Huize Hegger

Afhankelijkheid - vervolg

N.a.v. mijn vorige stukje vroegen een aantal hoe het verder is gegaan. Inmiddels zit ik in een heel ander traject. Het verhaal zoals in vorige post omschreven, bleek tijdens mijn bezoek aan de diabetesverpleegkundige achterhaald. Het traject om een definitieve sensor te krijgen is heel anders geworden, doordat niet de verzekering maar de ziekenhuizen de uitgifte van de meters regelt. Daar zijn de ziekenhuizen niet blij mee, want zij moeten nu beoordelen of een patiënt wel/ geen recht heeft op zo'n ding. Daarnaast is het bij 'mijn' ziekenhuis (Sint Fransiscus Gasthuis) zo, dat ze maar drie sensoren hebben voor een heleboel patiënten. Met als gevolg dat zelfs niet alle zwangeren sensoren krijgen. Mijn geveinsde zwangerschapswens bleek dus verre van een goede indicatie om een sensor aan mij te verstrekken.

Andere manieren onderzoeken dan maar. Zo'n andere manier is het particulier aanschaffen van een continue glucose meter. Aanschafkosten van het apparaat: 800 euro. 3 maanden de benodigde sensoren erbij: 550 euro. Slik... dat bedrag hebben we in Huize Hegger niet zo 1-2-3 over...

Vervolgens gekeken wat de mogelijkheden bij een ander ziekenhuis zijn, het Erasmus MC. Ik had zo'n flauw vermoeden dat zo'n vooraanstaand ziekenhuis wellicht meer mogelijkheden heeft voor uitgifte van de meters, en inderdaad. Een nogal lang verhaal kortmakend komt het er waarschijnlijk op neer dat ik bij het EMC vanaf juli in een traject kom waar ik wél een sensor kan krijgen. Definitief uitsluitsel heb ik nog niet, maar hoop ik deze week te krijgen. Het bijkomende 'gedoe' van overgang naar een ander ziekenhuis neem ik voor lief.

Momenteel loop ik nog rond met een sensor van mijn oude ziekenhuis die ze me 'uit coulance' hebben meegegeven. Vrijdag loopt 'ie af en mag ik weer ouderwets met de vingerprikjes gaan meten. Met als gevolg: zie vorig verhaal.

Wordt vervolgd met hopelijk een happy end.

Afhankelijkheid

Al eerder schreef ik over mijn chronische ziekte, Diabetes Mellitus type I en de (on) handigheid dat je er niets van ziet aan de buitenkant. Kort samengevat: een ziekte waar voor mij prima mee te leven is, maar die je altijd meedraagt, je kunt 't nooit eens 'uitzetten' of thuislaten. Best irritant. Regelmatig verschijnen nieuwsberichten over vermeende mogelijkheden om de ziekte te behandelen of genezen. Dat gaat dan meestal over type II, wat ook best irritant is, want dat is werkelijk een heel andere vorm van Diabetes dan ik heb. 

Type I is nog niet te genezen, over de details zal ik niet uitwijden. Maar weet je wat het frustrerende is? Er is al lang een behandeling die werkt. Het heet de continue glucose meter. Wellicht heb je me wel eens met een apparaatje in de weer gezien. Als het met een slangetje aan mijn lijf zit, heb je mijn pomp gezien. Als je een apparaatje in een zwart etuitje zag, heb je mijn meter gezien. Simsalabim, als je die twee combineert heb je de continue glucose meter. Wat doet die precies? Zoals je al kan raden uit de naam, meet dit apparaatje continue (om de minuut) de glucosewaarde in mijn bloed.

Heel praktisch, als je bedenkt dat mijn bloedsuiker van tja, pak 'm beet, 2 tot zo'n 30 varieert. Even ter vergelijking, bij een gezond persoon ligt deze waarde op ongeveer 4-7. Af en toe voel ik me net zo'n achtbaan, kun je je er iets bij voorstellen?!

Maar er is dus dat apparaatje, de continue glucose meter. Een oplossing, dat zeker. Maar het lullige is dat de verzekeringen dat ding niet vergoeden. Hij is namelijk reteduur. 200 euro per maand praat ik over. En bovendien, zeggen de mannen in pak van de zorgverzekeraar (die ZEKER WETEN zelf geen diabetes hebben): "als je continue weet wat je bloedsuiker is, word je gek". WAT?! Weet je waar je gek van wordt? Continue NIET weten wat je bloedsuiker is!!!!! Het ene moment 7 meten (hulde) en nog geen kwartier daarna je helemaal wouws voelen omdat ik een hypo (= laag bloedsuiker) heb. DAAR WORD JE PAS GEK VAN!!!!!!! Ik schrijf even mijn frustratie eruit, jullie begrijpen het wel ;-)

Tijdens mijn zwangerschap (bijna vier jaar geleden) heb ik van alles geprobeerd om het apparaatje vergoed te krijgen. Ik kreeg nul op mijn rekest en gezien alle emoties die daarbij kwamen kijken en de hormonen, leek het me niet verstandig om nog meer energie te steken in iets wat waarschijnlijk in een teleurstelling zou eindigen. Met als gevolg, zie verhaal vorige keer (9 maanden héél veel gedoe). En onbegrip, want wat is nu meer indicatie voor het vergoeden van zo'n ding, waarmee de waarden in 1 klap stabieler worden, dan een klein kindje in je buik? Onbegrijpelijk!

Eind 2010 is er een overeenkomst gesloten met zorgverzekeraars en Diabetes Vereniging waarin is afgesproken dat er vier soorten patiëntgroepen in aanmerking komen voor vergoeding. Een daarvan is zwangeren. Mooi dus.

De groep "werkende-moeders-die-nog-steeds-dagelijks-tobben-met-het-stabiel-krijgen-van-hun -glucosewaarden-en-daar-heel-goed-hun-best-voor-doen" komt niet in de overeenkomst voor. En dus wordt het apparaatje niet vergoed. Jammer, want het zou een hoop frustratie, onzekerheid en vooral complicaties op lange termijn voorkomen.

Dus werd mij gevraagd, toen ik weer eens braaf met mijn boekje vol hoge en lage waarden kwam aanzetten in het ziekenhuis, of ik zo'n apparaatje (sensor) voor zes dagen wilde, om te kijken wat er nu precies gebeurt met die waarden. JA! Dat wil ik wel. En zo geschiedde, afgelopen woensdag kreeg ik die sensor.

Sinds die dag heb ik het gevoel dat ik een ander leven heb. Moeilijk uit te leggen als je de ziekte zelf niet hebt, het komt er op neer dat je weer weet wat er gebeurt 'binnenin'. Het geeft me zekerheid en stabiliteit en daarmee vrijheid. Een gevoel dat ik sinds mijn zeventiende, toen ik de ziekte kreeg, niet meer heb gevoeld.

Als een dolle ben ik me gaan verdiepen in de voorwaarden voor vergoeding. Wat blijkt? Het moet echt heel slecht met je gaan, wil je voor vergoeding in aanmerking komen. Maar ja, jammer. Ik functioneer, gek genoeg, zou ik bijna zeggen, nog best ok. Geen gekke complicaties, geen coma, geen ziekenhuisopnames.

Maar wel behoefte aan wéten wat er gebeurt. Dinsdag ga ik terug naar het ziekenhuis en overleg ik wat de mogelijkheden zijn voor vergoeding. Om teleurstelling te voorkomen, heb ik 1 troef achter de hand. 1 van de groep mensen waaraan de vergoeding wél wordt toegekend, is namelijk zwangere vrouwen óf vrouwen die zwanger willen worden. Nu ligt dat laatste niet in de planning, maar ach, wie checkt dat?!

Het gevoel van afhankelijkheid, van de welwillendheid van ziekenhuis en zorgverzekeraars, is voor mij echt vreselijk moeilijk. Het is een mooie oefening in geduldig blijven, maar oef, het valt me zwaar. De oplossing ligt voor de hand, wat zeg ik, ís er gewoon en dan nog gaan anderen beslissen of ik er 1 'verdien' of 'recht op heb'.

Wordt vervolgd.

Lente!

Heerlijk genoten vandaag met de familie Hegger bij de Pyramide van Austerlitz!

Retraite

Afgelopen week namen Sander en ik deel aan een retraite. Het was voor ons weer een verrijkende en inspirerende ervaring om samen met gelijkgestemden stil te zijn, te delen in beoefening en mee te doen aan de ceremonies en rituelen.

