21/8/2007 - BELANGRIJKE MEDEDELING

Ahoi mensen op het thuisfront,

Een korte mededeling vanwege jullie beider vrienden op Zuid-Amerikaanse bodem.

Vanaf heden zullen jullie kunnen genieten van de afzonderlijke in plaats van de gezamenlijke avonturen van B & B op reis. Na lang beraadslagen heeft het olijke duo namelijk besloten om na acht maanden lief en leed te hebben gedeeld voor een tijdje elk zijn eigen weg te gaan en het avontuur alleen op te zoeken. Hierbij welteverstaan dat deze beslissing in de beste verstandhouding tot stand is gekomen en puur uit avontuurlijke overwegingen is genomen.

Voor jullie wordt het dus dubbel smullen, jullie krijgen twee verhalen voor de prijs van 1, dubbel plezier gegarandeerd!

En voor de mensen die grote fan waren/zijn van onze gezamenlijke avonturen, gene paniek, de laatste weken van onze trip zullen we weer als twee volwaardige bloedsbroeders gezamenlijk ten strijde trekken, dus jullie zullen jullie hartje nog meer dan genoeg kunnen ophalen!

Het verslag van Nieuw Zealand staat intussen ook op de site, aan een beknopt verslag van Australie wordt ng volop gewerkt, (de auteur is chronologisch in de war) maar geniet in elk geval maar alvast van onze voorlopige laatste gezamenlijke avonturen!

Tot zover deze mededeling, het ga jullie goed vrienden! 

12/8/2007 - Kia Ora a e i o u

Boe! Dag iedereen!

Een nieuwe maand, dus tijd voor een nieuwe omgeving, van de metropool naar de schapen, van de kangoeroe's naar de kiwi's, over het water naar Nieuw Zeeland!

Na een geslaagde (en zware, niewaar Bertie?) afscheidsavond in het Belgisch Biercafe omstreeks 10h onze biezen gepakt en den taxi in richting de luchthaven. Ons daar beetje bezig gehouden met het bewijsmateriaal van de vorige nacht te inspecteren, kwestie van het Laatste Avondmaal voor de zatte Judas te reconstrueren..

Enfin, met een uurke of twee vertraging de lucht in en 3 uur en een filmke later het magnifieke landschap van NZ onder ogen gekregen. Doorheen de biocontrole (!) opde luchthaven geraakt (btw, bedankt om mijn schoenen te poetsen ee mannen!) en den bus op richting het centrum van Auckland.

Intrek genomen in Base backpackers en de straat op, tijd om de innerlijike mens aan te sterken. En wat kunnen onze Aziatische vrienden als de beste? Koken, inderdaad! Dus naar een Aziatische food court getrokken en ons buikje rond gegeten. De spijsvertering gestimuleerd door een beetje te gaan surfen (op het internet, tis nl winter in NZ..) op zoek naar een geschikt vervoersmiddel voor onze roadtrip en daarna bedje binnen.

Op den tweeden dag van de maand rond 10h uit ons bed gerold, ontbijten en een vlucht gaan boeken. Vliegen da we in NZ gaan doen, ni normaal! Eerst twee weken mee ons 'Juicy Lucy' (onze megacoole witte campervan) doorheen het noordelijk en het zuidelijk eiland sjeezen en vervolgens de 15e (das het einde van de congee zeker in Belgie...:-)...?) terug van noord naar zuid vliegen om op tijd richting Zuid-Amerika te kunnen zweven, free as a bird, joehoe!

Na al deze praktische beslommeringen was het tijd voor wat sightseeing in Auckland, de 'grootste stad' van NZ. Beetje rondslenteren in de haven, door de straat (Auckland is rond een grote straat opgebouwd) wandelen en uiteindelijk in een zijstraat en niet toevallig in het Belgisch Biercafe beland. Vastgesteld dat het Belgisch bier in NZ dezelfde goede smaak heeft als in Australie, maar jammer genoeg ook even duur is.. Maar bon, aan den babbel geraakt met de Argentijnse serveerster en na de gebruikelijke reisprietpraat erachter gekomen dat het arm schaap een ex-vriendinnetje van onze Latin lover en goede Argentijnse vriend Tomas is. Geef toe, dat is werkelijk het toeval voorbij, hier zijn grotere krachten mee gemoeid... Afgesproken om na haar shift op het lot ne pot te gaan pakken, maar niet vooraleer we de keiharde concurrentie op de Aziatische voedselmarkt nog es hadden aangewakkerd. Ons eten laten zakken in de videozaal van Base en vervolgens opnieuw naar het Belgisch Biercafe getrokken, op zoek naar sappige verhalen over onzen Tomas. Maar bij aankomst bleek madam haar shift een uur vroeger dan gepland te zijn afgelopen en ze was al de piste in, foetsjie, verdwenen, desperado... Een les hebben we dus al geleerd: Zuid-Amerikaanse vrouwen zijn geen haar te vertrouwen, nog een chance da wij da ook ni zijn...

Maar bon, nog een slaapmutske gedronken en naar ons bed, morgen begint onze trektocht door kiwiland!

Na een woelige nacht (1 bronstig koppel in een slaapzaal met 8 bedden zorgt soms voor enig animo in de zaal) tegen 9h opgestaan, ontbeten en sappige Lucy, ons huis op wielen voor de komende twee weken, opgepikt.

1e stop op het programma: Matamata, het land van de Hobbits uit de 'Lord of the Rings'-films. Korte stop geworden, 100 dollar betalen om wa schapen en onderaardse holen in een wei te zien, is minstens 90 dollar te veel.. Fotooke getrokken van de folder dan maar en doorsjeezen naar Mount Maunganui aan de Oostkust van het Noordelijk eiland. Wandelinkske gemaakt rond den berg, potje gekookt, beetje lezen en dodoke, dag 1 van de roadtrip is al voorbij!

Opgestaan met vollen bak regen en dus zonder den top van den berg te hebben bereikt de kust achter ons gelaten. Op de weg naar Rotorua, het mekka van de Maoricultuur, gestopt in een kiwiboerderij. Beetje kiwilikeur geproefd en een foto getrokken met de Grote Kiwi om vervolgens door te rijden tot Te Puia, een soort Maori-themapark. Een Maoriconcert meegepikt (Hawai, ole ole!) en vervolgens met de paraplu in de hand rond het ganse themaland. Uitleg gekregen over de Maori's, de werkateliers bezocht en als warme afsluiter tussen de hete waterplassen en de warmwaterspuitende gaten gewandeld. Wel mannekes, vulkanisch gebied zorgt voor hete uitspattingen, da belooft voor de komende dagen...

Met deze gedachte in het achterhoofd richting Rotorua stad getrokken en het plaatselijk Belgisch Biercafe bezocht (ja, we hebben de smaak weer te pakken, nu pas beseffen we weer wa voor zeepsop we de laatste maanden hebben naar binnen gekapt...). Intussen had den dag alweer plaats gemaakt voor de opkomende nacht en dus gingen we op zoek naar een staplaats voor ons Lucy. En het paradijs gevonden... Geen al te gezellig vakantiepark, maar wel een met een publieke jacuzzi zonder publiek... Dus wij tweeen als keizers een aperitiefke gedronken in het  hete bubbelbad met af en toe ter afkoeling een verfrissende (ijskoude) duik in het naastgelegen buitenzwembad. Na dit heuglijk moment een warm doucheke gepakt, onze kookkunsten nog es aangesproken, beetje lezen en slaap zacht!

De zondagstond heeft zwavel in de mond en dus ging Bart beetje joggen in het nabijgelegen 'hete bronnen' -park Kuirau terwijl den Bert ons Lucy warm hield.. Na de douche en het ontbijt vertrokken richting Wai-o-Tapu (=heilige waters) Thermal Wonderland. Hete meren, vulkanische terrassen, nog meer spuitende gaten, warme kokende modderpoelen (en ja, onze fantasie sloeg weer op hol), nen Antwerpenaar en nen Limburger, werkelijk alles komt ge daar tegen... Samen met die mannen ne warme choco gaan drinken en vervolgens onzen trip verder gezet naar Lake Taupo, het grootste meer van NZ. Wegens het hondeweer dat ons nu al gans ons verblijf in NZ achtervolgd niet gestopt aan het meer, maar in een ruk doorgesjeesd tot in Tauranga, het dorp aan de grens van Tongariro National Park, het vulkaangebied van NZ. Geparkeerd aan de voet van Mount Tangariro, potje gekookt en vervolgens onze Spaanse cursus opnieuw opgepikt. Op tien dagen tijd gaan we ne keer voor zorgen da we een deftige zin in het Spaans in mekaar kunnen flansen, met onze talenknobbels wordt da ongetwijfeld een overdonderend succes...! Anderhalf uur les, kaartje leggen en oogjes toe, Buenas nochas!

De week vroeg, nat en met een ontgoocheling gestart: Door het weer (mistig, koud en regen, regen en nog es regen) was de crossing over de drie vulkanen (de beruchte Tongariro-crossing) gesloten, dus was er geen wandeling over de vulkaantoppen (de attractie van Tauranga) mogelijk. Dan maar rond ipv op de bergen gaan wandelen en er na twee uur nat tot op ons gat de brui aan gegeven. Nieuw Zeeland? Nieuw ZEEKland ja! Een meer dan welgekomen warm doucheke gepakt en den auto in, rijden is het enige da ge kunt doen in dit strontweer. Koers gezet naar Palmersthon North, de tweede grootste studentenstad van NZ, in de hoop dat er daar ondanks de regen wat te beleven valt. In de vooravond gearriveerd en nogal snel gemerkt dat onze hoop weeral ijdel was. Dan maar besloten om nen DVD te kopen (huren kunt ge als buitenlander namelijk ni, die kiwi's zijn nogal piwi's ze) en zo onzen avond te slijten. Lucy geparkeerd in een vakantiepark en tot onze vreugde gemerkt dat we vlak naast een zwemparadijs gestationeerd waren. Dus ons zwembroek aangetrokken en 2 uur zwem- en glijplezier beleefd. Vervolgens terug onder Lucy's vleugels, potje gekookt en als afsluiter van de dag genoten van de acteer- en andere kwaliteiten van Selma Hayek, we weten weer waarover gedroomd vannacht...

Vandaag de laatsten dag op het Noordelijk eiland en die konden we uiteraard ni laten passeren zonder een bezoekske aan de hoofdstad, niewaar? Rond de middag gearriveerd in Wellington en Te Papa, 'het museum van NZ' bezocht. Een uurke of vier daar gespendeerd met oa. een duik in het verleden, een (interactieve) blik op de toekomst, een snuif Maoricultuur en veel (dode) beesten, kortom, NZ onder 1 dak. Wist ge trouwens da NZ voor het midden van de 19e eeuw (begin van de kolonisatie) slechts twee landdieren had en da schapen ni 1 van die 2 was? Da verhaalke van het schaap en de Nieuw-Zeelander met de katsjoeten botten is dus nog bijlange zo oud ni...

Enfin, na deze educatieve uitspatting was het weer tijd voor een etappe in onze wereldwijde tour van de Belgische Biercafe's. Cafe Leuven binnengestapt, de nieuwe Leffe (de Radieuse) nog maar es aan een onderzoek onderworpen en ondertussen een kaartje gelegd. Geloof ons, met dit weer is dit een van de meest aangename tijdsbestedingen. 

Tegen dan was het tijd om ons Lucy op den Interislander te parkeren  en den oversteek naar het zuidelijk eiland te maken. Rond 23h in het zuiden gearriveerd en al onmiddellijk onze hoop op zon opgegeven, we zijn gedoemd om 14 dagen in de regen door te brengen.

Besloten om tijd te winnen en ons Lucy es voor een nachtelijk ritje uit te nemen richting de gletsjers, een slordige 600 km verder. En blijkbaar had den Bart dienen dag nog geen dode beesten genoeg gezien en dus veranderde hij iets na drieen van een dierenvriend in een koelbloedige doodrijder. Het eerste levende gordeldier dat we op onze weg gekruisd hebben, zal, na stevig tegen Lucy's boezem te zijn gedrukt, nooit meer opnieuw gordelen...Rust in vrede mijn bruine vriend, snif...

Na deze hachelijke gebeurtenis nog een halfuurke verder gereden en ons tegen 4h langs de weg gezet, tijd voor wat nachtrust...vol dode gordeldieren...

Amper vier uur later de wekker weer afgeklopt en gemerkt dat we de kamer met het mooiste uitzicht hadden geboekt. Na het ontbijt aan de ruige zee-inham doorgereden naar Punakaika om met een volle maag de pannenkoekenrotsen te gaan bezichtigen. Deze als opeengestapelde pannenkoeken lijkende rotsen zijn nog steeds een mysterie voor natuurkundigen, maar tzijn bij verre wel de lekkerste rotsen die we al gezien hebben. Daarna opnieuw de warmte van ons Lucy opgezocht en op naar de gletsjers! Na een rit doorheen de adembenemende landschappen (NZ heeft echt fantastische natuur, spijtig genoeg staat het weer ferm in de weg om er echt van te kunnen genieten) in de vooravond aan de voet van Franz Jozef Glacier gearriveerd, 1 van de 2 bekende trekpleisters in de omgeving. Voor de volgende morgen een wandeling op Fox Glacier geboekt (den anderen bekenden en de goedkopere optie) en naast ipv op Jozef gaan wandelen en lopen (jaja, den Bert ook!). Na deze sportieve uitspatting doorgereden tot aan de voet van Fox Glacier, slaapplaats gezocht, beetje internetten en slapen, morgen begeven we ons op glad ijs...

Althans dat dachten we...Rond 8h wakker geworden en gemerkt dat het meer dan pijpestelen regende. Gevolg: onze goesting om te gaan wandelen zakte recht evenredig met de temperatuur (pijlsnel) en dus met spijt in het hart de wandeling gelaten voor wat ze was, schijtweer! Ons Lucy opgewarmd en de baan richting Queenstown aangevat.  Na een rit door adembenemende berglandschappen (en sneeuw ipv regen, joehoe!!) rond 17h het ski- en feestoord van NZ bereikt en alles gaan regelen om morgen op een snowboard in de sneeuw te kunnen staan.  

Vervolgens ons Lucy binnen de veilige contouren van een vakantiepark achtergelaten en de stad gaan verkennen. En na amper 50 meter op Mike, 1 van onze Engelse huisgenoten in Sydney, gebotst. Nu zijn we het zeker, toeval bestaat ni meer tijdens deze reis, 1 dezer dagen komen we de paashaas tegen... Nu, afgesproken om later ne pot te gaan pakken en onze verkenning verder gezet. Uurke of twee rondgetoerd, hapke gaan eten en dan naar de plaats van afspraak. Samen met nog twee andere ex-huisgenoten, Andy en Sam, van het Nieuw-Zeelandse bier geproefd en ons vervolgens zitten begapen aan de krachttoeren van Bruce Willis in de laatste Die Hard film. Doodvermoeid afscheid genomen van deze drie musketiers en naar ons Lucy, morgen staan we op een board!!!

Om halfacht uit de veren, snowboarddag vandaag,woehoe!

Ontbijten en terug den berg op richting Cordrona, 1 van de 2 skistations van Queenstown. Rond 10h gearriveerd, onze boots en boards opgepikt en ons warm ingeduffeld, klaar voor de actie! Nu ja, klaar voor de actie... Den Bert wel, maar Bart, tja, diene jongen had miserie om zijn handschoenen aan te krijgen...Nu, tis wel te verstaan ze, bij nader onderzoek bleek namelijk dat ie twee linkerhandschoenen had gekocht...Gelukkig is hij zijn twee linkerhanden nog ni verloren, tkwam hem dus al bij al nog goe uit.. Maar bon, na het worstelen met de handschoenen, kwam het worstelen met het board aan de beurt. En int begin won het board meestal en lagen wij eronder..(vooral Bart dan, ie heeft nog twee linkervoeten ook!). Maar na de lunch, kweet ni of het de mueslibars of den Duvel is die het hem gedaan heeft, gleden we als twee volleerde sneeuwpeties naar beneden, we willen meer van dit! Spijtig genoeg is sneeuwpret nogal dure pret en moesten we er na 1 dag alweer de brui aan geven, maar allez, we hebben toch een leuke dag gehad!

Terug in ons Lucy gestapt en richting Te Anau, de poort naar de fjorden gereden. Daar gearriveerd ons geparkeerd in een sjieke woonwijk, vannacht gaan we nog es wild kamperen. Maar ook weer ni te wild, da de gebuurs ni klagen ee...

s`Morgens na het ontbijt richting het informatieknooppunt gereden om een paar wandelroutes op te pikken, maar op de zoveelste ontgoocheling gebotst. Door het slechte weer was de weg naar Milford Sound gesloten, adieu aan onze wandelplannen!  Dan maar besloten om er nen erg luie zaterdag van te maken. Een vakantiepark gezocht, DVD´s geleend en ons ne gansen dag in Lucy opgesloten. Doucheke pakken, anderhalf uur Spaanse les, filmke kijken (The passion of The Christ, is al even saai als Den Bijbel lezen), onze kleren wassen, eten kopen, nog es anderhalf uur Spaans, croque monsieurs naar binnen duwen en als afsluiter van zalige zaterdag nog een filmke bekijken, da we maar rap in Zuid-Amerika zitten... Dienen dag is er wel een groot probleem tussen ons beiden ontstaan. Voor het eerst sinds ons vertrek zijn we namelijk als 1 blok voor dezelfde vrouw gevallen. Maar wa wilt ge, ze heeft koplampen om u tegen te zeggen, ne koffer om van te dromen en eens ze op toerental komt, rijdt ze als de beste...Chance da ons Lucy groot genoeg is om ons allebei warm en zoet te houden, of er had bloed gevloeid dienen nacht...

Den dag alweer met een ontgoocheling gestart, we zijn het gevoel ondertussen al gewoon... Doubtfull Sound, het andere nabijgelegen fjordengebied, is enkel per boot bereikbaar en da kost ons minstens 100 dollar pp. Te duur voor ons en dus zonder enige specifieke bestemming in het achterhoofd opnieuw met ons Lucy vertrokken. Uiteindelijk in de namiddag in (naam ontglipt de auteur) beland, een andere grote universiteitsstad. Een warme choco gaan drinken en ons vervolgens een paar uur op het internet zoet gehouden om jullie van tekst en beeld te voorzien over de avonturen van de laatste twee maanden. Tegen avondetenstijd met een hongerige maag terug den auto opgezocht, een paar kilometer buiten de stad geparkeerd, het diner bereid en oogjes dicht, dromend van een stralend zonnetje, warme temperaturen en nog meer plezante dingen des levens...

De eerste dag van de week, dus vandaag moesten er zoveel mogelijk kilometers gevreten worden om de rest van de week te kunnen uitbollen. Dus zo gezegd, zo gedaan. Na het ontbijt rond 10h vertrokken en onze eerste stop pas vier uur en 350 kilometer verder in (auteur lijdt aan lichte vorm van dementie) gehouden. beetje in de stad rondgewandeld, een hapje en een drankje gaan verorberen, van chauffeur gewisseld en nog es pas driehonderd kilometer verder, vlak voor Christchurch, opnieuw de remmen dichtgetrokken. Potje gekookt, een laatste herhaling van ons Spaans gehouden en nog maar es vroeg slapen, wij gaan fit zijn in Zuid-Amerika!

Vandaag onze laatste volledige dag op Nieuw-Zeelandse bodem en de zon begint wel te schijnen zeker, om uw haar van uit te trekken! Maar bon, de laatste twintig kilometer richting Christchurch gebold en besloten van de laatsten dag een actieve te maken. Richting het centrum gereden, de kathedraal (al even groot als de kerk van Outrijve, wreed indrukwekkend dus...) bezocht en beetje verder rondgetoerd in het mooie en gezellige Christchurch. Kort na de middag een vakantiepark gezocht, allebei (!) ons loopschoenen aangetrokken en een uurke goe gaan zweten, tdeed deugd (en ook pijn eigenlijk) na al da stilzitten in den auto. Daarna nog beetje dollen op de reuzetrampoline, een frisse duik in het zwembad en een aansluitende broodnodige warme douche gepakt en dan onze valiezen beginnen pakken. Van al dat pakken krijg je natuurlijk honger en na ons laatste maal op Nieuw-Zeelandse bodem was het tijd om ons terug naar de kathedraal te begeven. Daar stond Loretto, een Chileense schone die we in Thailand hebben ontmoet, ons namelijk op te wachten. En het toeval wil nu wel zeker da we morgen naar Chilli vliegen...Ge ziet, we bereiden onze volgende reisbestemmingen nog steeds tot in de puntjes voor en we proberen daarbij steeds het aangename aan het nuttige te koppelen. En geloof ons, uitleg krijgen van een knappe Chileense in een Irish pub met live muziek is vele beter dan het lezen van reisboeken! Tegen een uur of 1h de Spaanse les (we moeten nog veel leren) en het reisbureau gesloten, voorlopig afscheid genomen (Hasta luego a Santiago chica!) van Loretto en onze laatste dromen in Lucy beleefd, morgen vliegen we de Grote Oceaan over!

Op de dag van de ten hemel stijging van Onze Lieve vrouw was het tijd om met pijn in het hart afscheid te nemen van Onze Lieve Juicy Lucy, het ga je goed meid! Een lift naar de luchthaven van Christchurch gekregen, het vliegtuig op (Onze Lieve Vrouw achterna) en een uurke later opnieuw voet aan grond gezet in Auckland, ons vertrekstation richting Zuid-Amerika. Ons een uurke of vier bezig gehouden met ons laatste dollars op te doen, gratis tequilla te proeven en tonijn met koeken te eten, misschien een rare combinatie, maar wel lekker.  Tegen 18h nog es een poging gewaagd om onze Lieve Vrouw op haren tocht naar boven te ontmoeten, maar zes uur later zonder resultaat in slaap gevallen. Wakker geworden vlak voor de Chileense kust, en wat er daarna allemaal gebeurd is, tja lieve lezertjes, dat komen jullie de volgende keer wel weer te weten!

Adios! 

14/7/2007 - wijziging vluchtschema

Dag lieve thuisblijvertjes,

De vakantie is voor velen al begonnen en zal voor velen binnenkort ingaan dus succes ermee. Ons vakantie gaat rustig zijn gangetje. We zitten nog steeds in Sydney. Volop aan het werken om onze bankrekening wat aan te spijzen. Alles verloopt zoals thuis, een vaste eigen stek, vast werk (2 zelfs) dus eventjes uit het backpackleventje. Bart werkt tijdens de dag van 8u30 tot 16u30 in een magazijndepot, docomenten inscannen en rekken aanvullen (waar kennen we dat van). Bert werkt als timmerman bij een interieurbedrijf (en dit dan?) van 8u tot 16u. 's Avonds en tijdens de weekends werken we beiden in een belgisch bier cafe ( http://www.belgian-beer-cafe.com.au )dit van 18u tot 13....??.

Ja, mensen je leest het correct we zijn het werken nog niet verleerd maar de vermoeidheid begint zijn tol te eisen. Bart begint te halucineren en Bert spreekt vloeiend 17 talen. Het worden dus nog een harde 14 dagen.

Met deze gaan we ook ons gewijzigd vluchtschema doorgeven. We zullen 10 dagen langer wegblijven om Bert zijn verjaardag op Machu pichu te vieren. Doordat Joke moet bevallen zal het dus niet meer langer uitgesteld worden. (Dank u, Peter en Joke wilt get echt nie efkes langer inhouden? alez vooral Joke dan)  

ons nieuw vluchtschema;

01/08 --> sydney    -    Auckland ( Nieuw Zeeland )

15/08 --> Auckland   -   Santiago ( Chili )

11/09  --> Santiago   -   Rio de Janairo ( Brazilie )

04/10 --> Sao Paulo (brazilie)   -   Beunos Aires ( Argentinie )

26/10 --> Beunos Aires   -   Lima ( Peru )

09/11 --> Lima   -   Madrid   - Brussel ( 10/11 omstreeks 18u40)

Dus bereid maar het ontvangstcomite voor met de toeters en de bellen! We komen terug.

Vele groetjes uit de andere kant van de wereld.

Den Bart en den Bart. 

12/5/2007 - Thailand, oh my Buddha

Sawa dii krhap! Dag iedereen!

Na een lange rustpauze (den auteur was lui en moe) zijn we nog es wakker geschoten en ziehier het resultaat:

Een nieuw land, dus weer n nieuw verhaaltje om de kindjes in het thuisland zoet te houden...Geniet ervan!

Na een slaperige vlucht is het olijke trio op maandagmorgen 31 april om 10h plaatselijke tijd gearriveerd op de luchthaven van Bangkok, de 'City of Angels'. Het begin van een nieuwe week en n nieuw crazy avontuur!

Samen met Yaelle, een Israelisch meisje, de taxi gedeeld en recht naar Kha Sahn Road, de backpackersarea bij uitstek geraast. Inchecken, doucheke pakken (elk apart ja) en van het fantastische Thaise voedsel gaan proeven. De omgeving verkennen, onzen eersten Chang (het thaise bier) geproefd en goedgekeurd, door de vele (en spotgoedkope!) winkelstraten slenteren om daarna opnieuw in onze straat terecht te komen om de Thaise mojito's es aan een uitgebreid onderzoek te onderwerpen. Plots opgeschrikt door echt Westvlaams te horen en uiteraard de verbroedering ingezet met de mannen en de vrouw van tstad. En wat doen Westvlamingen op vakantie? Juist ja, drinken, eten en zuipen. En wat gebeurt er dan mee Argentijnen? Ze drinken mee tot hun lichtje plots uitgaat en ze uiteindelijk al kotsend op het WC belanden...Maar dan moest de echte miserie nog beginnen.

Na eerst nogal hardhandig afscheid te hebben genomen van onze Westvlaamse 'vrienden' (blijkbaar worden die mannen van tstad agressief als ze te veel gedronken hebben), brak Bert, in een poging om onze Argentijnse vriend te helpen, per ongeluk een stuk van het aanleunende toilet af. Niks ernstigs, maar uiteraard wilden de Thai er geld uitslaan. Wij weigerden echter te betalen en dus werden de thaise flikken erbij gehaald. Resultaat: Wij twee mee naar den bureau en onzen Argentijn helemaal alleen schijtlam op den dool in het niet ongevaarlijke Bangkok...Uiteindelijk na drie uur discussieren, veel belachelijk machtsvertoon van de politie en het betalen van 2000 baht (=40 euro) werd den Bert vrijgelaten en konden we naar ons guesthouse terugkeren. Daar vonden we wonder boven wonder onzen Argentijn terug, nu kotsend over het balkon van onze verdieping. Welcome to Bangkok!

Den dinsdag een stuk in den dag geslapen (tot rond 15h), opnieuw lekker thais gegeten en dan es den andere kant van ons straat gaan verkennen. Bangkok is best aangenaam: spotgoedkoop, overal wa te beleven, veel volk op de been, meer moe da ni zijn.

s'Avonds naar een live optreden gaan kijken, kennisgemaakt met Buster, nen Engelsen tiep, en nog twee Engelse madammen en samen met hen gaan poolen in n bar in afwachting van de 1e halve finale van de Champion's League (om kwart voor 2h plaatselijke tijd). Den avond\nacht was vree plezant, maar Bangkok had uiteraard nog een verrassing voor ons in petto. Dus nadat Buster tijdens het poolen figuurlijk rake klappen had uitgedeeld aan een paar thaise pipo's, vonden die mannen da per se nodig om ons letterlijk wa klappen uit te delen. Resultaat: met een pijnlijke kaak en op 1 slipper zo snel mogelijk uit den bar weggelopen en de veiligheid van ons bed opgezocht. Welkom in Bangkok, deel 2...

Woensdag overdag weer ni te veel uitgespookt. Pas tegen 16h wakker geworden, richting het Grand Palace gewandeld maar wegens ongepaste kledij (korte broek en slippers) niet binnen gemogen. Dan maar terug naar onze straat, iets gegeten en tegen 20h afgesproken met Buster en twee Scandinavische vrouwen om naar Patpong te gaan, de plaats waar de pingpong werd heruitgevonden. Vergeet de gebroeders Saive, vergeet de vele Chinezen, het meest spectaculaire pingpong wordt in Pat Pong gespeeld. Bananen, pingpongballen, scheermeskes, eieren, sigaretten, vogelpikpijltjes, bierflesjes..werkelijk alles kunnen die vrouwen 'bedienen' tussen hun benen. Geloof me, mee azo n madam wilt ge ni in uwen nest belanden, ze nijpt er em gewoon af!

Na het ping pong wast weer tijd voor voetbal maar door het nachtelijke uur van de uitzending enkel de eerste 45 min wakker gebleven en dus bij de rust en in de gietende regen ook zelf de rust van ons bed opgezocht.

Donderdag nog es uitgeslapen (als ge 's nachts leeft, moet ge overdag slapen ee), de weg naar de Australische ambassade gezocht en er na n taxirit en n fikse wandeling (den taxi had ons aan het verkeerde gebouw afgezet) al zwetend gearriveerd. Tijd om ons werkvisum (!) te regelen. Al wie dacht da we dus 10 maanden lang de lege fak hingen uithangen, gebt het verkeerd, tzijn der maar negen! Enfin, uiteindelijk te weten gekomen da onzen trip eigenlijk tot niks diende, want alles moet via het internet geregeld worden, weeral moeite en geld voor niks dus.

Onze frustratie gaan opvreten (letterlijk, we zijn gaan eten) en dan was het tijd voor n beetje sightseeing bij daglicht (Tomas en Bart) of n laat namiddagdutje (Bert). En net nadat Tomas en Bart de Thaise koning hadden zien passeren, zagen ze plots den Bert, met, het moet gezegd zijnde, iets minder koninklijke waardigheid, zijne kop uit nen toektoek steken. Kurtje Thai was gearriveerd in Bangkok, tijd om Bert zijn visakaart en chocotoffs (!) te gaan oppikken. En omdat het intussen alweer donker en laat aan het worden was, hadden we uiteraard afgesproken in de rode lampkesbuurt. Pintje gedronken, babbelke geslaan en omdat we toch toevallig in de buurt waren, nog een paar plaatselijke shows gaan bekijken, jandaddewadde... Voor het slapengaan nog es naar den beestenmarkt (= parking waar alle hoertjes samenkomen om klanten te ronselen) gaan piepen en dan moe en voldaan in ons bed gekropen.

Rond 11h uit ons bed gerold, tijd om uit te checken en Bangkok te verlaten. Beetje internetten, hapke eten , nog beetje door de straten lummelen en tegen den avond met den taxi naar het busstation. De nachtbus richting Khon Kaen opgestapt, nauwelijks een oog dichtgedaan en omstreeks halfvijf 's morgens gearriveerd aan de Seven Eleven. De 7\11 is ne winkel gelijk den Battard van Outrijve met het kleine verschil da de 7\11 ne wereldwijd verspreide keten is en den Battard meer euh...lokaal georienteerd is. Vijf (!) uur aan een stuk tevergeefs op n bankske zitten wachten op nieuws van Kurtje Thai die ons beloofd had het noorden van Thailand per pick up te tonen. Ons geloof in zijn woord zakte echter naarmate de uren verstreken en tegen 11h waren we het kotsbeu en dus besloten we om opnieuw den bus te nemen richting het centrum van Kohn Kaen en het noorden van Thailand op eigen kracht te ontdekken (wat eigenlijk ons oorspronkelijke plan was). Maar allez, we zijn weer een ervaring rijker: door nen Belg en ne zogenaamde vriend int zak gezet aan den andere kant van de wereld, ge moet et es meegemaakt hebben...

Bustickets gekocht voor de nachtbus richting Chiang Mai en de rest van den dag gesleten in Kohn Kaen. Hapke gegeten, stuk van het concert van Potato, de hitsensatie van het moment in Thailand meegepikt, boxen gekocht voor onze mp3-speler (hebben nu onzen eigen discobar, vive la fete!), partijtje snooker gespeeld, beetje internetten en nog es een hapje eten, een typische overgangsdag dus.

Tegen 20h den bus op en door de betere zitplaatsen en de weinige nachtrust tijdens de vorige nacht, nu toch tenminste een half oog dichtgedaan.

De zondag omstreeks 10h in de pletsende regen in Chiang Mai gearriveerd, taxi genomen richting het Rama guesthouse, inchecken en gaan ontbijten in The Wall, het enige etablissement dat open was. Na het ontbijt een doucheke gepakt en beetje gaan rondslenteren in het stadje, waar de hemel intussen volledig opgeklaard was. Uiteindelijk weer in dezelfden bar beland, paar Changs gedronken, kaartspelletjes gespeeld, gepoold (en telkens verloren tegen n Engels koppel) om de namiddag af te sluiten in het internetcafe.

s'Avonds gaan eten in n 'all you can eat'-restaurant voor 99 baht (=2 euro)\pp en tja mensen, als ge dat tegen ne Van Hamme zegt, dan weet ge da ge in de pattatten zit ee. All you can eat is bij de Van Hammekes totda ge kotst en dus heeft den Bart voor het slapengaan nog een paar keer zijn maag volledig vrijwillig (de 'steek-es-je-vinger-in-je-mond-show' is KNT) uitgekuist.

En maar best ook, want de maandag gestart met n 'all you can eat- breakfast' (wees gerust, mr. Van Hamme had intussen zijn lesje wel geleerd...), onze trekking door de jungle voor de volgende dagen vastgelegd en dan hop de fiets op voor een tochtje door Chiang Mai. Eerst naar de dokter en het rontgencentrum (voor ons werkvisum voor Australie hebben we namelijk X-rays van onze borstkas nodig, de werknemers in Australie worden dus letterlijk doorgelicht...) en dan met de foto's opnieuw naar de dokter. En ja dames en heren, we zijn nog steeds kerngezond, maar ze hebben dan ook enkel boven de gordel gekeken ee...Maar bon, met dit goede nieuws in ons achterhoofd aan een toeristische tempeltoer door Chiang Mai begonnen om Buddha te bedanken voor de goede gezondheid.

Na de tempels richting het massagebad voor een echte Thaise massage. Bert om zijn geblokkeerde nek kwijt te raken en Bart...tja gewoon om over zijn lijf te worden gewreven. Maar dan was het over met de ontspanning , tijd voor wat actie en suspens, op naar de arena voor Thai kickboxing! (spijtig genoeg) Geen bloed gezien, maar wel een paar serieuze muilperen zien uitdelen waardoor we uiteindelijk niet aan de verleiding konden weerstaan om na afloop van de 'echte' gevechten zelf de ring in te kruipen en op elkaars gezicht te timmeren. En geloof me, na viereneenhalve maand vrede doet het eens ferm deugd om door te kloppen, ole! Daarna nog een verzoeningspintje gaan drinken en tegen 3h en in de gietende regen ons bed opgezocht.

5 Uur later er weer uit, tijd om aan een driedaagse trekking te beginnen. 2 Uur in de auto, lokaal marktje bezocht, nog een uurke verder rijden, lunchen en daarna met de wandelstok in de hand aan een 4h durende trektocht begonnen tot aan onze overnachtingsplaats, een Lagudorpje ergens bovenop een thaise heuvel. Pintje drinken, wedstrijdje chillipepers eten organiseren (Bart - Thailand: 3-3), nog een pintje drinken, hapke eten, genieten van een lokale dans, PIG (een kaartspelletje) spelen, vieze filmpkes bekijken op de gsm van onze Thaise gids Tony, de lokale kruiden proeven en dodoke doen, genoeg voor dag 1.

Op de tweede dag van onze trekking moest er nog meer gewandeld worden. 2 Uur op en neer in de voormiddag, een doucheke gepakt onder de harde straal van n waterval, hapke eten, beetje uitrusten en dan nog es drie uur wandelen tot de volgende logeerplaats. Diep in n dal, redelijk geisoleerd van de rest van de wereld n plezante avond beleefd met z'n zessen. Tomas de Argentijn, Austis, een Ijslandse schone, Andrew, een Ijslandse beer, onze perverse gids Tony en natuurlijk de twee olijke Belgen. Changs gedronken, cadeautjes uitgedeeld (we zijn weer een zaklamp armer), de lokale kruiden nog maar eens aan een test onderworpen en vrolijk ons bed binnen.

Op de laatste dag van onze trekkingwaren allerlei plezante activiteiten gepland. Gestart met een korte ochtendwandeling van een halfuurke om daarna de olifanten te bestijgen (chance dat ni andersom was, want 1 van die beesten stond nogal redelijk bronstig...) voor een kort ritje. Na de dolle rit de zwemvesten aangetrokken voor de ongelooflijk spectaculair dol wilde rafting (chance da we zelf n beetje de aap uitgehangen hebben, anders wast precies een rubberbootje op de Schelde), om uiteindelijk de trekking af te sluiten met een lekker ontspannende bamboorafting.  Na de waterpret de mini-truck op, gaan lunchen en nog een uur of twee terug richting Chang Mai. s' Avonds beetje internetten, opnieuw het all you can eat-restaurant aangevallen, pintje gedronken en slaap zacht. 

Op vrijdag stond de cultuurdag geprogrammeerd. Nu ja, cultuur is veel gezegd, twas precies nen uitstap naar de zoo, zo nen opgefokten boel! In de voormiddag naar een orchidee- en vlinderkwekerij geweest (welgeteld 1 levende vlinder gezien, echt fantastisch!), in een paar lokale dorpjes gestopt (ordinaire verkoopsplaatsen eigenlijk) en dan uiteindelijk doorgereden naar de lokale grotten. Naast de grotten gelunchet en vervolgens met een volle maag de donkere spleten ingedoken. En zoals met veel grotten al tijdens de ze trip, waren we weer best ontgoocheld, leve de Belgische grotten, tis verdorie iets waar we trots op moeten zijn!

Na de grotten was het tijd voor de menselijke zoo, op naar de Langnekken (Long Necks) en de Grote Oren(Big Ears)! Er is dus toch nog hoop voor bepaalde mensen, verhuis gewoon naar Thailand, hier ben je gewoon 1 van de..! Nu, bij die stammen ist pas toerisme ten top. Een klein aarden weggetje met allerlei kraampjes waar de Longnecks en de Big Ears zij aan zij spulletjes trachten te verkopen, welkom bij de stammen van Thailand! Enfin, rap terug den auto in naar Chang Mai voor het culinair orgasme van onze trip, tijd voor Thaise kookles. Samen met O (Oh my Buddha!), onze maitresse de cuisine inkopen gaan doen op de lokale markt, uitleg gekregen over thaise kruiden en groenten en ons dan achter het kookfornuis gewaagd. Thaise soep, Thaise groene curry, loempia's en Pad Thai leren prepareren en daarna alles zelf mogen oppeuzelen, onze kookles was een schot in de roos. Als we terug zijn in Belgie zullen we dan ook kleine competities organiseren en de winnaars worden dan een avondje culinair door ons verwend, begin maar al te watertanden. Na ons laatste avondmaal in Chiang Mai op gepaste wijze (met n feestje) afscheid genomen van onze Ijslandse vrienden en omstreeks 3h onzen tram binnen.

De zaterdag gestart met n all you can eat ontbijt (ja, we eten weer te veel...), met den taxi richting het busstation, kaartjes gekocht naar Chang Rai, 6 uur rijden en amper 1 letter verschil! Omstreeks 16h gearriveerd, plonske doen in het zwembad van het hotel, alles geregeld voor onze overgang naar Laos, avondmarktje bezocht, hapke gegeten en op internet, de gewoonlijke afsluiter van elke overgangsdag.

Zondagmorgen 6h30. Proficiat aan alle moeders en moeders in spe! Vroeg uit de veren, om 7h opgepikt door een minibusje om ons richting de Laotiaanse grens te begeven. Om 9h alle papieren ingevuld om met de slow boat op de Mekong in twee dagen tijd Luang Prabang te bereiken. Beetje lezen, muziekske beluisteren, babbelke slaan met de andere gasten op de boot en met de leukste besloten om de komende dagen op te trekken. De uitverkorenen waren 2 Belgische producten, Tine van Antweirpen, de Pit van Mons en zijn Costa Ricaanse vrouw, n Australisch koppel (Mel en Phil) en den John, nen Engelsen tiep. s' Avonds met z'n allen naar hetzelfde guesthouse met prachtig zicht op de Mekong en tussen de verschillende stroomonderbrekingen door genieten van het Laotiaanse voedsel en de beer Lao's. Tegen een uur of 1 onzen tram in, morgen weer bootje varen.

Maandagmorgen om 8h ontbijt om tegen 9h terug op nen anderen tragen boot te zitten. De verandering van vaartuig was echter verre van een verbetering (nog minder plaats op de boot) maar de Belgen zouden geen Belgen zijn als ze daar geen oplossing konden op vinden. Dus men neme nen helenboel rugzakken en men creeert een lighoek met de bagage van de andere toeristen. En ondanks hun afkeurende blikken hadden wij toch mooi de beste zit- en ligplaatsen.

Onderweg nog es veranderd van boot wegens technisch defect (de Laotiaanse vloot is toch zo sterk ni zunne) en al bootje trekkend verder naar Luang Prabang.  Omstreeks 19h gearriveerd, ingecheckt in een volgens prijs/kwaliteit fantastisch guesthouse, de meer dan gezellige avondmarkt bezocht en daarna met z'n allen een hapke gaan eten. Vervolgens naar nen bar en na een gezellige afsluiter op ons dakterras met nog een paar andere barhangers de zachte bedden in.

Dinsdag pas laat op gang gekomen, tegen de middag aan ontbeten om vervolgens met den toektoek naar de watervallen te toeteren. Wel mannekes, die namiddag hebben we gespendeerd in het paradijs. Overal kleine watervallekes met natuurlijke zwembaden waar ge kunt in plonzen en met touwen allerlei zotte swings kunt uithalen. Uiteindelijk komt ge dan bij de grote waterval (de mamawaterval) terecht die echt een adembenemend zicht biedt. Paar fotokes getrokken, beetje gefilmd en dan gedag gaan zeggen tegen de plaatselijke huisdieren, n paar zwarte beren en n prachtige Siberische tijger. Tegen 18h opnieuw toektoekend terug naar het centrum, doucheke pakken, hapke eten, paar spulletjes kopen op de avondmarkt en daarna richting de Hive bar, tijd voor twee happy hours. Blijven hangen tot sluitingstijd (1h), nog effe op ons dakterras hangen als afsluiter en dan was het mooi geweest, slaaptijd.

De woensdag gestart op het internet, hapje eten en door de inspirerende zon besloten om nog maar eens naar de watervallen te trekken, maar deze kieer op eigen kracht, hup met die benen en de mountainbike. 32km bergrit, 15 liter zweet en zwaar verzuurde benen later gearriveerd, 2 uurkes den aap uithangen aan de swings en dan alweer aan de long way back begonnen. Tegen 19h redelijk leeggereden opnieuw in Luang Prabang gearriveerd, douchen, internetten, eten en internetten, den dag zit er weer al op ze.

Op donderdag vroeg uit de veren, ontbijten en dan de minibus in richting Vang Vieng. Op de bus kennis gemaakt met Francisco, een Chileen met Italiaanse voorouders en met Paola, zijn Argentijnse 'vriendin van de week'. Onderweg  in de gietende regen zowat iedereen zijn mp3-speler grijs gedraaid en een paar keer gestopt om iets te eten. In de vooravond gearriveerd, een chaletje gehuurd aan de rivier in les jardins organique (Laos is nog een Franse kolonie geweest, het enige goede dat de Fransen daar hebben achtergelaten zijn hun stokbroden) en dan van de Laotiaanse whisky geproefd (30 fr/fles!) 

Na het drinken van de Tiger kregen we uiteraard honger als een paard en dus was het daarna tijd om een hapje te gaan eten. En om onze Argentijnse vriend te plezieren, zijn we naar een Fish and chips restaurant getrokken, waar hij al zo lang naar op zoek was. Vervolgens was het tijd om de straten van Vang Vieng onveilig te maken. Aan het internetcafe Conchita (een Nederlandse schone met Spaanse roots)Daphne ( een Israelische schone met Nederlandse roots)  en Mar (een Spaanse die in Sydney woont) leren kennen en met z'n allen de krakkemikkige brug richting het mini party-eiland van Vang Vieng overgestoken. Paar slaapmutskes gedronken en opnieuw richting het vasteland, richting ons bed, behalve den Bert...diene jongen was nog volop bezig met een analyse van de situatie in het Midden-Oosten met een Israelische soldate. En wij maar denken dat den Bert ni in oorlog geinteresseerd is, maar als den oorlog lange krullen heeft, dan haalt meneer zijn geweer boven ze...

Op vrijdag stond de tubing, de attractie van Vang Vieng, op het programma. Tubing is op ne grote plastieken band een rivier afdobberen, onderweg allerlei zotte jumps uithalen en tussendoor van het happy Laotiaanse voedsel en bier proeven. Wel dierbare vrienden, den tubing op zich is ni zo spectaculair ( de Mekong gaat ongeveer zo rap vooruit als de Schelde, niet dus...) maar de jumps en het eten maakt van den tubing 1 van de leukste en meest verruimende ervaringen ooit.  

Na veel zotte fratsen en enkele happy hours omstreeks 17h aan de laatste stop gearriveerd (tegen dan was de tubing al getransformeerd tot happy tripping tubing) en met z'n allen het meest wonderlijke Alice in Wonderland-achtige volleybalpartijtje in ons leven gespeeld. De uitslag is zelfs bij de redactie niet meer bekend. Enfin, tegen 19h terug naar het guesthouse en van de douche iedereen rechtstreeks zijn bed binnen, moegetript en klaar voor een nacht vol spectaculaire dromen...

13 uur later wakker geworden, na het ontbijt afscheid genomen van ons Tine en daarna beetje on line solliciteren voor een jobke in Australie. Na de middag en door de gietende regen een kleine marathon 'Friends' kijken en daarna opnieuw hetzelfde schema als onze eerste dag in Vang Vieng. Whisky drinken, fish and chips restaurant en opnieuw richting het eilandje, maar deze keer over een andere (eveneens levensgevaarlijke) brug. De andere brug was de nacht voordien namelijk ingestort onder het gewicht van drie zatte Engelsen die er gelukkig enkel een natte broek en een nuchter hoofd hadden aan overgehouden. Maar bon, veilig heen en weer geraakt en dus zonder natte broek en ook zonder nuchter hoofd in ons bed gekropen. 

Aangezien de zondag beschouwd wordt als de rustdag hadden we weer een overgangsdag gepland. Omstreeks elf uur wakker geworden, uitgecheckt, gaan ontbijten en dan wachten op de bus die ons naar Vientiane, de hoofstad van Laos zou brengen. Omstreeks halfzes daar gearriveerd en de nachtbus geboekt naar Pakse, de grootste stad in het zuiden van Laos. Awel, we hebben nu al enkele (meestal miserabele) nachten op nen bus doorgebracht, maar dienen bus was pas echt de naam slaapbus waardig. Dienen bus had namelijk bedden waar het werkelijk mogelijk was om in te slapen!  We sliepen dan wel met z'n vieren allemaal in een groot bed achteraan de bus, maar na het uitzetten van de fantastisch irritante Laotiaanse karaoke hebben we geslapen als roosjes.  

De werkweek begon weer vroeg voor ons, want omstreeks 6h30 gearriveerd in Pakse. Ontbijten, mails controleren en dan den toektoek in richting het busstation. Nu ja, busstation... Het busstation was een verzamelplaats voor iets grotere toektoeks waarvan de meest gammele van allemaal ons naar the Four Thousand Islands zou brengen. 23 man, zevenhonderddrieendertig kilo fruit en groensels en zeventwintig backpacks in den toektoek geduwd en hop, vooruit met de geit... Uiteindelijk 5 uur, zevenendertig liter zweet, drie platte banden (ze rijden hier werkelijk tot op het ijzer) en zeven verse luiers later gearriveerd aan de rivier en dan met het bootje richting Don Khon, het grootste eiland van the Four Thousand Islands. Na een eerste verkenning van het eiland nogal snel gemerkt dat er genen bal te beleven was, gelunchet en ons bed binnen, tijd voor een middagdutje.  Na het middagdutje kreeg Bart de kriebels in zijn benen en trok hij zijn loopschoenen nog es aan en aangezien Bert het voelde kriebelen in zijn vingers begon hij te naaien... (met naald en draad ja). En moet toegeven, zijn naaiwerk heeft toch minstens 48h stand gehouden, leve zijn gouden handen!

Na ons beider sportief intermezzo was het alweer etenstijd en aangezien ge na 22h niet meer moogt rondlopen op straat in Don Khon, rap terug naar ons guesthouse en boeken om de volgende dag te zo snel mogelijk te vertrekken.

Dinsdagmorgen tijdens het ontbijt kennis gemaakt met twee Israelische meisjes, Mirri en Morgan, en dan vroeg den boot op richting Don Dhet. Rond 11h daar gearriveerd, een hutje aan de Mekong gezocht en gevonden en daarna het eiland (=de straat) gaan verkennen. Al snel gemerkt dat er op dit eiland veel meer activiteiten en avonturen te beleven zijn en ook veel meer mensen om die avonturen mee te delen.  Daphne opnieuw tegen het (mooie lange) lijf gelopen en ook kennis gemaakt met Julian, le fou francais. 

Gelunchet en aangezien ze op Don Dhet ook tubes hadden, nog maar es op de rivier gaan dobberen. En na de happy tripping tubing in Vang Vieng, was het tijd voor de take it easy tubing in Don Dhet. Lekker ontspannen op de rivier en vervolgens nog maar es een paar wilde dieren de nek omwringen. En na de tijgers (Tiger=whiskymerk) in Vang Vieng kwamen de leeuwen (Lion=ander whiskymerk) uit Don Dhet aan de beurt. Zelfde prijs en zelfde resultaat: na drie leeuwen breekt het wilde beest los en na wat wild heen en weer stampen valt het als een blok in slaap. Maar voor het slapengaan eerst nog kennisgemaakt met een Belgische dokter en ook Conchita en Mar opnieuw verwelkomt, ons groepje wordt steeds groter, joehoe!

Nadat we de wilde beesten de avond voorheen recht in de ogen hadden gekeken, was het tijd om op zoek te gaan naar de iets minder wilde, maar met uitsterven bedreigde dolfijnen van Laos. Wel, volgens mij zijn ze al lang uitgestorven die beesten en hebben ze daar al veel toeristen serieus bij hun pietje gehad, want genen dolfijn te zien. Maar bon, na de spookdolfijnen zijn we naar de watervallen getrokken. Daar geariveerd en rijst met kip, of beter, rijst met benen naar binnen gespeeld en vervolgens in spoedtempo paar fotokes getrokken van de watervallen. Met den toektoek en den boot terug richting ons eiland en alles in gereedheid gebracht voor de visbarbecue op het strand. Beetje dollen met iedereen, aperitiefke drinken, doucheke pakken en ons dan opnieuw naar het strandje versmijten voor n lekker viske met rijst en uiteraard de onmisbare beer Lao's en de ontembare Lion. Beetje dansen en zingen op het strand (Kop Chai la lai), veel zeveren en uiteindelijk tegen de vroege uurtjes ons hutje opgezocht voor n welgekomen nachtrust.

Luttele uren later weer uit de veren, tijd om nog maar es te verhuizen en nog een land aan ons verhaal toe te voegen, op naar Cambodja! Ontbijten, afscheid nemen van enkele reis-en fuifmakkers en den boot op. Nog een laatste halfuurke tussen de 4000 eilanden dobberen en dan met den toektoek en op n afschuwelijk weggetje richting de Cambodjaanse grens. Na een erg hobbelige rit bij een houten barak gearriveerd waar er ne pipo in uniform ons zat op te wachten. Welkom bij de Laotiaanse grens! Na onze exit-stempel te hebben gekregen tot aan de volgende barak gewandeld, papieren ingevuld en welkom in Cambodja! Onder de slagboom door gekropen richting een ander busje dat ons naar de hoofdstad Phenom Phe zou brengen in een uur of acht tijd. Op elkaar gepakt, zonder bewegingsruimte en met zeven (!) personen op het dak uiteindelijk veertien uur later, volledig gekraakt en door elkaar geschud rond een uur of 1 gearriveerd, n slaapmutske gedronken en tegen n uur of drie iedereen (Julian, Daphne, Conchita, Tomas, Francesco, Paola, Mirri, Morgan en natuurlijk Bert en Bart) zijn bedje binnen.

Omstreeks 11h uit onzen nest gerold, ontbeten en dan met twee toektoeks richting de Killing Fields, de plaats waar Pol Put 35 jaar geleden ongeveer twee miljoen (!) Cambodjanen een kopke kleiner heeft gemaakt (en ze zijn al zo klein, echt zielig...). Na dit moment van stilte en bezinning richting S21, de school die onder Pots regime werd omgevormd tot een gevangenis. Daar de film 'The Killing Fields' gezien en dan pas echt goed begrepen wat ons bezoek aan de Killing Fields eigenlijk voorstelde. Beetje vijgen na Pasen dus, maar in Azie krijgt ge uw voorgerecht ook altijd na uw hoofdgerecht, dus we verschieten der al ni meer van.  Daarna nog een rap bezoekske gebracht aan de indoormarket om de vrouwen in ons gezelschap te plezieren en terug richting ons guesthouse 'No problem'. Spelletje pool, hapke eten, paar Angkors (Cambodjaans bier) naar binnen gieten, veel zeveren, filmpke kijken en oogjes dicht en snaveltjes toe, slaap zacht iedereen!

Op zaterdag rond 8h uit de veren en met z'n allen (behalve de Israelische meisjes, die mogen niet reizen op de sabbatdag)  de minibus in richting het busstation om de bus te nemen naar Siem Reap om Angkor What te gaan bewonderen. What? Angkor What! What? Angkor What! was de mop van het moment, onze humor blijft nog steeds intact! Onderweg nog Belgische Sarah en Fransman Bert leren kennen, we zijn nu al met z'n elven op stap.

s'Middags gestopt om te lunchen en typisch Cambodjaanse snacks te verorberen. Stonden op het menu: gefrituurde sprinkhanen, opgevulde kikkers en spinnen met haar op. Sinds China zijn we verzot op deze proteinebronnen, gedaan met de chips en de chocolade, leve de natuur!

In de vooravond gearriveerd, ingecheckt in n mooi guesthouse en doucheke gepakt.  Bij gebrek aan water in de badkamer en overvloedige waterval (regen dus) buiten, met z'n allen de zwembroek of bikini aangetrokken, den douchegel gepakt en n gezamenlijke stortdouche genomen onder de Cambodjaanse hemel, zalig!

Na de verkwikkende douche een aperitiefke gaan drinken en een hapje gaan eten in de bar en dan de straat op, tijd voor nog maar es een avondje plezier. Gezellig coktailbarke binnengestapt met 24 happy hours per dag (!?) en je kon je eigen coktail creeeren, heaven on earth dus... Enfin, na enkele zelfbedachte brouwsels (de 1 smaakte al beter dan de ander, maar allemaal even straf uiteraard, vooral Francesco wou waar voor zijn geld en weigerde om er ook maar iets non-alcoholisch aan toe te voegen) de tafels opzijgeschoven, kledij uitgewisseld (vooral Tomas ziet er verdacht goed uit in vrouwenkledij) en n danspaske gewaagd. En omdat de nacht nog jong was en de dansbenen nog steeds aanwezig waren, nog naar een andere plaats vol Chinezen getrokken en samen met hen de benen uitgezwaaid tot in de vroege uurtjes.

Amper anderhalf uur later (5h in de morgen) iedereen terug in toektoeks (den enen zag er al mottiger uit dan den anderen}, op naar Angkor What om de zonsopgang daar te bekijken. En net zoals onze poging aan de Taj Mahal is de zonsopgang ook deze keer in het water gevallen, deze keer wegens discussies met de toektoekchauffeurs over de prijs, weeral zo vroeg uit onze nest voor niets dus. Hoewel voor niets...Ook zonder de zonsopgang is Angkor What een betoverende plek. Veel woorden ga ik er hier dan ook ni aan vuil maken, bekijk de foto's en oordeel zelf, maar volgens ons is dit ook maar weer eens zo'n plaats waar je eens in je leven moet zijn geweest.

Gestart bij Angkor What, dan richting Angkor Tom, vervolgens ne pitstop gehouden in de fantastische hangmatten (tegen dan was het al 10h en waren we al vijf uur aan het overleven...) om met verse krachten de rest van het gigantische domein te exploreren.

Tegen 17h hadden we de belangrijkste tempels en sites gezien (oa degene waar Tomb Raider zich heeft afgespeeld, spijtig genoeg was Angelina ni in de prijs inbegrepen...) en was het tijd om naar het guesthouse terug te keren.  En tijd voor een overwinningspintje.  Iedereen had namelijk zijn kater verslagen en was veilig op en af de tempels geraakt, de trappen in Angkor What zijn werkelijk levensgevaarlijk! Daarna doucheke pakken om de zweetgeur weg te krijgen (nog nooit zoveel vocht verloren als dienen dag) en met z'n allen een Laatste Avondmaal gehouden, onze wegen worden weer gescheiden. Na het eten nog wat gezellig kletsen en kort na middernacht iedereen doodop zijnen tram in.

De maandag om 7h gestart met een somber moment, voorlopig definitief afscheid nemen van meer dan de helft van onze reisgezellen en in 1 klap alle vrouwen kwijt...Ik haat maandagmorgens! Enige troost was wel dat de 4 musketiers niet van elkaar gescheiden werden en dat we koers zetten naar Koh Paghnan, het feesteiland van Thailand. Nog steeds niet uitgefeest dus...

Om het feestparadijs te bereiken moesten we echter eerst een omweg maken via Bangkok, dus werd de maandag weer een dag vol heen en weer gereis. Om 8h vertrokken uit Siem Riep met een grote minibus over een typisch Cambodjaanse weg (vol gaten en bulten dus), de grens met Thailand omstreeks 16h en in de gietende regen bereikt en vervolgens een andere bus opgestapt richting Bangkok.  En op deze bus zijn er twee slachtoffers gevallen: Bart om de haverklap naar het WC (het vliegend schijt dus) en onzen Tomas wou zijn Bangkoktraditie verderzetten en dus besloot hij om zijn hotdog van enkele uren voorheen nog maar es te herkauwen. Leve de kotszakskes op den bus! Enfin, omsreeks 21h in Kashan Road aangekomen, ingechekt in ons vertrouwd guesthouse, doucheke gepakt en tickets gaan kopen voor de nachtbus van morgen richting Koh Paghnan. Nog een klein hapke gegeten (behalve Tomas, den dienen was nog steeds aan het herkauwen) en dan uitgeput ons bed binnen.

Na een nacht op de pot (Bart en Bert) wakker geworden met onheilspellend nieuws: onzen Argentijn is s'morgens vroeg richting het Thais ziekenhuis getrokken, da manneke dacht dat ie aan het sterven was! Uiteindelijk geruststellend nieuws gekregen, tis allemaal ni zo erg, een paar pillekes en zijn maag wordt weer nen betonmolen.

Anders was onzen dag vrij ontspannend. Paar praktische zaken regelen, wa spulletjes kopen om klaar te zijn voor de eilanden, beetje internetten en om de vijf minuten naar een WC crossen (Bart). Nog twee oude bekenden tegen het lijf gelopen, onze Belgischen copain, de Pit en zijn Costaricaanse vrouw Rosemarie en met zijn allen een hapke gaan eten.  Tegen 18h onze bagage opgepikt en afscheid nemen van Pit, Rosemarie en de nachtbus op richting partyparadise! Nu, op den bus wast voor Bart minder party. Daar zijn zijn darmproblemen (tot groot jolijt van de rest en ondanks den immodium) pas echt begonnen. Bijna de gansen nacht de pot in den bus bezet gehouden (zonder licht, twas dus op den tast te doen..) en na een echte strontnacht aan de ferry gearriveerd.

Van den bus den boot op voor een tochtje van een uurke of drie richting Koh Paghnan.  Rond de middag gearriveerd op het zottekeseiland waar Mar, onze Spaanse vriendin uit Laos, op ons zat te wachten. Ingecheckt in een guesthouse waar Bart onmiddellijk de WC ging testen en zichzelf de rest van den dag in opsloot, terwijl de rest zich aan een eerste verkenning op het strand waagde. In de vooravond doucheke gepakt, kennis gemaakt met David, een Braziliaanse vriend van Francesco en onze  toekomstige Copacabanagids, een leger immodiums geslikt (Bart) en aan onze eerste geflipte nacht op Koh Paghnan begonnen. Gestart op het strand met een paar buckets (emmerkes waarin ze nen heleboel sterke drank mee frisdrank en red bull mengen) en daarna naar de meest geschifte poolparty ooit getrokken. 2 a 300 man (waarvan het overgrote deel op zijn zomers geklede dames) in het zwembad en nog es ongeveer een duizendtal ernaast, let's get the party started! De rest van de avond/nacht valt onder de noemer vertrouwelijke informatie en wordt bijgevolg niet publiekelijk verspreid.

Den donderdag kort na de middag met een zwembadhoofd wakker geworden, hapje gaan eten en dan het strand op. Gelukkig voor Bart was het strand slechts een scheet (letterlijk) verwijderd van ons guesthouse of diene jongen ging tegen s'avonds doodop zijn van al het over en weer geloop. En das uiteraard geen optie, want dan wast weer partytime! Tijdens het avondmaal nog maar es een Hollandse vriend erbij gekregen, den Ed, en dan met z'n allen buckets drinken (tis verdorie goedkoper dan bier), op zeemeerminnekes vissen en feesten tot aan het ochtendgloren, de nacht is weer gepasseerd ze.

Op vrijdag opnieuw rond de middag wakker geworden, hapje gaan eten en nog maar es het strand op. En om onze dagen nog eentoniger te maken, bleef Bart maar heen en weer joggen tussen het strand en het toilet. En dan nog zeggen da we te weinig sporten!

Op het strand kennis gemaakt met twee Zweedse strandkreeftjes en rustig opgewarmd voor de FULL MOON PARTY, de maandelijkse dansparty op het strand van Koh Paghnan. Na de gebruikelijke douche Julian verwelkomd, le fou francais die we in Laos hadden ontmoet, en samen met hem nog duizenden andere partygangers. Krachtvoer naar binnen gaan spelen en dan het strand op voor de ultieme beachparty. Een 1 kilometer lang strand vol gelukkige en dansende mensen, overal eet- en drankstandjes, vuurspektakels en de beste DJ's, wat heb je nog meer nodig om er een spetterend feest van te maken? De party is voor ons dan ook pas op zaterdag rond de middag geeindigd, tijd om een tukske te gaan doen.

Pas op zaterdagavond de ogen opnieuw geopend, Tomas en Bert met de Zweedse madammen op wandel en de twee gehandicapten (Francesco was met blote voeten in glas gaan wandelen en Bart was precies nog steeds een mestkar) gaan eten en opnieuw bed binnen. Niet veel later ook Bert en Tomas richting dromenland, de bende wordt moe van al dat feesten.

De zondagmorgen uitgecheckt en na het ontbijt verhuisd naar een huisje bovenop de rotsen met een prachtig zicht op het feeststrand. En omdat de grootste feestdagen toch achter de rug waren, hadden we weer tijd om aan de lichamelijke gezondheid te denken en dus ging Bart strontkar naar den dokter. Diagnose na de bloed(alcohol)controle: darminfectie. Gevolg: een prik in de poep en aan den antibiotica, geen alcohol meer voor diene jongen de komende dagen. En na op de prijs te hebben afgepingeld bij den dokter (ni normaal, van 5000 nr 3000 baht gekregen) met een pijnlijke poep naar den Bob Marley-boot gespurt waar iedereen lief op hem zat te wachten. Den Bert zelfs met een broodje, als da geen vriendschap is! Eerst richting de watervallen, dan gaan snorkelen op zoek naar zeemeerminnen (en gevonden, ze zaten op onzen boot, leve Zweden en Duitsland!) en dan gaan chillen en cremekes gaan lekken op n paradijselijk strand, meer moest da voor diene namiddag ni zijn.

Terug naar ons rotshuisje, doucheke gepakt en gaan eten met de mensen van de boot. Vervolgens nog es langs het strand afgedraaid en terwijl Bert en Tomas hun Zweeds aan het bijschaven waren met Anki en Samia, was Bart alvast een spoedcursus Chileens Spaans gestart onder de deskundige begeleiding van miss Loretto Linares. Tegen een uur of drie waren alle taalcursussen afgelopen en zocht elke cursist braaf zijn eigen bed op.

De nieuwe week rond een uur of 10h gestart, voorlopig afscheid genomen van onzen Braziliaanse rastavriend David (tot op de Copacabana!), gaan ontbijten en vervolgens de gansen dag op het strand doorgebracht. Beetje zonnen, beetje zwemmen en veel rondkijken (Zweden es door een topless-bril bekeken) en in de vooravond met een internationale selectie een partijtje strandvoetbal op het scherp van de snee gespeeld (Bart en Tomas, Bert was geblesseerd en Francesco gewoon te lui...). Maar diene jongen moest dan ook fris zijn, want s'avonds was het tijd voor zijn afscheidsfeestje. Iedereen, behalve Fran zelf, was echter stikkapot en van feesten is er dienen avond dan ook ni veel in huis gekomen. Allez, tis te zeggen, Fran heeft dan maar een feestje op zijnen alleen gebouwd met als gevolg dat Bert en Bart omstreeks 6h werden wakker gemaakt door Tomas die uit zijn kamer was gevlogen omdat Francesco 'gezelschap' had gevonden. Dus den Bart een gat opgeschoven en rustig nog een paar uurkes verder gemaft.

Dinsdagmorgen 10h, tijd om Koh Paghnan te verlaten en iets rustiger oorden op te zoeken. En omdat onzen boekhouder groen licht had gegeven, trokken we richting Koh Tao om nog een diploma aan onze verzameling toe te voegen, viskes in de diepe blauwe zee, here we come!

Na Francesco te hebben uitgezwaaid (hasta luego en Chile amigo!) de minibus in richting de pier waar den boot richting Koh Tao op ons lag te wachten. Op den boot Pirates of the Caraiben gezien en tussendoor beetje gedold met de Thaise piraten op den boot die ons allemaal de 'beste duikcursus' en de mooiste accomodatie' trachtten te verkopen.

Kort na de middag gearriveerd, paar duikresorts gaan bekijken en uiteindelijk voor Crystal Dive resort gekozen. Onderweg nog maar es op Julian, le fou francais, gebotst. Den dienen komt altijd als een duivel uit een doosje opgedoken, echt ni normaal! Ingecheckt, uitleg gekregen over de komende dagen, hapke gegeten en beetje rondgelummeld om het eiland te verkennen. Daarna het computerscherm nog es van dichtbij bekeken en voor we het beseften, was het alweer etenstijd. Voor het slapengaan nog een partijtje pool gespeeld (team Belgium is onoverwinnelijk!), nog maar es nen adieu  gegeven aan Julian en vroeg naar bed, morgen de 1e schooldag!

De start van de 1e schooldag was gelukkig nog volledig volgens vakantievoorwaarden gepland en stond dan ook pas om 13h geprogrammeerd. We konden het ons dus permitteren om tot 10h in ons bed te liggen stinken, te gaan ontbijten in een French bakery (croissants en chocoladekoeken, joehoe!) en opt gemakske onze grijze hersencellen scherp te stellen voor onze eerste echt geestelijke arbeid in 6 maanden tijd...Als da maar goe afloopt na ons nogal euh...destructief gedrag. Enfin, om 13h vol enthousiasme het klaslokaal binnengeslenterd, kennis gemaakt met Jamie, onzen doorgedraaiden duikinstructeur, onze handboeken gekregen (brrrrrr, het koude zweet brak ons onmiddellijk uit) en tot 18h (!) video's zitten bestuderen en vragen oplossen. Volledig suf en overgeconcentreerd buiten gerold, tijd om onze geest weer leeg te laten lopen. En terwijl onze geest aan het lopen was, dachten we van hetzelfde te doen met onze benen, maar spijtig genoeg heeft het strand van Koh Tao meer weg van ne kiezelweg dan van n strand en dus was het lopen al na vijf minuten voorbij...Enfin, de intentie was er toch al, de rest volgt wel een andere keer. Dan maar genoten van de prachtige zonsondergang, paar baantjes in het chloorzwembad getrokken en douche binnen. Hapke gaan eten en dan bedje in, morgenvroeg halfacht het zwembad binnen voor n beetje waterpret.  

Om 7h de wekker afgeklopt, tijd voor ontbijt en onze eerste duikervaring in n zwembad van toch wel 2 meter diep, echt fenomenaal! Wetsuit aan, duikbril op, snorkel in de mond, zuurstoffles op de rug en hop, kopke onder. Alle skills oefenen en leren ademen, onder water wel te verstaan... Wel geloof me, den eerste keer da ge u als nen echte vis int water voelt, vergeet ge nooit!

Tijdens de zwembadsessie twee collega's verloren (neenee, ze zijn ni verzopen,  enkel wa water in hun hoofd door paniekaanvallen) en dus trokken we in de namiddag nog maar met 5 richting de theorieles en het eindexamen!

Vol stress en angstzweet de laatste video's bekeken en daarna was het moneytime, erop of eronder, to dive or not to dive, examentijd! 50 multiple choice-vragen onder onze neus en 1 uur tijd. Dus ja lieve studentjes op het thuisfront, we weten ook weer hoe het voelt, de stress, de slapeloze nacht(en), de druk, de vermoeidheid, de roofbouw op het lichaam en de geest... Wel collega's  sufkoppen, al dit verdween nogal snel toen Jamie plots uit het lokaal verdween en ons rustig met z'n vijven de tijd gaf om ons examen op gezamenlijke basis op te lossen... De scores logen er dan ook ni om. Zowel Tomas, Bert en Bart zijn afgestudeerd als beginner duiker met grootste onderscheiding, wat is het fijn om intelligent te zijn! Allez. als we ons verstand samen smijten toch... 

Tijd om te ontstressen en iedereen doet dat zo op zijn eigen manier. Tomas en Bart door te gaan joggen op het aanleunende strand (waar ge werkelijk op kon lopen zonder uw poten te breken) en den Bert door aan den toog te gaan hangen, ge ziet, we houden elkaar nog steeds in evenwicht...Na een verfrissende duik in de zee en het zwembad (we kunnen ni meer stoppen mee duiken, we zijn verslaafd) de douche binnen en n hapke gaan eten met de collega cursisten. Na het eten nog beetje op het internet en bedje binnen, morgen de Indische oceaan in!

Om 6h30 de haan de nek omgewrongen en met een dik hoofd richting de ontbijttafel. Moeizaam wakker worden, maar de adrenaline door het vooruitzicht van onze eerste echte duik in de diepe blauwe zee bracht daar nogal snel verandering in. Met z'n allen den boot op en richting twin peaks, 12 meter onder de zeespiegel. Als  trouwe buddies (duiken moet ge altijd met nen buddy doen, voor de veiligheid, wie het meest zijn leven riskeerde door samen 1 team te vormen, moeten jullie zelf maar uitmaken) elkaars uitrusting gecheckt en goedgekeurd en vervolgens als eendjes op een rij aan een touw achter Jamie naar beneden op zoek naar Nemo.

De eerste afdaling verliep echter nogal problematisch voor Bart. Door een verkoudheid had hij namelijk moeite om te equalizen (den druk in uw hoofd verhogen om aan den druk van het water op uw trommelvliezen te kunnen weerstaan) waardoor het aanvoelde alsof zijn hoofd elk moment uit elkaar kon spatten. Gevolg:erg traag naar beneden en als ge als eerste afdaalt en het ten strengste verboden is om in te halen, tja, dan moet iedereen wachten ee. Uiteindelijk toch den bodem bereikt en na de herhaling van onze zwembadoefeningen was het eindelijk zover, op ontdekking in de onderwaterwereld!

Man man man, boven water hebben we al veel schone dingen gezien, maar wat er onder water allemaal te zien en te beleven is, ge houdt het ni voor mogelijk. De meest fantastische kleuren, de grappigste dierlijke creaties en de vreemdste planten. Duiken is cool en wij bijgevolg dus ook...

Nu, de eerste verkenning was eerder aan de korte kant wegens weinig zuurstofvoorraad, maar niet getruerd, straks gaan we nog es kopke onder.  Braafkes met z'n allen terug  naar boven, den boot op en koers gezet naar de volgende duiksite, Southwest Pinaccle, om es lekker door te zakken tot op 18 meter. Bij dienen duik is Bart echter maar tot op ne meter of drie geraakt, de pijn in zijn oren was echt ni meer te harden. Dus terwijl zijnen buddy op de zeebodem aan het spelen was, bleef Bart ontgoocheld en doof (er zat nog meer water in zijn hoofd dan gewoonlijk) achter op den boot, wachten tot  ze weer boven kwamen piepen en bidden dat het morgen beter gaat. En nadat iedereen veilig en wel weer op den boot was geklauterd was het tijd om terug te keren naar het resort, genoeg gedoken voor vandaag, tijd om te recupereren.

Na n late lunch samengekomen om ons logboek in te vullen, in de zetels gehangen en gaan surfen (op het internet wel te verstaan). Na het surfen alweer onze magen gaan vullen samen met Ross de Schot en zijn Japanse vrouw Aki en vervolgens horizontaal op ons bed, tijd om n filmke te kijken en dodoke te doen.

Zaterdagmorgen halfzeven alweer op de been, paraat om de yellow submarine nog es achterna te duiken. Ontbijten en den boot op, terug naar dezelfde duiksite om ze nu es grondig te onderzoeken en deze keer in het gezelschap van nen onderwatervideocamera, tijd om ons nog maar es van onzen beste kant te laten  zien. Deze keer geen touw, iedereen in vrije val naar beneden. Nu ja, val, bij Bart ging het nog steeds traag, maar door de wonderpillekes van Jamie stond zijn hoofd deze keer tenminste niet meer op ontploffen.

Beetje gek doen op de zeebodem, de viskes de hand schudden, tegen de andere duikers botsen en de filmster uithangen als de camera in de buurt is. En voor ge het goe en wel beseft, ist alweer tijd om naar het oppervlak te stijgen. Boot op, van zuurstoffles veranderen en hop naar de volgende plek. Opnieuw zelfde verhaal, uurke duiken, genieten van het onderwaterlandschap en zorgen dat ons filmke een beetje entertainend is. En daarmee zat onze duikcursus erop, we zijn nu officieel gelicencieerde duikers die in open water tot op 18 meter kunnen/mogen duiken. Maar ja, aangezien voor ons the sky the limit is en de zee veel dieper is dan 18 meter, waren we nog niet tevreden. Dus besloten we, uiteraard na het raadplegen van onzen boekhouder Jan, om onmiddellijk na de uitreiking van onze diploma's als beginnend duiker, de geavanceerde duikerscursus te starten. Kwestie van de soep te drinken als ze heet is ee. Wel, heet was ze in elk geval...De ganse namiddag zitten zweten en puffen boven nen nieuwe handboek, man man, om diep te gaan moet ge er wa voor over hebben ze... Bovendien verloren we een partner in crime, onze vriend Tomas was omwille van financiele redenen afgehaakt en hield het bij 1 cursus. Argentinie is en blijft nog steeds een derdewereldland, tis soms echt triest om te horen hoe weinig de mensen daar maar kunnen verdienen.

Enfin, na een ganse namiddag blokken, was het tijd voor ontspanning en kregen we s'avonds met een pintje in de hand het resultaat van de onderwaterfilm te zien. Wreed schone en wreed plezant, maar jammer genoeg ook wreed ongoeiekoop, dus besloten we om het nageslacht die dvd te besparen en zelf intussen ook maar wa bahts te sparen.  Maar er ni te lang bij stilgestaan, hapke gaan eten met de collega-duikers en na een slaapmutske onder de wol, morgen moet/mag er weer gedoken worden! (en deze keer tot op 30 meter!)

Op zondag opnieuw met de kiekens opgestaan (6h), ontbijten en den boot op, klaar om es goe diep door te zakken. Wel mensen, het duurt een tijdje vooraleer ge dertig meter onder de blauwe zeespiegel zit, maar eens ge der zijt, is het best een aparte ervaring. De zichtbaarheid wordt minder door de verminderde lichtweerkaatsing en het water wordt ook gevoelig kouder. Nu ja kouder, van ca. 30 graden naar 24 a 25 graden, tzijn nu ni direct kleinepietjestemperaturen ook ee...

Vanaf dienen duik is onze missie tijdens het duiken dan ook scherp gesteld: het spotten van een haai! We gaan ni rusten vooraleer we er enen gezien hebben.

Tijdens de eerste duik van de dag zijn we alvast niet in onze missie geslaagd, evenmin als tijdens den tweeden, maar niet getreurd,  vanavond krijgen we nog een kans, tijd voor onzen eersten nachtduik! Het moet ni altijd s'nachts (in onzen bloten) zwemmen zijn ee, duiken kan ook es plezant zijn... Enfin, na de lunch afscheid genomen van Ross en zijn vrouw Aki en ons een beetje vermaakt op het strand en aan het zwembad. Vooral niet te veel energie verbruiken om s'avonds nog fris te zijn ee.

In de vooravond eerst Tomas uitgezwaaid. We hadden diene jongen al 1 dag voor ons op prospectie richting Koh Phi Phi gestuurd, kwestie dat hij het (jacht)terrein al kon verkennen en ons tonen waar het wild zit... En na de volledige zonsondergang den boot op, den bril aan, de vliezen goe gestoken, de zuurstoffles vastgeklikt en met de zaklamp in de hand de zwarte zeemassa binnen.  Een uurke later terug naar boven gekomen en terwijl het voor Bert een leuke eerste nachtelijke duikervaring is geworden, was het voor Bart nogal euh...duister. Gene sikkepit heeft diene jongen gezien, het enige wat hem restte, was het zo goed en zo kwaad mogelijk blijven volgen van de lichtjes van de anderen om ni verdwaald te geraken...

Maar bon, onder ne prachtige sterrenhemel met den boot teruggekeerd naar het resort en dan direct den taxi op richting een gratis(!) reuzenbarbecue en beachparty. Ons buikje rond gegeten (alst voor niet is, smaakt alles precies nog stukken beter), de beachparty gelaten voor wat hij was (morgenvroeg nl weer duiken) en na een lange romantische avondwandeling op het strand ons bed in.

6h30, tijd om op te staan! Nog maar es de slapers uit ons ogen gewreven, ontbeten en voor de laatste 2 duiken den boot op. Deze keer hadden we een onderwatercamera mee om de haai of de reuzenschildpad die we moesten en zouden vinden op de gevoelige plaat vast te leggen. Maar ook deze keer van een kale reis teruggekeerd. De enige twee haaien in de zee waren van Belgische makelij... Maar weet ge wie we wel tegengekomen zijn? Onze goede vriend Nemo! Spijtig genoeg wast ie een beetje aan de rappe kant en hebben we enkel zijne staart kunnen kieken, maar allez, tis ne schone staart, beter dat dan niks ee.

Na een ganse voormiddag ziujn we in de namiddag op het droge gebleven. Onze diploma's (we zijn ze hier aant verzamelen gelijk postzegels) van geavanceerd duiker in ontvangst genomen, nog een laatste wandel;ing door de straten van Koh Tao gemaakt, beetje zonnen en zwemmen en genieten van het uitzicht. Tegen den avond n beetje gaan joggen (Bart) en onzen boel pakken, tijd om naar The Beach te vertrekken. Na het feesteiland Koh Paghnang en het duikeiland Koh Tao richting Koh Phi Phi, het luilekkereiland! Onze bagage op den boot gesmeten, nog eventjes terug aan wal gegaan om wa Mexicaans door onze strot te duwen en met een rond buikje opnieuw den boot op om dodo te doen.

Na een nachtje varen om 6h in de morgen gearriveerd in Suratthani, aan den babbel geraakt met Vikki, een Engelse en haar overtuigd om ons te vergezellen naar Phi Phi. Met ne heuse partybus (en da om 6h s'morgens, man man man da stopt ier nooit...) naar het busstation en daarna met de gewone bus voor n ritje van n uur of drie richting Krabi. Tegen 11h daar toegekomen en geconstateerd da we pas vier uur later de ferry naar Phi Phi hadden. Dan maar de stad ingetrokken, gaan ontbijten in de KFC (hamburgers op uw nuchtere maag zijn ook keer iets anders ee) en beetje door de straten slenteren. Om 15h den boot op en daar Christina en Linda die we op Koh Paghnang hadden ontmoet, tegen het Poolse lijf gelopen, de wereld blijkt nog maar eens klein te zijn. Maar bon, met z'n vijven dus gearriveerd op Phi Phi, een hutje op het strand gaan zoeken, de zwembroek aan  en het strand es van dichtbij gaan bekijken.

Tegen den avond doucheke gepakt en ons klaargestoomd voor het afscheidsfeestje van Tomas, na anderhalve maand samen reizen zo'n beetje het derde wiel aan onzen tandemvelo geworden... Klaarstomen betekent: veel eten om sterk te staan (en dus naar een all you can eat sushi restaurant getrokken), bier kopen in de winkel en rustig op straat uitdrinken, beetje tegen jan en alleman(vrouw) lullen en vervolgens overschakelen op iets straffers om het feestje helemaal te laten losbarsten.En het feestje heeft gebarsten, jandaddewadde. De nachtclub Apache gesloten en vervolgens naar de afterparty op het strand. En terwijl den Bert op zijn beurt Chileense contacten aan het leggen was, begon Bart (wegens volledig op zijn gat) aan zijn nachtelijke toer rond Phi Phi, op zoek naar zijn bed. Uiteindelijk ongeveer tergelijkertijd (Bart was wel al een uur of twee vroeger vertrokken....) tegen het ochtendgloren aan ons strandhutje gearriveerd, tiijd om onze roes uit te slapen.

De woensdag rond de middag wakker geworden en onze Poolse vriendinnen gaan vergezellen op het strand. Een uurke later Tomas gaan uitwuiven vanop de pier (tot in Argentinie amigo!) en terug richting het strand om daar de rest van de namiddag te blijven plakken en bakken. s' Avonds opt gemakske iets gaan eten en als voorbereiding op morgen de film 'The Beach' gaan bekijken, ze tonen hem hier maar een paar honderd keer per dag... Na de film bedtijd (in de gietende regen, precies nen tsunami!), ons lichaam is nog moe van de vorige nacht.

Op donderdag om halfacht opgestaan, het hutje op het strand gelaten voor wat het was en onzen intrek genomen in n guesthouse. Daarna n vlug ontbijt en richting de pier, vandaag gaan we naar Maya Bay, het strand van The Beach. Wel mensen, dienen dag was echt another day in paradise. Van het ene paradijselijke eiland naar het andere, vollen bak zon en kayakken, snorkelen en zwemmen in het meest appelblauwzeegroene water ooit in het gezelschap van twee poolse zeemeerminnekes, moet er nog iets meer zijn? Tja, misschien wa minder andere toeristen, we dachten da alle Chineze toeristen dezer dagen in Brugge zaten, maar Maya Bay is precies een Chinese fokkerij, der is gene vierkante centimeter van da strand zonder een spleetoog erop... Enfin, der ons zo weinig mogelijk van aan getrokken en met volle teugen genoten van de rest van den dag, we love you Thailand!

Omstreeks 17h terug op Phi Phi gearriveerd, kennis gemaakt met Sunny en zijn oudere broer (2 Israeli's), beetje uitrusten en na n doucheke een hapke gaan eten en n slaapmutsje gaan drinken, einde van een fantastische dag.

Rond 10h uit ons bed gerold, gaan ontbijten en wegens het overaanbod niet kunnen weerstaan aan de verleiding om twee duiken te boeken voor morgen. De rest van den dag ni te veel uuitgespookt. Beetje rondwandelen, van de zon genieten en eten en drinken, meer hoeft da soms echt ni te zijn. s' Avonds een partijtje gaan poolen en als afsluiter naar een wet T-shirt contest gaan kijken. Spijtig genoeg hadden de vier Engelse (hoe kan het ook anders?) deelneemsters ni enkel hun verstand, maar ook hun borsten thuis vergeten, twas dus genen vetten, die tetten... We zijn dan ook maar in ons bed gekropen, morgen de ultieme jacht op haaien en reuzeschildpadden.

De zaterdag om 7h deruit (duikers zijn vroege vogels) en in de pletsende regen de zodiac op samen met een Tsjechisch koppel, klaar om Phi Phi es van langs den onderkant te gaan bekijken. Opnieuw gewapend met een onderwatercamera, maar door het slechte weer was de zichtbaarheid niet zo spectaculair en verloor het kleurenpalet een beetje van zijn glans. Toch wel een paar mooie kiekjes kunnen maken voor het nageslacht, die mannekes gaan ni anders moeten doen dan foto's bekijken van hun papa's de helde, ocharme die sukkelaarkes.  Tussen de twee duiken door gelunchet op n klein strandje tussen de rotsen, een beetje snorkelen en alles in gereedheid brengen voor onze voorlopig laatste duik, haaien en schildpadden, tis tmoment om uit ulder pijp te komen ee!

Maar ook deze keer stond het geluk niet aan onze kant, veel mooie en leuke dingen gezien, maar we kunnen nog steeds niet zeggen dat we met haaien gedoken hebben, we zijn dus nog steeds geen ruige mannen...

De zee was daarentegen intussen wel ruig en wild geworden en dus werd de terugkeer naar Phi Phi per zodiac een hobbelige bedoening. In de namiddag begon het pas echt goed te regenen en bij gebrek aan alternatief zijn we een DVD-speler gaan huren, 6 DVD's gekocht (1,5 euro/stuk) en aan ne filmmarathon begonnen. Rond 1h en vier films later waren we 'uitgefilmd' (zelfs genen tijd genomen om te eten, zo druk waren we bezig) en boden we onze ogen en geest de nodige rust.

Ook op zondag regende het nog steeds pijpestelen toen we rond 10h onze ogen openden. Tis dan ook genen productieven dag geworden. Ons de gansen dag op onze kamer beziggehouden tot we het rond 16h moe waren en tijdens een opklaring naar het strand aan de andere kant van het eiland trokken. Beetje zwemmen, beetje strandtennis spelen en wat zotte toeren uithalen, 2 uur op het strand vliegen zo voorbij.

Op de terugweg gestopt voor een aperitiefke en na een douche een kaartje gaan leggen en n hapke gaan eten. Vervolgens nog maar es twee filmkes gezien (we krijgen er weer ni genoeg van zenne..) en na de film het strand op voor een vuurspektakel en richting Apache om de Poolse dames het nachtleven van Phi Phi te tonen. Deze keer echter ni zo zwaar uit de bol gegaan als tijdens onzen eersten nacht, tegen 3h lagen we dan ook in ons bed te stinken.

Wegens de aanhoudende regen besloten we om Phi Phi te verlaten en de nieuwe week in Phuket (Temptation Island!) op gang te schieten zodat den Bert met eigen ogen kon zien waar den Bart enkele jaren voorheen de playboy had uitgehangen.

Ons na het ontbijt twee uur zoet houden op het internet en dan de ferry en de woeste zee op. Omstreeks halfvijf gearriveerd, den taxi in richting het centrum (the centre of Phuket dus) en met pak en zak gedropt geworden aan Central, een winkelcentrum tien kilometer buiten het centrum. Bart had weer es taxitickets gekocht zunne... Enfin, nen anderen taxi terug genomen en onzen intrek genomen in het On On Hotel, de plek waar, hoe kunt get raden, scenes van 'The Beach' in zijn opgenomen. Samen met onze Poolse reisgezellen onze eigen wacko versie van de scenes ingeblikt, n doucheke gepakt en Indiaas gaan eten, nooit gedacht dat we tijdens deze reis nog es iets Indiaas zouden binnenstappen, onbewust missen we India toch waarschijnlijk... Na het eten bed binnen, er is toch niks te beleven in Phuket (of Poep-it) City, alle rare dingen gebeuren aan de kust, op naar de zee dus morgen!

In de gietende regen de bus naar Patong genomen, rond de middag gearriveerd, ingecheckt en hapke gaan eten. Beetje door de straten geslenterd (jihaah, leve het sextoerisme), voor het eerst in zes maanden een Belgische krant gekocht en in n bar gaan schuilen voor de regen. Na de ergste plensbuien met de helft van Polen gaan bowlen in de meest versleten bowlingzaal ooit (vandaar dat Bart er eindelijk nog es in slaagde om een spelletje te winnen!) en tegen dan was het bijna alweer etenstijd. Bovendien vertrekken de Poolse matroesjka's morgen, dus moest er ook nog een feestje gebouwd worden ee. En twas me der weer eentje ze. De ene helft van Polen is zelfs de hotelkamer ni meer uitgeraakt, terwijl de rest van ons omstreeks 3h in zijn bed lag...Behalve den Bart, diene jongen verkoos nog es op het strand te slapen wegens een woordenwisseling omwille van een verloren batterij met den Bert, af en toe moeten we ne keer een beetje afstand nemen van elkaar ee.

Uiteindelijk pas de volgende dag kort na de middag weer vrede gesloten. Tkon ook moeilijk anders, Bart is pas dan terug opgedoken, net op tijd om onze Poolse vriendinnekes uit te wuiven. De rest van de namiddag op zoek gegaan naar een nieuwe batterij voor de fotocamera en uiteindelijk na lang zoeken een gevonden en vervolgens nog een beetje trachten te genieten van onze laatste momenten op Aziatische bodem. Nog efkes op het strand gezeten (da zal ook ni meer lukken de komende maanden of tzal mee n winterfrakske zijn), de zotte straten van Phuket nog es doorgeslenterd en dan begonnen aan onze feestelijke afscheidsmaaltijd van Thailand. En waaraan konden we onze laatste bahts beter spenderen dan aan een reuzekreeft? Jot jot dames en heren, ge leest het goed, we zijn de laatste avond volledig over de schreef gegaan en de grote jan gaan uithangen (wat kleine Jan, onzen boekhouder op het thuisfront, daarover denkt laten we in het midden) en hebben onszelf culinair verwend. Zodanig veel zelfs dat we na het diner tot niks anders meer in staat waren dan een beetje te internetten en daarna horizontaal  op ons bed te gaan liggen. Onze laatste Thaise nacht is erg rustig verlopen!

Donderdag 21 juni, tijd om Azie te verlaten en de vakantiestemming achter ons te laten. Op naar Australie, aan die werkkledij en arbeiten, lang genoeg de lege fak uitgehangen! Maar allez, eerst hebben we nog ettelijke uren vliegtuig voor de boeg vooraleer de dagelijkse werksleur ons weer te pakken kan krijgen (catch us if you can is de uitdaging voor de komende maand). Een uurtje vanuit den taxi nog genieten van de laatste zomerse taferelen tot aan de luchthaven van Phuket, twee uurkes vliegen tot in Bangkok, vier uur overleven op de luchthaven en dan de grote ijzeren vogel in naar Sydney, Skippy here we come!

Ziezo beste lezers, dit was ons verhaaltje vanuit Azie, hopelijk  was het voor jullie even plezant als voor ons. De komende verhaaltjes zullen dus van Down Under komen en aangezien den auteur het zich niet kan permitteren om daar ook zo lui te zijn (er moet namelijk GEWERKT worden) zullen jullie niet meer zo lang in spanning gehouden worden over onze avonturen, das beloofd.

Maar nu is den auteur het typen beu en hier eindigt het dus, tot de volgende en hou Belgie plezant, nu die katholieke zeezekes weer aan den top staan...

groeten B&B

5/5/2007 - You happy, me happy

Yooooow landgenootjes,

na een korte adempauze hebben we er ons nog es aangezet en ziehier het verslag van de laatste weken, tis weer een literair orgasme ook al zeggen we het zelf...

Vooreerst was er dus onzen uitstap naar Kashmir, om onze jacht op Osama Bin Laden in te zetten..

Den dinsdag na het ontbijt het minibusje in voor de tot nu toe meest crimineel zotte rit van allemaal richting de luchthaven. Redelijk bleekjes, maar toch heelhuids ingechekt en dan wachten tot de vlieger mee n uurke vertraging eindelijk het luchtruim inzoefde. Maar verder geen klachten over diene vlucht ze: lekker eten, zowel buiten (besneeuwde bergtoppen) als binnen (n stewardesske om duimen en vingers van af te likken) n schoon zicht en amper anderhalf uurke vliegen ipv 20 uur op nen trein of bus, das pas plezant reizen! Tot dan was alles dus koek en ei, maar dan begon de hel van Kashmir. Een lijstje van al onze miserie:

-tbegon al op de militaire(!) luchthaven van Kashmir; we werden opgehaald door mister Bashir, de meest gladde, vals uitziende Indische slang die we al hadden ontmoet. Onzen achterdocht draaide al meteen weer op volle toeren

-op het boothuis bleken we de enige gasten te zijn, de sociale contacten gingen dus weer tot een minimum beperkt worden (nog es elkaars levensverhaal aanhoren is op den duur ook ni meer interessant)

- op en rond dienen boot was er genen bal te beleven

-de enige andere `bezoekers` op dienen boot waren verkopers van allerlei brol die bovendien nog es echt kwaad werden omda we niks wilden kopen

-mister Bashir bleek idd den aap te zijn waarvoor we hem hadden aanzien: we moesten veel meer betalen voor de activiteiten dan dat er op voorhand was afgesproken

gevolg: Na amper 4h in Kashmir hadden we er onzen buik vol van en gaven we gladde Bashir den opdracht om stante pede bustickets terug richting Dehli te regelen. Ipv van vijf dagen Kashmir zou het dus slechts een uur of 12 worden...

Uiteindelijk na veel gepalaver en onderhandelen besloten om toch twee dagen en twee nachten in Kashmir te blijven en nen tweedaagse trektocht door de bergen te maken. En ipv 200 euro pp `maar` 160 dollar voor alletwee betaald, maar daarmee zaten we nog boven ons budget zenne..

Enfin, redelijk gefrustreerd in ons bed gekropen, morgen is er weer n nieuwe dag.

Woensdag na het ontbijt op de boot vertrokken richting het gebergte op de grens met Pakistan en Afghanistan, vastbesloten om Osama Bin Laden te grazen te nemen. Onderweg nog ne schep miserie erbij: we kunnen geen geld afhalen, we zijn nu dus officieel arm onder de armen. Onzen thuisbankier (merci trouwens daarvoor Jan) van het probleem op de hoogte gebracht en daarna samen met Abdul-Khali, onze kok, n levende kip, onze maaltijd en Shabil, onze chauffeur, doorgereden naar ons gastgezin, de gipsy familie Zaboer. Gearriveerd kort na de middag, gelunchet (rijst en curry, wat anders?) en dan n bergtochtje van n uur of vier gaan doen. Ni echt vree spectaculair, maar allez, tis n schone streek. `s Avonds rijst met (vers geslachte) kip en curry (wat anders?) gegeten en nog wa les gekregen over de Koran. En met deze portie levenswijsheid (en gezever) aan n verdiende nachtrust begonnen.

Na het ontbijt op donderdag met n lunchpakket vertrokken richting de besneeuwde top van 1 van de bergen in de omgeving. Ergens halverwege op den berg gegeten (rijst mee kip en curry uiteraard) en dan de laatste rechte lijn richting den top ingezet...die we niet hebben bereikt. Ni dat het aan onze sterke Belgische benen lag, neenee, verre van zelfs, maar ons 14-jarig gidsje liep op sletsen en das naar het schijnt ni vree aangenaam om mee door de sneeuw te wandelen...Dus op n uurke van den top en op 3500m hoogte gestrand, dichter bij den hemel zijn we nog ni geraakt. Eens terug beneden nog op den thee (met waterpijp en paracha, n soort pannenkoek) geweest bij ons gastgezin en dan wast tijd om terug te keren naar de huisboot (of het boothuis, we geraken er ni uit wat het correcte woord is) in de hoop dat ie tegen dan al gezonken was.

Die hoop bleek echter nogal vlug ijdel te zijn, net als onze hoop om geld af te halen, we zijn dus nog steeds arm. Intussen waren er wel twee Ieren, Damian en Liz, op den boot gearriveerd. Allebei ergens in de veertig, zo stoned als n kieken en alletwee zo zot als n achterdeur. En da moogt ge letterlijk pakken, want ze hadden alletwee al voor n tijdje in het zothuis gezeten en woonden nu ergens samen in een commune in Ierland. Om dus van ne gestoorden avond te klappen, awel, da was der enen, maar wel ne prettig gestoorden.

Vrijdagmorgen vroeg uit de veren en na het ontbijt de bus op voor nog es 24h terug naar Dehli. Nen boek lezen, 4h in de bergen stilgestaan wegens te veel verkeer, en buikkrampen (vooral  bij Bert, diene curry verteert precies zo vlot ni ee) vormden de belevenissen van den dag. Plezant is dus anders ee.. Na n quasi slapeloze nacht (rechtop zittend, irritant Arabisch\Indische muziek en twee kwakende, stinkende eenden op onzen bus) pas tegen 15h (ipv 9h) in Dehli gearriveerd. Nog es naar den bank gehold en weer zonder geld buitengekomen. Op da moment hadden we der alletwee echt onzen buik vol van: India stinkt, tloopt vol mee schooiers of mensen die geld van u willen, ge komt alleen hippies tegen (waar zijn de gewone, normale toeristen waar ge mee kunt babbelen?) en ze eten ier alleen maar rijst en curry waar get vliegend schijt van krijgt...Dus ons opgesloten in ons kamer, spelletje kaart gespeeld, om beurten naar de wc gerend, gaan eten, terug naar het hotel en gaan slapen (en kakken...) 

 Zalig Pasen iedereen! Terwijl jullie waarschijnlijk paaseieren aan het rapen zijn, zijn wij met de auto onderweg naar Agra, richting het symbool van de liefde en van India, den Taj Mahal. Hoewel de geldproblemen nog steeds ni opgelost zijn, zien we alles al terug door een roze bril. De goede nachtrust en het verdwijnen van onze darmproblemen maakt dat we er weer zin in hebben. Nu nog terug aan geld geraken en wie weet worden we toch nog verliefd op India!

In de namiddag gearriveerd in Agra, 2 uurkes platte rust om de grootste hitte te vermijden (ca. 40 gr), wandelingske gemaakt, om de vijf minuten lastiggevallen (maar nu beginnen we er onzen deugd in te vinden om nu es vriendelijk en dan es echt onbeschoft te reageren...) en uiteindelijk op een dakrestaurant met uitzicht op den Taj beland. Twintig minuten later naar beneden moeten vluchten voor nen tropische storm waardoor bijna de ganse buurt zonder stroom viel. Dan maar gedineerd bij kaarslicht (pure romantiek!) en daarna met den toektoek richting onzen tram en dodo.

Paasmaandag vroeg gestart (5h), geld geschooid van onzen al reeds arme chauffeur (da manneke verdient begot amper 50 euro per maand) om den Taj bij zonsopgang te kunnen binnengaan. 2 kleine misrekeningen gooiden echter roet in het eten: ten eerste, da spel ga maar open om 6h30 en ten tweede, door de wolken was er maar weinig zon te zien. Maar niettemin, ook zonder de zonsopgang is den Taj een betoverende plek. Misschien niet zozeer het gebouw op zich, maar de sfeer die er hangt, heeft iets magisch (`Love is in the air, ohohohohoho, love is in the air...). Maar omdat ge van de liefde alleen ni kunt leven (wij toch zeker ni) was het na ons bezoek tijd om te gaan ontbijten. Ommeletje, geroosterd brood, jam, boter en thee of koffie voor de ronde som van 14 oude Belgische franken...Geef toe, daar kunt ge ni voor sukkelen ee. En nog n geluk ook, want onzen bank zegt nog altijd `insufficient funds` als we geld uit de muur willen halen, we kunnen zelfs gene rosten roepie (=0.02 euro)  meer krijgen. Ok, we weten da we boven onze stand leven, maar dat er zelfs geen 80 centiem meer op onze rekening sta, maakt dat de ganzen wijs, das pas voor binnen een maand of zes...Maar bon, pas vanaf morgen kunnen we het misschien verhelpen, dus het is nutteloos om er ons druk over te maken. Na den Taj naar het Rode Fort geweest, fotoke getrrokken van aan den buitenkant (hadden geen geld meer om binnen te gaan) en dan koers gezet naar Jaipur.

Het eerste wat ons in Jaipur opviel toen we er arriveerden, was hoe proper diene stad wel is. Er zijn dus toch degelijk geciviliseerde steden in India! Ingecheckt en dan naar de tempel van Lakshmi, de god van het geluk en het verdelen van de rijkdom, geweest. Wij dus rap wa schietgebedjes gedaan zodat we zo snel mogelijk opnieuw kunnen meedelen in diene rijkdom en daarna voor alle zekerheid dan toch ook nog maar eens onzen thuisbankier verwittigd da we op het randje van de armoedegrens aan het balanceren zijn. Daarna nog n soepke gedronken en rustig ingedommeld.

Dinsdag, D-day voor ons geldprobleem! Althans dat dachten we...Konden dit echter pas in de namiddag checken ( India is 3,5h voor op Belgie), dus in de voormiddag nog de arme luis afgegeven.

Doorheen de `Pink City`, de janettenstad van India, richting het Amber Fort gereden. Maar omdat we blijkbaar net te laat waren om op de rug van nen olifant naar boven te gaan (elke olifant doet maar drie toerkes en dan is zijn pijp, of beter, zijne slurf uit) besloten we om de volgende dag beetje vroeger terug te keren en het fort op de gepaste wijze te bestijgen.  Terug de `Pink City` binnen dan maar, op naar het City Palace. Na een kort bezoek (ni veel te beleven en/of te zien) een bezoek gebracht aan Jantar Mantar (`rekeninstrument), een soort astrologisch centrum met allerlei vreemde sculpturen die als meetinstrument worden gebruikt voor het bepalen van de tijd en de stand van de sterren. Na dit wetenschappelijk intermezzo nog een beetje door de Pink City geslenterd en dan naar het hotel voor een middagdutje. En dan....weer tijd voor `Operatie Frustratie`, de Grote Geldkwestie` dus... Vol hoop naar de bank, vol verwachting de bankkaart in de muur en dan.....INSUFFICIENT FUNDS, grrrrrrrr....Ok, hoog tijd om het noodplan in werking te laten treden. Communicatie met het thuisfront, onzen thuisbankier Jan op pad gestuurd en dankzij zijn erg gewaardeerde hulp en de Western Union Money Transfer Bank hebben we tegen vanavond weer 500euro ter onzer beschikking. Das genoeg om ne kameel te kopen hier, dus we komen nog lang ni naar huis! Brokske gaan eten, kaartje leggen en dan letterlijk voor den bank staan wachten op nieuws vanuit Belgie dat het geld getransfereerd is. Tijdens het wachten aan den babbel geraakt met n Hollandse meid die samen met n vriendin doorheen India reist om een echte Bollywoodfilm te maken. Intussen had de bank zijn deuren gesloten en hadden we nog niks gehoord van het thuisfront. Tzal dus weer ni voor vandaag zijn...Enfin, afgesproken met de Hollandse grieten om later op den avond samen iets te gaan drinken, maar eerst nog es langs den tempel van Lakshmi gereden om nog es te bidden voor n betere verdeling van de rijkdom. Daarna ons allerlaatste geld bijeengescharreld en naar ons afspraak met Aukje en Jetske getrokken.  Pintje gedronken in nen bar en dan (voor de goekoop) wa whisky en wodka gekocht en op hun terras zitten ouwehoeren tot een gat in de nacht.

Amper drie uur later er weer uit, tijd om op Dumbo te gaan zitten. Eerst de Hollandse vrouwen uit hun nest gaan schudden (belofte maakt schuld meiden), ons allemaal in den auto geduwd en op naar het Amber Fort. Op den olifant (we hadden natuurlijk weer den traagsten van allemaal) naar boven, het fort bezocht, den trap naar beneden, den auto in en in volle vaart naar den bank. Onderweg Nederland afgeschud (tot in Goa meisjes!) en dan was het eindelijk zover! We zijn weer (redelijk) rijke toeristen! Merci Jan! Na tien dagen hebbeb we eindelijk weer vers geld en verse krachten voor de rest van ons India-avontuur. Opgelucht en blij op den achterbank van den auto neergeploft voor een weeral 10h durende rit richting Udajpur. Hebben laatste 5 dagen al lange uren in ne warmen auto doorgebracht, maar we amuseren ons nog best met onze chauffeur. Zijn Engels is ni al te best en daarmee heeft ie enkele fantastiche uitspraken. Een korte bloemlezing:

- Everything is `very costely` (duur dus)

-4 months `no press` (ie is dus al vier maanden ni meer van de grond gegaan, blijkbaar is den druk in    zijn broek aan het stijgen)

- `You boss` (wij zijn dus zijn bazen)

- `You happy, me happy` (ook al komen we steeds later dan afgesproken terug bij den auto aan, hij blijft glimlachen

- telkens hij ons met meisje(s) ziet wandelen vraagt hij ons achteraf hoeveel we ze hebben moeten betalen....

Maar voor de rest ist nen vree brave vent die zijn vrouw en kinderen maar twee keer twee weken per jaar ziet omdat hij geld in het bakske moet brengen, ge moet et maar doen ee.

Pas om 20h s` avonds gearriveerd in Udajpur, roomservice gebeld, Champion`s League voetbal gezien (!) en nogal snel in slaap gedommeld.

Den donderdag gestart mee ne zoektocht achter de French Bakery, ne zoektocht achter stokbrood en croissants dus. Onderweg Pearlee uit Singapore ontmoet, samen gans de stad rondgelopen zonder resultaat, tot we uiteindelijk op 10 meter  van ons hotel en nota bene boven het hotel van Pearlee een groot bord met French Bakery zagen blinken...Veel te veel besteld (maar uiteraard toch alles naar binnen gespeeld), met n overvolle maag het City Palace bezocht, beetje door Udajpur geslenterd en n terraske gedaan...in n mega super-de-luxe-hotel. Ten eerste al 25 roepie betaald om het terras uberhaupt op te mogen (!) en ondanks onzen halve euro entree, zo snel mogelijk weer vertrokken toen we de prijzen op de menukaart zagen. Dan maar n etablissement gezocht da meer bij onze uitstraling en vooral bij onze portemonee aansloot en na het verfrissend drankske was het tijd voor n frisse duik in ons zwembad. Woehoe, na anderhalve maand eindelijk nog es zwemmen, leve het water!  We kregen ni genoeg van de waterpret en dus gingen we daarna waterfietsen op het meer. Na deze sport van de dag was het opnieuw tijd voor n beetje cultuur. Op aanraden van Pearlee zijn we naar een traditioneel Indiaas dans- en poppenkastspektakel gaan kijken.  Amusement, schoonheid en spektakel in 1 show, twas echt waarlijk de volle euro entree waard! Daarna richting het restaurant waar we met Pearlee, aussie Mark en nen jezusachtigen Duits, Andreas, hadden afgesproken. Samen gegeten, afscheid genomen van Pearlee (tot morgen in Jodpur), maar haar plaats werd ingenomen door twee Duitse meiden die we in Dehli al es tegen het lijf waren gelopen. Met zijn zessen een erg amusante avond op het dak van ons hotel beleefd om tegen middernacht elk zijn eigen weg te gaan. Tot in Goa Madchen!

Vrijdagmorgen opnieuw vroeg den auto in voor een ritje van een uur of 7 naar Jodpur. Onderweg effe gestopt in Ranakpur om de grootste Hindu-tempel India, het bedevaartsoord oor de Hindu`s, te bezichtigen. Gegeten in n echt wegrestaurant (twas precies of we stopten ergens langs den E40) en dan in volle vaart (gemiddeld 50km/h) doorheen rotsachtige woestijnlandschappen richting onze bestemming.Gearriveerd in de vooravond, doucheke gepakt en dan het centrum van Jodhpur binnen. Twee T-shirts gekocht voor de volle 40 roepie (28fr), ne Lassi naar binnen gespeeld (don`t worry, ne Lassi is genen hond maar n soort milkshake-achtige yoghurtdrink) en dan op zoek gegaan naar Pearlee en een restaurant. Terug op het dak van een guesthouse beland en na een diner met zicht op de feeeriek verlichte stad met den toektoek naar het hotel en bedje binnen.

De zaterdag gestart met n bezoek aan het paleis van Umaid Bhawan, het paleis van de laatste echte Maharaja en tevens het grootste van India. Enkel het museum konden we binnen, de rest van het paleis is respectievelijk een luxehotel (1000 euro/nacht) en het huis(je) van de zoon van de Maharaja. Daarna n bezoek gebracht aan het Meherandjah Fort (het vroegere paleis) dat boven op de heuvel ligt en een schitterend uitzicht biedt op de `blauwe stad` zoals de bijnaam van Jodhpur luidt. Tijdens ons bezoek ook opnieuw op Pearlee gebotst die daar ook ergens aan het smelten was onder de bloedhete middagzon.

Na het fort met z`n drieen nog een bezoek gebracht aan Jashwant Thade, een gedenkplaats in schitterend wit marmer (amai, da piekt aan de ogen) ter nagedachtenis van de laatste Maharaja en gebouwd (allez, laten bouwen) door zijn weduwe. Als da geen liefde (of gewoon geld te veel) is... Rond 15h onze eerste maaltijd van de dag verorberd, nog nen hond (ne Lassi dus) naar binnen gedraaid en dan samen met nog n Oostenrijks koppeltje beetje gaan uitrusten in een guesthouse. Rest van de namiddag daar gespendeerd, n Oosters bordspelletje gespeeld (soort mini-poolen met schijven ipv ballen en met de handen ipv met een keu), telkens op onze flikker gekregen van nen Indier en na onze zoveelste nederlaag afscheid genomen van Pearlee en a la toektoek terug naar het hotel. Doucheke gepakt, hapke gegeten, filmke gekeken en dodo.

Op zondag na het ontbijt weer den auto in voor een lange en warme rit richting de woestijn. Kort na de middag gearriveerd, ingechekt in onze suite (jaja, twordt steeds beter), hapke gaan eten, beetje kunst gekocht (we worden echte verzamelaars!) en dan het zwembad binnen. Twas echter maar n korte plonspartij, want dan wast tijd om het schip der woestijn te bestijgen. Inderdaad lieve mensen, na de struisvogel en den olifant was het tijd om ne keer op ne kameel te kruipen, kwestie van wa variatie onder ons gat te voelen ee. Awel, ge gelooft het misschien ni ee, maar die beesten zijn echt gigantisch groot, ge beseft da pas echt goe als ge der ne keer vanboven opzit. Woestijntochtje gemaakt, zonsondergang bekeken en dan in galop (hou u vast aan de takken van de bomen of ge ligt op uw muil) terug naar het dorp. Hapke gaan eten aan de oever van het heilige meer, lift gekregen van Ryan, nen Engelsen tiep, naar ons hotel, wegens gebrek aan alternatief TV gekeken en daarna dodo.

MAAR uiteraard niet vooraleer da Bart zijn `stommiteit van de dag` had begaan. Diene jongen neemt alles nogal letterlijk en dus vond hij het gepast om zijnen toiletzak de eer aan te doen die hij naamsgewijs verdient. Resultaat: Bart met zijn handen in de pot om er zijnen tandenborstel, scheergerief, deo enz. uit te vissen en den Bert, net verlost zijn avondkakje,  lachen en foto`s trekken. Tenminste 1 van ons twee die dienen avond gelukig is gaan slapen...

Op de 1e dag van de nieuwe week waren we maar bitter weinig actief, het maandaggevoel waarschijnlijk..(jullie weten wlijk beter dan ons wat we daar mee bedoelen...). Ontbeten, beetje door Pushkar, de `heiligste stad van India` (de ene tempel tegen de andere) gedoold en dan, zoals we het aan onze stand verplicht zijn, ne VIP Lassi en ne VIP thee gaan drinken. Enne geloof me, na het drinken van da spul voelt ge u de rest van den dag wel VIP ze...Toen we aan de (scheve) barman vroegen wa ne VIP was, maakte hij enkel een wapperend gebaar met zijn armen en zei hij iets in de trant van `four hours of flying`...Jandadde, da was ni overdreven. De rest van den dag Pushkar al zwevend beleefd, alles gegeten wat we maar tegenkwamen (zelfs snickers en bounty`s gevonden!), nen meer dan welgekomen duik in het zwembad genomen, om daarna opnieuw te gaan eten aan de oevers van het meer. Tot dusver was dit met lengten voorsprong de meest spirituele en relaxerende dag in India, leve de VIPS!

Volgende morgen er vroeg uit om opnieuw (maar voor de laatste keer, joepie!) den auto in te3 duiken richting Dehli. Maar eerst wou Bert nog een memorabele daad stellen in Pushkar en op gepaste wijze afscheid nemen van onze vriend de salamander die al twee dagen in ons badkamer leefde.  Ga jullie de verdere details besparen om niemand te shockeren, maar laat ons gewoon zeggen dat hij op de verkeerde plaats (tussen de deur) en op het verkeerde tijdstip (bert smijt de deur dicht) aanwezig was. Dat hij moge rusten in vrede. Amen.

Na 8h rijden eindelijk gearriveerd in Dehli en tot onze ontgoocheling te weten gekomen dat we pas de volgende dag de trein richting Goa op konden, we zitten dus nog nen avond en ne nacht vast in Dehli apestad. Mails checken, onze enige maaltijd van de dag nuttigen (de snickers, bounty`s, rijstpap, chocolat pancake, de chips en de bananen van den dag ervoor lagen nog op onze maag), kaartje leggen en dan in onze voederbak kruipen. (bed is te veel eer voor nen houten bak mee n deken op ee, niewaar?)

Na een `verkwikkende` nachtrust met den toektoek richting het station, hapke gegeten en dan den trein op voor de komende 42 uur...(nieuw record!) Het doembeeld van de Chinese treinreizen kwam ons weer sebiets voor de geest, maar al bij al zijn de Indiase treinen een stuk beter dan de Chinese, tenzij ge natuurlijk erg op hygiene gesteld zijt...Twee hete nachten tussen de muggen, de muizen, het stof en zonder noemenswaardige sanitaire voorzieningen zorgt ervoor da ge zo`n lekker plakkerig smeerlaagske op uw vel aanlegt, ideaal voor de smeerlapkes da we zijn. Maar we hebben ons niettemin geamuseerd: kaartje leggen met de Indiers, live concert op den trein, politieke discussies gevoerd en Bart zijne verjaardag gevierd, we zijn weer n aparte ervaring rijker.

De vrijdagmorgen omstreeks 9h gearriveerd in Vasco Da Gama en dan nog es 2h den bus op richting Anjuna beach, the place to be voor luiaards, zon, zee, strand en feestjes. Ons Beloofde Land dus. En tis nog steeds Bart zijne verjaardag, dus ons humeur is opperbest. De trein van ons afspoelen, nen deftige maaltijd gaan verorberen (na 2 dagen op sandwichen) en ons dan naar het strand slepen. Zonnen, zwemmen, pintje drinken, zeemeerminnekes bekijken, kmoet zeggen, er zijn al slechtere verjaardagen geweest...s`Avonds afgesproken met de Duitse meiden  en ne strandbar binnen. Heel wa rum, bier en mojito`s later weer naar buiten gekomen, tijd om ons bed te gaan zoeken, Bart zijne verjaardag heeft lang genoeg geduurd.

Zaterdagmorgen veel te vroeg (9h) opgestaan, ontbeten als keizers en dan opnieuw horizontaal op het strand. Zelfde verhaal als den dag voordien met enkele kleine nuances: geen bier op het strand (te veel den dag ervoor...), partijtje pool gespeeld, mails gecheckt (de Hollandse meiden zijn intussen ook gearriveerd in Goa) en tegen den avond zo rood als n kreeft gaan eten.  Filmkes gekeken (het restaurant heeft n soort drive-in) en na de laatste film richting de plaatselijke nachtclub, de Paradiso. Jandaddewadde, wa voor n scheve bote is me da!  Aan alle raveteven en bollepakkers: snuif, spuit, slikt tot da ge ni meer kunt, ga naar de Paradiso en danst tot ge dood valt, geloof me, ne schonere dood kunt ge ulder ni wensen...Wa zotte/zatte Engelsen ontmoet, de laatsten avond van die Deutsche Madchen in Goa gevierd en tegen 4h richting ons bed, ons leven is lastig....

Zondag=rustdag. Dus weer n dagske niksen. Bert zijn zus vereerd met n verjaardagstelefoontje, ontbeten en daarna weer horizontaal op ne strandstoel, we worden oud.

Om het voor mezelf en voor jullie nog enigszins een beetje spannend te houden om verder te typen/lezen, ga ik enkel nog de `hoogtepunten` van ons weekje Goa meegeven, want veel interessante (maar daarom geen minder amusante dingen) hebben we ni meer uitgespookt:

- boekskes lezen, genieten van de zon en van de zee (fenomenale golven, echt subliem!)

- ons beetje amuseren met onze Amsterdamse vriendinnen

- op tijd en stond een pintje drinken

- babbelke doen met Braziliaanse fotomodellen die voor fotoshoots in Goa waren (hadden op da moment natuurlijk onze camera ni bij, dommeriken da we zijn!)

- Claire, n lekker blond bruingebraden kippetje leren kennen

- leren pokeren met alles erop en eraan, kunnen nauwelijks wachten om nog es te strippokeren, we zetten iedereen direct in zijn blootje

- Bert was zodanig geinspireerd door de omgeving dat hij zelfs poezie beginnen schrijven is (geloof me, we gaan der nog van horen, Bertie T`Hooft)

- op de laatsten avond is Bart bijna in de gevangenis van Goa beland, voor alle mensen met reisplannen, ge moogt daar dus ni onder de blote hemel slapen..

Enfin, zoals ge ziet, we hebben n vrij rustig weekske in Goa gehad en twas dan ook met spijt in het hart da we de vrijdag afscheid namen van onze strandstoel, het mooie strand, de palmbomen,  de lekker wilde zee en Claire, maar ja, ge zijt reiziger of ge zijt et ni ee...

Omstreeks de middag Goa verlaten, op naar het station voor ne korte citytrip in Mumbai. Den trein van 16h om 21h opgestapt (ie had slechts `een klein beetje vertraging`...) , tijdens het wachten de kaartjes geschreven voor de 20 gelukkigen op onze `lijst der uitverkorenen`, op de trein babbelen met n Indische familie en dan opnieuw slapen tussen de muizen, de muggen en het stof.

De zaterdagmorgen in Mumbai gearriveerd, taxi genomen naar n hotelleke, ingecheckt, doucheke genomen, ontbijten en internetten. Het ganse Indiaverhaal getypt en op het moment dat alles net klaar was (na drie uur zweten), valt het internet uit. Resultaat: alles weg, plezant is anders...Gefrustreerd da spel verlaten, tzal voor nen andere keer zijn, heb er nu effe mijnen buik vol van.

Dan begonnen aan n toerke door Mumbai (of Bombay, tis gelijk of da ge wilt) om wa praktische zaken te regelen. Den taxi in op zoek naar nen DHL om wa spullen huiswaarts te sturen, naar het postkantoor om kaartjes te versturen en naar het reisbureau om onze vlucht te herbevestigen. In het reisbureau opnieuw op Tomas gebotst, nen Argentijn die we in Goa al hadden ontmoet en die ongeveer dezelfde reisroute heeft als wij in Azie. Afgesproken om voor een tijdje samen te reizen, onzen tete-a-tete is nu dus geevolueerd tot een menage a trois, als da maar goe afloopt... Tegen den avond afgesproken met de Hollandse meiden die voor het afronden van hun film al reeds enkele dagen voordien naar Mumbai waren teruggekeerd. Hapke gaan eten, tevergeefs paar nachtclubs proberen binnen te geraken (slippers en ne short pasten ni in hun dresscode), uiteindelijk nen bar gevonden waar we wel binnen mochten en na het sluiten van de bar een nachtwandeling door Mumbai gemaakt. Wat we dan te zien hebben gekregen, is echt te gek voor woorden en gaat ons ons hele leven bijblijven. Hele families die op straat leven en op n rijtje naast elkaar liggen te slapen terwijl honderden ratten van langs alle kanten te voorschijn schieten, echt triest maar anderzijds ook mooi om te zien..In elk geval echt indrukwekkend en opnieuw beseften we toen wa voor n gelukzakken da wij eigenlijk wel zijn. En om het contrast compleet te maken, hebben we daarna Aukje en Jetske vergezeld naar het Intercontinental Hotel, een van de sjiekste en duurste hotels van Mumbai, voor het opnemen van een scene voor hun film. Van uit de goot kwamen we dus terecht op een schitterend dakterras, van de woonplaats van de allerarmsten naar het mekka van de Bollywoodsterren op amper 15min, is ni normaal wat we soms meemaken...Onze nacht was dan echter nog ni voorbij want er moest nog een scene worden opgenomen op een trein in Mumbai. Wij dus als volleerde zwartrijders den trein op gesprongen, meemaken hoe een film wordt opgenomen en er n paar haltes verder weer afgesprongen. Intussen wast al 6h en bijna licht geworden,  twas dus al lang hoog tijd bedtijd.

De zondagmorgen met amper 4 uurkes slaap in de benen opnieuw de straat op, klaar voor onze laatste dag in India. Eerst beetje rondgedoold, aperitiefje gaan drinken in de lokale sportbar, maar uiteraard konden we Bollywood, de Moeder Aarde van de slechte film, ni verlaten zonder n filmke mee te pikken. Wij dus op zoek naar n cinemazaal, erop gebrand om Shakalaka Boem Boem, de Indiase blockbuster van het moment, te gaan bekijken. Tot onze ontgoocheling was er geen zaal waarin hij op dat moment werd vertoond, dus kozen we samen met een heleboel Indiase gezinnen voor Mr. Bean on holiday..Tis wel genen typische Bollywoodfilm, maar ge kunt ni zeggen dat gene slechte film is, dus da aspect van het Bollywoodgebeuren hebben we tenminste gerespecteerd.  In feite doet het er eigenlijk ni toe welke film ge gaat bekijken, tis toch de animatie in de zaal en de zaal zelf (de Rubens in Avelgem rocks in India!) die van Bollywood een must maken.  Voor de aanvang van de film stond iedereen plots recht en het duurde enkele ogenblikken vooraleer we beseften dat het nationale volkslied door de boxen knalde en tijdens de film zelf wordt er gelachen, gegierd, billen gekletst en popcorn gesmeten dat het een lieve lust is. Het gebrek aan (goede) humor in de film werd dan ook ruimschoots gecompenseerd door de fratsen die zich in de zaal afspeelden, Bollywood maakt zelfs van Mr. Bean ne komische klassieker!

Na ons cinemabezoek nog enkele boeken op de kop getikt om onze tijd op het Thaise strand nuttig te kunnen doorbrengen en dan Het Laatste Avondmaal in India gehouden samen met de Nederlandse meiden en Tomas, onze nieuwbakken Argentijnse reispartner. Na het eten nog een laatste Indiaas pintje gaan drinken, afscheid genomen van Aukje en Jetske (tot in Amsterdam es meisjes!) en dan den taxi in richting de luchthaven.  Rond 1h gearriveerd, ingecheckt en dan 4 lange uren wachten vooraleer we in de vroege morgen richting Thailand konden vertrekken, ladyboys here we come!

Tot zover dus ons India-verhaal, het zal niet onze meest favoriete bestemming ooit worden, maar niettemin is het een plaats om nooit te vergeten! Sugria India! Bedankt India!

30/4/2007 - india foto's

Klik hier en zie de fotos van den tocht door india.

groetjes uit thailand ondertussen. Vader/Jan en Mathias mercie voor al het werk om de fotos op de site te zetten.

Bert en Bart

2/4/2007 - Van Hong Kong naar India; shakalaka boem boem

Hallo beste lezers,

nog rap een verslagske van de laatste twee dagen Hong Kong en de eerste dagen India, want de komende dagen/weken zalt misschien weer redelijk internetloos zijn...

Woensdag 28 maart na het avondeten (n fantastisch zelf uitgekozen viske voor Bart en n afschuwelijk slecht uitgedroogd stuk gehaktbrood vr Bert) de slaapbus op richting Hong Kong. Jandadde, als we dachten da we na de slaaptreinen in China al wa gewend waren, wel, dan zaten we der lelijk neffens..Diene 'slaapbus' is pas echt n toppunt van Chinees sarcasme. Nog veel meer dan den trein als sardienen in een doos (den enen ligt letterlijk mee zijn voeten onder het hoofd van den anderen), ge voelt elk bobbelke in de weg en midden in de nacht of ni, er moet en er zal om de vijf minuten geclaxonneerd worden...

Na n dus quasi slapeloze nacht tegen 10h gearriveerd in HK, zonder problemen de grens over (bye bye China), terug naar hetzelfde hotel als de vorige keer en daarna weer de straten van het immense lunapark in. Voor het eerst tijdens onze trip de MC Donalds aangevallen en vervolgens de peaktram op om HK es vanuit de hoogte te bekijken. Twas wel n beetje in de mist te doen, maar desondanks blijft het ne fantastische skyline. Daarna nog een partijtje computergamevoetbal op grote hoogte gespeeld en zelfs met minder zuurstof waren Bart zijn peties veel te rap voor die van Bert. Bert had daarmee genoeg gesport en terwijl Bart nog een paar keer the Avenue of Stars aant op en neer lopen was, ging Bert beetje met fotookes opt internet spelen. Daarna was het intussen alweer etenstijd geworden en dus gingen we , samen met Dave, nen Engelsen tiep die we int internetcafe hadden ontmoet, gaan boefen. De laataten avond in HK konden we uiteraard niet zomaar aan ons laten voorbijgaan en dus moest er nog gestapt worden. Samen met onze Hollandse vrienden, die intussen ook naar HK waren afgezakt voor de Hong Kong Seven (1 van de meest bekende rugbytoornooien ter wereld blijkbaar...) en onzen Engelsman Hong Kong Island binnen.. Gestart in het Hard Rock Cafe om vervolgens in Joe Bananas, het rugbycafe bij uitstek, de avond verder te zetten. Situatieschets: vol bierzuipende dikke Engelse rugbyfans zonder hun vrouw, veel bier, veel vuile praat en vol Thaise en andere exotische schoonheden. Uiteindelijk een paar op een cruiseschip werkende Engelse vrouwen leren kennen ( zowat de enige vrouwen die daar ni waren omwille van 'professionele redenen'...) en na n n lange dag en dito nacht ons veel te kleine bed binnen..


Vrijdag uitgeslapen, gaan eten, gaan wandelen (of slapen ee ouwe pee Bert) op The Avenue of Stars, nog wa gaan drinken mee de meiden van de Love Boat en daarna op den tram richting de luchthaven en India! Eeerst nog ne hamburger gaan eten (hebben de smaak precies te pakken) en dan 'Casino Royale' kijken (Bart) of slapen (ouwe pee Bert) op de vlieger.

Bijna 6h later gearriveerd in Dehli om 2h 's nachts plaatselijke tijd, doodmoe den eersten den besten taxi gepakt en achter n slaaplaats gevraagd. En direct kennis gemaakt met de doorsnee achterbaksen Indier. Ma bon, er door vermoeidheid geen spel rond gemaakt, veel te veel betaald voor n kamer en doodmoe in slaap gevallen.

De zaterdag  zo snel mogelijk onzen boel gepakt en weg van die bedriegers....richting nen hoop andere...Onder n bloedhete zon op riecksshaws gesprongen op zoek naar een hotel en onderweg heel wa nieuwe 'vrienden' gemaakt die ons allemaal wilden 'helpen'. Spijtig voor hen waren we deze keer net wakker genoeg om ons ni meer te laten doen en just moe genoeg om da op gepaste wijze te laten blijken. Bijten doen we nog just ni, blaffen daarentegen.... Uiteindelijk hotel gevonden, ingecheckt en gaan wandelen. Onzen eersten indruk van Dehli? Druk, waem, hectisch, vuil, smerig, stinken....enfin, tis precies Werchter dag 4, maar nog 10 keer erger. Namiddagdutje gedaan (dienen jetlag, das toch gene zever ze...) s' avonds weer de straat op (nog drukker, nog vuiler), gegeten op n dakterras van n hotel en weer gaan slapen.

Na n nacht vol vreemde dromen (die malariapillen werken toch op da vlak al zeker...) vroeg uit de veren voor n dagje sightseeing in Dehli. We hadden nen auto met chauffeur gehuurd en da op 1 april, ze moesten da uitroepen tot de nationale feestdag van India, mensen bedriegen en int zak zetten zijn hier de nationale sporten...Maar bon, eerst het Rode Fort bezocht, daarna de Humayungraftombe (eerder n grafpaleis, maar allez), het monument van Ghandi, , het huis van Ndirandha Ghandi (chance da den Bert ier gene politieker is, of ze hadden hem al lang een kopke kleiner gemaakt en ie is al ni van de grootste...}, de Indiagate doorgewandeld, n boedhistische tempel bezocht, door een vree schoon stadspark gewandeld en afgesloten met een bezoek aan de Lotustempel.  2e indruk van Dehli: de propere wijken zijn echt mooi, het verkeer is te gek voor woorden (gewoon overal al tutend rechtdoor crossen en hopen da ge als eerste door de smalste gaatjes geraakt...en rij aub geen koe omver), nog steeds veel onderkruipers en bedelaars, poepheet en tot onze verbazing veel homo's en tot onze blijde verrassing: de Indische vrouwen zijn over het algemeen bloedmooi....Ons beeld van Dehli is dus al meteen met een paar percenten gestegen. s' Avonds ander restaurantje gezocht, nog effe door de straten gewandeld (we weten nu waarom da Indiers zo donker zijn, das ni van de zon, das van de vuiligheid!) en dan de laatste restjes jetlag wegslapen.

Vandaag de laatste dag in Dehli doorgebracht, beetje in de straten rondgelummeld, nog es ander hotel gezocht (hotel waar we eerst verbleven begon precies maar s' nachts te leven, ni goe voor onze nachtrust dus), ons eerste pintje in India gedronken (illegaal bier smaakt ni veel beter dan legaal, tis gewoon plezanter drinken) en ons dan uiteindelijk, na veel gepalaver, toch 'laten vangen' aan lokale touroperators...Gevolg: morgen beginnen we aan een drie weken durende rondreis door India, te beginnen met een verblijf  van vijf dagen op een boothuis in Kashmir, ge weet wel, da stuk van India waar er enkele jaren geleden nog veel gevechten waren...Maar daarover later veel meer, tenzij we zelf aan stukken worden geschoten...Begint de kaarskes maar al te branden ee!

Tot de volgende,

B & B

PS (vooral voor de bezorgde familieleden) : We zijn dus ongeveer drie weken op de hort,  eerst Kashmir, daarna tien dagen door Rajastan, tien dagen Goa en afsluiten  doen we in Bombay, we doen ons best om tussenin nog es iets te laten weten, dus don't worry!

video ook online nu: klikken maar

2/4/2007 - foto's china...

voila hier een nieuw reeksje van foto's

gewoon hier klikken

er volgt nog een filmke

21/3/2007 - tjsoek tsjoek door Tsjina!

Aloha Vlaanderen!

Bon, we zijn der ier weer mee, de avonturen van de laatste 2 weken in China...

Dus vorige woensdag (de 14e) mee ne heleboel (stink)chinezen de nachttrein op richting Xi'an. Ruziemaken mee wa chinese tangen over de plaatsen, uiteindelijk het pleit verloren en moeten toegeven (achter da we ze es goe ons gedacht hadden gezegd in ons beste Chinees mee heel wa Vlaams aar op...), dodoke doen tussen de snurkers en donderdag in de late middag gearriveerd in Xi'an in de gietende regen. We waren dus vree welgezind...

Hotelleke gezocht, onzen boel daar gesmeten en gaan wandelen. Paar marktjes gedaan, wa brol gekocht (Bert heeft eindelijk een riem gevonden, ge kunt er nu tenminste weer mee over straat lopen zonder da zijn broek tot op zijn enkels zakt), gaan eten tussen de Chinese moslims en dan verkleumd van de kou terug naar het hotel. Doucheke pakken om op te warmen, onze kelder binnen (jep, zelfs in China steken ze de kindjes in de kelder), op tv beetje waterballet zitten kijken (mee chinese commentaar erbij is da precies free porno) en met zwierende benen in ons gedachten aan de nachtrust beginnen. Maar da was natuurlijk buiten wa kutchinezen gerekend (sorry vr de woordenschat, maar we hebben het echt ni meer voor de spleetogen). Roepen, rondlopen, giechelen, lichten aan en uit, gorgelen, fluimen, enfin, die mensen zijn precies gemaakt om ambetant te zijn...

Omdat we al gemerkt hadden dat er in Xi'an bitter weinig te beleven was, hadden we voor de vrijdag een buske mee ne gids geboekt die ons naar 'de mooiste bezienswaardigheden'  rond Xi'an zou brengen. Jandadde, we hadden beter in ons broek geschet...'s Morgens (en weer in de regen!) zijn we gestart met een bezoek aan het museum van het 1e keizerrijk. Wreed interessant: alles int Chinees en eigenlijk genen bal te zien. Chance da we geen foto's mochten trekken en ons konden bezighouden met da int geniep toch te doen, of we vielen tereke in slape...Het tweede hoogtepunt van de dag was het bezoeken van een galerij waar ze beelden en sieraden van jade maken, een groenkleurige steensoort die 'magische krachten' zou bezitten. Wij dachten dus da we zouden zien hoe ze da maken, maar vergeet et maar, twas in feite gewoon ene grote winkel en dus opnieuw geldklopperij. En het enige wa onze gids, waarvan we toch enigen uitleg hadden verwacht, (waar dient ie anders voor, niewaar?) wist te vertellen, was de prijs van die steentjes..Tis ier allemaal ene pot nat, kleine ventjes, grote percentjes! Dan was het tijd om naar de hot springs te gaan, de plaats waar de keizers vroeger hun bad kwamen pakken. Hadden we op voorhand nog gehoopt om zelf te kunnen weken in warm zop, stonden we meteen al weer mee onze voeten op de grond. De hot springs waren wel hot, daar ni van, maar ge moest zelfs al betalen om uw handen der ne keer te mogen insteken.. Communisme? Mijn botten ja, kapitalisme tot int belachelijke, kakchinezen! Na de hot springs hadden we wel zin in n hot soepke en we hadden ng 20min tijd voor da we opnieuw vertrokken, dus tijd zat ee, dachten we...Want da 'soepke' van ons was elk ne soepkom van ne liter of twee..Ewel mensen, kant jullie verzekeren, twee liter soep op vijf min is nog slechter dan 5 ad fundums na elkaar. Ma bon, we kregen de kans om het te laten zakken, want dan was het tijd om nen berg op te klimmen. Wreed interessant ze, 1 uur tijd krijgen om den berg op te spurten (45 min), nen tempel te bezoeken (2 sec) en naar beneden te vliegen (20 min). En ontspannend, ge voelt u precies nen andere mens als ge weer beneden komt...Na het middagmaal was het tijd voor een bezoek aan het museum van het tweede keizerrijk en nog een geluk da ni elk keizerrijk zijn museum heeft, want het hoogtepunt van da bezoek was het vinden van de wc om de soep los te laten...Hierna zetten we koers naar de grafheuvel of mausoleum van nog nen anderen keizer. Hierover wil ik een vraag lanceren. Pleegt ge grafschennis door te kakken op een graf da zo groot is als de Kluis en Tiegembos samen? Iedereen die hier een mening over heeft, gelieve die te posten, want wij geraken er ni uit...

Als afsluiter van de dag stonden de terracotta warriors op het menu, de reden waarom we per se naar Xi'an wilden reizen. En zoals het spreekwoord zegt: always save the best for last en da was zeker het geval. 6000 stenen peties om de keizer na zijnen dood te beschermen in het hiernamaals, ge vraagt ui dan toch af wa da diene pipo tijdens zijn leven allemaal ni moet uitgevreten hebben ee...Maar allez, dan toch nog met een goe gevoel den dag afgesloten. Chance, want dan was tijd voor een treinreis van 37 uur richting Kunming!

Pfffffffffffff...weer 37 uur tussen de hyperkinesen. Verstand op nul (lukte voor den een al makkelijker dan voor den anderen, maakt zelf maar uit voor wie), 8 uur dodoke doen, wakker worden door chinese kakmuziek (snappen nu waarom da Eddy Wally ier zo populair is/was, tis verdorie van tbeste da ge hier te horen krijgt...), ontbeten, effe naar buiten zitten gapen (eindelijk mooie landschappen en zon in China!) en daarna de volgende twaalf uur terug horizontaal op ons bed mee den mp3 (goeie muziek, dank u dj bert} en nen boek. Hadden nochtans andere plannen om St Patricks' Day te vieren, maar dienen Guiness zal voor naaste jare zijn...Enfin, ondanks het gesnurk en gebleit dan toch weer in slaap gesukkeld, dromen van betere tiden.

Zondag = 12 hours of Kunming. Rond 11h gearriveerd, beetje in de stad rondgedwarreld (al stinkend, hadden ons al drie dagen ni meer gewassen), reizigerscafeetje binnengestapt, kaartje leggen en onze chinese treinavonturen delen met andere reizigers. Twee Hollanders, paar Aussies, nen Belg (nen LBH, ne loser back home dus) en dan aan de klap geraakt mee Kelly, n Canadese, die zo vriendelijk was (of wast uit omgevingsvriendelijkheid?) om ons een douche aan te bieden in haar hotelkamer (voor de perverse geesten, ja, we hebben allemaal apart gedouchet). Hapje gaan eten, gebruik gemaakt van de sanitaire voorzieningen in een luxehotel (joepie, nog es ne pot om op te zitten ipv een degoutant Chinees schijtgat) en dan tegen 22h vor de verandering weer es den trein op.

Volgende morgen rond halfacht wakker geworden in Dali, een hippiebedevaartsoord ten zuidwesten van China, ni ver van Tibet. Busrit van n halfuur (voor 1 yuan of vier frank!) van de nieuwe naar de oude stad, hotel gezocht, ontbeten en dan den boer op int stade. s' Middags veel te pikant gegeten en de ganse namiddag nodig gehad om te blussen. En volgens pompier Bert blust Duvel veel beter dan water zodus... s' Avonds nog een beetje op internet rondgetoerd en daarna vol plannen voor de volgende dag ons bed binnen.

Den dinsdag der vroeg uit en na het ontbijt den andere kant van het stadje gaan verkennen. De markt en de stadsmuur afgelopen, kiekens zien slachten (wees gerust mensen, Bart leeft nog), kousen gekocht (Bert de zijne waren 'onwasbaar' geworden, ze bleven stinken, no matter what), viske gegeten en den toerist uithangen. s' Avonds gaan joggen en nog effe door de prachtig verlichte straatjes gedwarreld en voor da wet wisten, wast alweer bedtijd.

Op woensdag zijn we het Zhonghe Sahn gebergte naar boven gegaan (allee, al zittend op de stoeltjeslift...), ne kilometer of 15 daar van boven rondgecrosst, ons laten afzetten door wa bergmonniken in ne lelijken tempel en heel wa 'natuurfoto's' getrokken. Tegen de middag opnieuw al liftend naar beneden, wa meer zomerse kledij aangetrokken en gaan cormorant-vissen. Eigenlijk is da vssen voor leegaards, want tzijn de cormorantvogels die vissen voor u terwijl ge zelf in uw bootje zit te wachten. Het enige wa ge als visser moet doen, is de keel van die vogels mee n koordeke toebinden zodanig da ze de vis ni kunnen doorslikken (en geloof ons, slikken kunnen ze, hebben da nog nooit gezien o meegemaakt...spijtig genoeg...), de kokhalzende vogels uit het water halen, hun bek opentrekken en de vis floept eruit! Echt wreed plezant en wreed gemakkelijk en ge lacht u enen hoed mee die beesten. s' Avonds ne Yak-steak gaan eten (Yaks zin buffelachtige beesten ), n plaatselijke specialiteit, en na nog es van het gratis internet gebruik te hebben gemaakt, dodoke doen.

Op donderdag was het tijd om Dali te verlaten en richting Lijiang te trekken> Samen mee ne helenboel spleetogen den bus op voor een uurke of vier, onderweg Con Air int Chinees gezien (das genen actiefilm, das ne komedie!) en n Chineeske zien kotsen gelijk ne reiger. Chance da Bart zijn ruit dicht was of ie ging de brokken uit zin aar kunnen vissen... Maar bon, dan toch proper gearriveerd, bagage int hotelleke gedropt en t6stadje binnen. Wel, we dachten dat Dali mooi was, maar Lijiang is pas echt een mooi plaatje, precies een Chinees themapark! En n massageparadijs...Dus was het tijd om de treinkrampen uit ons lijf te laten wrijven. Terwijl Bert lag te kreunen onder het geweld van ne Chinese vent, lag Bart te genieten van de zachtheid van de poezelige handjes van n Chinese schoonheid. Ge moet dus ni snel zijn voor chance te hebben ee! In de vooravond volledig ontspannen een partijtje gaan poolen en ineens duiken de twee vliegende Hollanders, Eric en Rogier, die we in Kunming hebben ontmoet, op in dezelfde bar. Wat is China toch klein! Holland keer op keer versdlagen op de kleine groene tafel (alst op het grote groene veld ni lukt, dan moeten we onze eer toch ergens anders halen ee). Daarna verbroederd aan den toog en samen Liiang by night verkend. Tegen 3h met een Chinees-Belgisch-Hollands stuk in ons voeten ons hotel beginnen zoeken (shit, die straatjes lijken allemaal op elkaar!) om tegen 4h uiteindelijk ons bed te vinden.

4 uur later er alweer uit om naar de Tiger Leaping Gorge te gaan. De Tiger Leaping Gorge is een langgerekt dal waarin de Yangzi-rivier stroomt met aan de ene kant de Haba Shan (het Haba-\gebergte dus) en aan de andere kant Yulong Xueshan (het Yulong Xue-gebergte). Fietsjes gehuurd en aan ne 20 kilometer lange bergrit begonnen, die al na ne kilometer of vijf afgelopen was...Nie da we onze kater nie konden verslaan (niewaar Bart?), maar wel omda we weer fantastische exemplaren van velo's onder ons gat hadden. Gevolg: Bert zijne velo naar de knoppen en ipv ne fietstocht werd het ne wandeltocht mee de fiets aan de hand. Na ons Afrikaans wandelfietstochtje hebben we er nu ook n Chinees op ons conto staan, we zijn goe bezig! Maar we hebben het eigenlijk nooit aan ons hart laten komen ze, want hetgeen we in de Tiger Leaping Gorge te zien kregen, deed in ene klap al onze technische problemen verdwijnen. De Tiger Leaping Gorge behoort zeker tot onze voorlopige top drie-hoogtepunten van onze reis en om nie in herhaling te vallen met verhalen over hoe fantastisch het wel is, kijk naar de foto's, die spreken voor zich..Daarna de bus terug gepakt naar Lijiang en na het avondeten samen met het Oranjelegioen beetje gaan lachen met de flipchinezen (=Chinezen die dansen, ge moet da zelf gezien hebben om het te geloven, er zijn geen woorden voor) en tegen 2h ons bed opgezocht en deze keer zonder problemen gevonden.

Zaterdag uitgeslapen, gebrunchet en daarna mee n hoopvol Chineeskes en onze Hollandse vrienden de bus op, terug naar Dali. Beetje de gids uitgehangen (gratis, aja, twas voor Hollanders), opt gemakske wa gaan drinken en dan wast al weer tijd om te moven, deze keer de nachttrein op terug naar Kunming. We zijn dus bezig aan n schoon cirkelke in  China ee.

Om halfzeven s' morgens in Kunming gearriveerd, n veel te pikant Chinees ontbijt genomen, het n halfuurke later quasi onveranderd (allee, ietske bruiner misschien) in de wc gedropt (spicy in, spicy out), de stad verkend, postkaartjes geschreven, hapke gegeten (da eten verteert ier supersnel, tegen da uw bord leeg is, hebt ge alweer honger!), kaartje gelegd en tegen dan wast alweer tijd om den trein op te kruipen, deze keer richting Guilin, in het zuiden van China in het Karstgebergte. En aangezien we luxepaarden zijn, hadden we deze keer soft sleepers- of eerste klas-tickets gekocht. Ni da we plots veel geld gevonden of over hadden, verre van zelfs, maar het waren de enige nog beschikbare tickets. Dus deze keer: zachte bedden, veel ruimte, een raam waar ge werkelijk door kunt kijken en het allerbelangrijkste: GEEN KAKCHINEZEN! Wel een plezant Canadees koppel, Karen en Dee, die ook al 6 maanden op de hort zijn en die ons een plezant kaartspelletje hebben geleerd, Oh fuck of Oh shit ( voor de een of andere reden is Bart vree goe in da spelleke, wellicht omdat ie al veel van die momenten in zijn leven heeft gehad...), ge moogt kiezen hoe get noemt. Voor de rest veel te veel gegeten en voor den eerste keer rustig kunnen slapen op nen trein.

Ons happy gevoel over ons eersteklasticket werd nog groter toen we op maandag tot de vaststelling kwamen dat onze 20 uur durende treinreis in feite 27 uur zou duren...Dus ipv rond de middag pas s' avonds gearriveerd in Guilin en daarna nog een uur de bus op richting Yangshu. Direct hotel gevonden (de beste kamer tot nu toe en voor vijf euro per nacht, bijna ni te geloven!) en gaan boefen gelijk twee uitgemergelde negerkes. Daarna vol eten op ons bed geploft en het zandmanneke zijn werk laten doen.

Dinsdag vroeg opgestaan, fiets gehuurd (we geven ni op, deze keer hebben we wel nen tandem gepakt, kwestie da we alletwee mee de miserie zouden zitten alst er iets verkeerd zou gaan...) en gaan rondtoeren in het prachtige Karstlandschap. De Moon Stone Hill opgeklommen, kleine schilderachtige Chinese dorpkes gepasseerd en na vier uur zonder problemen op de velo, al raftend terug naar ons hotel. Nu ja raften...We vielen bijna in slaap op dienen boot, dus zo spectaculair wast allemaal ni, wel n immens mooie streek, China is echt de moeite! Maar het beste van den dag moest nog komen...Joke, de zus van Bart, zit namelijk mee n klein boeleke in aren buik! Proficiat! En uiteraard hebben nonkel Bart en nonkel Bert da utgebreid gevierd. Resultaat: alletwee mee ne kater van ier tot in Tokio (we zitten der ier wel een heel stuk dichterbij dan in Belgie, mr de kater is wel even groot), een stuk in den dag geslapen en met onze verenigde krachten beetje aan onze site gewerkt, twas het enige waartoe we in staat waren. Diene kleinen is nog ni geboren en ie heeft ons nu al bij ons pietje, da komt er waarschijnlijk van als ge ne Van Hamme en ne Vanassche laat kweken...Vanavond de slaapbus op richting Shenzeng en daarna direct door naar Hong Kong om overmorgen onze vlucht te halen naar Dehli, India binnen dus. Het volgende verslag zal dus van Indiase bodem komen, tenzij we tegen dan gesmolten zijn, want tis daar nu ongeveer 45 graden...Maar allee, tot de volgende en aan alle zwangere mensen nog es nen dikken proficiat,

groeten, B en B

14/3/2007 - 8 days in Beijing

12/3/2007 - foto's

gisteren heb weer enkele foto's ontvangen van b&b: hier klikken voor de foto's  1dezer dagen zullen ze terug posten

groeten mattias

5/3/2007 - West-Vlaanderen in Afrika + beilishi in China (Belgie in China)

Komaan slaapkoppen, opstaan! Tis maandag, het begin van een nieuwe werkweek!

Goeiemorgen iedereen, we zitten intussen in Sssinnna!Tis hier nu rond het middaguur, maar omdat de chinezen zeven uur (en enkele tientallen jaren)voor zitten op ons landje, liggen de meeste van jullie waarschijnlijk nog te maffen om fris aan een nieuwe werk- of schoolweek te beginnen, ocharme...

Bon, nog efkes nen update van onze laatste tien dagen.

Wel, de vrijdagnamiddag (23 febr) hadden we eerst nog iets recht te zetten. In Kaapstad hadden we(allez, vooral Bart eigenlijk) namelijk 1 van onze moneybelts vergeten met reischeques, dollars en nog wa belangrijke papieren in. Chance da Nicki, onze Zuid-Afrikaanse 'opvangmoeder' erin geslaagd was om da zakske tot in Johannesburg bij een tante van haar te krijgen, anders stonden we daar schone te blinken. Dus nadat we dat daar hadden opgepikt, zijn we samen met de zoon des huizes, Gareth, ne student marketing(en vleeskeuring als get ons vraagt), naar een immens winkelcentrum geweest om ne coktail te drinken en plaatselijk schoon te bewonderen. Daarna gaf hij ons een lift naar een ander winkelcentrum waar we, na veel bumperrrijden, eindelijk ons Nympha op een zonnig terraske zagen zitten, samen met Helene, een ander echte Westvlaamse uit Ruislede. Sangria drinken, veel kletsen, brokske eten, enfin, twas precies gelijk op zijn zomers in Avelgem. Na ons dineeke hadden we allevier wel zin in een filmke. Dus op naar de cinema en terwijl we dan toch in Afrika zaten, konden we evengoed ne film over Afrika gaan bekijken ee...In elk geval, na 'Blood Diamond' te hebben gezien, kunnen wat ons betreft onze (toekomstige) vrouwen fluiten achter nen diamant en als ze der perse toch enen willen, dan ze der dan zelf achter gaan zoeken ergens in de brousse! Na de film nog efkes kennis gemaakt met de twee andere Belgische collega's van Nympha en dan met nen halfblinde taxichauffeur voor ne spannende rit (ziet ie et of ziet ie et niet?) richting ons hotel.

Zaterdagvoormiddag. Bart gaan lopen en naar de kapper, Bert foto's doorsturen zodanig dat het thuisfront nog weet hoe da onze schone/lelijke (schrappen wat niet past) kop eruitziet. In de namiddag langs Chinatown gepasseerd op zoek naar een fotomoment van zwarte Chinezen of zwarte mee spleetogen, maar jammer genoeg geen gevonden. Trouwens, overmorgen vliegen we naar het echte China, dus vree onder den indruk waren we sowieso ni...Dan naar Eastgate, opnieuw een immens winkelcentrum -naar het schijnt zijn winkelcentra de enige plaatsen in Johannesburg waar het echt veilig is...- soepke gedronken, beetje voetbal gekeken en dan den taxi in naar Melville, de Overpoort of als ge wilt, de Statiestraat (maal 100) van Johannesburg voor ons tweede afspraakje met de Belgische meiden. Picknick op ne parking met een stokbrood en een fles brandy(slecht da da smaakt, ni normaal!) en dan ne coktailbar binnen waar Nympha en Helene op ons zaten te wachten. Ten volle geprofiteerd van de drie happy hours (2 halen, 1 betalen) en na ne coktail of 7 en veel grappen en grollen was het tijd om (voorlopig) afscheid te nemen. Dank je wel meiden, twas plezant om nog es wa belgen te zien, doe ze allemaal de groeten ginderachter en tot opt einde vant jaar ergens!

Na het afscheid moest het spannendste van den dag echter nog komen voor ons. Na onzen blinde mol van gisteren hadden we nu namelijk ne brokkenpiloot aan ons been. Resultaat: (klein) accident, wa blikschade en veel tumult over wie wat ga betalen. Plezant ze,midden in de nacht in n donker steegske in 1 van de gevaarlijkste steden ter wereld met een stuk of vier doorgedraaide zwarte pipo's rond den taxi die u zitten te bekijken alsof ge just ulder moeder beledigd en ulder zuster verkracht eet. Ruiten dicht, deuren sluiten, bek toe en gelijk lammekes braaf en stil voor ons uitkijken, leek ons de enige manier om daar in 1 stuk weg te geraken. En theeft gewerkt! We zijn uiteindelijk na een uur vol adrenaline met den taxi en zonder builen thuis geraakt, dus eind goed, al goed!

Voor onzen allerlaatsten dag op Afrikaansen bodem hadden we ni veel gepland, behalve een dineetje op kosten van Mia, onze Zuid-Afrikaanse vriendin uit Kaapstad die op zakentrip was in Johannesburg. Ov erdag aan het zwembad gelegen, de plaatselijke markt nog eens bezocht en zo weinig mogelijk eten om veel honger te hebben voor 's avonds. Tot zover ons plan, maar de avond viel en den honger bleef, want ons Mia zat vast in een vergadering...Daar zaten we dan, geen eten en geen geld, op onzen allerlaatsten dag in Afrika hadden we ein elijk het echte Afrikagevoel! Beter laat dan nooit ee! Uiteindelijk toch nog beetje soep en cornflakes gevonden (nen echten aanrader!) en vroeg dodo om fris te zijn voor de grote oversteek richting China!

Maandagmorgen om 7h deruit, ochtendjogging, valiezen pakken, stevig ontbijten en taxi in richting luchthaven. Inchecken, paar pakjes huiswaarts sturen, onze laatste rands erdoor draaien (chocola,mmmm...) en mee nen heleboel spleet- en andere ogen de vlieger op. Dertien uur,5 films, 17 bacardi cola's en veel te veel eten later opnieuw naar beneden, welcome in Hong Kong!

Gearriveerd dinsdagmorgen om 8h, de luchthaventrein gepakt naar Kowloon , 1 van de eilandjes van Hong Kong waar ons hotel/duivenkot is, inchecken en Hong Kong verkennen. Jandaddewadde, wa voor ne mierennest is da ier? Van de rust en de natuur van Afrika naar de lampkes en de drukte van Hong Kong, van open vlaktes naar megabuildings, van rustige 'keep it cool' zwartjes naar hyperkinezen, van 35-40graden naar ne graad of 18, van droge, onvruchtbare grond naar een megabordeel...ne wereld van verschil dus, maar we waren zo gelukkig als twee kindjes in ne speelgoedwinkel...

Na onze eerste verkenning opnieuw naar ons hotel voor een dutje van een uur of drie, want twas al een uur of 30 geleden da we nog es in dromenland waren geweest. Tegen den avond wakker geworden en opnieuw de straat op. Hong Kong by night is nog zotter dan overdag, precies 1 groot lunapark vol glitter en flikkerende lampkes, echt fenomenaal! Chinees restaurantje gedaan (ja man, der zullen der nog veel volgen, China is een eetparadijs en spotgoedkoop!) en als slaapmutske nog efkes nen Irish pub binnengewaaid.

Woensdagvoormiddag naar de Indische ambassade getrokken om ons visum te regelen, maar omdat we den helft van onze documenten ni meehadden, besloten we dat misschien beter was om te wachten tot in Beijing (of Peking, tis gelijk of da ge wilt) om onze praktische zaken te arrangeren. Bij wijze van ontdekkingstocht de metro op en pas op de allerlaatste halte afgestapt om de rand van de stad es te bezichtigen. We zaten er echter nogal rap terug op, want buiten een kerkhof op nen berg en veel lelijke, vuile buildings wast er daar gene zak te beleven. Terug naar de kust dan en na het middageten (soep en pikante Chinese ballen) de ferry op richting Lamma Island, een visserseiland op een halfuurke van Hong Kong. Heel het eiland afgewandeld, op een (koud) Chinees strand gezeten, door kleine Chinese dorpkes gepasseerd en 's avonds gegeten in,hoe kan het ook anders, een lokaal visrestaurantje waar ge het ene moment nog de vis ziet zwemmen en hij het volgende moment op uw bord ligt. Daarna opnieuw de ferry op en richting de lichtjes van Hong Kong gevaren. Met dit prachtig zicht nog op ons netvlies gebrand richting ons bed om de laatste restjes van de jetlag uit ons lijf te krijgen.

Donderdag in de voormiddag de street market bezocht, een waar paradijs voor fervente shoppers. twee euro voor een jeansbroek, 1 euro voor een T-shirt, enfin, ze geven het gewoon weg in feite. De volgende keer vertrekken we alletwee mee ne lege rugzak, nu kant er echt niks meer bij, hebben echt veel te veel kleren mee! Enfin, alletwee paar gewone schoenen gekocht voor 10 euro (is ni echt plezant om mee zware botienen nen bar binnen te stappen en op uw zeesletsen moogt ge ni binnen) en in de namiddag gaan lopen (zelfs Bert is meegegaan deze keer, Bart heeft dan toch nog ergens ne goeien invloed op diene jongen!) op de Avenue of Stars. Das zo'n beetje the Hollywood Walk of Fame, maar dan int Chinees. Enfin, we voelden ons daar ferm op ons gemak.

Plots beseften we dat we vandaag exact twee maanden van huis waren en dus wilden we es iets speciaals doen. En omdat we nog steeds twee venten zijn en venten simpel in elkaar zitten, besloten we om maar es nen tettenbar binnen te stappen. Nu, een halfuurke, 1 pintje en veel ongemakkelijke momenten later stonden we al terug buiten, we waren der namelijk de enige klanten en konden al dienen aandacht (en al da bloot) ni aan...Dan maar naar het Hard Rock cafe getrokken, optreden van ne lokalen boysband meegepikt, veel pinten gepikt vanop den toog (we voelden ons precies weer in Gent) en de de assistant floor manager (de vloerhoer dus) rond onze vinger gedraaid. Ze kon onze namen moeilijk uit elkaar houden en daarom noemde ze Bert 'girl' en Bart 'boy'...Vraag ons ni waarom, trekt zelf maar de conclusies...

Vrijdag=treindag. Tijd om richting Beijing te trekken. Na veel miserie eindelijk een ticket te pakken gekregen en voor 24h den trein op. Man man, Chinezen zijn irritante en vuile mensen:constant tetteren en over en weer lopen(fucking hyperkinezen!), gorgelen, fluimen en zo luid mogelijk hoesten, boeren en scheten laten..Plezant ze, als ge voor 24h op tien vierkante meter met vier van die ouwe vuile Chinese bomma's zit opgesloten. Enfin, zaternamiddag om 15h aangekomen in Beijing (chance, at nog paar uur langer geduurd dan gingt er vier Chinese bomma's Beijing ni meer gehaald hebben, peis ik) in de kou en in de regen...Als Hong Kong al ne kleine temperatuurshock was, dan is Beijing de noordpool, tis ier potverdikke ne graad of 2! Daar stonden we dan, Bart met zijn zomerbroek en Bert met zijn zomersandalen, precies een komisch duo! Chance da Ilse, een Belgische die al tien jaar in Beijing werkt en woont ons snel kwam oppikken of kpeis da Bert nu een paar tenen ging kwijt zijn...

Ilse is de max van een vrouw en is den beste gids die ge u maar kunt wensen. Ze woont in een beestig appartement wat onzen uitvalsbasis voor de komende tien dagen ga zijn en ze spreekt vloeiend Chinees. En geloof ons gasten, da is hier echt geen overbodige luxe, want geeneen van die Chinese bimbo's versta ier dus ook maar een note Engels!

De zaterdagavond zijn we gaan eten met twee franse vrienden van Ilse. Afgesproken op een lokale markt die we na veel miserie en in de gietende regen uiteindelijk gevonden hebben, gefrituurde schorpioenen gegeten aan een kraampke en dan een restaurantje binnen waar we met z'n vieren gegeten en gedronken hebben voor 6 euro...Leve China!Maar omda onze honger nog ni gestild was( de laatste 24h hadden we enkel wa koekskes gegeten, we hadden vergeten eten te kopen voor op den trein en hadden ook geen geld meer), besloten we nog een ander restaurantje te doen. Onzen buik rond gegeten en dan met den taxi (en in de sneeuw!!!) richting Latino's, ne Zuidamerikaanse salsabar waar Ilse met haar Cubaanse vrienden zat. En tja, laat ons gewoon zeggen da we nu al zeker zijn da Zuid-Amerika meer dan zomaar ne gewone afsluiter van onze nu al fantastische reis zal zijn! Tegen vier uur onzen nest binnen en hopen da we morgen ne sneeuwman kunnen maken!

Zondag uitgeslapen en na de middag naar de Lamah-tempel geweest, een van de beroemdste boedhistische tempels van Beijing. Veel wierook, veel gelovige Chineeskes en honderden Boedha-beelden, waaronder ne gigant van 18m! Maar voor de rest, ni veel verschil met de belgische kerken ze, tis ier ook een en al geldklopperij. Overal staan er geldkofferkes om te offeren voor de goden en al die Chineeskes steken der ulder zuurverdiende centjes( ze verdienen ier gemiddeld 200 euro per maand) gretig in voor meer geluk...Maar ge zout ne keer moen zien oe gelukkig da die monniken zijn als ze mee die kofferkes weglopen. Meer geluk? Voor de slimme monniken ja, maar die naieve Chineeskes zien der toch ni veel beter uit als ze uit dienen tempel komen ze...Enfin, paar schone fotookes getrokken en schone filmpkes gemaakt en dan verstijfd van de kou opnieuw naar het warme appartement. 's Avonds gaan eten met Ilse en ne prettig gestoorde collega van haar vanop de Canadese ambassade in een immens groot en immens lekker Chinees restaurant. Tja, peis da de kilo's der ier weer zullen aanvliegen, het eten is hier ongelooflijk en het is hier ten zeerste afgeraden om te gaan lopen in de open lucht vanwege de immense luchtvervuiling. Och ja, we zijn maar ene keer in China ee! Dan zo snel mogelijk naar het appartement, want de snijdende wind maakte het onmogelijk om nog langer op straat rond te hangen. Vanop het appartement naar het vuurwerk gekeken ter ere van het kleine maanfeest (nu, denk da ze hier feestdagen uitvinden om vuurwerk te kunnen afsteken, want sedert we hier zijn, hebben we al elken dag vuurwerkspektakels gezien, das hier blijkbaar ne nationale sport) en beetje TV kijken en bedje binnen.

Vandaag beetje typen en wa praktische dingen regelen, maar ni te veel buiten komen. Volgens de weerberichten is het vandaag 1 van de koudste dagen (min 4, min 5) van de afgelopen jaren in Beijing en als ge van 35 graden komt, is het dus ni slim om grote wandelingen te maken. Morgen belooft de Chinesen Armand Pien weer temperaturen boven het vriespunt en gaan we weer actieve dingen gaan doen, maar daarover kunnen jullie later wel meer lezen, nu ben ik aan het einde van mijn Latijn en Chinees, zaijian (tot ziens)!

B&B

28/2/2007 - contactinfo

Ela thuispeties,

iedereen die ons in spleetogenland een berichtje wil sturen, kan dit doen op dit nummer

0085293534202,

schrijf er maar op los ee mannen, en de vrouwen natuurlijk ook, das evident!schrijf er wel aub jullie naam bij, kwestie da we weten wie er ons mist ee...

Bert en Bart , live vanuit Hong Kong

22/2/2007 - Out of Africa

Ela zotten die werken,

is al tijdje geleden ee, maar zaten meestal in the middle of nowhere zodus..

Effe denken, wat is er de afgelopen maand zo allemaal gebeurd?

Wel zaterdag 27 januari na het restaurantbezoek de bar ingedoken en samen met de andere aanwezige trucks Swakopmund ng es ferm op stelten gezet. Volgende morgen de stelten geruild voor een board en onze glij- en jumptechnieken bijgeschaafd op de Namibische zandheuvels. Bert liet iedereen een poepje ruiken en brak het snelheidsrecord en Bart bijna zijnen nek, niks nieuws onder de zon dus...In de namiddag relaxen en 's avonds afscheid nemen van team 'Superkrampf' en vroeg dodo.

Maandagmorgen opnieuw den truck op voor een lange rit richting Spitzkoppe. Onderweg gestopt om efkes goeiendag te zeggen aan een paar honderd zeehonden, vree schone ze, maar stinken da die beesten doen, ni normaal, ng erger dan Bert zijnen bek na een wilde nacht...

Spitzkoppe, what's in a name, is een gebied in Namibie met overal kleine bergen. Tentjes opgezet tussen de bergen en dan net als de echte bushmen het alpinistje uithangen en proberen den top van een van de bergjes te bereiken. Halverwege was Bert echter over zijnen top en besloot hij rechtsomkeer te maken. Bart en onze geflipte Amerikaan moesten en zouden echter den top bereiken voor de zon slapen ging. De zon was echter nogal moe en viel rapper in slaap dan gedacht. Twas rap pekkedonker en van Bart nog steeds geen spoor in het kamp. Pompiersgewijs zette Bert onmiddellijk een grote zoekactie op poten en na de goede afloop gaf hij Bart serieus op zijn klo...Ni echt nodig, want wat den Bert ni wist, was da Bart al lang terug mee zijn pootjes op de begane grond was en bezig aan een romantische avondwandeling in de prachtige omgeving. Maar enfin, ge ziet, we zorgen toch goe voor elkaar(vooral Bert voor Bart, maar tis dan ook den oudsten ee).

Volgende dag een cheetah (luipaard) park bezocht. Eerst beetje spelen en strelen met de tamme beestjes en daarna de 'echte', de wilde cheetahs beetje whiskas gaan geven. 's Avonds in de bar den (Deense)springbok uitgehangen(heel wa anders dan den Afrikaansen bok) en al huppelend ons tentje binnen.

'sMorgens den truck uit de modder mogen delven en na dit kleine moddergevecht opnieuw den truck op richting Etosha National Park om eindelijk wa andere wilde beesten te zien dan degene waarmee we al 10 dagen in dezelfden truck opgesloten zitten. Zebra's , giraffen, wildebeesten(gnoes), echte springbokken en nog heel wat ander wildlife gezien, maar van de 'big five' (leeuw, buffel, neushoorn, luipaard en nijlpaard) enkel de Lion King gezien. Maar allez, 1 op 5, tis toch al beter dan Bert ooit op school haalde..s' Avonds vruchteloos aan ne waterput gezeten om nog wa dorstige beesten te zien, maar de enige die dorst hadden, waren wij, geen kat te zien dus.

Den donderdag opnieuw gansen dag op beestjes zitten jagen, maar geen van de big five gezien, Status quo, nog steeds 1 op 5. Dan richting de grens met Botswana gereden en onze laatsten avond op Namibische grond doorgebracht. Nog getracht om Angola te bereiken door de rivier over te steken, maar Schnappi, das kleine Krokodil, lag op de loer, dus zijn we maar veilig op het droge gebleven.

Vrijdag verder in oostelijke richting langs de Kavango rivier gereden, recht Botswana binnen. Na een lange dag rijden aangekomen op de camping, tentje geplaceerd en zwembad binnen. 's Avonds een van de meest memorabele zwembad- en limbofeestjes ooit meegemaakt, wie klapt er ier nog van Temptation Island?

Volgende morgen wakker geworden met onze tent op onze kop (dank u Denemarken!) en ons klaarmaken om het weekend door te brengen in de Okavanga delta. Vanalles 1 stuk in onze kleine rugzak gepompt, tenten en kookgerief op de Mokoro's ( soort kano) geladen en het water op richting de kampplaats. Onderweg wat slaap inhalen, wat Belgische liedjes leren aan onze reisgezellen( Je moeder is je moeder ni...) en bijna heel den delta leeggedronken. Het water van den delta is namelijk gelijk Evian, theeft alleen een beetje een aardachtige nasmaak, waarschijnlijk van de olifanten en nijlpaarden die er komen in schijten...Maar allez, aan vocht toch geen gebrek. Tent opzetten midden de bushes, (letterlijk) een strontgat graven en dan zwemmen tussen de visjes en er af en toe eentje levend doorzwellen. Chance da Michel Vandenbosch Afrika ni weet liggen of we hadden al lang GAIA op onze kop In de vooravond nog een wandeling gemaakt op zoek naar beesten, maar opnieuw noppes. Waar zitten die beesten ier godverd....? Chance da onze gids nog wa paddestoelen voor ons had gevonden, we hebben tenminste nog roze olifanten gezien dienen avond. Woordspelletjes gespeeld en vroeg den tram in, onder begeleiding van een fantastisch kikker- en sprinkhaanconcert.

Zondagmorgen om 5h uit de veren (normaal zitten we er dan pas of nog ni in) en met een lege maag, maar vol goede moed aan een 4 uur durende wandelsafari begonnen. Na 2 uur en enkel wa apen te hebben gezien, zonk de moed ons echter alweer in de schoenen. Weer noppes, rien, nada..we waren beter naar de zoo geweest! Namiddag zwemmen en dan opnieuw de bootjes in om de zonsondergang vanop het water te bekijken. Bert en Bart samen in 1 bootje met de roodoranje avondzon op de achtergrond, kan het nog romantischer? Na het avondeten spelletjes spelen en zingen en dansen met onze gidsen rond het kampvuur. En ja Cathy, we hebben de Afrikaanse paringsdans ook gedemonstreerd.

Maandagmorgen alweer om 5h uit de veren in een poging om nog maar eens 1 van de 5 te zien, maar vergeet et maar. Big five? Big Zero ja! Daarna kamp opbreken en alles terug de bootjes in om terug te keren naar de kampplaats van het memorabele zwembadfeestje. Ganse namiddag geluierd, wat slaap inhalen en 's avonds opnieuw aan hetzelfde zwembad gezeten, maar deze keer heel wa rustiger gebleven.

Dinsdagmorgen opnieuw op vier wielen richting Maun. Gearriveerd in de late namiddag, terraske gedaan, emails checken en dan doorrijden naar onze kampplaats aan de oevers van de Chobe, de natuurlijke grens tussen zowel Botswana en Namibie en Botswana en Zambia. 's Avonds rustig wa gekletst in den bar en vroeg dodo.

Woensdagmorgen voor dag en dauw eruit om een safari te doen in in Chobe National Park. En geloof het of ni, daar zaten werkelijk beesten! Nijlpaarden, krokodillen, giraffen, zebra's, wrattenzwijnen (Pumba's), springbokken, kudu's, bavianen en duizenden vogels. Weg de vermoeidheid en de frustratie, ze hebben ons dan toch ni bij ons pietje, er zijn nog beesten in Afrika! Bovendien nummer 2(nijlpaard) van de big five gezien, we maken vorderingen!Het hoogtepunt van de dag moest echter nog komen. In de vooravond stond er namelijk een bootsafari op de Choberivier op het menu. Met een glaasje wijn in de hand zijn we die avond toeschouwer geweest van een, volgens onze gidsen, zeldzaam spektakel. Een tiental olifanten zwommen op amper 10 meter van onzen boot in stoet de rivier over, met de nodige aandacht voor het showelement: haasje over, water spuiten, fladderen met de oren, enfin, ze haalden werkelijk alles uit de kast om ons te entertainen. En bovendien nummer drie van de 5 was binnen, joehoe! 'sAvonds met een voldaan gevoel de bar binnen, maar na het sluiten van de bar hadden Bart en den Amerikaan nog ni genoeg beesten gezien en besloten ze met 2 lokale pipo's terug te keren naar het park op zoek naar warmwaterbronnen (hot springs) en nog wa wildlife. Maar ipv bronnen en beesten, werd het modder en muggen, muggen en nog es muggen. Die lokale pipo's hadden ulderen truck vastgereden. Resultaat:2h tevergeefs zwoegen om den auto eruit te krijgen, tot aan de knieen in de modder en 37000 muggenbeten. Plezanten uitstap ze, nen echten aanrader voor den avontuurlijken dommerik!

Donderdag=moustachedag!Eindelijk mocht Bart diene belachelijke haargroei verwijderen,mr allez, ie zal nu tenminste weten wa goosebumps zijn!Tot zover het hoogtepunt van dienen dag, want ganse dag gereden.

De vrijdag opnieuw om 6h eruit om de laatste bestemming van onze overland trip te bereiken, de Victoria Falls. In de vroege morgen de grens met Zimbabwe doorkruist en omstreeks de middag het eindpunt bereikt. Opnieuw hadden we de mogelijkheid om dit weekend vol te steken met activiteiten, maar onzen boekhouder stelde zijn veto: besparingen, dus geen activiteiten! s'Avonds had ons Deens duo Sanne(alias fees=Deens voor stille scheet} en Lynne(alias poet=luide scheet} een bbq in elkaar gestoken en had onze gids voor een plaatselijke zang-en dansgroep gezorgd. En ja mannen, die zwarte peties hebben meer ritme in ulderen kleinen teen dan Bert en Bart samen, maar das misschien ook geen referentie...Enfin, na veel en lekker te hebben gegeten(dank u Denemarken!) met z'n allen de plaatselijken bar (Hunters rules!) op stelten gezet tot in de vroege uurtjes. Als klap op de vuurpijl zorgde onze Noorse vriend Jorn(denk ni dat er 1 zo ne wereldvreemden tiep in Belgie rondloopt...) voor hilariteit door een lokale meid te 'versieren'. Fier als ne gieter stond hij met zijn verovering te pronken, maar den duts had echter ni door wa heel den bar al na 5 min wist, zonder boter bij de vis(of bij de mossel in dit geval...), gingt ie zijnen Noorse piet tussen de deure mogen steken. Enfin, er ons niks van aangetrokken, Bert kreeg tijdens het poolen serieus op zijne flikker van een lokale schoonheid, terwijl Bart Deense dansles kreeg, we hebben ons geamuseerd.

Op zaterdag lang uitgeslapen, het verhaal van Jorn aangehoord(that stupid bitch has stolen my money...hahahaha) en in de namiddag de Vic Falls, 1 van de 7 natuurlijke wereldwonderen gaan bewonderen. Spectaculair, grandioos, fantastisch...woorden schieten tekort om ze te beschrijven, iedereen moet ze eens in zijn leven gezien hebben!

's Avonds met de ganse groep naar een pizzeria in het plaatselijk casino geweest en daarna doodop onzen tram binnen. Op zondagvoormiddag de plaatselijke kunstmarktjes bezocht en na heel wa afpingelen(ons hebben ze ni meer liggen ze) wa souvenirs en sieraden gekocht. Namiddag luieren aan het zwembad enn ons voorbereiden op ons afscheidsfeestje annex verjaardagsfeestje van onze reisbegeleider Justin. Samen met de groep gegeten, naar een backpackersbar getrokken, afgeteld tot 00h (verjaardag) en dan uitgezakt aan ons zwembad. Een mooie afsluiter van 3 fantastische weken.

Op maandagmorgen om 5h en met amper slaap in de benen voor de laatste tien minuten den truck op. Na de grens met Zambia te hebben overgestoken en afscheid te hebben genomen van iedereen(we're gonna miss you guys!}, werden we gedropt in Livingston. Daar stonden we dan gelijk Quik en Flupke, amper 7h, met pak en zak, just the two of us again tegen de rest van de wereld. Backpackers gezocht (Jollyboys), ingecheckt, kleren uit en bed binnen. Drie weken slaap inhalen is de boodschap voor de komende dagen. Efkes opgestaan om geld af te halen(joepie, het werkt weer!) en opnieuw in onzen nest. 'sAvonds spelletje pool gespeeld met de lokale clowns en opnieuw slapen. Reizen is lastig ze!

Dinsdag na het ontbijt vonden we het tijd om nog wa cultuur en geschiedenis op te doen en bezochten we het Livingstonmuseum om de hoek. Maar euh...veel wijzer zijn we er ni van geworden. Zoals bij alles loopt Afrika zo ongeveer een tiental jaar achter en da geldt ook voor dit museum, hoe contradictorisch dat ook klinkt( voor de mensen die het niet snappen, een museum loopt meestal achter ee...). Namiddag luieren aan het zwembad en ons lichaam de nodige rust gunnen om te herstellen. 's Avonds plaatselijk restaurantje bezocht, maar euh, na kwartierke kwamen ze ons klein probleemke melden, den elektriek was uitgevallen, dus geen eten. Ge ziet, het leven int Scheldeschuurke kan o zo simpel zijn: gewoon den elektriek af en iedereen naar huis, gedaan mee werken! Enfin dan toch iet gevonden om te eten, babbalke doen met andere gasten en vroeg boven de wol (eronder ist te warm!).

Om Valentijn te vieren, wilden we iets speciaals doen en dus besloten we om een dag en een nacht door te brengen in Simonga, een typisch Afrikaans dorpje. Schooltje bezocht, Afrikaanse kookles, voetbalmatchke gespeeld op een echt patatteveld(uitslag 1-1, allebei de doelpunten van Belgische makelij, eerst een wereldgoal van Bert en dan revanche van Bart), babbelen met de dorpelingen en na het avondmaal luisteren naar de verhalen over de lokale gebruiken en gewoontes. Enne, veel bijgeleerd zulle! De nonkels hebben namelijk een speciale plaats in de gemeenschap. Ze moeten er voor zorgen dat hun neven aan een vrouw geraken. Dus nonkel Johan en nonkel Pascal, zet ulder maar schrap, tegen het einde van het jaar willen we alletwee van strate zijn, veel succes! Na een verkwikkende nachtrust in ons hutje en na het ontbijt(zelfde als het middag- en avondmaal, maar enfin, tis lekker) de plaatselijke kinderopvang bezocht en met den taxi terug naar Jollyboys na een fantastische ervaring. Ganse dag geluierd, ons boekske uitgelezen aan het zwembad, effe naar de winkel en opnieuw luieren, we worden echte toeristen! 's Avonds pooken met een hoopvol Zambianen en paar Noorse meiden en na onze zoveelste overwinning ons tent binnen.

Vrijdag gedurende den dag weer ni te veel uitgespookt, behalve ne nieuwen boek gestart en weer aan da verdomd zwembad gelegen. Pff, der is echt ni veel te beleven in Livingston als ge ni veel geld hebt, voor het eerst in twee maanden slaat de verveling toe! Maar enfin, de Noorse invasie(help, tzit ier vol Vikingen!) hadden 'savonds wel zin in een feestje en slim gelijk of da we zijn, hebben we meegefeest tot in de vroege uurtjes...op ulder schuim!Skoll Norvegia!

Zaterdag een stuk in den dag geslapen, nog een glimp opgevangen vam de jaarlijkse lokale feestparade ter ere van de terugkeer van de lokale 'chef' en dan een stevig ontbijt. Uurke of twee dobberen in het zwembad en ons dan klaarmaken voor een tochtje op de boozecruise. 'Belofte maakt schuld' kennen ze blijkbaar ook in Noorwegen, dus waren we ahw verplicht om mee te gaan. Nu ja, de boozecruise is wel een plezant concept ze, drie uur op nen safariboottocht op de Zambesi waarbij ge voor 30 dollar moogt drinken zoveel als ge wilt en wat ge maar wilt, terwijl ge naar olifanten, krokodillen en nijlpaarden zit te gapen. Als afsluiter krijgt ge nog nen bbq bij zonsondergang, we waren er dus ni aan gekloot. Daarna nog effe doorgezakt in een plaatselijk danscafe en moe maar tevree ons kaf binnen.

Zondag, de Dag des Heer. Jaja lieve oma's, we zijn nog steeds die 2 lieve vrome christelijke mannekes en dus waren we al vroeg op de been om een eucharistieviering mee te maken in het lokale dorpje Simonga. De mis was plezanter dan in Belgie, maar we hadden toch nog meer schwung en vooral meer volk verwacht, der zat er begot nog minder dan in Outrijve!Nu ja, misschien ni zo verrassend, want degene die we bij het binnenkomen van de kerkelijke hut aanzagen als de plaatselijke dorpsidioot, bleek bij aanvang van de mis...de pastoor te zijn!Ge ziet, er zijn meer gelijkenissen tussen Belgie en Afrika dan ge zou denken.

Dus na het kerkbezoek en het middagmaal (Nshima, wat anders) een deugddoend middagdutje gedaan en dan een wandeling gemaakt tot aan de Zambesi om over, en zelfs tegen koeien te babbelen, van ne geslaagde namiddag gesproken...Na het avondmaal(joepie, weer Nshima) beetje babbelen en sterren kijken met onze gidsen, maar ze hadden ons precies al alles de vorige keer verteld, want veel hadden ze ni meer te zeggen.

Volgende morgen Sinterklaasje gaan spelen en snoepjes gaan uitdelen in de kinderopvang en dan 2h zitten wachten op nen taxi die steeds 'onderweg' was...Ons uiteindelijk in nen anderen taxi geduwd, Bert vooraan en Bart naast 2 big mama's en nen ukkepuk gezellig dicht achteraan. Nauwelijks plaats om te ademen, trekt de big mama vlak naast Bart haren T-shirt naar omhoog en begint ze diene kleinen de borst te geven. Plezant ze, uwen elleboog tegen een borst waar dat er ne kleinen ligt aan te sabbelen, tscheelde geen haar of Bart had haren anderen tepel te grazen...Na de tepelaffaire opnieuw dagske zwembad en onze boeken verder aan flarden gelezen(enn da moogt ge redelijk letterlijk pakken). 'sAvonds partijtje pool gespeeld en vroeg dodo.

Woehoe, op dinsdag hadden we (eindelijk) nog es iets gepland. Na afscheid te hebben genomen van de Noorse delegatie, namen we samen met irritant zingende Italianen de bus naar de Victoria Falls om ze nog es, maar nu van de Zambiaanse kant, te gaan bekijken. Net zoals den eerste keer waren we opnieuw zekenat en stomverbaasd over de schoonheid en de kracht die van Mosi-o-tuyna ('the smoke that thunders') uitgaat. Aan deze kant kan je ook in de vallei afdalen tot aan de Zambesi en het moet gezegd zijnde, daar voelden we ons als twee goedgeluimde apen in de jungle. Na dit avontuur hervielen we opnieuw in onszelfde patroon: boek lezen,plons in het water, eten, boek lezen (met de nog steeds zingende, irritante Italianen op de achtergrond) en slapen. Tis tijd da we naar China vertrekken!

Woensdag onzen laatsten dag in Zambia. In de voormiddag praktische zaken geregeld: de was doen, postkaarten sturen naar de grootouders ( de rest doen we wel de groeten via internet, dus bij deze, vele groeten uit Zambia!), zoeken naar ne cinema die ni meer bestaat en mails checken. In de namiddag onze boeken geruild voor andere( we lezen veel te veel en veel te rap), Bert beetje zwemles geven (tis lijk ne spast int water mee momenten) en ons valies pakken om morgen naar Johannesburg en (hopelijk) tot bij Nimpha te vliegen. Bij wijze van afsluiter 's avonds gaan shaken met de lokale bevolking en na veel salsa onzen nest binnen.

's Morgens onze frigo leeggegeten en hop naar het vliegveld. Twee uurkes vliegen en dan veilig geland in Johannesburg. Tevergeefs Nympha proberen te bereiken, taxi naar backpackers genomen, lokaal marktje bezocht, eten met de andere gasten en beetje poolen en typen, tot zover onzen eersten dag terug in de 'beschaafde wereld'.

Vandaag vroeg opgestaan, Bert ochtendwandeling en Bart ochtendjogging gedaan, meisje uit Peru leren kennen (woehoe, al ne gids voor in Peru ook!} en deze namiddag afgesproken met onze Belgische vriendin, tzal deugd doen om ng es in ons eigen dialect te kunnen lullen.

Voila, da wast verhaal van de laatste maand in Afrika, we hopen da ge der evenveel van hebt genoten als wij hebben gedaan...Het volgende verslag zal live vanuit China zijn, houd ulder allemaal rechte en Hakuna Matata!(Don't worry, be happy!)

edit by webmasters

9/2/2007 - website problems

we hebben een weekje offline geweest maar nu zijn alle problemen opgelost.

er was een probleem met de domeinnaam (+de firma die erachter zat)

sorry voor de ongemakken

groeten van de webmaster

27/1/2007 - Out of South Africa

ela winterpeties,

ga dit verslag beetje rap typen want moeten nu betalen per minuut voor te internetten en dus is time money en buiten bananen groeit er ier ni veel aan de bomen..

Zijn nu ongeveer een weekske on the road met de 'vengabus/truck' en zijn intussen in Namibie beland. Zondagmorgen samen met dertien andere nationaliteiten opgestapt: een Ijslands koppel(brrrr....), een Tsjechisch koppel, 2 Amerikaanse 'womanizers' (vader en zoon nota bene, beetje zoals Bart en Marc dus), 3 Engelse zuipschuiten, 1 Japanse Canadees, 2 Australische kangoeroes, 1 Israelischen terrorist, enen droge Noor, ene wacko Irish guy, lekker Danish Dynamite (2 stuks), ene weggewaaide Hongaar, onze kok en chauffeur uit Kenia, nen echten eskimo(!) of Inoiet en uiteraard onvermijdelijk ne vliegenden Ollander! Samen met de two crazy belgian guys(zo worden we genoemd, zou begot ni weten waarom...) vormen we dus een bonte bende

Zondagmorgen weg van de kust en het binnenland binnen. Tentje opzetten in Citrusdale, plons in het zwembad of de (warm)waterbron, beetje verder kennis maken met onze reisgezellen en vroeg dodo.

Volgende morgen om 5h deruit en bijna ganse dag gereden.s'Avonds gearriveerd aan de Orange River , de natuurlijke grens tss Zuid-Afrika en Namibie, proberen om illegaal over te zwemmen, maar lukte niet door de stroming. Dan maar wachten tot morgen om de grens normaal over te steken. Hoewel normaal...s'Avonds kennis gemaakt met de Australische en de Duitse meiden vanop de Sissy Bus(shit, we zitten op de verkeerden!) en 's nachts samen met hen nog es tevergeefs geprobeerd om in Namibie te geraken..

Dinsdag iedereen vlotjes de grens doorkruist, behalve onzen Israelischen terrorist, den dienen hebben ze eerst binnenstebuiten gekeerd vooraleer hem door te laten. Groot gelijk, ge kunt tegenwoordig ni voorzichtig genoeg zijn met die mannen uit het Oosten...

s'Avonds de Fish River Canyon bezocht, na de Grand Canyon de grootste ter wereld, echt wreed spectaculair! Eens terug op de camping opnieuw gesocialized met Duitsland tot in de vroege uurtjes...

Woensdag opnieuw lange rit met de truck tot in Sossusflei om Dune vuvvenveertig op te klimmen om vandaar de zonsondergang te zien. Halfuur afzien bij de beesten, genieten van het fabelachtige zicht en dan als twee apen naar beneden rollen, echt de max!Daarna doorgezakt met de vrouwen van Down Under en tentje binnen.

Amper halfuurke later er alweer uit om een woestijnwandeling te maken..Plezant ze, met veel nadorst en zonder 1 druppel water...Chance da onze gids, nen echten bushman ons wa uitleg gaf over welke planten we konden fretten om wa vocht op te doen of peis dat den dezen ier ni meer zou zitten tokkelen...Tijdens de desert walk overigens vanop een 800 jaar oude boom samen met Michael, een beetje ne gefrustreerden maar coolen Amerikaan,de 'gay-foto' van het jaa getrokken. Spannend afwachten dus tot den dienen op de site beland!

s'Avonds vree rustig gebleven en vroeg in onzen nest, want het partyweekend van onzen trip staat voor de deur, op naar Swakopmund!!!

Vrijdagmiddag gearriveerd voor drie dagen vol activiteiten en ...feestjes! Geen tenten opzetten, iedereen in slaapzalen en echte bedden! Swakopmund is een Duits overblijfsel in Namibie en vormt het feestparadijs bij uitstek voor elke truckreiziger. Elke truck die hier passeert, blijft hier enkele dagen rondhangen, dus dat belooft!

Gisteravond Italiaans restaurantje gedaan met de ganse groep en dan de night clubs binnen.De rest van de nacht valt onder het motto van onze reis, nl. horen, zien en zwijgen...

Vandaag efkes aan het strand gelegen, nu beetje tokkelen en straks naar een Duits restaurant (schweinepoepefleish, joehoe!) en jodelen maar!

Morgen vroeg uit de veren en gaan zandboarden, snowboarden in de woestijn dus. Als we geen handen, armen of benen breken, hoort ge zo snel mogelijk weer iets van ons, maar voor nu is het verhaaltje uit.

Bon, ben der mee weg, tijd is om, tot de volgende,

B&B Productions

PS: snor van Bart blijft traag maar gestaag groeien, dat wordt dus lachen!

20/1/2007 - zuid afrika final part+ fotos

Ela Belgie,

voor de laatste keer: Wamkillikilli apa in kapa!Welkom in Kaapstad!Tis hier nu zaterdag  haltwee 's nachts en we hebben net ons laatste avondmaal in Kaapstad achter de rug.Morgen den truck op en de bushes binnen, op naar het zwarte Afrika, woehoe!Daarmee da we nu snel  nog beetje ons reisverhaal aanvullen, want vrees da den tam tam ni zo gemakkelijk is als het internet...

Wat hebben we de laatste week nog zo allemaal uitgespookt?

Wel, na de regen op donderdag en de kennismaking met Scorpio, de lieve schorpioen die bij ons onderdak kwam zoeken, kregen we op vrijdag opnieuw van hetzelfde laken een broek, opnieuw regen in het strandparadijs!Uit frustratie is Bart dan maar een beetje gaan joggen, (jawadde,die heuvelkes zijn lastig!) en heeft Bert de krant gelezen(verdomme, waar sta da voetbalnieuws ier?), een zeer opwindende dag dus!s' Avonds een kaartje gelegd en met de kippen op stok, want der is toch genen bal meer te zien in ons veredeld kruipkot na zonsondergang (20h).

Op zaterdag was het tijd voor het Zuidafrikaans mountainbikekampioenschap voor de grote amateurs zonder conditie. Dus wij een fietsje gehuurd en gaan crossen in de bossen.Uiteraard kozen we voor het moeilijkste en het langste parcours, we moeten ons ego toch op de een of andere manier intact houden ee...Jawadde dadde, we hadden beter in ons broek gesche....Voor anderhalf uur verliep alles op twee wielen, tot Bart plots naar eigen zeggen last kreeg van het Booneneffect, namelijk het teveel kracht produceren waardoor de velo in stukken begint te vallen. Chance da Bert vroeger veel naar Macgyver heeft gekeken, anders wast rap gedaan met pedalleren. Na twee uur gaf de velo van Bart dan toch volledig de geest en veranderde het opwindende mountainbikeparcours in een saai en lastig wandelpad waarin Bert er toch nog in slaagde om lek te rijden, of te wandelen in feite...Hoe gaat da verhaal nu weer van den os en den ezel?

Op zondag hadden we een luie stranddag gepland, maar voor de derde dag op rij vielen onze plannen letterlijk in het water. Chance da we immodiums meehebbben, of we kregen allebei het schijt. Uiteindelijk besloten we om het niet meer langer uit te stellen en vandaag te gaan voor de ultieme kick, een bungeesprong vanop de Blaukransbrug, 216 meter recht naar beneden, de op 1 na hoogste commerciele jump ter wereld!Al onze moed (en onze centen) bijeengeraapt en daar (h)gingen we dan!Zoef!Vier uur moeten wachten en dan vier seconden flippen, tklinkt belachelijk, maar tis echt de moeite. Don't try this at home, de elastiekskes van den Aldi zijn echt wel ni stevig genoeg..Genoeg adrenaline voor 1 dag, boefen als een zwijn en bedje binnen, dromen van de Afrikaanse zon....

Maar zoals Marco het zo mooi zingt, zijn de meeste dromen bedrog en dus was ook maandag een echte poesdag!Dan maar naar Knysna gereden en naar de cinema geweest. Als goede christenen kozen we uiteraard voor het geboorteverhaal van Jezus( The Nativity Story) en het moet gezegd zijnde, als Mariah in het echt ook zo'n schoon poppemieke was, dan is die onbevlekte ontvangenis zever in pakskes. Maar bon, na de ontroerende film hadden we zin in een frisse duik en aangezien de zon ook tot medewerking bereid was, trokken we naar het strand. En wat voor een!Noetzie beach:lekkere golven, fantastisch uitzicht en slechts drie man en ne paardekop, al zou diene paardekop ook wel een zuidafrikaans meisie kunnen zijn geweest...

Dinsdag opgestaan in de regen en dan hadden we er genoeg van, tuinhuis opgeruimd, valies gepakt en riebedebie, terug richting Kaapstad. Overnacht in onze tent vlakbij de zee in Hermanus, de plaats bij uitstek om walvissen te spotten, als het paartijd is tenminste... Gelukkig was een zeehondje zo lief om efkes goeiendag te komen zeggen terwijl we zelf in zee den aap waren aan het uithangen. 's Avonds wandeling gemaakt tot aan de lagoon en dan opnieuw vroeg in onzen tram, morgen nog een laatste stukje crossen tot in Kaapstad.

Woensdag: back in Capetown en ook de zon terug uit vakantie! Afgesproken met de lokale inwoners die we de eerste dagen hebben leren kennen en een zwaar zuidafrikaans feestje gebouwd! Tot zover de commentaar over deze dag

Donderdag onze kater uitgezweet, afscheid genomen van ons autootje en 's avonds een lekker visje gegeten, het leven kan mooi zijn!

Voor vrijdag stond er cultuur op het programma en hadden we een trip naar Robben Island geboekt, de plek waar Nelson Mandela jarenlang in de gevangenis heeft doorgebracht. Spijtig genoeg konden de boten door technische problemen en door de ruige zee de oversteek niet maken en werden alle bezoeken aan het eiland geschrapt. Wij dus op zoek naar een andere activiteit en na rijp beraad kozen we om een zeilboottocht te maken. Wreed plezant, maar wreed nat en wreed koud! Het water van de Atlantische Oceaan is ni normaal, precies ijsblokskes, om goosebumps van te krijgen, brrrrrr....Chance da we beiren van venten zijn!

Deze morgen vroeg opgestaan, want ons afgelast bezoek van gisteren aan Robben Island werd verschoven naar vanmorgen 8h, precies midden in de nacht!Dus wij komen daar met enorme slapers in ons ogen aan en wa gebeurt er?Opnieuw alles afgelast!Om helemaal tureluurs te worden...Enfin, niks aan te doen, ons geld terug geeist, beetje ontbeten, souvenirs gekocht en vlug naar de bank om dollars te kopen voor de drieweekse trip die morgen van start gaat. Althans...dat was ons plan. Maar we zouden Bert en Bart niet zijn als alles vlotjes zou verlopen, dus..Om een lang verhaal kort te maken, om halfelf zijn we fluitend de bank binnen gewandeld en om haltwee zijn we hem vloekend opnieuw buiten gestapt. Drie uur wachten in de bank, gewoon voor een paar stomme dollars, we hate Bush! Daarna de was gedaan, naar de predeparture meeting gesneld om te zien bij welke kinkels we drie weken lang in dezelfde truck moeten zitten(het worden spannende verhalen, zeker weten ) en dan lekker gaan eten met Bart en Nicki om ons verblijf in Kaapstad waardig af te sluiten. Bye bye Cape Town, we'll gonna miss you!

Tot de volgende, rechtstreeks vanuit nen bananeboom waarschijnlijk, B&B Productions

PS: Als Bart er de komende weken een beetje funny begint uit te zien, tis omdat ie zijne moustache voor drie weken moet laten groeien als gevolg van ne verloren weddenschap. Goosebumps betekenden volgens Bart  namelijk een dik gat en volgens Bert kiekenvel en uiteindelijk bleek Bert het bij het juiste einde te hebben. Het wordt dus spannend afwachten tot de eerste foto's van Bart met snor, om goosebumps van te krijgen!

update van de webmaster

foto's vind je hier

11/1/2007 - roadtrip door Zuid-Afrika

Hallo landgenootjes,

Dus zoals reeds aangekondigd, hebben we het weekend nog doorgebracht in Kaapstad. Zaterdag samen met ons Katrijntje en halfzatte Zuid-Afrikaanse Mia, de boot op in een miezerig weertje om paar zeehondjes te bekijken en dan koers gezet naar het uiterste puntje van de beschaafde wereld, Kaap de Goede Hoop/Cape Point. Onderweg onze broerkes  bavianen nen goeiendag gezegd, de Van Hammekes zijn toch een grote familie, ge komt ze zelfs tegen tot in Afrika! Na deze vertederende verbroedering  nog eventjes gestopt om een paar verdwaalde pinguins de weg naar de zuidpool te wijzen en dan terug naar ons paleis in Pinelands, waar we trouwens het kot voor ons alleen hadden...

Geen rustdag voor ons op zondag, vol goede moed vertrokken we namelijk om de Tafelberg te bestormen, deze keer met hopelijk meer succes dan bij onze eerste poging..En o ja, dames en heren, het werd een denderend succes! Zo goed zelfs dat Bert het bijna in zijn broek deed van vreugde! Met de 24hour bug in zijn lijf slaagde hij er toch in om de top te bereiken en Bart maar lachen! Dus 's avonds den Bert mee ne immodium en ne mottilium zijnen tram in en Bart gaan verbroederen met de plaatselijke bevolking.

Maandag begonnen aan onze roadtrip en koers gezert naar Montagu. Daar voor de eerste keer ons tentje opgezet en wat een mooie avond leek te worden, eindigde voor Bart net zoals de Zondag voor Bert was verlopen, ziek in zijnen nest,. Wie laatst lacht, best lacht, zeggen ze dan.

Enfin, 24 uur later waren ook zijn problemen van de baan en konden we onze tocht verder zetten richting Oudtshoorn. Na een korte stop in Ronnie's sex shop, voor een drankske en niks anders, geloof het of ni, kwamen we toe in de struisvogelstreek (of volstruis, zoals ze hier worden genoemd) bij uitstek. Backpackershotelletje gezocht en dan gaan proeven van de lokale keuken. s'Avonds filmpje bekeken en onzen tram in om de volgende dag scherp te staan.

Na eerst het vlees te hebben geproefd, vonden we het nodig om nu ook es iets over de struisvogel te weten te komen en woensdag bezochten we dan ook een Ostrich farm of struisvogelkwekerij.Geschiedenis, kweekinformatie, kussen met de struisvogels (Bert wou er al onmiddellijk zijn tong indraaien, chance dak hem kunnen stoppen heb) en dan le moment supreme, een dolle rit op de rug van een struisvogel. Bart's dolle rit duurde amper 3 a 4 seconden, terwijl ge bij den Bert (ca. 1 minuut!) duidelijk kon zien dat hij het gewend is om op kiekens te kruipen.. Na deze onvergetelijke ervaring staken onze oergevoelens opnieuw de kop op en voelden we de holbewoner in ons opnieuw opleven. Het was dan ook de hoogste tijd om grotten te bezoeken en de speleoloog in ons los te laten. Dus besloten we om de meest spectaculaire grotten in de omgeving aan een inspectie te onderwerpen. Al snel werd het duidelijk dat de Afrikaantjes de Ardennen duidelijk niet weten liggen, want ge kunt even goe naar de Mariagrot in Lourdes gaan..Maar enfin, we hebben ons toch geamuseerd ze. In de namiddag was het tijd voor wat ontspanning en gingen we zwemmen in de 'grootste' waterval in de buurt. Zelfde verhaal als met de grotten, lang leve Coo, maar het moet gezegd zijnde, deze was wel duizend keer mooier. Terug in Oudtshoorn hadden we amper een halfuurtje om ons beetje op te frissen, want we waren uitgenodigd om te gaan briben, barbecuen dus, ee bert, bij de (vrouwelijke) gidsen vanop de Ostrich farm. Meisjes, gene paniek, de ene heeft een baby van zes maanden en de ander is echt zot in are kop. Maar allez, het eten was toch lekker en voor niets, dus wij gelukkig gaan slapen.

Vandaag de trip verder gezet richting Plettenberg Bay, een strandparadijs...alst ni regent...Dus hebben wij nu beetje tijd om op het net te tokkelen. Opnieuw zijn we gelogeerd bij lokalen, een vriendin van Nicki die ook nog getrouwd is geweest met een belg, nen Heestertnaar!O wat is de wereld klein!

Haar tuinhuis is nu volledig door ons ingepalmd en onzen tuin is een bos van zes hectare, laat ons hopen dat we daar ni in verdwaald geraken...

Indien niet kan je onze avonturen hier blijven volgen en anders, het ga jullie allemaal goed ginderachter!

greetz, B&B Productions  

7/1/2007 - bericht uit kaapstad deel2

Eindelijk onze bagage is terecht! Na een stil moment op kaap de goede hoop(en zo veel meer zie in later verslag) na het afleveren van Katrijn op de luchthaven zijn we nu klaar om eindelijk te vertrekken op onze road trip door Zuid-Afrika (Westerncape and Easterncape +-12dagen). Dus het zal eventjes wachten zijn op ons volgend verslag.

P.S. Aan iedereen een gelukkig nieuwjaar gewenst (wel wa laat maar gow, beter laat dan nooit)

B&B productions

5/1/2007 - bericht uit kaapstad

Vrijdag 5 January 2007

Hallo iedereen!

We zijn nu al bijna een week in Kaapstad en nog steeds geen bagage, tbegint nu zo stilletjes aan serieus ons kloten uit te hangen..Maar allez, vanmorgen telefoontje gekregen van British Airways en we weten nu toch al dat ze gearriveerd is in Zuid-Afrika, nu ist gewoon nog wachten tot ze bij ons geraakt..Das ook wel kak (zuidafrikaans voor klote,fuck,schijt en andere lieve woordjes), want onze plannen voor vandaag, een trip naar Kaap de Goede Hoop, vallen zo opnieuw in het water. En dat is zo al een beetje het verhaal van gans de week. De eerste drie dagen verbleven we in een backpackershotel in het centrum van de stad. Het eerste dat we daar gedaan hebben, was gaan shoppen, want tis echt ni plezant om bij 35 graden in een lange broek en zware bottienen rond te slenteren. Dus shortje gekocht, slippers gekocht en juist wanneer we halfuurtje onderweg waren om beetje sightseeing te doen, begon het wel te regenen zeker..Echt ne fantastische start van onze reis dus!

Maar enfin, tkon dus alleen maar beter worden. s’Avonds gaan socializen met de andere hotelgasten in de bar en meteen eenn internationaal gezelschap en paar leuke zuidafrikaantjes leren kennen. De volgende drie dagen hebben we dan vooral met hen opgetrokken, overdag de stad en het strand verkennen (het water van de Indische en de Atlantische Oceaan is echt ijskoud in Afrika, ni normaal!) en s’avonds de bar en de restaurantjes. Na drie dagen het begin van het nieuwe jaar te hebben gevierd, begonnen we het gezond boerenverstand van de Westvlamingen al wat te missen en lieten we ons door Nicki, de Zuid-Afrikaanse vrouw van  oud-Avelgemnaar Bart Delmulle, oppikken om ons naar hun stulpje in Pinelands, een tiental kilometre uit het centrum van Kaapstad te brengen> Nog steeds zonder bagage, maar die pijn werd al snel beetje verzacht toen we zagen waar we de volgende dagen zouden slijten; een luxevilla met 7 kamers met elk een eigen badkamer, een zwembad en een barbecue om u tegen te zeggen. Geef toe, er zijn slechtere plaatsen om vast te zitten zonder bagage ee! Bovendien zijn zowel Bart als Nicki fantastische mensen en kunnen ze ons bovendien veel info verschaffen over wat en wat niet te doen in Zuid-Afrika. En om het verhaal helemaal af te maken, logeren er naast Bert en mezelf nog 3 Westvlamingen, waaronder, ge gelooft et nooit, 1 Outrijvenaar! Katrijn Callens is namelijk vanuit Oeganda voor een korte vakantie naar Zuid-Afrika afgezakt en dus zitten we hier ‘s avonds gezellig een pintje te drinken met 3 Outrijvenaren, 2 Avelgemnaren, een Roesbruggeling en een Zuid-Afrikaanse, echt te gek voor woorden! Ge komt dan naar den andere kant van den bol om totaal nieuwe mensen te ontmoeten en tis hier precies groot Avelgem!

Maar enfin, dankzij de goede raad van al deze mensen, zijn we erin geslaagd om voor 15 dagen een auto te huren op kosten van British Airways en kunnen we dus vrij rondcrossen…aan de verkeerde kant van de weg, voor ons dan toch…Nu ja, met twee brokkenpiloten als Bert en mezelf, da moet lukken ee!

Woensdagavond hebben we dan in feite ons eerste (van hopelijk vele) magische momemt van onze trip beleefd. We zijn vlak voor zonsondergang Lion’s Peak opgeklommen, een bergtop vlak naast de Tafelberg, en met een pintje in de hand hebben we vanop de top de zon zien zakken in de zee. Bovendien hadden we een werkelijk adembenemend zicht over gans de stad vol lichtjes en vallende sterren. Om het helemaal melig te maken, zijn we dan bij volle maan afgedaald, met enkel het maanlicht als onze gids, miauwkes!

Donderdag naar Blaubergstrand geweest, om net als waarschijnlijk duizenden voorgangers de ultieme foto te maken van de Tafelberg. Is wel de max ze, zo op een strand liggen vol Zuid-Afrikaanse zeemeerminnekes met op de achtergrond die gigantische berg. Al moet het gezegd worden, het strand zelf kan bijlange niet tippen aan dat van Blankenberge, de zeemeerminnekes daarentegen…

Dit weekend staat nog wat sightseeing in Kaapstad op het programma en maandag  vertrekken we dan met (hopelijk) onze baggage in de koffer voor een weekje het platteland in. Nu ja, hier geen akkers vol beten en patatten, wel kilometers wijnvelden en prachtige tuinen, maar daarover komen jullie later wel meer te weten.

Intussen is iedereen meer dan welkom om een berichtje op onze site te posten of jullie kunnen ook smsgewijs iets laten weten, want we hebben beide een suidafrikaanse nummer.

Bert: 0027/727247079

Bart: 0027/727247099

Als ge iets via sms laat weten, schrijf er aub uw naam bij,

Tot de volgende, greetz, B&B productions

ps fotos volgen

edit by webmaster: hier klikken voor foto's