

38 weken en 1 dag

Ik ga vandaag met mama, oma Trudy en zus Jamilya naar de gynaecologe voor de 38 weken onderzoek. Wat gaat de tijd toch snel, nog maar 2 weekjes of misschien nog niet meer. Of besluit toch nog wat langer te blijven zitten? Niemand weet het, behalve ik. Maar ik zeg niks.

Het onderzoek begint zoals normaal met de weegschaal, en mama ziet dat ze niks is bijgekomen. Wat niet gek is, want omdat het weer wat minder is geweest, heeft mama gelukkig weer wat minder vocht vastgehouden.

Nadat mama op de onderzoekstafel gaat liggen, wordt haar bloeddruk gemeten en deze is alweer in orde.

Dan mag mama gaan liggen en luisteren ze naar mijn hartje. Dan klinkt weer geweldig. Jamilya kijkt naar mama haar buik en zodra ze mijn hartje hoort, kijkt ze mama met grote ogen aan en roept verbaasd "baby mama buik?". "Ja" zegt mama, "dat is de baby in mama's buik" en mama en de gynaecologe lachen.

Daarna volgt het inwendige onderzoek en gaat de gynaecologe kijken hoever we gevorderd zijn. Want vorige week was nog niks. "Nou" zegt de gynaecologe, "toch al 1 cm onsluiting". Mama vraagt of het dan snel kan gaan nu, want bij Jamilya was het pas 1 week vantevoren 1 cm ontsluiting. "Die ene cm wil nog niks zeggen, het kan snel gaan, maar het kan ook nog even duren. Daar kun je helemaal geen tijd op plakken" zegt de gynaecologe. Dus het is gewoon afwachten, wanneer ik zin heb om te komen.

Dus volgende week weer een nieuwe afspraak voor de 39 weken onderzoek, of gaat deze toch niet door?....
Niemand zal het weten.....

Ik maak het spannend

Dikke kus van frummelke

Mijn naam

38 weken

Eindelijk zijn papa en mama eruit hoe ik ga heten. Want ze kwamen er maar niet uit. Want papa vond een aantal namen mooi en mama weer andere. En ze vonden elkaars namen niet veel. Dus het is echt moeilijk geweest deze keer. Afgelopen weekend hebben ze dan toch de knoop doorgehakt.

Alleen hebben ze vandaag nog even gediscussieerd over de spelling, want mama ging vandaag de letters halen voor mijn persoonlijk geboortebord.

Maar ze zijn er nu toch echt uit hoe ik ga heten en ik weet zeker dat jullie hem prachtig gaan vinden. Dus jullie horen het snel.

Knuffels van .............., nu nog effe frummel.

37 weken onderzoek

36 weken en 6 dagen

Vanaf 36 weken wordt mama iedere week gecontroleerd. Dus ook vandaag wordt mama verwacht bij de gynaecologe voor het 37 weken onderzoek. Dit is een normale routine onderzoek en worden mama op de volgende dingen gecontroleerd:

Allereerst wordt mama gewogen. Er is sinds vorige week bijna 1 kilo erbij gekomen, maar dit komt omdat mama weer zeer veel vocht vasthoudt. Omdat afgelopen weekend zo'n mooi maar erg warm weer is geweest, heeft dit meteen impact op het vochtgehalte van mama's lichaam. Haar voeten zijn net rollades als ze een schoen met bandje aanheeft, dus mama heeft de ruime slippers weer gevonden.  
En toen ze zondag haar trouwring afdeed ging dit niet meer zo soepel als ze gewend is, dus helaas het vocht heeft ook weer de handen gevonden. .
Maar het hoort erbij en het is gelukkig nu pas op zijn ergste in mijn laatste 3 weken. Mama kan zich herinneren bij Jamilya, dat dat toen al veel eerder was. En dat ze er dus veel meer last van had. Dus mama klaagt verder niet.

Ok verder met het onderzoek...

Daarna wordt de bloeddruk van mama weer gemeten en deze is in orde.
Dan luisteren mama en de gynaecologe weer naar mijn hartje en deze klopt uitstekend, zoals het hoort. Mama geniet weer van dit geluid.

Tot slot wordt mama nog inwendig gecontroleerd, en bevestigd de gynaecologe dat er nog geen ontsluiting is, maar dat het wel al 'weker' aan het worden is. Dus langzaam aan gaan we toch aftellen.

Het onderzoek was zo gebeurd en mama loopt weer tevreden naar buiten, alles is in orde.

Tot volgende week...
Dikke kus frummel

36 weken echo

35 weken en 6 dagen

Samen met mijn grote zus Jamilya en onze oma Trudy, gaan we weer naar het ziekenhuis naar de gynaecologe. Want ik word met mama verwacht bij de gynaecologe voor een extra echo met 36 weken. Dit heeft de gynaecologe aangegeven tijdens de 30 weken echo, aangezien ik een sterrekijker ben en omdat ze het gewicht wat exacter wil 'schatten'.

Bij Jamilya's laatste echo (30 weken), schatte ze haar rond de 3 en 3.3 kg. Maar Jamilya was maar 2.5 kg. Dus ze zat er toen minstens een halve kilo ernaast. Met deze echo rond 36 weken wil ze deze 'fout' niet weer maken.

En omdat ik met de 30 weken echo een sterrekijker was, wil ze nu kijken of ik wat gedraaid ben. Ik lig al vanaf ongeveer 30 weken, met mijn hoofdje in de bekken en de beentjes omhoog. Dus dit is prima, ik lig niet in stuitligging. Maar ze wil bekijken of ik enigszins gedraaid ben, want dat dit wordt toch wat lastiger bij de bevalling. Het is voor mij makkelijker als ik straks tijdens de bevalling naar mama's billen kijk ipv naar mama's buik, want mijn grote zus Jamilya is als sterrekijker ter wereld gekomen, en dit ging toch met wat meer moeite gepaard.

Tot zover de details, dan nu het onderzoek en de echo...

Allereerst wordt mama nog eens gewogen, niks bijgekomen, tenopzichte van vorige week. En er wordt ook de bloeddruk gemeten, en ook deze is in orde. Dit wordt gedaan door een verpleegsters/verloskundige en dan worden we doorverwezen naar de gynaecologe.

Mama weet de routine en gaat met haar blote buik op het onderzoeksbedje liggen. Oma en Jamilya kijken mee op het scherm. De gynaecologe geeft eerst nog aan de het uitstrijkje (mbt streptokokken) negatief is geweest en dat mama dus deze keer niet het virus meedraagd. "Gelukkig" zegt mama en oma.

Ik word allereerst van top tot teen gemeten, zodat mijn gewicht opnieuw geschat kan worden. Deze zit volgens de gynaecologe nu rond de 2.6 kg en volledig op schema. Ze zegt er wel bij dat ze er 200 gram naast kan zitten. Als ze inderdaad deze keer wel goed zit, dan ben ik nu al zwaarder dan Jamilya was bij haar geboorte. Dus we zijn allemaal benieuwd.

De gynaecologe heeft ook al vrij snel gezien dat ik nu niet meer als sterrekijker in mama's buik lig, maar ik kijk nu naar de zijkant. Maar ook dit kan nog steeds veranderen tijdens de komende laatste weken. Ik lig wel nog steeds mooi met mijn hoofdje in de bekken, dus de kans op een stuitligging zal heel klein zijn. Het is dus eigelijk allemaal gewoon afwachten.

Mama zou eigenlijk de vorige keer nog een 3d echo krijgen, maar dit was dus niet meer mogelijk, aangezien ik al met mijn hoofdje in haar bekken lag. Ook deze keer is dat niet mogelijk, wat mama dus heel jammer vind. Ze had graag een 3d foto van mij in de buik gehad, maar helaas.

De gynaecologe controleert nog alle organen en hun afmetingen en alles lijkt in orde te zijn. Tot slot bevestigd de gynaecologe nogmaals mijn geslacht, maar dat horen jullie dus pas over een paar weekjes, nog effe geduld.

Vanaf nu krijgt mama iedere week een onderzoek, dus tot snel....

Groetjes Frummelke

35 weken onderzoek

35 weken

 Een beetje raar gepland, normaal zou het eerste inwendige onderzoek met 36 weken plaatsvinden, maar blijkbaar is er bij de planning wat misgelopen. Dus gaat mama, samen met mijn grote zus Jamilya, naar de gynaecologe voor het eerste inwendige onderzoek en controle.

Mama wordt weer gewogen en is bijna niks bijgekomen, in vergelijking met 3 weken geleden. Dan wordt de bloeddruk gemeten en deze is verder in orde.

Mama gaat liggen, zodat de gynaecologe een uitstrijkje kan nemen om te bepalen of mama weer het 'streptokokken-virus' heeft. Want dit was wel bij de vorige zwangerschap het geval en toen heeft mama antibiotica gekregen tijdens de bevalling. Bij de geboorte van Jamilya dachten ze dat Jamilya ook dit virus had opgelopen en daarom is ze meteen naar de couveuze afdeling gegaan en kreeg ze antibiotica. Nu tijdens mijn zwangerschap, is mama erachter gekomen, dat dit helemaal niet het geval is geweest, maar ja... Toch is mama blij dat het uitstrijkje genomen wordt, zodat ik ook eventueel beschermd kan worden, tijdens de bevalling. Uitslag volgt...

De gynaecologe constateert dat mama nog totaal geen ontsluiting heeft en alles nog goed is gesloten. 'Gelukkig' zegt mama, 'want dat mag nog wel met 35 weken'.

Mama kleedt zich terug aan en stelt nog de nodige vragen, die op haar lippen branden. Dan neemt ze afscheid van de gynaecologe en gaat met Jamilya richting uitgang.

Groetjes van mij 

30 weken echo

31 weken en 6 dagen

Met bijna 32 weken, ga ik met mama, papa en zus Jamilya weer voor een echo naar het ziekenhuis. We zijn zoals gewoonlijk op tijd, maar moeten toch bijna een uurtje wachten. Blijkbaar is de gynaecologe weer uitgelopen met haar afspraken. Kan ook zijn dat er een bevalling is geweest en dat ze hierbij moest zijn. Dat zou ik ook graag willen als mama dalijk weer gaat bevallen, dat ze ons een handje helpt. Dus wachten ze rustig af.

Jamilya wordt natuurlijk een beetje ongeduldig van het wachten en gaat wat 'sjansen' met de mede wachtende. Vier dikke buiken later, mogen we dan toch eindelijk naar binnen. Gelukkig!

Mama gaat weer met haar dikke blote buik op het bedje liggen en papa neemt plaats op een stoeltje naast haar. Jamilya blijft een beetje ernaast staan en roept weer 'baby kijken?'. 'Ja' zegt de gynaecologe, 'we gaan weer naar de baby kijken' en ze lacht omJamilya's schattige stemmetje.

De gynaecologe bekijkt weer alles en meet alles goed op, zodat ze kan schatten hoeveel ik nu weeg en of de groei op schema ligt. Hoofdje, buik, beentjes, rug alles wordt gemeten en alles ligt prima op schema. Ze schat mij nu 1.7 kg dus ook dat gaat de goede kant op.

Ze constateert dat ik op dit moment al goed lig, met mijn hoofdje in mama's bekken en met de benen omhoog. Dit heeft mama al lang ontdekt, want ik stamp haar regelmatig tegen de ribben. Dit is niet echt prettig voor mama en kan flink pijn doen. Maar ja, sorry mama, ik moet wel: ook met de benen de lucht in moet ik me toch af en toe strekken  
Ik weet ook wel dat mama het vervelend vindt, maar dat ze weet dat het erbij hoort. Ze bijt zich er wel doorheen.

Wel zegt de gynaecologe erbij dat ik nu op dit moment als sterrekijker lig. Dit betekent dat ik naar mama's navel kijk ('naar de sterren'). Terwijl het voor de bevalling straks handige is als ik net andersom kijk, dus naar mama's rug. Dan gaat het allemaal vlotter. Dit weet mama nog bij Jamilya, die is als sterrekijker geboren en dit heeft de gynaecologe blijkbaar niet gezien.

Omdat ik nu als sterrekijker lig en om het gewicht nog eens exacter te schatten (bij Jamilya had ze zich een halve kilo vergist), plant de gynaecologe een extra echo in met 36 weken. Jippie, denkt mama, nog eentje extra dat ik mijn frummelke kan zien, voor de geboorte.

Als mama ziet dat de gynaecologe is aan het afronden, vraagt mama nog snel naar de 3d echo. Want er is geen geen 3d echo gemaakt toen ik 20 weken in de buik zat en toen gaf ze aan dat dit ook met de 30 weken echo nog kon. De gynaecologe zegt dat dit waarschijnlijk nu toch niet meer mogelijk is, want ik lig al met mijn hoofdje in de bekken. Ze gaat toch nog proberen een 3d echo te maken, maar helaas, ze krijgt mijn gezichtje niet mooi in beeld. 'Spijtig' denkt mama en papa, en beide kijken elkaar teleurstellend aan. 'Dan worden het mooie foto's voor na de bevalling', zegt de gynaecologe. 'Nou' denkt mama, 'daar heb ik op dit moment wat aan'. Maar ja met die woorden moeten ze het maar doen.

Teleurstellend, door de gemiste 3d foto, lopen papa en mama met Jamilya weer naar buiten. Toch zijn mama en papa blij dat verder alles met mij in orde is, dat is het allerbelangrijkste. En daarom lopen ze toch tevreden naar de verloskundige afdeling, waar mama nog even gewogen wordt en de bloeddruk opgemeten wordt. Mama is niks bijgekomen, zelfs iets minder als de vorige keer en de bloeddruk is ook in orde.

Knuffels van frummelke

28 weken onderzoek

28 weken & 1 dag

Vandaag gaat mama weer naar het zieknhuis voor de 28 weken onderzoek. Voordat ze bij de gynaecologe langsgaat, gaat ze eerst bloed prikken. Na het prikken, krijgt ze een flesje glucose dat ze helemaal moet opdrinken. 'Wat is dat zoet', zegt mama tegen de verpleegsters. En die lacht, 'het is gelukkig wel niet meer zo zoet als 2 jaar geleden'. 'Nou dan zie ik je over een uurtje weer, voor een nieuwe bloedtest', zegt de verpleegster. Deze test is om na te gaan of mama geen zwangerschapssuiker heeft. Mocht ze deze week niks horen van de gynaecologe, dan is het allemaal in orde.

Na het bloed prikken, meldt mama zich in de wachtkamer van de gynaecologe. Het is erg druk, dus mama verwacht een erge lang wachttijd. Maar zo erg vindt ze het niet, want er moet toch een uurtje tussen de twee bloedtesten in zitten.

Maar mama wordt na 10 minuten al binnengeroepen, dat is snel. Mama loopt langs een aantal dames die blijkbaar toch al veel langer zitten en erg ongeduldig worden. Maar daar kan mama niks aan doen.

Het onderzoek start met de gebruikelijke vraag van de gynaecologe: 'hoe gaat het met je?'. Mama antwoord dat alles in orde is en dat zelfs de rug en bekkenpijn te verdragen is. Mama denkt dat dat met name komt, omdat ze 2 uurtjes minder per dag is gaan werken.
Daarna moet mama weer op de weegschaal. De 'damage' valt mee . Mama is niet meer zoveel bijgekomen. 11 kilo nu in totaal, dus sinds de vorige keer, maar 1 kilootje bijgekomen.

Dan moet mama gaan liggen en wordt de bloeddruk opgemeten. Deze is weer gelukkig in orde.
Ook wordt de buik gemeten vanaf het midden van de borst tot overe de navel naar onderen. Dit komt uit op 25 cm, wat ongeveer overeen komt met de periode die mama nu zwanger is (28 weken). Dus mooi op schema.
En dan luisteren ze nog eens naar mij hartje, die weer fantastisch aanhoort. 'Zo', zegt de gynaecologe 'alles is in orde, dat was het weer voor vandaag'.

Mama verbergt haar blote buik weer en stelt nog de nodige vragen. Ze krijgt een voorschrift voor papa mee, voor de vaccinatie tegen kinkhoest, en ook wordt genoteerd dat mama deze krijgt zodra ze bevallen is.

Mama loopt weer met een glimlach de onderzoekskamer uit en negeert de "boze gezichten" van de ongeduldige dames in de wachtkamer. Ze loopt richting 'bloedafname' om daar, na toch nog een half uurtje wachten, de tweede bloedafname te laten doen. Zo nu is mama echt klaar en ze loopt richting uitgang naar de parkeerplaats.

Groetjes vaan uuch frummelke

Geboortekaartjes en -suikers besteld

25 weken en 4 dagen

Vandaag gaan papa, mama en Jamilya samen met mij geboortekaartjes en - suikers uitzoeken. Hiervoor gaan ze naar 'Loesje' in Shopping 3 in Genk (BE). Hier hebben ze vorige keer voor Jamilya's geboorte, ook alles besteld. Hier waren ze zo tevreden over, dat ze meteen weer terug gaan naar 'Loesje'.

Mama en papa kijken even rond, nouja vooral mama kijkt rond en papa houdt zich bezig met Jamilya. Mama heeft al vrij snel een aantal keuzes en vraagt wat papa mooi vindt. Papa zegt dat hij alles mooi vindt en laat mama beslissen. Dus mama beslist al snel wat het thema wordt en papa gaat akkoord.

De bestelling wordt opgenomen en na nog geen uurtje staan ze alweer buiten. Dat ging een stuk sneller dan bij Jamilya, maar mama weet wat ze wil en papa vindt alles goed

Zo dat is weer een 'leuke last' minder en daar hoeft mama zich weer minder zorgen over te maken.

Dikke kus Frummelke en co.

24 weken onderzoek

24 weken en 2 dagen

En alweer zijn er weer 4 weken voorbij en gaat mama met mij naar de gynaecologe voor het maandelijks onderzoek. Mama is ruim op tijd aanwezig en ook de gynaecologe is vandaag eens op tijd en roept mama zelfs nog eerder dan de afspraak stond, naar binnen.

Ze vraagt mama hoe het gaat, en mama geeft aan dat alles goed gaat. Alleen nog steeds veel last van de rug en bekken. Ze bespreken nog de nodige routine vragen.

Dan wordt mama gewogen. Alweer bijna 10 kilo bijgekomen! Dit is 2 kilo meer dan mama was bijgekomen rond de 24 weken bij Jamila. Maar de gynaecologe maakt zich geen zorgen, dus mama ook niet. De bloeddruk wordt opgenomen en ook dit is in orde.

En dan gaan ze nog even naar mijn hartje luisteren. Deze wordt al snel gevonden en mama luistert met een glimlach naar dit mooie geluid. De gynaecologe zegt dat mijn hartje zeer goed klopt en dus perfect in orde is.

De gynaecologe geeft nog het advies dat er in het ziekenhuis een 'kinkhoestvaccinatie' gestart is. Deze kan mama meteen krijgen bij mijn geboorte en papa kan deze ook gaan halen bij de huisarts. Het blijkt dat deze ziekte weer de kop op steekt en ze willen voorkomen dat ik het krijg. Ik kan deze vaccinatie pas krijgen wanneer ik 6 weken oud ben, vandaar dat ze adviseren dat de  mama en papa ingeent worden. Hierover kunnen mama en papa dus eens nadenken.

Mama vraagt ook hoe het zit met de 'streptokokken-virus (positief GHB)' dat Jamilya bij haar geboorte heeft gehad, althans zo heeft de kinderarts dat toen aan papa en mama verteld toen ze Jamilya meteen naar de couveuze afdeling brachten. De gynaecologe bekijkt het bevallingsverslag en de voortgang van Jamilya - de eerste 5 dagen - en ziet hierin staan dat Jamilya helemaal niet het virus heeft gehad, haar GHB was negatief. Deze uitslag hebben ze pas gekregen toen ze 2 dagen oud was. Alleen hebben ze dit blijkbaar vergeten door te geven aan mama en papa. Leuk, heeft mama en papa zich voor niks zo druk gemaakt.
Toch zal mama weer getest worden op dit virus, tijdens de laatste weken van de zwangerschap en mocht ze het weer hebben, dan zal ze weer antibiotica hiertegen krijgen tijdens mijn bevalling, zodat het risico - dat ik het krijg - beperkt wordt.

Tevreden - door alle informatie die mama heeft gekregen - loopt mama het ziekenhuis weer uit en gaat richting werk.

Dikke knuffels van frummelke

Papa voelt beweging

23 weken en 2 dagen

Een cadeautje voor papa op mama's verjaardag?! Het heeft lang genoeg geduurd, maar ook papa mag mijn bewegingen voelen. Ik rommel vanaf deze week heel erg in de buik van mama, ik beweeg heel graag en het liefste stamp ik eens goed tegen de buikwand op. Wanneer papa vandaag een hand op de buik van mama legt, dan is het niet te missen dat hij mijn bewegingen goed voelt.

Papa glimlacht bij het voelen van mijn aanwezigheid.

Ook mama vindt het heerlijk dat ze me zo vaak en zo goed voelt, zelfs meer als bij de zwangerschap van Jamilya. Alleen vind ze het niet zo leuk wanneer ik richting de blaas stamp, want dan is het net of ze dringend naar de wc moet. Maar allee, ik heb gewoon de ruimte nodig en laat me niks in de weg zitten.

Jullie stampende en rommelende frummelke

Mijn babykamer

22 weken

Papa is deze week begonnen met mijn babykamer en het schiet al aardig op. Binnen drie dagen zijn alle muren en plafond geschilderd en is er een nieuwe vloer gelegd. Het plafond is gewoon wit gebleven en de muren hebben een lichtgele kleur gekregen. Ook heeft papa een nieuwe vloer erin gelegd, want hij had tijdens het oefenen bij het darten wat gaatjes gemaakt in de laminaat. Nu ligt er een prachtige donkere laminaat vloer. Alleen moet papa nog de plintjes zetten in de zelfde kleur.

Papa gaat volgende week beginnen met het stuk zolder, dat naast mijn kamertje ligt, te isoleren, zodat mijn kamertje geheel tochtvrij wordt.

En mama zal dan langzaam aan de decoratie van mijn kamertje kunnen beginnen.

Het schiet nu aardig op en zal zeker klaar zijn, wanneer ik verwelkomd wordt.

Dikke kus frummel

20 weken echo

19 weken en 6 dagen

Wat gaat de tijd toch snel, morgen zijn we al weer 20 weken ver. Op de helft en nog maar 20 weken te gaan. Vandaag ga ik met mama, papa en Jamilya weer naar de gynaecologe voor de 20 weken echo. Spannend.....

 We gaan op weg naar het ziekenhuis voor een afspraak om 16.15, zoals op het afsprakenkaartje staat. Mama en papa zijn benieuwd of ze kunnen zien of Jamilya een broertje of zusje gaat krijgen. Omdat ze de vorige keer een paar keer pech hebben gehad in de parkeergarage, zijn ze vandaag een kwartiertje eerder vertrokken, dus we waren ruim op tijd in het ziekenhuis. Mama meld zich aan aan het automatische loket en krijgt haar afspraken stickers. Tot haar verbazing ziet ze hierop 14.00 staan? Ze kijkt naar de datum en die is vandaag. Ze denkt dat de tijd wel een vergissing zal zijn, maar als ze aan de balie van de gynaacologen afdeling komt, blijkt inderdaad dat ze een afspraak voor 14.00 vandaag had opstaan. Mama laat de afsprakenkaart zien, met de tijd van 16.15, en de verpleegster achter de balie moet mama gelijk geven. Ze zegt dat we maar in de wachtkamer van de gynaecologe moeten gaan zitten en het haar zeggen. Zo gezegd, zo gedaan. Wanneer de gyneacologe naar buiten komt om de volgende afspraak naar binnen te roepen, geeft mama aan dat er een fout is gemaakt. Ze zal ons na deze afspraak naar binnen roepen. Mama zucht opgelucht, gelukkig.

Omdat zo'n onderzoek altijd minstens 15 minuutjes duurt, gaat mama nog even snel bloed afnemen een paar deuren verder op dezelfde gang. Na 10 minuutjes is ze klaar en ze loopt terug naar de wachtkamer. Papa staat al in de gang, mama op te wachten. Blijkbaar was de gynaecologe sneller klaar en ze stond al zuchtend te wachten. Maar daar kunnen wij niks aan doen, dat zij een foutje hebben gemaakt. Mama was precies op tijd 16.15 terug in de wachtkamer.

Nou eenmaal binnen vroeg de gynaecologe hoe het met mama gaat en zij geeft aan dat alles in orde is, maar dat ze alleen erg moe is. En dat ze veel last heeft van de rug en bekken. Wat toch wel normaal is, vooral bij een tweede zwangerschap.

Dan mag mama gaan liggen en de buik bloot maken, zodat ze eens goed naar me kunnen kijken. Ik laat me goed zien en ze kunnen alles goed controleren. Alles is in orde, hartje klopt goed, maagje is goed vol, en ook alle andere organen functioneren prima. Ik ben nu 329 mm groot en lig perfect op schema.

Jamilya doet ondertussen ook haar truitje omhoog en wijst naar haar buikje, 'baby' zegt ze. Iedereen moet lachen, want volgens mij wil Jamilya dat we ook eens in haar buikje kijken .

Dan vraagt de gynaecologe of Jamilya een broertje of zusje wil? Jamilya kijkt haar met haar grote ogen aan en zegt niks. 'Nou', de gynaecloge bouwt de spanning op 'hier zie je heel goed, dat het een ...... wordt'. De gynaecologe is voor 95% zeker. Papa kijkt mama aan en andersom en ze lachen, ze zijn heel blij. Maar deze vreugde zullen jullie pas mogen delen, wanneer ik geboren wordt....

De gynaecologe is alles af aan het ronden, dus mama vraagt nog snel naar de 3d echo foto? 'Ow' zegt de gynaecologe, 'dit kan ook nog met 30 weken, dus dat doen we dat dan wel'. En ze ruimt alles op en veegt mama's buik af. Nou denkt mama, 'dat zal dan wel goedkomen'.

Tot slot krijgen papa en mama nog een paar 'gewone' echo foto's mee en dan zijn ze weer klaar.

Ze lopen weer met hun drietjes tevreden door de gang van het ziekenhuis, dolgelukkig.

Nou tot de volgende keer maar weer.
Dikke kus frummelke

Mama voelt mij bewegen

18 weken en 4 dagen

Mama voelt mij vandaag voor de eerste keer bewegen. Ze dacht dat ze me op 14 december 2010 al een keertje had gevoel, maar omdat ze daarna niks meer voelde, tot nu, twijfelt ze of het niet gewoon haar darmen zijn geweest.

Maar omdat mama mij vandaag op 1-1-2011 voor de eerste keer voelt en me ook de dagen erna voelt, weet ze het nu zeker. Dit is de dag waarop ik van me laat 'voelen' en mama wordt zo nog bewuster van mijn aanwezigheid.

Mama voelt mij vooral 's avonds wanneer ze in bed op haar rug ligt en helemaal tot rust komt. Dan besluit ik om wakker te worden en om me eens volledig te laten gaan.

Dikke knuffel frummel

16 weken onderzoek

Week 16 en 3 dagen

We zijn alweer 16 weken zwanger, dus is het tijd voor een onderzoek. Mama trotseert het winterse weer en gaat naar het ziekenhuis in Genk om een bezoekje te brengen aan de gynaecologe. Omdat natuurlijk iedereen onderin de parkeergarage wilde staan en niet in de sneeuw bovenop het parkeerdek, stond er nu ook weer een file in het begin van de garage. Dus moest mama alweer wachten. Hierdoor was ze 5 minuutjes te laat.

Maar eenmaal aangekomen in de wachtruimte was er niet veel volk. Toch moest mama nog 10 minuutjes wachten voordat ze aan de beurt was.

Eenmaal binnen werd mama meteen op het gemak gesteld door de gynaecologe en mocht ze haar laarzen uit doen, zodat ze gewogen kon worden. Oef, het gaat deze keer sneller dan de vorige zwangerschap, terwijl mama toch goed oplet op haar eten en gezond eet. De gynaecologe zegt dat dat normaal is bij een tweede zwangerschap, dus is mama wat gerustgesteld.

Mama mag gaan liggen op de onderzoeksstoel en de gynaecologe meet de bloeddruk van mama. Die is in orde.

Daarna mag mama haar buik ontblootten en mag ze gaan liggen. Er wordt wat gel op haar buik gesmeerd en de gynaecologe gaat op zoek naar mijn hartje. Mama zegt als snel daar is het hartje, maar de gynaecologe zegt, ‘nee dat is die van jou, die van de baby gaat sneller’. Na lang zoeken vindt ze uiteindelijk dan toch de plek waar mijn snelle hartje te horen is. Maar net zo snel is het geluid weer weg. Ja ik ben lekker eigenwijs en laat me niet storen, tijdens mijn slaapje ;-).

Na nog een paar keer zoeken, horen ze nog een paar keer snel mijn hartje. De gynaecologe zegt dat alles in orde is.

Mama krijgt nog een verwijsbriefje mee voor de volgende keer, om weer bloed te prikken, en dan mag mama gaan.

Mama loopt weer tevreden naar buiten en geniet ervan dat weer alles in orde is.

Dikke kus vaan us frummelke

PS. Sem en mama vonden hummelke niet zo lekker klinken en na lang wikken en wegen hebben ze me omgedoopt tot frummelke.

12 weken echo

Week 11 en 6 dagen

Vandaag worden mama en papa bij de gynaecologe verwacht voor de 12 weken echo. Jamilya gaat ook mee om te kijken hoe het met haar broertje of zusje gaat.

Wanneer ze aankomen in het ziekenhuis, blijkt er een file te staan in de parkeergarage. Dus mama besluit al met Jamilya voor de ingang uit te stappen en papa gaat een parkeerplaats zoeken. Jamilya vindt het weer allemaal zeer spannend in het grote ziekenhuis en kijkt haar oogjes uit.

Aangekomen in de wachtruimte van de gynaecologe gaat mama zitten en Jamilya loopt wat vrolijk rond. Mama wordt nu wel een klein beetje zenuwachtig, ondanks dat het toch al de tweede keer is. De vraag: 'zou alles goed zijn met de kleine?' spookt een beetje door haar gedachte. Papa voegt zich al snel bij mama en Jamilya. En vijf minuutjes later worden ze binnen geroepen.

De gynaecologe feliciteert papa en mama met de nieuwe zwangerschap en verbaast zich hoe groot Jamilya alweer is geworden. Dan zegt ze tegen mama dat ze mag gaan liggen zodat we de baby eens kunnen bekijken. Mama weet nog precies hoe alles gaat, dus al vrij snel zien ze de baby op de monitor. Wow wat is dat weer prachtig om te zien! Je ziet het silhouette van het babietje al heel goed. Dat was de vorige keer nog maar een wolkje.

Ook papa en Jamilya kijken met open mond naar de monitor. Jamilya roept 'baby!' en 'ja' zegt papa 'dat is de baby in mama haar buik'. Jamilya giechelt.

De gynaecologe meet, alles wat kan gemeten  worden, op. De baby is nu van kruin tot staart gemeten al 5 cm (51.1 mm om precies te zijn) en de groei komt inderdaad overheen met 11 weken en 6 dagen zwangerschap. Dus zij bevestigt de uitgerekende datum nog eens op 31 mei 2011.

Verder kijkt ze hoe het hartje klopt en dan zien we het inderdaad kloppen. Ze zet het geluid van de echo aan, en dan horen we het hartje ook kloppen. Wat is dat weer een kippevel gevoel, wanneer je daadwerkelijk hoort dat het hartje klopt. Ook met de schedel/hersenen, de wervelkolom en de buik is alles normaal. De maag, beide handjes en voetjes en neusbeentje zijn zichtbaar.

Ook de nekplooimeeting is perfect en de gynaecologe ziet verder geen afwijkingen. Dus alles is perfect in orde.

Tot slot krijgen ze nog 2 mooie echo foto's mee en bespreken nog het een en ander.

Papa, mama en Jamilya lopen weer tevreden het ziekenhuis uit, met in gedachte nog de kleine spruit die ze net gezien hebben.

Dikke kus Hummelke

10 weken

Week 10

 Mama is vandaag alweer 10 weken zwanger. Wat vliegt die tijd. Vandaag moet ze naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken, voor allerlei onderzoeken. Samen met Jamilya stappen ze de verpleegsterpost binnen. Mama moet gaan zitten en er wordt bloed afgenomen. Jamilya vindt het gelukkig allemaal prima en krijgt van de verpleegster een schuimbakje, waar normaal de reageerbuisjes (om het bloed in op te slaan) in zitten. Hier is ze wel even zoet mee is en ze wacht rustig af tot mama klaar is. De uitslag van deze bloedtest zal ze pas over 2 weken te horen krijgen, tijdens de 12 weken echo.

Groetjes 'ut neue hummelke'

8 weken - 1ste onderzoek

Week 8

 Vandaag gaan mama, papa en grote zus Jamilya voor de eerste keer naar de gynaecoloog. Mama krijgt een interne echo, waarbij de het kleine hummelke voor de eerste keer zien. Meer dan een 'wit wolkje' is nog niet te zien, maar ze zien wel al het hartje kloppen.

De gynaecoloog maakt nog een mooie eerste echo foto en deze krijgen papa en mama mee.

Tevreden dat alles in orde is, lopen ze het ziekenhuis uit om lekker frietjes te gaan halen om te vieren dat ze mij gezien hebben.

Groetjes 'ut neue hummelke'

Zwanger!!!

Week 5

 Wanneer papa en mama thuis zijn van het werk, belt mama naar de huisarts. Want ze willen het nu toch wel voor 100% zeker weten. De telefoon gaat over en de spanning spat ervan af. Het duurt mama te lang voordat de telefoon aan de andere kant wordt opgenomen. Maar uiteindelijk krijgt ze de dokter eraan. En ze vraagt meteen wat de uitslag is. De dokter zegt: 'Bastings was het toch?'. 'Ja' zegt mama. 'Dan kan ik u feliciteren, de uitslag is positief'. 'OK bedankt' zegt mama en er worden nog wat andere formele dingen besproken. Mama gooit de hoorn erop en juicht 'JA WE ZIJN WEER ZWANGER!'.

Papa komt uit de keuken gerent en neemt mama in de armen. 'Proficiat mama' zegt ie. En mama antwoord: 'jij ook proficiat papa'. Jamilya wordt ook helemaal enthousiast daar het gejuich van papa en mama. En ze draait vrolijk rond en knuffelt papa en mama ook. Groepshug!!!!

Papa probeert opa Pie en oma Mie nog eens te bellen en uiteindelijk krijgt hij ze aan de lijn. Hij vertelt het leuke nieuws, door te zeggen dat Jamilya een geheimpje heeft. Oma raadt al snel wat het is en aan de andere kant van de lijn horen we gejuich. Beide zijn superblij en feliciteren papa, mama en de grote zus.

Groetjes 'ut neue hummelke'

Zwangerschapstest

Week 4 en 6 dagen

 Mama en papa zijn een dikke maand geleden gestopt met de pil, omdat ze graag een zusje of broertje voor Jamilya willen. Zij verwachten dat het wel even zou duren voordat ze zwanger zouden zijn. Want bij Jamilya heeft het ook zo'n 7 maanden geduurdt.

Alleen had ik daar niet zoveel zin in, waarom zo lang wachten als het ook meteen bij de eerste poging al prijs kan zijn?!

Mama is vandaag nog net geen week overtijd, maar ze voelt dat haar lichaam aan het veranderen is. Ze laat zich leiden door haar gevoel en zoekt een zwangerschapstest in de medicijnla. Alleen staat hierop dat deze maar houdbaar is tot 2009. Maar ochja ze waagt het er toch op. En ja, deze test is meteen positief. Mama juicht, maar is toch een beetje huiverig, aangezien de test niet meer 100% betrouwbaar is door de houdbaarheidsdatum.

Ze sms't papa dat ie positief en dat ze een afspraak heeft gemaakt bij de huisarts als hij terug is van het werk. Dus gaan ze met hun drietjes naar de huisarts, waar bij mama bloed wordt geprikt. Jamilya vindt het maar raar wat die dokter allemaal aan het doen is bij mama. Morgen kunnen ze voor de uitslag bellen als papa en mama klaar zijn met werken.

Ze besluiten om nog even bij oma Trudy en opa Willy langs te gaan, want mama weet bijna zeker dat ze zwanger is. Die bloedtest is meer een formele bevestiging. Wanneer ze binnenkomen, zijn ze een beetje verbaast. 'Enne?' zegt opa: 'ik zag jullie langsrijden'. Ja zegt mama en stroopt haar mouw op en laat het pleistertje zien. 'nee' zegt oma: 'zijn jullie bloed gaan prikken? Is het echt waar?' Opa kijkt verbaast en snapt het allemaal niet meer. Oma: ' Zijn jullie weer zwanger?'. 'JA!' zegt mama. Opa en oma springen op en feliciteren papa, mama en Jamilya.

Papa probeert nog met opa Pie en oma Mie te bellen. Zij zijn op vakantie in Cuba. Maar hij krijgt ze niet te pakken. Dus probeert hij het morgen nog eens.

Groetjes 'ut neue hummelke'

Dagboek van een baby deel 2

Week 0

Dit is het dagboek van een tweede baby.

9 maanden in de buik, dan zeg ik hallo tegen de wereld en dan verder?.....

Dit dagboek beschrijft de ontwikkelingen en ervaringen tijdens de zwangerschap. Hoe beleeft mijn papa en mama de zwangerschap en wat gebeurt er allemaal met mama? Hoe vindt mijn grote zus Jamilya het dat er een nieuwe spruit op komst is? Wat vreet ik allemaal uit in mama's buik en hoe gaat papa daarmee om? Hoe verloopt mijn geboorte en hoe groei ik op? Ben ik klaar voor de grote wereld?

Er breekt een enorm spannende tijd voor ons aan. En niet alleen voor mij, papa en mama en grote zus Jamilya, maar ook voor de oma's, opa's, ooms, tante en neefje Sem.

Wil je weten hoe het mij, mijn ouders en mijn grote zus vergaat, gedurende deze fantastische beleving? Lees dan vooral verder......