Conclusie is dat we onze beoefening weer meer aanwezig willen laten zijn in ons leven. Ik ga deelnemen aan de Sangha van Hulpverleners en we gaan samen kijken bij een Sangha in Gouda. Het samen met anderen beoefenen ervaren we als heel waardevol.

Als je het leuk vindt, kun je meer lezen over de retraite op:
http://www.centrumboswijk.nl/?page_id=33

Over onze beoefening op:
http://www.aandacht.net/

In 2007 namen we voor het eerst deel aan een retraite bij Thich Nhat Hanh in Plum Village. Even een mooi kiekje opgeduikeld van die retraite:

Drie jaar!

Metta werd afgelopen vrijdag drie jaar! De avond voor haar verjaardag werd ze ziek en op haar verjaardag zelf (vrijdag) was ze de hele dag niet fit. Dat is wel te zien aan de foto's... Gelukkig was ze zaterdag weer wat opgeknapt en kon ze genieten van alle aandacht.

Sneeuw- en ijspret

De afgelopen week hadden wij een prive sneeuw- annex ijsbaan voor de deur. Echt luxe en zoooooo leuk! Momenteel kijken we alweer uit op een met regen gevulde vaart... De dooi is medogenloos. Om terug te denken aan die fijne dagen op het ijs, hierbij wat kiekjes.

Voor 't eerst op schaatsen
   

Sneeuwballenpret
  

Lukt niet

Mijn streven is om minimaal eens per week een stukje te plaatsen op ons blog. De laatste maand haal ik dat niet en dat vind ik erg jammer! Vind het altijd leuk om in tekst of beeld wat te delen. Het goede nieuws is dat ik het druk heb met mijn eigen bedrijf. Vorige, deze en volgende maand geef ik 3 uitwisselingsavonden voor moeders over de onderwerpen hechting, loslaten, opvoeden en balans. Daarnaast ben ik met mijn vriendin Mirjam bezig met het ontwikkelen van Mindfulnessavonden dit voorjaar. Zij voor ondernemers, ik voor moeders. En dan heb ik natuurlijk ook nog mijn werk op de scholen. Scholen inderdaad, want ik heb er een opdracht op een school bijgekregen! Echt heel fijn, een leuke school met aardige mensen. Het werk op de scholen vind ik echt fantastisch! Hopelijk lukt het binnenkort eens wat te schrijven over wat ik allemaal tegenkom in mijn werk en wat ik kan betekenen voor de leerlingen en hun ouders.

Nu is het weekend en Juul is op bezoek uit Noorwegen. We gaan zo lekker ontbijten in de stad. Heerlijk weer hier in Rotterdam, dus we gaan lekker op de fiets. Fijn weekend iedereen!

Afrika!

YES!

Na lang wikken en wegen, aanpassen, schrappen en polijsten is het dan nu zover: mijn sites zijn af!

Je leest het goed: siteS, want ik heb besloten mijn bedrijfsactiviteiten in tweeën te splitsen:
- mirjamhegger.nl: voor particulieren (coaching en training)
- deschoolcoach.nl: voor scholen (het werk dat ik als schoolmaatschappelijk werker doe)

De activiteiten liggen zodanig uiteen, dat ik tot dit besluit ben gekomen. Ik heb niet voor niets een marketingachtergrond, nietwaar ;-)

Ben ontzettend blij met de sites!!! Ze waren er nooit gekomen zonder de tomeloze inzet van in ieder geval de volgende mensen, special thanks to:

Website: Lars boom boombuzztic.nl
Huisstijl: Yvonne Gebbe tantebeun.nl
Fotografie: David Rozemeyer davidrozemeyer.nl

En natuurlijk mijn grote liefde, steun en toeverlaat, tevens tegenwoordig Wordpress-expert SANDER ("voor al uw web-oplossingen" ;-)

Penny meisjes

Laatst kwam ons buurmeisje Celeste een weekend logeren. Zij is een echte paardengek en daarom vroegen we Ilse en Marnix of we mochten langskomen bij de stal van hun paard Pebbles. De meisjes waren door het dolle heen en zaten ook samen op het paard, zie hier: 

Ik heb iets dat jij niet hebt

De afgelopen maanden is nogal een zoektocht. En dan heb ik het dit keer niet over mijn ondernemerschap, maar over mijn bloedsuikerwaarden die van hoog naar laag schommelen. Ik schrijf  niet vaak (lees: nooit) over 'mijn' diabetes. Aangezien ik merk dat ik het lekker vind om van me af te schrijven en dit blog zich daar uitstekend voor leent, heb ik besloten jullie eens deelgenoot te maken van mijn zoektocht.

Diabetes type I is een aandoening die niet zichtbaar is. Althans, ik krijg geen bulten, kromme vingers of uitgesproken haargroei. Diabetes zit binnenin, er muit een orgaan. De zogenaamde alvleesklier. Voor degenen die inmiddels bijna afhaken, wees niet bang, in dit stukje zal ik niet uitgebreid verhalen over mijn falende organen. Het ging zoals ik al zei over mijn zoektocht van de afgelopen maanden.

Hoe is het begonnen, deze zoektocht? Met het besluit om na mijn studie eindelijk weer eens wat aan mijn conditie te doen. En dus sport ik sinds drie maanden minimaal twee keer in de week. Sporten is gezond! Toch?

Vast wel, maar sporten met diabetes is vooral Lastig (met een hoofdletter L). Bewegen (sporten dus) heeft effect op de bloedsuikerwaardes. En dus gingen ze de afgelopen tijd van boven naar beneden. Blijf dan nog maar eens gemotiveerd als je naar de zoveelste sky high bloedsuiker op je metertje staart of voor de minimaal derde keer midden in de nacht zwetend wakker wordt van een mega-hypo (= te laag bloedsuiker). Om vervolgens de koelkast te plunderen en 's ochtends met een enorme kater wakker te worden (want tijdens hypo is het woord 'matig' onbereikbaar).

Het lijkt wel boulumia!

Inmiddels heb ik mijn 'mind' op 'niet opgeven' gezet en dat doet me weer terugdenken aan mijn zwangerschap. Tijdens mijn zwangerschap liep ik tegen precies dezelfde troubles op als bovenstaand. Negen maanden lang zoeken, frustratie omdat het niet lukt, minimaal 2x per nacht meten (jaaaa denk daar maar eens over na!) en GEEN gerafineerde suikers (graag ook even stilstaan bij het feit dat ik óók zwanger was tijdens de feestdagen, dank).

Nu ben ik NIET zwanger maar wil ik WEL echt werken aan mijn conditie. Dat proces verloopt overigens voorspoedig. Ik ben niet meer buiten adem als ik de trap oploop en draai mijn hand niet meer om voor een flinke wandeling of fietstocht. Kortom: ik heb véél meer energie dan voorheen. Althans, als ik niet even een "off-day" heb. Zoals vorige week zondag en maandag. Totaal geen energie meer. Zondag om acht uur naar bed gegaan, volgende dag nog totaal brak. Maandagmiddag weer naar bed en ruim twee uur geslapen. De wisselende bloedsuikers braken me fysiek op.

Mentaal niet, ik geef echt niet op en zet door met mijn sportactiviteiten. Niet alleen voor mijn conditie, maar gewoon, omdat ik het leuk vind. Lekker aquafitten tussen de pensionado's in 't zwembad op maandag. En op woensdag aan de toestellen hangen op de sportschool. My new way of life haha!

Niet echt om te lachen zijn dus die wisselende bloedsuikerwaardes. Want daaraan werken, betekent ook op gezette tijden eten én meten. Lekker om zes uur aan tafel (op zich ook best handig hoor, met een kind in huis). Niet te lang uitslapen. En ja hoor, de wekker staat hier weer om twee uur... 'S NACHTS DUS HE?!?!?!

Pfffffffffffffffff...........................Ik heb er soms wel eens genoeg van.

Eigen huis

Metta had al een 'huisje', maar nu, met de doeken die oma Maria maakte, is het een écht huis! De meisjes (Metta en buurmeisje Celeste) spelen al de hele dag in en om 'het huis'. Ze slapen erin, drinken thee, gaan naar tennisles (hoezo nabootsing?! haha!) Genieten! Oma Maria BEDANKT!

UK

Alweer even geleden waren Sander en ik een paar dagen in de UK. Eerst Nan, Frans, Anna en Esmee opgezocht in Reading waar we heeeeeeerlijk sushi aten in de 'sushitrein':

Daarna weekend naar Londen waar mijn nichtje Jolanda samen met haar vriend Wim woont. Zij had lekker gekookt en ook mijn andere nichtje Fleur uitgenodigd die momenteel studeert in Londen:

Op zondag bezochten we Greenwhich en bovenop de berg namen we deze foto:

Voor mezelf

In april dit jaar ben ik voor 'mezelf' begonnen. Van Sander mag ik niet meer zeggen dat ik een eigen bedrijfJE heb, nee ik ben ondernemer van mijn eigen bedrijf.

Er zitten voor- en nadelen aan deze constructie. Het voordeel is dat ik dus nu voor mezelf werk. En, je raadt het al, net als er achter elke slechte eigenschap een goede verstopt zit, komt bij dit voordeel ook meteen een nadeel om de hoek. Aangezien Mirjam Hegger (zo heet mijn onderneming) nou niet echt een merknaam is die net als Coca Cola meteen een lichtje doet branden bij mensen, moet ik mezelf bekend maken bij mijn 'klanten'. En dus moest er een heuse huisstijl komen voor de visitekaartjes en website. Inmiddels is het huisstijl-ei definitief gelegd en ben ik ontzettend blij met hetgeen Tante Beun (tantebeun.nl) in elkaar geknutseld heeft voor mij. Maar nu het volgende ei.

De website.

OMG wat een VEHIKEL is dat... Al dagen, wat zeg ik, weken, wat zeg ik MAANDEN klaag ik steen en been over mijn website.

Want op mijn website moet teksten komen te staan. En aangezien ik de dienst 'coaching' verkoop, en ik dus mezelf als dienst verkoop, gaan die teksten voornamelijk over Me Myself And I.

En voor degenen die mij een beetje kennen, heb ik niet echt voorkeur voor spreken over mijzelf. Laat staan uitgebreid uit de doeken doen wie ik ben, wat ik doe en hoe ik dat doe.

Dus klaag ik al dagen, weken, maanden dat het me niet gaat lukken. Om vervolgens als een geslagen hond weer achter mijn laptopje te kruipen om weeeeer die marteling van de teksten te doorstaan.

Vorige week was degene die mijn website bouwt heel helder: volgende week gaan we de website live zetten (voor de digibeten onder mijn lezers, dit betekent dat de website gezien kan worden door De Hele Wereld).

Lichte paniek.

En dus zit ik hier weer als een bezetene te tikken op . Gisteren besloot ik namelijk om het maar weer eens HELEMAAL om te gooien. Toen ik dat aan Sander vertelde, keek hij me aan met een blik vol medelijden en spot tegelijk. "Dat meen je toch niet?!"

Nee, dat meen ik niet. Vandaag toch maar weer een en ander teruggezet.

Deze week gaat 'ie live dus. Schijnt. Houd 'm in de gaten: mirjamhegger.nl

*grote zucht*

Heaven arrived SUSHI!!!

Sint Michaëlsfeest

Eén van de dingen die ik er zo leuk vind dat Metta naar een antroposofisch kinderdagverblijf gaat, is dat er vele waardevolle feesten worden gevierd. Vandaag is het St. Michaëlsfeest. Tijd om me er eens in te verdiepen! En te kijken wat de Vrije Scholen met het feest doen.

Bottum line van het Michaëlsfeest is dat het gaat over het verleggen van je eigen grenzen en stevig in je eigen kracht staan.

Michaël is een van de aartsengelen. Hij bestrijdt de kwade krachten en is overwinnaar van de draak en de slang. Het Michaëlsfeest staat symbool voor de mens die met bewustzijn wakker is om het kwaad in de wereld te doorzien en met moed te bevechten. Omdat het Michaëlfeest wordt gevierd in de overgang van de zomer naar de herfst, staat het ook in het teken van de oogst. Om de kinderen hierin te betrekken, wordt bijvoorbeeld een appelboomgaard bezocht en mogen de kinderen helpen met de oogst. Daarna wordt er bijvoorbeeld appelmoes van gemaakt, om de kinderen in het hele proces te betrekken (en uiteraard leren ze er ook nog van). De hogere klassen doen bijvoorbeeld spelletjes waarbij moed nodig is, zoals hoog klimmen, je krachten meten met de tegenstander, of iets in het donker. Aan het einde van de dag is vaak een symbolische activiteit waarbij de leerlingen gezamenlijk een draak verslaan.

Brengt mij bij de vraag: waar kan ik moed gebruiken, ofwel: welke draak heb ik te verslaan? En jij?!

Bye bye

Kant en klaar - NOT

We wilden opbergkasten in huis. Ons oog viel op de kasten van Kewlox. De kasten zagen er lekker solide uit en de uitvoering in MDF vonden we simpelweg lekker basic. Daarom bestelden we via internet 3 meter Kewlox kasten. Wel met diverse kleuraccenten als afwisseling voor het 'kale' MDF.

Toen ze arriveerden, moesten we eeeeven slikken. Dit zag er wel heel anders uit dan die fancy kant-en-klare kasten op de internetsite van Kewlox; het bleken pakketten die we zelf nog in elkaar moesten zetten... oeps, misschien de volgende keer handig om iets beter te lezen, zodat we onze verwachtingen van te voren kunnen bijstellen ;-)

Omdat er bij het installeren van de kasten geen schroefje te pas komt, vergde het enige bestudering en natuurlijk uitvoering voordat ze in elkaar zaten. Maar... het resultaat mag er zijn! Superveel opbergruimte én een nieuwe slaapplek voor Metta (over dat laatste zijn we nog in onderhandeling met onze peuter ;-)

De pakketten zoals ze arriveerden
 

In elkaar zetten was nog geen sinicure...

Nieuwe slaapplaats

Eindresultaat! Blij!
 

Liefhebberij

Geduld

Dat geduld best wel eens een handig uitgangspunt kan zijn in de opvoeding werd weer eens duidelijk met een opgroei 'issue' waar we mee te maken kregen met Metta.

Zoals eerder over geschreven op dit blog is Metta 'zindelijk'. Tja wat is zindelijk, want ze draagt nog een luier tijdens de slaapjes. Ik bedoel met zindelijk dat ze goed kan aangeven wat haar behoefte is en dit op de wc doet.

Vanaf juli ging het als een speer: Metta plaste en poepte op de wc. Excellent! Blij dat we waren. Veel minder vaak luieremmers naar zolder sjouwen en ook de luiertas kon thuisblijven.

Wanneer het moment aanbrak dat dit proces 'stagneerde' weet ik niet meer, hoe dan ook 'wilde' Metta vanaf een gegeven moment niet meer poepen op de wc. Zoals je ziet, schrijf ik 'wilde' tussen aanhalingstekens, want ik interpreteer het meer als 'kunnen'.

De radartjes gingen bovenin ons hoofd draaien en we probeerden antwoord te vinden op de vraag hoe we (haha, wij dus) ervoor konden zorgen dat Metta toch weer op wc zou gaan poepen. Want allerlei doemscenario's kwamen in ons hoofd dat we nog jaaaaaren poepbroeken moesten gaan verschonen enzo. Ik zag me al stickers plakken  bij elke keer dat ze op de pot gepoept had........ (ben namelijk niet echt voorstander van de stickers en nu zou ik het systeem met mijn eigen kind wel inzetten? #fail! -> overigens blijken een boel van dit soort voornemens allang gesneuveld dus van mijn moederschapsego is inmiddels weinig over ;-)

Na een geruststellend gesprek met een ervaringsdeskundige toch maar besloten ons ongeduld te stillen met uitlatingen naar elkaar (als ze naar bed was) over poepgedrag (dus vooral niet waar ze bij was!) en het arme kind een beetje tijd te geven (ze is tenslotte pas, uhm ál twee en een half...)

En jawel hoor deze week kwamen de eerste tekenen van een omslag. Als ze moest poepen, kwam het voor dat ze zei: "luier om". En dat deden we dan zonder commentaar. Om vervolgens een volle poepbroek te kunnen verschonen, ook dit deden we zonder commentaar.

Deze week zei ze weer "luier om". Maar daarna bleef ze een beetje mopperen en rond ons draaien. Vervolgens moest en zou ze de luier weer uitdoen en naar de wc gaan. Waar ze een bescheiden poepie achterliet! Ons enthousiasme was niet te stuiten, maar we staken het tóch onder stoelen of banken, met als reden dat we niets wilden forceren. Alles op z'n (haar) tijd!

Vandaag was het weer raak. Eerst "luier om", daarna mopperen en draaien. Vervolgens "luier uit" en op de wc een forse boodschap.

YES! Hopelijk is het kwartje nu gevallen. En anders moeten papa en mama tóch maar weer eens aan de slag met het thema 'geduld'.... of zal ik zeggen ONgeduld???!!!