Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
de Vage Bond Home | Profile | Archives | Friends
een reisverhaal vanaf het prille begin

...en waar de ster bleef stille staan15/11/2005

Jules-Ceasar en Beau zijn dus in Schoonaarde gebleven en Mme. Belga is met Candide naar Grootlo getrokken om in te wonen bij Mémé, die hulp nodig had bij het slijten van haar oude dag.

 

Candide nam haar intrek in het leegstaand duivenkot van wijlen Pépé, en 't is daar, in het niemandsland tussen het diepe zuiden van de provincie Antwerpen en het hoge noorden van de provincie Brabant dat, na een korte romance van Candide met Hector, haar catalaanse minnaar, een merrie is geboren die we Luna hebben genoemd omdat het die nacht volle maan was.

 

Drie jaar later is Mémé overleden, op een tot de draad versleten oude dag heeft zij de tijd vaarwel gezegd. Mémé was op weg naar de hemel en wij, de Vage Bond, maakten ons klaar om onze reis verder te zetten naar Santiago de Compostella...

(wordt vervolgd)

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

wat voorafging15/10/2005

In 1997 nam de Vage Bond het besluit om te voet naar Santiago de Compostella te gaan. Als gezelschap kozen we voor een ezel. Om die ezel te financieren werden er 30 aandelen uitgegeven : 30 collages die het thema van de tocht, het Toeval, illustreerden. Met dit startkapitaal werd een ezel aangekocht : Candide Parhasard.

Sindsdien worden de Aandeelhouders regelmatig op de hoogte gehouden van het verloop van de tocht, die uiteraard alles behalve rechtlijnig is. We lopen al eens in cirkels, we maken omleidingen en we keren nu en dan op onze stappen terug. Soms worden we opgehouden door allerlei gebeurtenissen en het weer zit ook niet altijd mee. Het is de weg die telt en niet het doel. We zijn er gerust in dat we vroeg of laat ons doel bereiken.

 

Overal waar we gaan nemen we onze Aandeelhouders mee. Zij kunnen ten allen tijde beroep doen op onze fluistercatalogus, een verzameling van lekkere plekjes en hotspots die we onderweg zijn tegengekomen en die we niet zomaar aan de grote klok hangen om de rust aldaar te bewaren. Ook hebben zij regelmatig recht op de uitkering van een dividend, in natura uiteraard want onze ezel schijt nog steeds geen geld. Geen nood, we werken eraan!

 

Toch is de waarde van het Aandeel ondertussen al verviervoudigd, want Candida Parhasard heeft sinds 1997 al drie (3!) veulens gebaard. Twee ervan zijn hengsten (Jules-Caesar) en Beau), dus die hebben we op een zijspoor gezet om verdere incestueuze relaties te vermijden. De derde keer was het prijs : een pracht van een merrie werd geboren in november 2002 bij volle maan : Luna Parhasard! Zij is de dochter van Hector, een prijsbeest en de kleindochter van Elvis, een catalaanse hengst met niveau.

 

Sinds 1997 zijn wij dus onderweg naar Compostella. We zijn vertrokken via de Belgische Ardennen maar zijn bij Virton op onze stappen moeten terugkeren omdat Candida zwanger bleek te zijn (van Jules Caesar). Een ezelsdracht duurt 12 à 13 maanden dus we hebben onze reisplannen moeten uitstellen. Onze uitvalsbasis was Antwerpen en iedereen die al eens een ezel heeft gehad in Antwerpen weet dat dat niet zo eenvoudig is. We waren dus constant op zoek naar groene plekjes om onze ezels te geven wat ze nodig hadden en dat was niet altijd eenvoudig. Meer dan eens zijn ze zelf op zoek gegaan naar lekker groen maar de berm aan de Kennedytunnel bv. is niet zo'n geschikte plek om te lunchen voor een ezel. Verscheidene keren dus zijn we onze ezels moeten gaan afhalen op het politiekantoor omdat zij werden aangehouden op een voor ezels wel lekkere maar ongeoorloofde lokatie. Een keer hebben ze zelfs de boterhammen van een agent opgegeten en dat was een brug te ver. Er was geen plaats in de stad voor hen en we zochten het verderop, in de haven waar zij asiel kregen van de zeemanskerk : een aantal maanden verbleven zij op het voetbalplein van de zeemannen. Dat was fijn op zondag, als er voetbal was maar voor de rest van de week was het er eenzaam, lawaaierig, het stonk er naar chemie en het gras was niet te vreten.

 

In onze zoektocht naar een betere plaats waar Candide haar zoon in een  ezelsvriendelijke omgeving kon opvoeden kwamen we de Glimburger tegen, een pittoresk heerschap dat zich gevestigd had in de Slijkhoek en daar wel een weitje wilde reserveren voor onze ezels. Onze ezels zijn dol op de waterkant waar de menukeuze steeds uitgebreid en bovenal vers is,wegens voldoende water. Zij hapten dus onmiddellijk toe. Mme. Belga van de Vage Bond haalde opgelucht adem. Eindelijk weer wat rust... De Slijkhoek is een van de mooiste plekjes om te komen, het is gelegen in de Scheldebocht ten noorden van de oude stad. Links ziet U de stad en rechts haar spiegelbeeld, die andere stad de haven. Het ene als een skelet voor de andere. Tussen die twee werelden ligt de Slijkhoek, wijd en zijd te zijn.

 

Het was te waar om mooi te zijn. De Glimburger ontpopte zich al snel tot Grimburger, een dubbele persoonlijkheid die de een maskeerde met de ander. Om een lang en onverkwikkelijk verhaal kort te houden : Jules-Caesar, the motherfucker, heeft zich aan zijn moeder vergrepen. Daaruit werd Beau geboren, in gevangenschap bij de Grimburger dus, want zover was het ondertussen al gekomen. De Grimburger had beslag gelegd op onze ezels. De Vage Bond was verscheurd en iedereen leed eronder. Met behulp van enkele goede vrienden heeft Mme. Belga toen de familie Parhasard ontvoerd en in het grootste geheim ondergebracht in Schoonaarde, waar Jules-Caesar en Beau nog steeds in een warme familiekring zijn opgenomen.

Om erger te voorkomen in de Parhasard-dynastie is Mme. Belga dan met Candide  teruggereist naar Antwerpen. We hebben een tijdje gebivakkeerd aan de waterkant op Linkeroever. Daar moesten we weg omdat de Royal Yachtclub op het terrein een hangar wou bouwen.

Via de Voetgangerstunnel zijn we dan de Schelde ondergelopen. (De Voetgangerstunnel, daar wordt Mme. Belga lyrisch van. Ze voelt zich een zeemeermin in die onderwaterpijp. Candida loopt een eindje achter haar aan en is in gedachten verzonken, onverstoord door de verbaasde blikken die ze krijgt. Ze neemt haar tijd en madame Belga staat al een tijdje te wachten aan de lift als zij aan komt sleffen. Spijtig dat ge de trap niet opkunt (of wilt?), zegt ze aan Candide, 't is de moeite om te zien. De Voetgangerstunnel is een ontwerp van Henry Van De Velde en het is de oudste roltrap van de wereld, een pareltje van industriele archeologie, helemaal in hout. An excperience ! Je m'en fous, zegt het tekstballonnetje boven Candide haar kop. Zij duwt haar neus tussen de twee schuifdeuren en schoffelt met haar voorpoot. Ik wil eruit, er is hier niks te vreten).

 

In Antwerpen hebben we een tijdje onderdak gevonden bij Au Quai, een wildwest dorpje in de Antwerpse poesta, ten zuiden van de stad. Een allegaartje van pseudo-, would be-, en/of echte stadsnomaden probeerde daar overeen te komen. Het debat is geeindigd met een uitwijzingsbevel voor het hele dorp. Dat moest verdwijnen voor de bouw van een gigantisch justitiepaleis. Wij hopen dat ze er geen stalcellen hebben gebouwd. Een ezel is aan zijn vrijheid gehecht. Ze zijn excperten in ontsnapping. Volgens Mme. Belga is dat genetisch zo bepaald.

 

We hielden Antwerpen voor bekeken. 't Is een schoon stad en er valt veel te beleven maar er zijn te weinig ezelsmogelijkheden. Daarbij komt nog dat Mme. Belga wegens familiale omstandigheden naar haar geboortehuis geroepen werd om er voor mémé te zorgen. Daarbij komt nog dat we onderweg zijn naar Santiago de Compostella...

 

(wordt vervolgd)

 

.

 

 

 

 

2 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer