Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
De Kinderwens

Moeder Natuur is een bitch

Posted on 6/5/2014 at 08:26

Al 4 maanden niet ongesteld. Geen ovulatie en dus geen kans om zwanger te worden. Na twee inwendige echo's concludeert de gyneacoloog dat de eitjes in mijn eierstokken amper groeien en ik krijg een OI (Ovulatie Inductie) behandeling. Eerst een kuur van 10 dagen met Primolut om een menstuatie op te wekken, en dan vanaf de derde dag van de menstuatie 5 dagen lang Clomid. Clomid moet ervoor zorgen dat de eitjes gaan groeien zodat ik een eiersprong krijg.

Vanaf het moment dat ik met Primolut begin voel in me best beroerd. Moe, emotioneel, depri en vooral erge maagpijn. Ik eet amper iets omdat ik daar vreselijke pijn in mijn maag van krijg. Maar, ik houd me voor dat het voor een goed doel is. Gelukkig heb ik van de Clomid niet zoveel last, behalve dat ik mij nog meer down voel. Dan op de 12de dag van mijn cyclus is het tijd voor een echo in het ziekenhuis. Ik hoop echt dat het geholpen heeft en dat er een ovulatie aan zit te komen. Helaas vertelt de echoscopiste dat de eitjes nog niet groot genoeg zijn om te gaan springen. We maken een afspraak voor over 5 dagen, maar helaas is het er niet veel beter op geworden. Nu hebben we een afspraak gemaakt voor over 3 dagen, maar ik heb er al geen goed gevoel over. Ik ga er al van uit dat ik volgende week weer met die ellendige kuur mag gaan beginnen.

Mijn frustratie begint steeds meer te groeien en ik merk dat ik de hoop soms ook al een beetje begin op te geven. Natuurlijk weet ik dat er zoveel mogelijk is op het gebied van zwanger worden, maar het is moeiljk erin te geloven als je al zoveel teleurstellingen hebt moeten verwerken. De relatie tussen D. en mij is ook veranderd. Toen we net waren begonnen was het allemaal zo romantisch en speciaal. Nu is sex hebben vaak een geplande verplichting, wat niet echt bevordelijk is voor je relatie. Zwanger willen worden bestaat nu uit ziekenhuisbezoeken en geplande sex-momenten.

Je weet dat als je zwanger wil worden dat je daar niet te krampachtig mee bezig moet willen zijn. Want als je dat doet dan lukt het niet. Nou het stadium van er relaxt mee omgaan en "we zien wel wanneer het raak is", is voorbij. Sinds mijn twee miskramen ben ik zo dichtbij het geluk geweest, dat ik nu niets liever wil dan weer zwanger zijn. En dat het dit keer allemaal goed gaat en we een gelukkig gezinnetje kunnen zijn. Ik ben bijna 29, en het vervelende daarvan is, is dat ik overal om me heen zwangere vrouwen en baby's zie. Als ik hoor dat er iemand zwanger is dan ben ik vreselijk jaloers. Het ergste is als ik hoor dat iemand per ongeluk zwanger is geraakt. Daar kan ik echt misselijk van worden. Dan weet je dat het echt oneerlijk is verdeeld in de wereld. Eigenlijk kan Moeder Natuur soms best wel een bitch zijn.

Schrijf het van je af - Begin van een blog

Posted on 23/4/2014 at 15:55

Soms is het moeilijk om met dingen om te gaan. "Anders ga je toch naar de huisarts om met iemand te praten?" Een lief advies van mijn man D., die al tijden met mijn stemmingswisselingen heeft te kampen. Maar om nou in theraphie te gaan, dat gaat dan toch echt een stap te ver. Ik ben toch niet gek ofzo.

In maart 2013 begon het 'sprookje'. "Zullen we met de pil stoppen?" Met een dansje in de woonkamer vierden we die belangrijke beslissing in ons leven: we willen zwanger worden. Een gezin starten. Tot onze verbazing was het in één keer raak! Zwanger! Wat een bijzonder gevoel is dat. Ik voelde me zo verbonden met D., en trots dat wij samen dit leuke avontuur aan zullen gaan. Maar helaas kwam aan deze vreugde een einde en kreeg ik in mijn 7e week bloedingen. Na een bezoek aan het echobureau was echt duidelijk dat ik een spontane miskraam heb gehad. BAM! Als een klap in je gezicht en een stomp in je maag. De ene dag ben je super blij, en op de andere ben je ontroostbaar.

Na een week of twee heb ik een knop omgezet. We moeten verder. We gaan het opnieuw proberen. Geen haast, we zien wel wanneer het weer lukt. In oktober was het weer raak. Natuurlijk was ik heel erg blij, maar toch kon ik dat niet 100% zijn. Stel dat het weer mis is? Ik had bedacht dat hoe meer ik me nu op deze zwangerschap en een kindje verheug, de meer het pijn zal doen als het weer mis gaat. Alles verliep prima, tot we weer in die wachtkamer zaten bij het echobureau. Ik hoorde mensen in de kamer lachen, en ik hoorde zelfs het hartje kloppen. Ik voelde me steeds zenuwachtiger worden en hield het bijna niet meer. Een hoog zwangere vrouw en haar partner lopen de kamer uit en stralen van geluk. Dan is het onze beurt. De echoscpoiste begint met het apparaat op mijn buik te bewegen en roept haar collega erbij. Paniek. Dit is mis. "Het spijt me, maar er is geen hartactiviteit". BOEM! Ik barst gelijk in tranen uit. Dit kan niet waar zijn! Hoe kan het nou toch weer mis zijn? Ik ben ontroostbaar en huilend verlaat ik de kamer en sta ik in tranen buiten op de stoep. Ongeloof.

Het is nu april, en het is ongeveer 5 maanden geleden dat ik de laatste miskraam heb gehad. We zijn nu meer dan een jaar verder en ik ben nog steeds niet zwanger. Het lukt me niet om net als na de eerste miskraam mijzelf uit die negatieve sleur te trekken. Nu was de tweede miskraam helaas geen spontane, maar zoals dat heet een missed abortion, waardoor er een curratage moest plaatsvinden. Ik zal daarover niet in detail gaan, want het was echt vreselijk. Dat maakte de hele ervaring wel nog even een stuk heftiger. Ik heb wel geprobeerd de knop voor mijzelf weer om te zetten en positiever te gaan denken. Om deze deur te sluiten en weer aan een nieuwe poging te beginnen. Maar zo simpel ligt het helaas niet, want op een gegeven moment zijn mijn menstuaties gestopt. Wat dus betekend dat ik geen eiersprong heb gehad en niet zwanger kan worden. Dat kon er naturlijk ook nog wel bij. Dat maakt het alleen wel verdomde lastig om verder te willen gaan.

Inmiddels ben ik door de huisarts naar de gyneacoloog vewezen en gaan we dit probleem oplossen. Ik zal er in een volgende blog meer over vertellen. Ik hoop dat door het opschrijven van mijn ervaringen en gevoelens in deze blog ik deze een plekje kan geven. Misschien is dit wel mijn therapie?


Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer