Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
De Schrijvende Moslims

Description

Een weblog die de Nederlandse media beschouwt


My Links

» Home
» My Profile
» Weblog Archives
» Friends

Gerechtigheid

“I am strongly in favour of using poison gas against uncivilised tribes.” Is dit een uitspraak van Saddam? Van chemische Ali of één van Saddams andere ondergeschikten? Nee, dit is een uitspraak van Churchill. Churchill, de verdediger van de democratie tegen het nazi barbarisme, vond het geen enkel probleem gifgas te gebruiken tegen wat hij “ongeciviliseerde stammen” noemde, in dit geval Koerdische en Arabische stammen in Irak. Irak werd Brits gifgas bespaard, niet om morele redenen, maar omdat conventionele luchtbombardementen ook voldoende bleken te werken om de Koerdische en Arabische stammen onder de knoet van het Britse rijk te brengen. Het luchtwapen bleek een relatief goedkoop en effectief middel voor deze taak, met als bijkomend voordeel dat de eigen troepen weinig of geen gevaar liepen.Of zoals de toen onbekende commandant, maar later beruchte Bomber Harris zei: “The Arab and Kurd now know what real bombing means in casualties and damage. Within forty-five minutes a full-size village can be practically wiped out and a third of its inhabitants killed or injured.” In de jaren twintig van de vorige eeuw was zo goedkoop mogelijk en zo min mogelijk slachtoffers aan eigen zijde ook het devies; slachtoffers aan de andere kant deden er niet toe, die waren toch ongeciviliseerd en de naam mens niet waardig. Ondanks alle technologische vooruitgangen, zijn de onderliggende concepten van oorlog niet veranderd: ook nu zijn de om en nabij 25000 burgerslachtoffers in het Irak slechts collateral damage. Dat superieure wapentechnologie nog geen oorlog wint, werd toen net als anno 2005 in Irak al gauw duidelijk. Het is de Britten nooit gelukt Irak totaal te pacificeren: in 1932 verlieten ze het land met achterlating van een marionettenkoning als machthebber en zo begon de lijdensweg van de Iraakse volkeren.De geschiedenis herhaalt zich niet zegt men, misschien nooit helemaal, maar in het geval van Irak komt het verdacht dicht bij een herhaling.
Op woensdag 19 oktober is het proces tegen Saddam en een deel van zijn ondergeschikten begonnen. Voor de vele honderdduizenden slachtoffers - dood of levend - van zijn gruwelijke bewind komt er misschien eindelijk gerechtigheid. Saddam en zijn ondergeschikten zijn de hoofdverantwoordelijken voor al het lijden van de Iraakse volkeren, daar bestaat geen twijfel over. De uitkomst van dit proces staat dan ook vast: Saddam en zijn ondergeschikten zullen schuldig bevonden worden en hun straf ondergaan. Weinigen die een traan zullen laten om hun lot, velen die zich daarover zullen verheugen.
Is er recht gedaan aan de vele honderdduizenden slachtoffers wanneer hun beulen van weleer veroordeeld zijn en hun straf hebben ondergaan? Ten dele. Van volledige gerechtigheid kan pas gesproken worden wanneer zij die Saddam en zijn bewind al die jaren gesteund hebben, naast hem in de beklaagdenbank staan. Al die opeenvolgende regeringen in het vrije Westen, de Sovjet Unie – en haar opvolger de Russische Federatie - tal van Oost-Europese landen, vele Arabische landen en nog vele andere landen. Allen hebben het bloed van die vele honderdduizenden Irakezen aan hun “handen”. In het geval van de het vrije Westen zijn de volkeren daarvan ook moreel mede verantwoordelijk, aangezien zij die regeringen hebben gekozen en niet of nauwelijks actie hebben ondernomen tegen het beleid van diezelfde regeringen ten aanzien van Irak. Het proces tegen Saddam en zijn ondergeschikten moet een proces worden waarin de wandaden die tegen de Iraakse volkeren zijn begaan in de 87 jaar dat Irak bestaat, aan de orde worden gesteld.
De Britse wandaden tegen de Koerdische en Arabische stammen, de koloniale en neo-koloniale machinaties van de Britten, Fransen, Amerikanen en Russen gedurende de hele moderne geschiedenis van Irak. Het was de CIA die in 1963 en 1968 de Ba’ath coup instigeerde en steunde, wat later leidde tot het bewind van Saddam. Al die wapenverkopen waarmee Saddam zijn volk onderdrukte en zijn vele agressieoorlogen kon voeren. Terwijl honderdduizenden werden gedood en gemarteld door zijn bewind vlogen de vele handelsdelagtie’s Bagdad in en uit. De eerste wandaad waar Saddam en een deel van zijn ondergeschikten voor terecht staan -de moord op 143 burgers in het dorpje Dujail in 1982- weerhield noch de heer Bolkestein als staatssecretaris van buitenlandse handel, noch de heer Rumsveld als speciale afgevaardigde van president Reagan er niet van om het jaar daarop Saddam lachend de hand te schudden.Toen Saddam gifgas gebruikte om de Iraanse troepen te stoppen, riep niemand hem tot te orde: er volgden geen internationale sancties, zelfs geen publieke veroordeling door de vrijheid en democratie minnende overheden in het Westen. Zolang Saddam de troepen van Ayatollahs maar decimeerde was het goed. Het Westen en de rest van de wereld verdienden miljarden aan het bloed dat vergoten werd van de om een nabij één miljoen Iraakse en Iraanse soldaten. Ook toen Halabja in 1988 met gifgas werd bestookt en 5000 mensen omkwamen, volgde geen publieke veroordeling door de Westerse overheden noch de roep om sancties. Ik verwijs hier alleen naar Westerse overheden omdat zij degene zijn die de laatste dertien jaar Saddam hebben afgeschilderd als vijand van de mensheid nummer één, maar daarin voorbijgaan aan hun eigen aandeel in de creatie van dit monster. Wie leverden de stoffen voor de gifgassen van Saddam? Pas nadat Saddam een koers ging varen die niet in het belang was van het Westen werd hij van bruikbare dictator, “een monster”, “de slachter van Baghdad”, “een nieuwe Hitler” om maar een paar benamingen te noemen. De inval in Koeweit gaf de aanzet tot een dertienjarige oorlog en belegering van Irak, voor het grootste deel ontrokken aan de aandacht van het publiek. De sancties en de vernietiging van de civiele infrastructuur hebben volgens conservatieve schattingen het leven gekost aan 500000 Irakezen, voornamelijk kinderen. Toen Albright -minster van buitenlandse zaken onder president Clinton- werd gevraagd of die sancties al die honderdduizenden doden waard waren antwoordde zij resoluut: “Ja, ik denk dat ze het waard zijn.”
De opstand van 1991, waarin Saddam de controle verloor over veertien van de achttien Iraakse provincies, werd door de VS niet gesteund en zelfs actief gedwarsboomd. Het gevolg: het bruut neerslaan van diezelfde opstand door Saddam, met als gevolg tienduizenden doden. Onder druk van publieke verontwaardiging, gevoed door beelden van vluchtende Koerden gingen de VS, Groot Brittanië en Frankrijk er toe over de zogenaamde no-fly zones in te stellen ter bescherming van de Koerden in het noorden en de Sjiieten in het zuiden. Buiten het oog van de camera en daarmee -de publieke opinie- kon Saddam ongestoord doorgaan met het terroriseren van zijn bevolking, terwijl het Westen bleef hopen op een generaalscoup; een coup die een nieuw marionettenbewind zou vormen in Baghdad, een bewind dat voornamelijk de belangen van haar meesters in Washington zou dienen.Geen bewind voor en door de Irakezen maar een bewind door en voor het Westen. Dat ondertussen miljoenen Irakezen leden onder de sancties en de voortdurende bombardementen, dat was niet van belang in Washington en Londen. Want sinds 1918 geldt al dat wat de mensen in Irak overkomt men schouderophalend kan afdoen als collateral damage.
Moe van het wachten op een coup besloot men er maar zelf één te plegen in de vorm van een aanvalsoorlog. Een oorlog die volgens internationaal recht illegaal is, maar dat recht geldt alleen wanneer de belangen van de VS geschaad worden en niet als zij het belang van de internationale rechtsorde dient. Zo geschiede het dat er na 85 jaar wederom een invasiemacht het tweestromenland binnen trok. Wederom onder valse voorwendselen die koloniale doeleinden moeten maskeren. Nog nooit zijn de woorden “democratie” en “vrijheid” zo misbruikt als door het huidige bewind in Washington in een propagandacampagne die niet onderdoet voor die van een derderangs dictatuur. Ironisch genoeg gebruikt het grootste deel van de vrije Westerse bevolking haar vrijheid niet om deze propaganda kritisch te beschouwen, maar slikt zij deze propaganda ook alsof zij onder een derderangs dictatuur leeft en zich de luxe van een eigen mening niet kan veroorloven.
Het terechtstaan van Saddam en zijn ondergeschikten is belangrijk: niet vanuit een wraakmotief, want het geleden leed kan niet ongedaan gemaakt worden, maar omdat dit proces kan leiden tot het openen van de beerput van de afgelopen 87 jaar. Antwoord kan geven op de vraag hoe het zover heeft kunnen komen in Irak. Dit proces moet duidelijk maken hoe de Britten en Fransen de Arabieren verraden hebben door het Sykes-Picot verdrag en de Koerden door het verdrag van Sevres niet na te komen. Hoe de Britten en latere regimes in Irak in samenwerking met het Westen of met instemming daarvan huisgehouden hebben tegen de Iraakse volkeren, culminerend in de massamoorden van Saddam. Niet alleen Saddam en zijn ondergeschikten moeten terechtstaan. Maar ook al die opeenvolgende regeringen in het vrije Westen, de Sovjet Unie – en haar opvolger de Russische Federatie- tal van Oost-Europese landen, vele Arabische landen en nog vele andere landen. Ook zij hebben hun aandeel in de misdaden die de Iraakse volkeren zijn aangedaan. Ook hun aandeel moet bekend gemaakt worden. Niet dat dit buiten Saddam en zijn ondergeschikten zal leiden tot verdere vervolgingen -wij leven niet in een ideale wereld- maar om de wereld te laten zien dat niet alleen het begaan van misdaden tegen de menselijkheid bestraft moet worden, maar dat de wereld ook zal oordelen over degenen die hand en spandiensten hebben verleend voor het begaan van die misdaden en weg hebben gekeken toen zij hadden kunnen ingrijpen.
Daarom is het van het allergrootste belang dat het proces van Saddam en zijn ondergeschikten plaatsvindt in Den Haag waar hij en zijn ondergeschikten terecht moeten staan voor al hun misdaden. Niet alleen om de twijfels aan de legitimiteit – en die zijn er maar al te veel - weg te nemen van een proces gevoerd onder bezetting en georganiseerd en betaald door diezelfde bezetter. Maar om naast het berechten van Saddam en zijn ondergeschikten de wereld tevens te laten zien wat het aandeel van anderen was in de misdaden begaan tegen de Iraakse volkeren sinds 1918. Het Internationaal Strafhof (I.C.C) is de geëigende plaats waar dit kan en zou moeten gebeuren. Hier kan pas echt recht worden gedaan aan niet alleen aan zowel de slachtoffers van Saddam als aan alle Irakezen die sinds 1918 het slachtoffer zijn geworden van kolonialisme, neokolonialisme en de daarop steunenden dictaturen. Gebeurt dit niet, dan zal het proces van Saddam en zijn ondergeschikten de geschiedenis ingaan als het proces van de overwinnaars en dat zal hem in de ogen van velen in het Midden Oosten tot een soort martelaar maken, een slachtoffer van de agressie van het Westen. Nu al zijn er geluiden te horen die menen dat Saddam een koers was ingeslagen die zijn volk ten goede zou komen en dat hij daarmee de woede van de Amerikanen op zijn nek gehaald heeft. Nu al zijn er stemmen die beweren dat het monster Saddam, een monster van het verleden was en dat juist het afzweren van zijn monsterlijkheid hem fataal is geworden. Als alleen Saddam veroordeeld wordt voor de misdaden waaraan velen medeplichtig zijn, zal het beeld van Saddam als zondebok versterkt worden.En deze “eer” mag hem nooit en te nimmer worden gegund.

M.Boubkari

Posted: 14:49, 20/11/2005
Comments (1) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer