De Portier
Woord vd Week
Eén van mijn favoriete blogs is het Woord van de Week. Deze site, waarachter de charmante taalkundige Jack Hoeksema schuilgaat, pikt wekelijks een nieuw woord uit de verschillende media. Hij traceert vervolgens de herkomst, gaat in op de betekenis ervan en de context waarin het woord gebruikt kan worden.Jammergenoeg neemt Jack de ‘week’ in Woord van de Week niet zo nauw. Of, zoals hij zelf schreef, “Ook het Woord van de Week kent soms een komkommertijd.” Daarom zal ik, bij tijd en wijle, een bijdrage leveren aan deze prachtige rubriek, waarin woorden als ‘duikbootkatholieken en ‘sintelbaanhoeren’ werden geanalyseerd.
Het woord dat ik graag aan deze indrukwekkende lijst wil toevoegen, is het
Fenno Werkman-motiefje.
Zoals de oplettende lezer vast wil opmerken, dit zijn inderdaad twee woorden. Maar dat mag van Jack, hij bespreekt immers ook de ‘Cajun Papercut’ en de ‘Bavaria Babes’. Een crash course door de etymologie van het woord. Wie is bijvoorbeeld die Fenno Werkman?
Fenno is een grote naam binnen zijn vakgebied, en wel het verzamelen van videomateriaal van popconcerten. In zijn huis, en een loods die naast het huis ligt, heeft hij zo’n 300.000 videobanden, waarop ca. anderhalf miljoen concerten staan. Dat is echt waar.
Zo iemand wekt bewondering in de muziekwereld. Fenno kijkt niet raar op als David Bowie op de stoep staat voor beeldmateriaal. Of dat Paul McCartney hem zondagmiddags opbelt, of hij even een kopietje van zijn concert in Auxerre uit 1984 kan opsturen. Daar draait Fenno zijn hand niet voor om.
Bij de uitzendingen van De Nacht Van De Popmuziek, een zeer amusant programma waarin Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis allerlei muziekfragmenten aan de kijker voorschotelen, wordt Fenno in de arm genomen. Hij heeft zelfs een plek in de studio, zodat kijkers verzoekjes kunnen doen naar fragmenten uit zijn archief.
Fenno is een interessante factor in het programma. Los van het feit dat hij de helft van de tijd onder een tafel ligt om videobanden te zoeken en met zijn enthousiasme Matthijs naar de kroon steekt, draagt hij altijd bijzonder fleurige overhemden. Met bloemetjes. In zeer felle kleuren. Bijvoorbeeld zoiets:
Hiervan is het Fenno Werkman-motiefje afgeleid. Een shirt of overhemd met een dergelijk bloemetjesmotief, valt het beste te karakteriseren door te refereren naar de man die deze trend heeft gezet.
“Als je dat overhemd button-down draagt, komt je Fenno Werkman-motiefje veel beter tot zijn recht.” Een nieuw woord was geboren.
P.S. I Love You
EPISODE GUIDE SEASON 1 (20/06/2014-19/12/2014)01. Another Place, Another Time
02. Be My Guest
03. Cupid
04. Do You Wanna Dance
05. Emotional Rescue
06. Forty Days And Forty Nights
07. Girls In Their Summer Clothes
08. Hitch Hike
09. I Wish
10. Jamming
11. Kiss
12. Let’s Stick Together
13. Miss Sarajevo
14. Night Train
15. Operation Heartbreak
16. Peggy Sue Got Married
17. Quinn The Eskimo
18. Road Runner
19. Sunday Morning
20. Teenage Lobotomy
21. Under Pressure
22. Voodoo Child
23. Whole Lotta Love
24. You Ain’t Seen Nothing Yet
Cosplay
“Please, we hebben nog een meisje nodig. Een prinses, bovendien!” Ik ben nu eenmaal De Prinses, dus nee zeggen was geen optie. Mijn vriend was uitzinnig van vreugde. “Ik kom straks langs met het kostuum. Google ondertussen even wat info over je character. Dan weet je hoe je moet acteren.”Ik tikte de naam van mijn personage in en kreeg pagina’s over games waarin ze had gespeeld. Het bleek nogal een suffe prinses te zijn, die steeds weer gered moest worden. Ik twitterde nog snel even een berichtje naar mijn volgers. “Zometeen als Princess Peach naar een Cosplay event. Help me!”
Zo zag mijn vriend eruit toen hij even later arriveerde. Ik kon maar niet stoppen met lachen toen ik hem zo zag in dat kostuum. Hij zei dat het een kwestie van wennen was, en haalde vervolgens een GIGANTISCHE roze jurk uit een tas. Daar moest ik in. Echt waar.
Na heel wat gevloek volgde ik mijn vriend in mijn nieuwe outfit naar de auto. Daar trof ik zijn vrienden, die verkleed waren als een groene Mario, een olijke dino en een grote paddestoel (ik verzin dit niet). Terwijl we op weg gingen, hoopte ik maar dat de opkomst tegenviel.
Niet dus. Fokking veel mensen! En iedereen verkleed. Super bizar.
Het idee was als volgt. We liepen met zijn allen in groepjes rond op een groot grasveld aan een bosrand. Af en toe stopte je om met wat mensen te praten en elkaars kostuums te bewonderen. En natuurlijk foto’s maken.
Af en toe verdwenen er groepen samen het bos in. Ik wilde niet weten wat voor orgies daar plaatsvonden, maar mijn vrienden verzekerde me dat het slechts voor roleplaying was. Gewoon doen alsof je op quest bent en beetje vechten. Ik wist niet hoe snel ik de bar moest zoeken.
Daar raakte ik aan de praat met iemand. Hij was verkleed als een soort superheld. “Veel doen dat dit jaar. Komt door de nieuwe film.” Ik knikte zogenaamd begrijpend mee. “Wie denk jij dat in een onderling gevecht tussen Captain America en Black Widow zou zegevieren?” Ik liep snel verder.
Wat me toen pas opviel, was hoeveel meisjes er meededen. Ik had verwacht dat we op zo’n nerd-event veruit in de minderheid zou zijn, maar de meerderheid was toch echt meisje. En geen lelijke, slome nerds, maar vlotte chicks die goed wisten hoe ze hun mooie lichaam konden showen. Ongelofelijk.
Bij dit meisje was mijn vriend niet weg te slaan. Het is dat ze erg aardig was, anders had ik haar niet gefotografeerd. En ze zag er eigenlijk ook wel erg cute en sexy uit. “Ik ben Rikku, uit Final Fantasy X2. Maar je mag me ook gewoon Myrthe noemen.” We dronken samen wat en kletsten over de geinigste dingen. “Nooit gedacht dat ik zo’n gaaf iemand hier zou ontmoeten.” zei ik tegen haar. “Iedereen hier is cool. Ze zien er alleen een beetje gek uit.”
Ik moest weg, om te gaan karten. Ironisch, schijnbaar. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Was ik niet schitterend?
Wist u dat?
Gisteren kon u op televisie kijken en meedoen aan ‘De Grote Geschiedenisquiz’. Een spelshow die van de deelnemers vooral triviakennis en educated guesses vereiste. Schande!Op school werden wij doodgegooid met de ware aard van de geschiedenis. Het gaat om bronnenonderzoek, feitenkennis, historische continuïteit. In die trant, onze: ‘Alternatieve Geschiedenisquiz’:
1. De Culturele Revolutie heeft in China een spoor van…
a) hilarische musicals opgeleverd.
b) Peking naar Lhasa aangelegd.
c) vernietiging en moord achtergelaten.
2. Bij welke gelegenheid bezigde Marga Klompé, minister van begin jaren zestig tot 1971, de uitspraak ‘een bloemetje op tafel hoort erbij’?
a) haar eigen begrafenis.
b) samenstellen van de integratiedoelstellingen voor gastarbeiders.
c) staatsportret van de ministriële ploeg.
3. Welke historische uitspraak deed Jack van Gelder bij het doelpunt van Dennis Bergkamp in de kwartfinale van het WK ’98 tegen Argentinië?
a) Dennis Bergkamp! Dennis Bergkamp! Dennis Bergkamp! etc.
b) Hij zit erin! Wat een goal! Ongelofelijk! Nederland voor! 2-1! Wereldgoal!
c) Nou, het werd wel een keertje tijd.
4. Wat deed Marilyn Monroe op 29 mei 1962 in het Witte Huis?
a) Ze besprak de Cubacrisis met JFK.
b) Ze zong ‘Happy Birthday’ voor de jarige JFK.
c) Ze toonde haar borsten aan JFK.
5. Wie is de hoofdschuldige van de Tweede Wereldoorlog?
a) De Eerste Wereldoorlog.
b) Friedrich Nietzsche.
c) Sophie Chotek.
Lezer vd Maand I
Naam: Jan BoelensWoonplaats: Venlo
Geboren: 30-09-1951, Termunterzijl (Noord-Groningen)
Beroep: Ingenieur, sinds mijn vervroegd pensioen actief als bibliothecaris
Partner, kinderen: Getrouwd met Marie van der Veen (sinds 1984), twee kinderen: Klaas (22, apothekersassistent) en Iris (20, actrice aan de toneelschool)
Opleiding: Bedrijfskunde, Industriëel ontwerp aan de RUG
Hobby's/Vrije tijd: Museumbezoek, klassieke muziek luisteren, lezen, reizen met mijn caravan
Portierbezoeker sinds: Begin 2012
Aanleiding voor bezoek: Mijn dochter hield maar niet op over de geweldige stukken die ze vrijwel dagelijks las
Andere blogs: De Duikboot, maar dat vind ik meer plaatjes dan tekst. En ik ben per slot van rekening een lezer.
Krant: NRC Handelsblad, Dagblad De Limburger
Televisieprogramma: De Rijdende Rechter, Opium, Zomergasten
Radioprogramma: Kunststof, TROS Nieuwsshow, Radio 1-Journaal (geen sport!)
Boek: Vooral non-fictie. Bijvoorbeeld een goede biografie van iemand als Willem IV. Ook heb ik erg genoten van “Het einde van de standaardtaal” van Joop van der Horst.
Album: Rumours van Fleetwood Mac. Mijn vrouw en ik beluisterden het eindeloos op casettebandje tijdens onze eerste gezamenlijke vakantie.
Website: Ik ben niet zo’n surfer. Wel lees ik graag de online nieuwsberichten van The Guardian.
Wat leest u het liefst op De Portier: Stukken over kunst en cultuur.
Wat liever niet: Fanfictie.
Welke personages genieten uw voorkeur: De Journalist, De Kunstenaar en De Recensent
Welke niet zo: De Dude en De Prinses
Favoriete Portier-artikelen: Oscars Boekenclub (De Absurdist), Aroundéus (De Kunstenaar) en Varkensoorlog (De Journalist)
Als u de baas was over De Portier, dan: Deed ik iets aan die foeilelijke achtergrond
Hierover moet nog een artikel geschreven worden: Campings in Zuid-Limburg
Lelijkste Portierelle: Lindsay Lohan
Mooiste Portierelle: Marianne Thieme
Wil jij ook Lezer vd Maand worden? Reageer dan in de comments!
Seksisme
De muren van het atelier zijn behangen met posters van meisjes. Artistieke, kleurrijke foto’s waarop verschillende meisjes verschillende poses aannemen. Het wachten is op de kunstenaar zelf, die ons van wat te drinken zou voorzien. Ik kijk ondertussen mijn ogen uit naar de meisjeslichamen, een voyeuristische experience. Voor mijn gevoel.Chris Elmwood komt de kamer binnen met een dienblad vol kopjes. “Sorry dat het zo lang duurde, ik werd onderweg opgehouden.” Hij schenkt de thee in zoals een oma doet. De kunstenaar blijkt een vriendelijke, wat bedeesde jongen, die het liefst in alle rust achter een bureau zijn ideeën uitwerkt.
Zijn kunst wordt ook wel ‘seksisme’ genoemd. “Ik vind dat wel een leuke benaming. Het heeft die dubbelzinnigheid van een negatief beeld van vrouwen, tegenover seks als idee, een –isme. Mijn werken voldoen denk ik aan beide definities van het woord. En mijn toeschouwers dus ook. Als ze ervan genieten.”
Chris Elmwood, "A View To A Kill", video, 2010"
Het gaat Elmwood dan ook over het kijken naar kunst. “Ik ben niet zo geïnteresseerd in hoe je kunst maakt. Als er iets moois te zien is, is het een mooi kunstwerk. Hoe de kijker daar vervolgens over oordeelt, vind ik boeiend. De een vindt het afschrikwekkend, de ander bloedgeil.”
“Ik plaats mezelf in een lange traditie. De wandschilderingen die in Pompeii werden aangetroffen, waren pornografischer dan mijn werken. In de loop van de eeuwen hebben kunstenaars altijd de drang gevoeld om naakte vrouwen te schilderen. Wij kijken daar nu eenmaal graag naar. En kunst is om naar te kijken.”
“Die naaktheid in de kunst was niet alleen maar mooi, maar vaak ook choquerend. Dat laatste is er een beetje af tegenwoordig. We kijken niet meer op van een naaktportret. Daarom ga ik een stapje verder. Mijn werken zijn intiemer, bespelen de menselijke lust zoals dat vroeger het geval was.”
Chris Elmwood, "Hot Legs", foto, 2012"
De productiviteit van Elmwood, en medewerkers aan zijn projecten, lijkt haast geen grenzen te kennen. “De mogelijkheden zijn gewoon eindeloos. Als we een sexy lingerieshoot draaien vinden we dat kunst. Onze filmpjes zijn niet meer dan een idee dat direct wordt uitgevoerd. Opvallend genoeg werkt het wel; mensen blijven kijken.”
Elmwood wordt vaak gezien als iemand die de kunst naar de mensen op straat brengt. “Ik draai het liever om. Wij maken van populaire cultuur juist kunst. Neem nu Scarlett Johannson als Black Widow in The Avengers. Een sexy dame in een latexpakje, schitterend in beeld gebracht. Dat is kunst.”
Aan vrouwelijke modellen heeft de kunstenaar alles behalve een gebrek. “De meisjes staan in de rij om mee te doen. Ze vinden het vooral spannend. Je bent actrice, model en performancekunstenares tegelijk. En ze worden graag bekeken door de maatschappij. Warhol’s 15 minutes-of-fame komen mij hierbij bijzonder goed van pas.”
Chris Elmwood, "Pussy", video, 2011"
Elmwood & Co. hebben nog veel ideeën voor de toekomst. “Er komt een groot intermediaal project aan waarin twee meisjes, een blonde en een zwartharige, tegen elkaar zullen worden uitgespeeld. Houd ons in de gaten. En voel je geen voyeur. Belangrijkst van onze kunst, is dat je al kijkende, geniet."
Jelka
Carice van Houten, de enige Nederlandse actrice die geen introductie behoeft, heeft een zus. Of eigenlijk een zusje. Nu is dit feit op zichzelf nog niet bijster interessant. Maar nu de zussen zij aan zij opduiken in een Nederlandse film, wordt hun relatie en onderlinge verwantschap overal uitgemeten. En terecht.NRC Handelsblad had een tijd terug een mooie serie over broers en zussen. Hierin werd de onbekende broer of zus van een bekend persoon geïnterviewd. De reacties waren zeer uiteenlopend. Sommigen hadden niets dan lof over hun bekende broer/zus, anderen waren ronduit kritisch of zelfs jaloers. En dat is begrijpelijk.
In het nature/nurturedebat krijg je als zussen dezelfde bagage mee. Je zou dus in principe in staat moeten zijn tot dezelfde daden. Doorgaans is zoiets niet te meten; zussen gaan heel iets anders doen. Aangezien de zusjes van Houten echter beiden zijn gaan acteren, is een vergelijking op zijn plaats.
De carrières van de zussen en bijgaande mate van succes zijn moeilijk te vergelijken. Carice is al jaren een rising star, wiens roem nog niet tot stilstand lijkt te komen. Het is jammer dat ze af en toe iets met Reinout Oerlemans doet, anders zou ze een fantastische carrière hebben.
Jelka timmert ook best lekker aan de weg. Ze speelde (gast)rollen in diverse Nederlandse films en TV-series en won zelfs een prestigieuze ‘Musical Award’ voor haar rol in Turks Fruit. Verder is ze ook nog eens moeder naast haar acteerbezigheden. Een moderne vrouw dus: wat wil een mens nog meer?
Roem en erkenning, zo blijkt. Twee zussen in één film, dat kan niet goed gaan. Tijdens het filmen was er nog niks aan de hand, het was zelfs ‘kei gezellig’. Wanneer barstte de bom dan? Tijdens de première, vorige week. Aanschouw hier het duo-interview: een pijnlijk, maar zeer interessant filmpje.
De verslaggever heeft alleen maar aandacht voor Carice. Volkomen terecht. Ze is een superster, ze speelt in Game Of Thrones en ze ziet er belachelijk sexy uit in dat interview. Jelka lijkt een beetje op haar P.A. die de journalisten op afstand moet houden. En dat vindt ze niet leuk.
Het is begrijpelijk dat Jelka haar zus voorbij wil streven. Maar dat lijkt me onmogelijk. Carice is te goed, daar kan zusje niet aan tippen. Door samen in een film te spelen, wordt het verschil gewoon pijnlijk duidelijk. Carice heeft een ‘x-factor’, Jelka heeft een kind. Niks aan te doen.
Toch heb ik wel te doen met die arme Jelka. Ze acteert best aardig, en ze staat al jaren in de schaduw van haar zus. Om hogerop te komen, adviseer ik haar de tactiek te volgen die Carice ook gebruikt. Het is een cliché, maar Jelka: laat je borsten zien!
Wereldomroep
Bij de volgende toon is het twaalf uur in Nederland. Piep piep piep. Via satteliet, de korte golf en de middengolf is hier, de Wereldomroep.Tot gisteravond. Bezuinigingen en de komst van radio en tv via internet of mobiele telefonie maakten de Wereldomroep overbodig. Kapot gemaakt, in internettaal. Een nagedachtenis.
Natuurlijk is het niet zo erg dat de Wereldomroep het voor gezien houdt. Er zijn belangrijkere dingen om geld aan uit te geven. Snelwegen bijvoorbeeld.
Het probleem is dat de Wereldomroep gewoon erg camp is. Met de wereldontvanger op de camping of via de autoradio, met natuurlijk de nodige ruis.
Het was een fijne manier om op de hoogte te blijven van het nationale nieuws. Waarom je dat wilt op vakantie is natuurlijk de vraag. Wanneer je geen fancy phone hebt of je televisie niet meeneemt op vakantie blijft de Wereldomroep relevant. Maar wie is er nu nog zo ouderwets?
Naast het concept, ga ik vooral de klassieke programma’s missen. ‘Klare Taal’, een vol uur over taalgebruik, woordspelletjes en columns over taalverloedering. Het programma ‘Onderweg’ voor de trucker, met verzoekjes uit alle windstreken ter wereld. En wat te denken van de oproepen van de ANWB-alarmcentrale! Of het eindeloze Europese weerbericht.
Maar vooral natuurlijk, ‘Radio Tour de France’. Het programma is natuurlijk van Radio 1, en blijft daarop het wielrennen verslaan. Maar hoe luister je daarnaar?
Het blijft jammer dat een instituut verdwijnt. Maar de Wereldomroep gaat er tenminste uit met een knal. Dat is awesome. Luister maar even. En herinner:
New Girl
Dit najaar presenteerde tv-zender FOX haar nieuwe sitcom: New Girl. De serie trok meteen veel aandacht met Zooey Deschanel als belangrijkste wapenfeit. Het eerste seizoen is inmiddels afgelopen. De Kijker blikt terug op de serie en wijst aan waar de serie de hoge verwachtingen waarmaakt en wat verbeterd kan worden.
The Girl
Er zijn slechtere ideeën dan een sitcom met Zooey Deschanel in de hoofdrol. De actrice/zangeres/indiechick maakte al furore met 500 Days of Summer en wat minder bekende rollen. Het personage dat ze in New Girl speelt lijkt haar op het lijf geschreven; opnieuw een ‘manic pixie dream girl’.
Dit type wordt in de serie bijna overdreven neergezet. Haar personage Jess is niet alleen schattig, hartverwarmend en een tikkeltje naïef, ze is zelfs kindergarten teacher, amateurmuzikant en initiatiefnemer van teveel liefdadigheidsorganisaties en aanverwante idealen. Is zo’n personage leuk genoeg?
Aardig is dat haar personage continu door de mand valt. Jess wordt tegengewerkt door de grote, boze wereld. Het is aan de andere personages, de jongens, om haar hiermee te confronteren, vooral aan raspessimist Nick. Het biedt voldoende stof tot confrontaties, met vragen of koekjes de wereldvrede kunnen bezorgen en waarom haar leerlingen op Youtube Jess kapot proberen te maken.
The Guys
Waar de serie aanvankelijk draait om Jess, stelen haar nieuwe huisgenoten na verloop van tijd eigenlijk de show.
We hebben Winston, een goedlachse neger die na een mislukte basketbalcarrière op zoek moet naar een baan. Hij mist nog wat finesse, maar zorgt met de nodige relativering en zijn absurde fobieën voor een gemoedelijke ‘soulsfeer’ in het chaotische huis.
Dan is er Schmidt, een Joodse, enigszins verwijfde, hippe fellow. Hij zorgt voor de seksgerelateerde grappen, schept graag op over zijn liefdesleven maar wordt door de rest continu op zijn nummer gezet. Halverwege het seizoen krijgt hij een relatie met Jess’ vriendin Cece, waardoor we zijn menselijke kant beter belicht zien. Schmidt tekent voor de pijnlijke momenten en überfoute grapen.
Mijn favoriet is echter Nick. Hij is de ‘Chandler’ van New Girl: cynicus, mislukkeling, schaamteloos met een enorme dosis zelfspot. Hij pendelt tussen zijn oude geliefde Carolyn en te domme college girls, tussen zijn slepende rechtenstudie en avonduren als bartender. Hij heeft een haat-liefdeverhouding met Jess die voor de nodige spanning zorgt.
De vriendschap tussen de jongens is overtuigend en maakt hun onenigheid voldoende relevant. Ze vormen een mooi tegenwicht voor de meisjesachtige Jess en helpen elkaar uit de brand.
Het concept
De serie begint als volgt. Jess ontdekt dat de jongen waarmee ze al jarenlang samenwoont een ander heeft. Ze pakt haar biezen en belandt zodoende als ‘New Girl’ bij de drie guys in hun rommelige en jongensachtige appartement. Het levert de nodige samenleefproblemen en situaties waarbij aan elkaar gewend moet worden op. Een leuk begin, maar niet voldoende.
Halverwege de serie zijn de personages gesettled en moet er meer gebeuren. Het plot wordt dan vooral gezocht in relaties. Jess verslijt twee geliefden: een zachtaardige leraar van haar school die eigenlijk te week is en een oudere man die haar alles kan bieden, maar die wel erg volwassen blijkt.
Het is jammer dat de makers niet beter over het plot hebben nagedacht. De serie wil daardoor niet echt op gang komen, het oogt nog een beetje als los zand. De personages groeien weliswaar naar elkaar toe, maar maken te weinig ontwikkeling door om de kijker echt aan te spreken.
Het leukst is nog de relatie tussen Schmidt en Cece. Wat begint als ‘sex for fun’, gaat toch steeds meer op een echte relatie lijken. Ze draaien er steeds omheen, maar vinden elkaar uiteindelijk. De plotlijnen mogen en kunnen origineler.
De situaties
Een goede situation comedy is vooral gebaat bij de nodige leuke, absurde situaties. Het eerste seizoen bevatte voldoende gekke, lachwekkende en ongemakkelijke situaties.
Dronken op bruiloften, elkaar naakt aantreffen in de badkamer, opgesloten op Thanksgiving, meedoen aan een handbellstoernooi, een feestje in een schoolbus, gestrand in de woestijn: de jongens en meisje van New Girl hebben al het nodige lief en leed meegemaakt. Het is niet altijd even origineel en perfect uitgewerkt, maar vaak genoeg wel verrassend effectief. We hebben ook al een paar aardige bijfiguren gezien die het wel en wee van de hoofdpersonages tijdelijk mochten beïnvloeden.
Voorlopig hoogtepunt vond ik de dubbelaflevering ‘Fancyman’. Hierin kwamen de personages goed naar voren en ondervonden ze wat absurde situaties. Een kleine compilatie van momenten:
Jess moet bij de vader van een leerling op bezoek voor een oudergesprek en neemt Nick mee ter ondersteuning. Hij woont super luxe en we zien hilarische scènes waarin Nick zich vol bewondering uitlaat over deze luxe omgeving. Tegelijkertijd slaat de vonk over tussen Jess en de oudere vader. Ondertussen probeert Winston zijn nieuwe vriendin te imponeren door Schmidt in een absurde triviagame te verslaan. Op zulke momenten doet de serie niet onder voor collegasitcoms.
De humor
Het belangrijkste element van een sitcom is toch de humor. Mijn favoriete series als Friends, How I Met Your Mother en Cold Feet zijn vooral heel erg grappig. Jammergenoeg kan New Girl (nog) niet tippen aan het humoristisch niveau van deze series, althans: over het gehele seizoen genomen.
Zo waren er een paar afleveringen die qua grappen en komische situaties uitmuntend waren. De meeste afleveringen waren echter uim voldoende, met een paar goede lachmomenten en een handvol glimlachjes. En dat is toch te weinig. Een goede sitcom moet de kijker één keer per minuut aan het lachen maken.
Toch is de humor niet slecht. Het niveau stijgt ver uit boven de gemiddelde Comedy Centralserie, maar dat is ook niet zo heel moeilijk. Toch zou ik niet zo snel een hilarische grap uit een aflevering op tafel kunnen smijten. Of het moet Jees haar ‘teachers also wear bra’s’-opmerking zijn.
Kortom, hier ligt voor het tweede seizoen het belangrijkste verbeterpunt. De personages zijn prima, de situaties vaak ronduit goed, en het concept kan, mits goed voortgezet, ook wel even mee. Een paar goede, ervaren screenwriters zullen de serie goed doen. Misschien wordt Zooey Deschanel dan wel écht grappig.
Vier sterren.
The Prince
Binnenkort is het vijfendertig jaar geleden dat Elvis Presley, “The King”, overleed. Natuurlijk de perfecte aangelegenheid tot een reeks tribute concerten, documentaires en reissues van zijn werk. Een trend binnen de popmuziek die op zichzelf al een artikel waard is. Het gaat mij vandaag echter om de artiest in kwestie.In de canon van de popmuziek is steevast een plaats gereserveerd voor Elvis. Ik denk dat hij inderdaad bij de, laten we zeggen, 50 grootste artiesten thuishoort. Maar “The King”? Hebben The Beatles, Bob Dylan, Madonna, Michael Jackson eigenlijk niet veel meer invloed gehad op de ontwikkeling van de popmuziek?
Elvis is heilig. Zowel bij muzikanten als bij zijn fans. Enkele lofuitingen over “Mr. Rock & Roll” door grote namen:
John Lennon: “Without Elvis, there would be no Beatles.”
Bob Dylan: "When I first heard Elvis' voice, I just knew that I wasn't going to work for anybody, and nobody was going to be my boss. He is the deity supreme of rock and roll religion as it exists in today's form. Hearing him for the first time was like busting out of jail. I thank God for Elvis Presley."
Chuck Berry:: "Describe Elvis Presley? He was the greatest who ever was, is, or will ever be"
Het moge duidelijk zijn: Elvis is God. Maar waarom eigenlijk? Wat was er nu zo goed aan Elvis? Waarom is hij zoveel beter dan alle anderen? Denk niet dat ik Elvis geen goede artiest vind. Hij wordt slechts een tikkeltje overschat. Kijk maar:
Rock ‘N’ Roll
Zeg je rock ‘n’ roll, dan denk je Elvis Presley. En dat rock ‘n’ roll het begin vormt van de hippere pop- en rockmuziek is zeker waar. Toch had Elvis maar ten dele, tegen wil en dank, te maken met het succes van de rock ’n’ roll.
Elvis heeft drie ingrediënten van de R&R-formule tot ongekende hoogte verheven:
1. De American Dream mentaliteit van een jongen van eenvoudige komaf die een superster wordt;
2. Het indringende stemgeluid dat niet zuiver, maar rauw, gevoelig en doorleefd moet klinken;
3. Een podiumperformance die controversieel, geil en bevrijdend werd gevonden;
Toch mist Elvis een paar belangrijke eigenschappen om de koning van de rock ‘n’ roll te zijn. Zo is hij allesbehalve een pionier, het genre was al jaren in opkomst. Bovendien: Elvis maakte geen rock ‘n’ roll. Hij voerde uit wat zijn team bedacht. Een performer, geen muzikant. Echt waar.
The Legend
De persoon van Elvis wordt altijd alom geprezen. Maar was hij eigenlijk niet een beetje een sneue artiest? De controversie die hij veroorzaakte was leuk, maar tamelijk overdreven. Zijn militaire dienst was vooral een grote reclamecampagne voor Amerika. ‘Elvis in the Movies’ was gewoon niet zo’n goed idee. Om nog maar te zwijgen over die eindeloze gezondheidsklachten en comeback als oude, zonnebrildragende dikzak. Hoewel hij natuurlijk een sekssymbool en retecool was, kwam hij nooit van dat ideale schoonzoonimago af. Het schijnt ook dat Elvis liever zijn zwijmelnummers vertolkte. Is deze man nu de legende van de vernieuwende popmuziek?
Achterbak
De conclusie. Elvis hoort zondermeer thuis in een schoolbus gevuld met de grote artiesten. In een kleinere auto is er echter geen plaats voor hem. Hooguit in de achterbak. Hij is de koelbox die je automatisch meeneemt, zonder dat je precies weet waarom. De vanzelfsprekende legende. Het ‘overbodige’ reservewiel.
Elvis gaf de rock ‘n’ roll een boost en vertolkte enkele geweldige songs. Als sekssymbool introduceerde hij de performance in de popmuziek. Hij is een groot artiest die herinnerd dient te worden. Maar “The King”? Dat impliceert het allerhoogste. Ik schop deze overschatte jongen een stapje terug. Elvis: “The Prince.”
3 sterren
Fans
Fans van Lady Gaga gaan wel heel ver om iets van haar in hun bezit te krijgen. Een theekopje en de bijbehorende schotel die de zangeres slechts één keer gebruikte, hebben via een veiling ruim 6 miljoen yen (ruim 57.000 euro) opgebracht. De hele week konden haar little monsters bieden op het kopje met daarop de afdruk van haar lippenstift, een handtekening en de Japanse boodschap 'We bidden voor Japan'. Bron: Nu.nlEen van de merkwaardigste uitwassen van de moderne samenleving is wel het zogenaamde ‘fan zijn’. Het is een manie die ik nooit heb begrepen, maar buitengewoon fascinerend vind.
Ten eerste is het me niet duidelijk wanneer je precies fan van iemand bent. Als je een artiest waardeert om zijn of haar culturele prestaties, lijkt me dat niet voldoende. Als je daarnaast ook nog eens ingenomen, of zelfs begaan bent, met het reilen en zeilen van deze persoon dan? Dan zou iedereen op Twitter fan zijn van de mensen die hij volgt. Ben je fan wanneer je een bekendheid graag zou willen ontmoeten? Ik wil genoeg artiesten ontmoeten waar ik geen fan van ben. Wanneer je met je idool naar bed wilt? Dan hebben vrouwelijke celebrities heel veel fans…
Volgens mij ben je pas fan wanneer je objecten gaat verzamelen die op de een of andere manier gelinkt kunnen worden aan je idool. En dan niet zijn of haar CD’s, of zelfs een poster. Het moet gaan om nutteloze dingen met louter symbolische waarde. Zoals een theekopje met lippenstift.
Nu wordt het fascinerend. Je wilt een voorwerp in je bezit hebben dat je idool heeft gebruikt, hoe onopvallend ook. Ik verzamelde vroeger gitaarplectra van muzikanten, maar dat was meer ter herinnering aan het concert dan aan de anonieme gitaristen. Wat maakt een theekopje nu zo bijzonder, en zoveel waard?
Iemand vereren is niet vreemd. De oudste religieuze gebruiken gaan al terug op (rituele) aanbidding. Maar in zo’n geval gaat het doorgaans om een god, iets dat boven de mens staat en zodoende aanzien, bewondering of afgunst met zich meebrengt. Lady Gaga is een mens. Vinden haar fans dat ook?
Gaga is de nieuwe Madonna. En Madonna was een halfgod. De fanatiekste ‘little monsters’ hebben wel iets weg van een sekte, vooral hoe ze over Gaga als godheid zelve prediken. Hen gaat het niet meer om een goed album of spectaculair outfit. Ze zijn net zo blind geworden als gelovigen.
Is dat een logische reden om 57.000 euro voor een theekopje te betalen? Helaas niet. Er gaat een structurele denkfout aan deze idolatie ten grondslag. God drinkt namelijk geen thee. Hij plaatst geen lippenstiftafdruk op een kopje. Hij zet ook geen handtekeningen. Gaga wel. Daardoor is ze ontegenzeglijk een mens. Net als jij en ik. Wij hebben dezelfde eigenschappen in huis als Lady Gaga. Zij heeft haar capaciteiten alleen bijzonder succesvol ingezet. Knap? Ja. Bewonderenswaardig? Ja. Aanbidden? Nee.
Het kan altijd nog bizarrer. Een röntgenfoto van legende Marilyn Monroe bracht onlangs 12.000 dollar op bij een veiling. Misschien leuk voor in je rariteitenkabinet?
Mocht ik fans hebben, ik heb van alles in de aanbieding. Voor 10.000 euro mag iemand mijn flesje rosébier van gisteravond hebben. Absurd idee? Nier meer als ik beroemd ben. Rare wereld.
Gevonden voorwerpen
* Plastic tas Kruidvat met inhoud: potje handcrème en bus haarlak* Zwembroek maat XS (rood-wit-blauw)
* 6 eieren
* Matrozenpet
* Zwart girlie shirt met glitters, maat S
* Grijs vest met capuchon maat 34, gat in linkermouw
* 3 paar zwarte sokken
* 1 paar roze sokken
* Paraplu met panterprint
* Nietmachine
* 1 paar paarse Crox maat 36
* Bruine riem afkomstig van H&M
* 1 stick Labello for Men
* 1 BH, C-cup met vulling van Hunkemöller
* Rode haarband
* Legergroene bodywarmer, maat L
* Afgeragde teenslippers, bruin
* 1 schroevendraaier en 1 tang
* Wit hemd, maat XL
* NIKE Air-sportschoenen wit/rood
* Kind
Gewassen onschuld
Een nieuwe collega. Joop Janssen had er al velen versleten in de afgelopen veertig jaar. Jongens die nu net zulke oude mannen waren als hij, waarmee hij in het café glazen cognac dronk en eindeloos herinneringen ophaalde aan vroegere zaken. Zijn nieuwe secundant leek meer het type voor een rosé.Haar elegantie, haar uitstraling van ingehouden sensualiteit, vond hij maar niks. Ze leek hem meer geschikt als woordvoerder, dan voor het ruwe recherchewerk. Ze had blauwe ogen en lang, zacht golvend, zwart haar. Haar Italiaanse tongval verraadde dat ze niet van hier was. Dat juist hem dit nog moest overkomen.
Het Urker strand, berucht vanwege zijn overmatige alcoholconsumptie, lag er armoedig, troosteloos bij deze ochtend. Janssen liet zijn blik speurend over het zand dwalen. Met uitzondering van het naakte lijk was er niets opvallends te zien. Hij pakte een verfrommelde dorpscourant op en bekeek de datum. De krant van gisteren.
Hij kwam weer overeind, sjokte naar het slachtoffer en boog zich over het lijk. Ze lag op haar rug. Ze had rode striemen in haar nek. Haar groene, wijd opengesperde, ogen staarden angstig naar het hemelruim. Ze was mooi, zag hij. Een crime passionnel wellicht? Dat was alweer even geleden.
Zijn blik gleed langs haar slappe borsten omlaag en bleef even rusten op haar welgevormde benen. Ze zou niet onderdoen voor zijn Italiaanse, bedacht hij grinnikend. Die laatste stond even verderop met een strak gezicht naar de Zuiderzee te staren. “Zo jong.” fluisterde ze toen Janssen dichterbij kwam. Hij knikte.
Lijfarts De Zonnebloem arriveerde. Janssen bracht hem naar het lichaam, onderwijl informerend hoe de beste man het maakte. “We zijn al een tijdje niet meer op Urk geweest, geloof ik.” Janssen beaamde dat. “Ik was even bang dat ze hier eindelijk hun lesje geleerd hadden. Maar een boevennest verandert nooit.” knipoogde Janssen naar de arts. Deze legde zijn hand op het lijk en noteerde wat op zijn papieren. “Ze is zo’n zes uur dood, vermoed ik. Moeilijk om precies vast te stellen, want het lichaam heeft lange tijd in zee gelegen.” Daar was Janssen al bang voor. “Dat betekent dat sporen van de eventuele dader waarschijnlijk zijn uitgewist.” verzuchtte hij. “Ben je zeker dat het om een moord gaat?” vroeg zijn collega. “Een naakt meisje met striemen in haar nek. Lijkt me geen praktische zelfdoding. Maar je weet het nooit.” De Zonnebloem knikte. “Bovendien is ze niet verdronken.” zei hij.
De politiefotograaf arriveerde en legde op verzoek van Janssen het gehele strand vast. “Kun je onderzoeken of ze seksueel is misbruikt?” vroeg hij De Zonnebloem. “Ik ga mijn best doen. We zullen zien of het water dat weet te verhullen.” Hij schreef nog wat dingen op en bekeek het lijk. “Weet je al wie ze is?” vroeg hij aan Janssen. Die schudde zijn hoofd. “Het zal niet zo’n probleem zijn haar te identificeren. Alle Urkers kennen elkaar. En zo’n mooie meid zal zeker zijn opgevallen. De Urker mannen hadden waarschijnlijk meer aandacht voor deze schone dan voor de kerkdienst en…”
***
“Meneer De Schrijver, mag ik u even onderbreken. Het ziet ernaar uit dat uw verhaal, hoe moet ik het zeggen, niet bepaald in het straatje ligt van wat wij eilandbewoners graag lezen in boeken. We hadden verwacht en gehoopt dat u een mooie detective zou presenteren waarin onze Urker waarden goed naar voren kwamen.”
“Maar, ik ben Schrijver. Ik mag toch schrijven waarover ik wil? Mijn verhaal speelt zich af op Urk, dat moet u eer en genoegen doen.”
“Dat kan wel zo zijn, maar uw thematiek en toon komen niet overeen met het Urker gedachtegoed. Begrijpt u dat?”
“Wat bedoelt u dan precies? Dat er een moord plaatsheeft?”
“Daar hadden we wel rekening mee gehouden bij een detective. Maar waarom een naakt meisje, mogelijk misbruikt, op het strand?”
“Dat is een mooi beeld.”
“Wij vinden het tamelijk pervers.”
“Maar wel functioneel. Het meisje wilde breken met de plaatselijke kerkelijke gemeenschap omdat ze misbruikt werd door een hooggeplaatste functionaris.”
“Godslastering! Scheer u weg uit Urk!”
Aflevering 5
Op de vijfde van de vijfde presenteert De Portier de vijfde editie van onze podcast. Met ondermeer:- De TopoTop van IJsland
- Kraak de Code en maak kans op een prijs!
- Poproddels in 30 seconden
- Exclusief interview met Zooey Deschanel!
Willemijn
Zingen is haar lust en leven.
Het vijtienjarige jarige Nederlandse zangtalentje Willemijn uit Urk zingt bij wijze van spreken al vanaf het moment dat ze kan praten. Toen ze vijf was, werd ze lid van het Urker kinderkoor ‘Klein maar Dapper'. Op haar zesde jaar had ze haar eerste grote publieke optreden tijdens het jaarlijkse Hemelvaartsdagconcert in de Urker visafslag. Toen ze negen jaar was, zong ze voor het eerst tijdens het jaarlijkse Kerst Koren Concert in een uitverkocht Utrechtse muziekcentrum Vredenburg.
Willemijn brak in Nederland door met haar eerste DVD: “Hoger dan de blauwe luchten” en veroverde met haar natuurlijke stem al snel de harten van vele Nederlandse kinderen en gezinnen. Willemijn is een graag geziene gast bij vele koren en samenzangavonden in het land en treed dan ook vaak op in de schitterende Urker Klederdracht.
Haar grote voorbeelden zijn Elly & Rikkert. Hier zijn we een leuk filmpje over Willemijn.
Willemijn verzamelt in haar eerste jaren een grote schare fans. Haar opkomst en populariteit zijn uniek in bevindelijk gereformeerde kringen, waar dit grotendeels onbekende fenomenen zijn. Vergelijkingen met het (eveneens uit een vissersdorp afkomstige) voormalige kindsterretje Jan Smit worden van de hand gewezen, daar het genre totaal niet vergeleken kan worden. Ook wil men niks weten van andere gereformeerde kindzangeresjes. Over het succes van haar collega/concurrente Lisanne Leeuwenkamp zegt Willemijn: “Zij is een valse profeet! Ze zingt wel over de Heer en Jeruzalem, maar ondertussen doet ze fotoshoots waaruit haar ware aard blijkt. Kijk hier maar, wat een onzedelijke blik!"
Ook van de muziek van Lisanne moet Willemijn niks hebben. Veel te populair, niks aan. Mijn liedjes zijn tenminste eerlijk en oprecht. Zij is toch een beetje de Gerard Joling van onze scene, waar ik juist Nick & Simon ben. Hoe ik in mijn eentje twee kan zijn? Vraag dat maar aan de Heer. Of Zijn zoon.
Waar Lisanne over Jezus in Jeruzalem zingt, pakt onze Willemijn het een stuk daadkrachtiger aan. Zo ging ze voor haar DVD “Shalom, Willemijn!” naar het Heilige Land om met haar eigen ogen te zien waar ze altijd over gezongen heeft. Laten we deze kennismaking met onze nieuwe superster beëindigen met een stukje van haar verblijf aldaar. Naast het hitje “De Heere bouwt aan Jeruzalem” geeft Willemijn eerst een geschiedenislesje dat een prachtige weergave van de naakte feiten omtrent Israël geeft. Mocht het niks worden als zangeres, kan ze altijd nog journalist worden.
Never Mind Doe Maar Normaal
Het leed van Nederlandse adaptaties van fantastische BBC-concepten...Kijk en huiver:
Een willekeurige, hilarische aflevering met Kate Nash en die jongen van Blue:
'Kampioen'
Ajax is voor de 31e keer in de clubgeschiedenis kampioen van Nederland geworden. Voor de tweede maal op rij pakte de Amsterdammers de nationale titel. De laatste keer dat dat gebeurde, waren de succesjaren ’94-’96, waarin ook de Champions League werd gewonnen. Het huidige Ajax is geen schim van destijds. Toch hadden de hedendaagse godenzonen vanavond genoeg aan een punt om het kampioenschap definitief te verzilveren. Een kritische analyse van het ‘rampseizoen’ en de wederopstanding.“Het kan verkeren.” Sinds Bredero zeggen ze dat in Amsterdam. En ze hebben weer gelijk gekregen. Nog geen drie maanden geleden schreef ik hier een vernietigend stuk over de prestaties van Ajax en het schandalige feit dat ze de zesde plaats bezetten. Eens zien in hoeverre dat stuk achterhaald is.
Eerst maar eens de opstelling. Deze is flink veranderd sinds de 0-2 nederlaag tegen FC Utrecht. Zo keerden Gregory van der Wiel, Toby Alderwereld en vooral Jan Vertonghen terug in de verdediging. Daley Blind bleef staan, maar kwam beter tot zijn recht als linksback. In de aanval veranderde er niet zo gek veel. Boerrigter en Sigthorson deden het de laatste weken aardig, maar daarvoor scoorde Ajax ook al. Siem de Jong bleek zijn draai weer gevonden te hebben. Ishmael Aissati, die ergens in het tweede voetbalde, speelde als in zijn eerste jaar bij PSV. Om nog maar te zwijgen over de doelpunten en assists van voormalig faalspeler Ebecilio (denk vooral aan dat briljante balletje bij de 1-2 tegen FC Twente). Hoe kan het dat een elftal in drie maanden tijd zoveel beter presteert? Waarom gingen alle spelers ineens beter spelen? Of is er toch nog iets anders aan de hand?
Een veelscorende spits heeft Ajax nog steeds niet: Siem de Jong is clubtopscorer met slechts 13 luttele doelpunten. Theo Janssen is nog steeds geen nieuwe Galasek, maar wel weer net zo goed als bij Twente. Enoh hoeft niet meer opgesteld te worden, Anita en het centrale duo houden voldoende tegen.
Toch heeft Ajax een absurde reeks wedstrijden achter de rug. 13 overwinningen op rij. 40 doelpunten voor, slechts 5 tegen. Is dat geen record ofzo?
Met zo’n reeks word je kampioen, zelfs als je 13 punten achterstond met vijf verschillende ploegen boven je. Al heb ik persoonlijk toch vooral het gevoel dat de concurrentie het heeft laten liggen. De een zijn dood…
Er is gebrek aan klasse in de eredivisie. Geen enkele ploeg is zo sterk dat deze kleintjes met 3-0 oprolt, en topploegen voldoende tegenstand biedt. Wekelijks zakken er ploegen totaal verbouwereerd door het ijs. De reden? Chronisch tekort aan kwaliteit.
Ook bij Ajax. Al wist Frank de Boer een verrassend degelijk team neer te zetten. Zo maakten 8 spelers dit seizoen 7 of meer doelpunten. Zo werd er gewonnen door maar liefst 22 verschillende spelers. Weliswaar doorselecteren tegen wil en dank, maar het heeft Ajax misschien wel de titel opgeleverd.
En nu? Hoe voorkomt de ploeg een terugval? Gewoon doorgaan. Boerrigter, De Jong, Sulejmani, nog vaker laten scoren. Van Eriksen een echte spielmacher maken. Een waardige opvolger voor Vertonghen zoeken. Iets meer mazzel hebben in de Champions League. Meer inzet in het bekertoernooi. Niet meer verliezen van Utrecht en Groningen.
De vorige keer dat Ajax van Feyenoord verloor en toch kwampioen werd, was in 1994. Het jonge elftal met Van Der Sar, De Boer, Seedorf, Bergkamp groeide in een paar jaar uit tot ongekende hoogten. Laten we hopen dat een dergelijke ontwikkeling zich weer voltrekt. Er lopen talentvolle spelers rond. Er komt genoeg geld om te versterken. Landskampioen is nu weer gewoontjes geworden. Er is weinig titelvreugde. We moeten de Champions League winnen!
Arrogante Ajacieden.
Zonder uitlaat
Tijdens ons verblijf op Urk bezocht ik de plaatselijke dorpskroeg. Ik raakte er in gesprek met een jongen die net als ik wel van een biertje en een lekker meisje hield. Toen ik vroeg naar een goed feestje, verzocht hij mij volgende week terug te keren. “Dan is het koninginnenacht, en dat is op Urk altijd tering vet.”Thuisgekomen ontdekte ik via internet dat Koninginnenacht 2011 op Urk o.a. resulteerde in brandstichting van de burgemeesterswoning en illegale scooterraces. Daarnaast scheen de alcoholconsumptie zo overmatig te zijn geweest, dat er niet genoeg ambulances waren. Dat beloofde een mooi feestje!
Bij mijn aankomst op Urk twee dagen terug, werd ik direct geïnformeerd over de festiviteiten die dit jaar zouden plaatsvinden. Politiechef Jan de Visser vertelde dat er duidelijke afspraken waren. “We spreken mensen aan op openbare dronkenschap en aanverwant gedrag. Bovendien zijn we de jeugd tegemoet gekomen met de scooters.”
De politiechef had dit jaar namelijk toestemming gegeven aan een voor mij totaal onbekende traditie, namelijk het brommerrijden zonder uitlaat. “Jongeren krijgen tussen vijf en zeven uur ’s morgens toestemming om met pijploze brommers en snorfietsen te rijden. De start is bij de tent op de haven, waar vooraf onder andere een alcoholcontrole en een check op rijbewijs en verzekering is. Zo houden we de boel hopelijk zelf in de hand. Veiligheid staat immers voorop.”
Terwijl ik wacht op de scooterpraktijken, drink ik een biertje met een goedlachse, twee-en-twitingjarige jongen van Stijlvol Urk. Ook hij heeft volop vertrouwen in een plezierige, rustige nacht. ,,Niemand wil die ongeregeldheden van vorig jaar, ook de jeugd niet. Ze realiseren zich steeds meer dat het geen oplossing is om de aanval te zoeken door brandbommen te gooien. Met praten kunnen ze ook iets bereiken. In de aanloop naar Koninginnedag is het rustiger dan vorig jaar. Natuurlijk zijn er altijd stemmen die anders beweren. Belangrijk is om daar niet in mee te gaan. Het lijkt vooralsnog rustig, inderdaad.”
In de loop van de nacht slaat de verveling toe. Ik sta op het punt een kroeg in te duiken, als ik een meisje ontwaar. Ze draagt een wit shirt met daarop de tekst Move2Prove. Ook zij is bezig de nacht extra glans te geven. “Wij van Move2Prove zijn nauw betrokken bij de wedstrijd die gekoppeld is aan het brommerrijden zonder uitlaat: de drie meest opvallende en ludieke brommerrijders - denk aan een opgepimpte snorfiets, of verkleden - krijgen een waardebon van de Scootershop. De jury, waaronder Move2Prover Jan Bakboord, geeft haar ogen tussen half vijf en zes uur ’s morgens de kost om de gaafste blazer eruit te pikken. Rond zeven uur is de prijsuitreiking in de feesttent. Wil je misschien nog iets drinken?”
Even later staan we te zoenen midden in de feesttent. “Ik moet ervandoor.” zegt ze. “Kan ik met je mee?” vraag ik, hopend op een prettig vervolg. We gaan weg en ze begeeft zich naar de scooters. “Je doet zelf ook mee?” roep ik onthutst, voordat ze wegscheurt. Koninginnenacht op Urk: wat een ellende.
Reli kwieën
Om de Urker jongelui wat cultuur bij te brengen, en zo de maatschappelijke problemen te verdringen, presenteert De Recensent drie op maat gesneden, culturele uitwassen.Boek - De geboorte van een god en andere verhalen (Hubert Lampo) 1979
Hubert Lampo (1920-2006) is misschien wel de grootste schrijver van het magisch realisme. De verhalen uit deze literaire stroming onderscheiden zich door hun karakteristieke vorm.“... De verhaalkunst die vanuit de realiteit vertrekt, doch waarin vroeg of laat verschijnselen doorbreken, blijkbaar tot een andere, een 'magische' surrealiteit behorend.” om Lampo's eigen woorden te gebruiken. In zijn meesterwerk, De komst van Joachim Stiller (1960), vinden we een onvervalst messiasmotief terug. De thema's die Lampo gebruikt in dit compilatiebundeltje (128 pagina's) zijn al even groots. In het openingsverhaal speelt tijdsreizen bijvoorbeeld een rol, en in het slotverhaal duikt Jezus zelfs in eigen persoon op. Al die verhalen beginnen altijd in katholiek Vlaanderen, waarschijnlijk om de aardsheid te benadrukken. De hoofdpersonen zijn echter vaak academici of geestelijken, wat de kiem voor iets ongewoons plant. Hieruit blijkt al dat Lampo's verhalen wel vaak een vaste formule volgen, en in een verhaal dat je moet verrassen, is dat zonde. Het voordeel van het magisch realisme blijft desalniettemin dat het clichés vermijdt, terwijl het de fantasie viert en het magische ruimte geeft, iets wat de fantasy niet lukt. De conclusie moet zijn dat een Urker veel plezier kan hebben bij het lezen van dit boekje, maar niet als hij of zij al eerder wat van Lampo las, maar die kans acht ik niet bijzonder groot.
CD - Saviour Machine I (Saviour Machine) 1993
Wat hebben religie en metal gemeen? Ze nemen zichzelf veel te serieus. Op dit debuutalbum van christelijke metalband Saviour Machine zien we hoe de twee hand in hand gaan. Natuurlijk (vanwege het genre) is de Openbaring van Johannes de grootste inspiratie voor de band. Naast het uitgebreid citeren, structureren ze hun nummers op dezelfde manier: de grootsheid komt terug in de muziek, het drama in de vocalen. Het samenspel zorgt voor een uitstekend middel om de menselijke, en dus niet uitsluitend christelijke, emoties te bespelen, zoals in het nummer Jesus Christ. Andere nummers spelen in op verslagenheid (Carnival Of Souls, Legion), angst (The Mask) of ontzag (A World Alone). Waarom ik echter heb gekozen voor dit album, en niet een van hun andere albums, is dat Saviour Machine zich hier nog van zijn minst radicale kant laat zien. In het nummer Christians And Lunatics bezingen ze de wegen van de ongelovigen al, maar op latere albums heb je nummers als The Sword Of Islam en doorspekken ze hun nummers met oorlogsgeluiden en gezang van Muezzins. Ik vind dit intrigerend, maar misschien is die fascinatie niet gezond. Daarom dus het eerste album, waar ze doen wat ze in ieder geval goed kunnen: het opnemen van dramatische, religieuze muziek. Goedgekeurd door de plaatselijke pastoor.
Film - The Devil Inside (William Brent Bell, schrijver en regisseur) 2012
Uw Recensent wilde niet met uitsluitend oud materiaal aankomen, en daarom belandde hij in de bioscoop op Urk bij deze horror-mockumentary met camerawerk dat herinnert aan de spraakmakende Paranormal Activity-reeks (laatste deel 2011). De film speelt zich af in en om het Vaticaan. De twintiger Isabella zoekt haar moeder op, die twintig jaar geleden na een mislukt exorcisme achter gesloten deuren in Rome werd geplaatst. Door de fascinatie voor de exorcismeopleiding in Rome dringt de vergelijking met The Rite (2011) zich op. Deze film was echter goed uit te houden voor wie de evangelische boodschap kon verdragen, en werd gedragen door bijrollen van Rutger Hauer en Anthony Hopkins. In The Devil Inside wordt matig geacteerd, en om het 'echt' te laten lijken, zwaait de camera zo overdreven dat die net zo goed door een aap vastgehouden zou kunnen zijn. Urkers noch horrorfans kunnen aan deze film hun hart ophalen. De film komt zo traag op gang dat het grove geweld aan het eind van de film niet meer weet te shockeren. Daarvoor heeft de kijker dan al te veel belachelijks gezien, met als ergste cliché de presentatie van zowel de kerk als wetenschap als bureaucratische, in de praktijk nutteloze instituten. Nu in de bioscoop, dus kom daar niet tot deze film verdwijnt.
{ Last Page } { Page 1 of 12 } { Next Page }
About Me
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album
Links
Categories
De AbsurdistDe Columnist
De Discjockey
De Dude
De Journalist
De Kijker
De Kunstenaar
De Portier
De Prinses
De Recensent
De Schrijver
Recent Entries
Woord vd WeekP.S. I Love You
Cosplay
Wist u dat?
Lezer vd Maand I