Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

dickbuitenkamp project sri lanka

Home :: Profile :: Archives :: Friends

6e en laatste fotoreportage



De vloer van de winkel is afgewerkt    De winkel is gereed gezien van de

                                                           voorkant


Een blije familie Silva met een uitge-    Bezig met het bevestigen van het dak

breid assortiment                                 bij de kunstenaar Pereira



Pereira is zelf ook een druk baasje en De fiets van de postbode

helpt flink mee



Cadeau gegeven meubilair t.g.v.           Sunny's guesthouse van de voorkant 

opening Tsunami huis                            gezien

Bord Sunny's guesthouse langs da kant

van de Galle Road


Posted on 17/12/2005 at 05:53

Slot

Nu ik aan het einde ben gekomen van een zeer intensieve, boeiende en last but not least menselijk gezien een zeer bewogen periode in mijn leven, volgt nu een terugblik.

Voordat ik besloot "mijn familie" te helpen, had ik zeer beperkte informatie over de situatie op Sri Lanka na de Tsunami. Ik had slechts informatie gebaseerd op e mails van "mijn familie" en summiere berichtgeving van de Nederlandse media.

Dit hield natuurlijk risico's in, waarbij het woord, zeker achteraf gezien, pionieren zeker op zijn plaats was. De berichtgeving in Nederland vond ik vrij negatief over de mate waarin de fondsen in de Tsunami gebieden (met name Atjeh en Sri Lanka) werden benut. Nu ik hier zelf 8 weken bezig ben geweest, is de berichtgeving veel te negatief geweest. Misschien is dit nu enigszins bijgesteld. Er gebeurt een heleboel. Er is een ongekende economische dynamiek met name gericht op de nieuwbouw van huizen die nog wel een aantal jaren zal aanhouden. In de twee maanden dat ik er ben geweest heb ik heel veel zien veranderen. Door veel hulporganisaties worden huizen en huizencomplexen gebouwd. Hotels worden herbouwd. In de toeristische plaats Hikkaduwa zijn nagenoeg alle hotel weer operationeel. Het tempo herbouw en nieuwbouw ligt wat aan de trage kant doordat enerzijds de regering moeite heeft grond te verkrijgen voor de nieuwbouw, anderzijds is het zonnige klimaat en het leef- en werkritme van de mensen hierop van invloed. Het is natuurlijk ook een ramp van ongekende omvang.

Uiteindelijk zullen heel veel families en zeker arme families er qua huisvesting enorm op vooruitgaan. Het enorme leed laat ik even buiten beschouwing.

Het klinkt misschien vreemd, maar ik ben blijk dat mijn project is verlopen zoals het is gegaan. Gezien de lokale situatie is het verstandig geweest mijn budget "op te knippen" in een groot aantal kleinschalige activiteiten. Hierdoor heb een kleine 70 mensen i.p.v. 10 mensen kunnen helpen. Hierdoor heb ik deze mensen een wat beter toekomstperspectief kunnen bieden dan wel hun woonomstandigheden op een wat hoger niveau kunnen tillen.

Het beste voorbeeld vind ik de uitbreiding van de winkel. Deze familie is nu in staat door uitbreiding van het goederenaanbod meer inkomsten te genereren voor hun levensonderhoud. Dit vond ik mijn beste en leukste activiteit.

Doordat ik voldoende de tijd heb genomen de locale situaties te doorgronden en met name contact te zoeken met Salvation Army, heb ik de juiste beslissingen genomen. De samenwerking met Salvation Army was cruciaal. Deze Engelse Christelijke Hulporganisatie werkt samen met de regering. Zij bracht mij op de hoogte van de laatste ontwikkelingen omtrent het toe-

wijzen van huizen en het verstrekken van compensatievergoeding. In eerste instantie was ik niet eens van plan contact op te nemen met deze organisatie, aangezien van het gezamenlijke NGO kantoor in Hikkaduwa te horen kreeg dat haar activiteiten op haar einde liepen. Omdat ik geen telefonisch contact met Habitat for Humanity kreeg, heb ik alsnog contact opgenomen met Salvation Army. Gelukkig maar.

Naast Salvation Army was de steun van het hotelechtpaar De Silva van groot belang. Een groot aantal activiteiten heeft zij aangedragen. In eerste instantie onbewust en later bewust heb ik criteria opgesteld waaraan een activiteit moest voldoen om voor ondersteuning in aanmerking te komen.

Samenvattend kan ik stellen dat het een hele leerzame periode in mijn leven is geweest (zeker op het menselijke vlak) en heb een klein beetje bijdragen het leed van deze mensen te verzachten.

Mijn reis ga ik nu voorzetten in Thailand en hoop begin april '06 gezond en wel terug te keren.

Ik hoop dat ik jullie een beeld heb kunnen geven van de situatie in Sri Lanka. Misschien wat het af en toe wat langdradig.

 

Ik zal nog 1 fotoreportage plaatsen.

  

 


Posted on 16/12/2005 at 10:11

Sunny's Guesthouse

Tijdens mijn eerste vakantie van 2000 in Sri Lanka kwam ik dankzij een opmerkelijk voorval in contact met de eigenaar van Sunny's guesthouse Ajith de Silva.

Toen ik op de luchthaven aankwam, werd ik benaderd door iemand van een organisatie die rondreizen op Sri Lanka organiseerde. In eerste instantie was ik niet geinteresseerd. Hij bleef echter aandringen.

Na enig nadenken vond ik het toch wel prettig/gemakkelijk mijn eerste Aziatische trip te beginnen met een rondreis onder begeleiding. Zelf had ik bepaald dat ik de Noordelijke route zou nemen via de oude koningssteden Anuradhnapura en Polanaruwa en ik zou een bezoek brengen aan de rots Sigiria en de grotten van Dambulla. De 7 daagse trip zou 165 euro kosten en ik betaalde het gehele bedrag. 

De eerste etappe was naar Chilaw en de man van de organisatie ging mee. De volgende dag zou de chauffeur om 10.00 uur bij het hotel zijn. Om 10.00 uur geen chauffeur. Ik heb nog tot 10.30 uur gewacht, maar hij kwam niet opdagen. Pisnijdig (vooral op mezelf, doordat ik het gehele bedrag in 1 keer had betaald) vertrok ik terug naar Colombo om mijn reis per trein voort te zetten. Op het station van Chilaw ontmoette ik een man die ik de avond ervoor in het hotel had gesproken. Hij was daar voor een conferentie. Ik vertelde hem mijn verhaal en hij begeleidde mij naar Colombo en adviseerde mij naar een hotel in Galle(Zuidwesten van Sri Lanka) te gaan. Een vriend van hem had daar een hotel.

Toen ik in de trein naar het Zuiden zat en nog steeds ontzettend boos op mezelf was, kwam een man naar me toe en stelde zich voor als Ajith de Silva. Hij bleek eigenaar van Sunny's guesthouse in Akurala te zijn en vroeg of ik belangstelling had in zijn hotel te verblijven. In eerste instantie was ik door mijn boosheid niet geinteresseerd. Na een korte kennismaking besloot ik in zijn aanbevelingsschrift te kijken.

Alle toeristen gaven lovende reacties over zijn hotel. Ik was moe en besloot op zijn aanbod in te gaan.

Mocht het niet bevallen dan kon ik de volgende dag alsnog verder reizen. 

De volgende dag vertelde ik hem mijn verhaal en hij bood aan mij mij naar Colombo te gaan en aangifte te doen bij de Sri Lankan Tourist Board. 

Nadat ik bij deze organisatie mijn beklag had gedaan, heeft zij gelijk een onderzoek ingesteld. 's Middags werd de directeur, van de naar achteraf gebleken bonafide reisorganisatie, op het matje geroepen. Ik deed mijn verhaal. Hij vertelde mij dat de chauffeur in een file terecht was gekomen en daardoor te laat arriveerde. Hij vroeg mij of ik de reis nog wilde voortzetten. Hierop zei ik dat ik andere plannen had en dat ik mijn geld terug wilde hebben. Dit was geen probleem. Dit was voor mij een goede les na een aanvankelijk valse start met een gelukkig goede afloop.

Daarna heb ik met Ajith, die tevens gids is, een leuke tour door het zuiden en berggebied van Sri Lanka gemaakt.

 

Het hotel is eigendom van de duitser Uwe Sonnenberg (vandaar de naam Sunny). Aangezien hij nog niet in het bezit is van een permanente verblijfsvergunning, staat het hotel op naam van Ajith de Silva. Alle investeringen komen voor rekening van Sonnenberg en de Silva regelt samen met zijn vrouw Kummary de dagelijkse gang van zaken. Zij hebben 2 kinderen van 9 en 5 jaar.

Sunny's guesthouse is gelegen in Akurala (zuidwesten Sri Lanka) gelegen aan de Indische Oceaan en  is ook behoorlijk getroffen door de Tsunami. Vooral de bijgebouwen (restaurant en woning beheerdersechtpaar) zijn zwaar beschadigd.

Het hoofdgebouw heeft alleen zware waterschade opgelopen. Naar wat ik heb gehoord hebben ongeveer 200 mensen tijdens de Tsunami hun toevlucht gezocht in het hotel. Waar eens prachtige palmbomen stonden, bloemen en planten weelderig bloeiden en groeiden, is nu een kale zandvlakte. Het is de bedoeling dat deze vlakte wordt voorzien van gras en t.z.t. een zwembad.

Het is hier goed toeven en het beheerdersechtpaar is altijd bereid de gasten te voorzien van informatie en begeleiding tijdens rondreizen. Het enige nadeel is dat dit hotel is gelegen aan de drukke Galle Road (de doorgaande weg van Colombo naar Matara).

De vrouw van het beheerdersechtpaar is zeer creatief in het verkrijgen van extra inkomsten na de Tsunami. Ook zij hadden een aantal maanden geen inkomsten en de fondsen van de Duitser Sonnenberg werden aangewend om herstelwerkzaamheden uit te voeren en een nieuwe inventaris aan te schaffen. Ook ging een deel van dit geld naar noodhulp in de directe omgeving. I.s.m. de Amerikaanse hulporganisatie ADF is een hotelkamer ingericht als naaiatelier waarin allerleid tassen in groot en klein formaat worden gemaakt voor de Amerikaanse markt. Kummary heeft een groep van 25 vrouwen uit Akurala om haar heen verzameld om deze tassen te maken. Zij krijgen hiervoor 100 rup (80 eurocent!!!) per tas. Een prima initiatief om extra werkgelegen-

heid en daardoor inkomsten te genereren.

Sri Lanka is een prachtig land en een bezoek meer dan waard. In 3 weken tijd is het prima mogelijk de belangrijkste bezienswaardigheden te bezoeken. Hieronder vinden jullie een korte opsomming:

* de havenstad Galle(zuidwesten) met een Nederlands fort, -kerk en -museum,

* de tempel van Dickwella (zuiden tussen Galle en Matara),

* nationale park Yale (zuiden),

* het berggebied (midden Sri Lanka) met de theeplantages met o.a. Nuraya Elia (prachtige huizen in Victoriaanse stijl en het presidentieel buitenverblijf)

* de stand Kandy (midden Sri Lanka) met de tempel van de Tand

* de heilige plaats van de Boedhisten op Sri Lanka de Adams Peak (beklimming starten om 02.30 voor een prachtige zonsopkomst bij helder weer)

* de ruines van de paleizen van de koningssteden Anuradhnapura en Polannaruwa

* de rots Sigiria

* de grotten van Dambulla

 


 


Posted on 10/12/2005 at 10:17

Vele vliegen in een klap

Nadat ik grondig had onderzocht op welke wijze ik het resterende deel van mijn sponsorgeld het beste zou kunnen besteden, kwam ik tot de conclusie de 1.200 euro aan te wenden voor een groot aantal kleinschalige activteiten.

Als eerste kreeg ik de tip of ik kon zorgen voor uitbreiding van een plaatselijke kruidenierszaal annex "zitgelegenheid". Deze buurtsuper is gesitueerd  naast de ingang van Sunny's guesthouse. De winkel was erg klein met een winkeloppervlakte van plm. 3 m2 met daarnaast een kleine zitruimte met alleen een paar stoelen. Door de geringe winkeloppervlakte was hun assortiment zeer beperkt. Het gezin, bestaande uit 5 mensen, leefde achter de houten winkel in een gecombineerde slaap- en zitruimte. Daarnaast was nog een apart slaapcompartiment. Het gehele onderkomen bestaat uit hout.

Nadat ik een kort gesprek met ze had gehad, kreeg ik de indruk met gemotiveerde en bescheiden mensen van doen te hebben.  Tot op heden klopt dit beeld nog steeds. Zij vertelden mij dat de uitbreiding op een uitermate geschikt moment zou komen, aangezien zij vaak bezoek kregen van bouwvakkers die een jaar lang op 50 meter van de winkel bezig waren met de aanleg van een nieuwe brug. Hierdoor zouden zij veel extra inkomsten kunnen genereren. De winkeluitbreiding zou ruim 400 euro kosten. Ik besloot hierover positief te beslissen.

In ruim een week werd de uitbreiding gerealiseerd. Alle benodigde materialen zijn door mijzelf aangeschaft en elke dag zorgde ik ervoor dat de bouwvakkers werden betaald. Aangezien ik elke dag in de winkel kwam, kon ik goed beoordelen dat dit een bijzonder goed renderende buurtsuper is. Mijn investering meer dan waard.

Het uiteindelijke resultaat mag er zijn:

* de winkel- en zitruimte is verviervoudigd,

* het assortiment is aanzienlijk vergroot en

* de oude winkel- en zitruimte wordt nu ingericht als woonkamer.

De mensen zijn zeer enthousiast en hebben zelf de inrichting en de uitbreiding van het assortiment betaald, terwijl ik had aangeboden hiervoor een bijdrage te willen geven. Een prima wisselwerking en een bijzonder geslaagd project.

 

De bouw van het huis van de kunstenaar Pereira vordert zeer gestaag en de asbestoverkapping is nu (lees: 8 december '05) al geplaatst. Waar ik al voor had gevreesd, wordt nu bewaarheid. Hij is bijna door zijn geld en kan daardoor zijn huis niet afwerken. Hij wilde het graag op zijn manier doen en dit was te voorzien. Dit gebeurt vaak in Azie waardoor de bouw wordt stop gezet tot er geld is. De ramen en deuren worden voorlopig niet geplaatst. Ook de bepleistering van binnen- en buitenmure zal niet op korte termijn worden aangebracht. Hij is wel van plan een lening bij de bank af te sluiten om het huis te kunnen afwerken. Voor mijn vertrek op 18 december a.s zal een gelukkig gezin haar intrek hierin nemen.

 

Al mijn overige activiteiten zijn zeer klein schalig van omvang en hebben allemaal betrekking op verbetering van leefomstandigheden cq het genereren van (extra) inkomsten. Bij de beoordeling heb ik goed gekeken naar de inkomstensituatie op basis van verkregen informatie en daarbij een goede afweging gemaakt of ik de gehele activiteit zou sponsoren cq een tegemoetkoming in de kosten zou verstrekken. Hieronder volgt een opsomming van de overige activiteiten en de kosten hiervan:

 

* aanschaf nieuwe fiets postbode. Deze jongeman kon een tijdelijk contract als postbode krijgen, maar

   moest zelf voor een fiets zorgen                                                                                                                     58   euro

* aanschaf 2 kooktoestellen op gas                                                                                                                 120

* aanschaf plastic meubilair voor gezin in pas geopende Tsunami woning beschikbaar gesteld door Adams

   Peak Association                                                                                                                                           38

* Renovatie waterbron tuk tuk chauffeur Ratnasiri                                                                                              41

* Aanschaf 17 plastic stoelen Sunny's guesthouse                                                                                               67

* Aanschaf steenbakmachine voor familie zonder inkomsten                                                                              292

* Aanschaf 2e hands juwelenreparatie machine voor juwelier Silva                                                                    162

 

Afhankelijk van de nog lopende acties van de Gouden Emmer en Kitchen Cafe hoop ik nog enige sponsorbijdragen te ontvangen om voor mijn vertrek nog enkele kleinschalige activiteiten te kunnen financieren.

 

Mijn volgende fotoreportag zal ik 10 december plaatsen en zal gaan over de voortgang van de bouw van de kunstenaar Pereira en het winkelproject. Mijn volgende en voorlaatste artikel zal zijn gewijd aan Sunny's Guesthouse. Mijn laatste artikel en fotoreportage zal ik 17 december '05 plaatsen. Mijn vertrek naar Bangkok staat gepland voor 18 december '05.

 

 


Posted on 9/12/2005 at 06:35

De kunstenaar, mister Pereira

De kunstenaar Pereira heb ik voor het eerst ontmoet tijdens mijn  vakantie in Sri Lanka in 2000. Ik weet niet meer precies waarom ik voor Sri Lanka als vakantiebestemming heb gekozen (waarschijnlijk wilde ik geheel wat anders in een makkelijk te bereizen land).

Ik ontmoette hem toen hij een bezoek aan Sunny's  guesthouse bracht. Hij was een enthousiaste man die in soms onverstaanbaar Engels over zijn vak uitweidde. Hij is getrouwd en heeft 2 kinderen van nu 8 en 18 jaar. De jongste heeft een aandoening aan de luchtwegen.

Hij liet mij de afbeeldingen uit boeken en foto's zien die hij gebruikte om zijn reproducties te vervaardigen. Hiervoor gebruikte hij katoen als basismateriaal. Toen ik de afbeeldingen zag, was ik gelijk enthousiast en maakte een afspraak de volgende dag zijn atelier te bezoeken.

Ik geloofde mijn ogen eerst niet. Hij leefde met zijn gezin zonder gas, water en electriciteit in een schamel houten onderkomen gesitueerd aan de rivier. Hij woonde daar al 15 jaar.

Het grootste probleem voor hem was en is dat hij volledig afhankelijk is van het toerisme. Hierdoor is zijn geldstroom bijzonder fluctuerend. In het bijzonder als Sri Lanka wordt getroffen door negatieve publiciteit (dit komt helaas regelmatig o.a. aanslagen Tamil Tijgers), dan heeft hij geen inkomsten.

Ik heb hem gelijk opdracht gegeven een aantal reproducties te vervaardigen en raakte ook zeer geinteresseerd in zijn manier van werken. Toen hij met mijn kunstwerken aan het werk was, ging ik elke dag naar hem toe om zijn procede te bekijken. Dit lijkt heel simpel: hij tekent een afbeelding na op katoen. Daarna vult hij dit met de benodigde kleuren. Elke afgewerkte kleur voorziet hij van een waxlaag en spoelt het katoen in een waterbasis. Door de waxlaag blijft de kleur behouden en zou bouwt hij het op. Uiteindelijk is het een compleet handwerk dat hoge kwaliteit levert en wordt gedaan door een perfectionist die zijn ziel en zaligheid hierin legt.

Toen ik in het Tsunamigebied was aangekomen, heb ik hem gelijk een bezoek gebracht. Ook zijn "huis" had aanzienlijke schade door de Tsunami opgelopen. De rivier waaraan zijn huis is gesitueerd, heeft een open verbinding met de zee. Gelukkig had iedereen van zijn familie de ramp overleeft.

Hij vroeg me of ik hem kon helpen met de financiering van een nieuw te maken fundering. Hierdoor zou hij in aanmerking komen voor  compensatie van de regering. Feitelijk woonde hij daar illegaal. Door het leggen van een fundering kon hij zijn legaliteit aantonen. Ik zei tegen hem dat alleen als ik geld zou overhouden van het project van mijn inmiddels "ex familie", ik hem wel wilde steunen. Deze ondersteuning kwam dus veel sneller dan ik had verwacht (lees: mijn artikel "mijn familie" deel II).

Ik vertelde hem dat ik maximaal 2.000 euro (2,5 LEKS = 250.000 rup) in zijn huis wilde steken en dat zijn gehele bouwplan in overleg met mij zou plaatsvinden. Hij en zijn familie waren dolblij na 20 jaar afscheid te kunnen nemen van hun houten onderkomen. Hun dankbaarheid was en is af en toe wel wat te groot waardoor ik wel op een erg hoog voetstuk wordt geplaatst (hier houd ik niet van). Ik probeer alleen maar mensen een toekomstperspectief te bieden als ze hiervoor in mijn ogen voldoende gemotiveerd zijn. Dit is in mijn ogen het allerbelangrijkste.

De kunstenaar Pereira is gelijk aan de slag gegaan. De volgende dag kwam reeds een architect die het huis kwam opmeten en later hiervan een bouwtekening maakte.

Toen de bouwtekening gereed was en ik een kopie had ontvangen en ben ik daar samen met de hotel-

genaar naar gaan kijken. Hij heeft een behoorlijk inzicht in de benodigde materialen en de kosten daarvan. Beiden kwamen we, onafhankelijk van elkaar, tot de conclusie dat het een zeer ambiteus plan was. De totale kosten zouden tussen 4.000 en 4.500 euro bedragen. Ver boven mijn beschikbare budget en de bijdrage van de overheid. We zijn 's avonds naar hem toe gereden om het bouwplan te bespreken. De volgende opties kwamen aan de orde:

* het bouwplan aanpassen aan het beschikbare budget (mijn voorkeur),

* het huidige bouwplan uitvoeren en ervoor te zorgen dat het huis bewoonbaar wordt opgeleverd. In een later stadium, als hij geld zou hebben vindt de afwerking plaats. Dit zie je veel in Azie (bouw in delen vanwege geldgebrek). De kunstenaar en hoteleigenaar waren voorstander van de laatste keuze.

We hebben hierover flink gediscussieerd en kwamen, dacht ik, gezamenlijk overeen het bouwplan aan te passen aan het beschikbare budget. Mocht er een overschrijding zijn van het beschikbare budget dan was dit geen probleem, omdat ik nog 1.200 euro achter de hand heb.

Toen ik de volgende dag terug kwam, waren ze tot mijn verbazing begonnen met de grondwerkzaam-

heden conform het oude plan. Ik was erg boos. Hij vertelde me dat hij bij nader inzien, zijn eigen visie wilde uitvoeren. Na een heftige discussie (ben een aantal dagen behoorlijk pissig geweest) gaf ik hem zijn zin met als uitdrukkelijke voorwaarde dat het budget maximaal 2.000 euro (2,5 LEKS) zou bedragen en geen rupie meer. Hoe hij de bouw zou regelen was zijn zaak.

Tot nu toe loopt de bouw zeer voorspoedig en hij heeft de werkzaamheden goed georganiseerd.

Elke dag ga ik kijken hoe de progressie verloopt. Hoe het er uiteindelijk uit kom te zien is natuurlijk afwachten. Hij heeft een aantal keren aangegeven met de nodige ritseltrucs bij leveranciers op de kosten

te besparen.

 

Mijn volgende fotoreportage zal volledig bestaan uit de familie Pereira. Deze zal ik 3 december '05 plaatsen.

  


Posted on 1/12/2005 at 05:52

"Mijn familie" deel II ("van twee walletjes willen eten")

Een van de belangrijkste dingen die ik binnen "mijn familie" bediscussieerde was het vinden cq hebben van een baan. In hun geval is de situatie buitengewoon slecht. De zoon had ik 2 jaar geleden aan een baan geholpen in een drukkerij (gelieerd aan de dr. Reijntjes Dovenschool). Door oogproblemen is hij daar weggegaan.

De vrijgezelle dochter had een baan in de textielindustrie, maar is na de Tsunami niet teruggekeerd (het waarom was een vaag verhaal). De man die is getrouwd met de dochter Inoka is visser in loondienst, doch vaart maar een paar dagen per maand uit en heeft voor de rest van de maand geen inkomsten. Alleen de families van de andere uitwonende dochters hebben een redelijk vast inkomen.

Het is allesbehalve gemakkelijk dit onderwerp op de "agenda" te krijgen. De mensen hebben heel sterk het idee: er is geen werk, dit is een slechte regering en wij zijn heel zielig en arm. Ik geef dan ook regelmatig aan dat ze veel actiever moeten zijn op dit gebied. Dit gebeurt dus niet. Ik wil echter met alle plezier hen de helpende had reiken, maar uiteindelijk moeten ze het zelf doen.

De volgende praktijksituaties illustreren mijn steeds meer toegenomen irritaties (en later frustraties):

* De zoon van de familie (Samera 22 jaar) kwam via vrienden in contact met een manager van een pas gestart beveiligingsbedrijf en hij bood hem een baan aan. Ik hartstikke blij. Hij moest echter nog wel een training volgen van 3 dagen. Ook moest hij zijn geboortebewijs en diploma's de volgende dag overleggen. Echter door de Tsunami was alles vernietigd. Ik vroeg hem of hij wist waar hij de kopieen van deze documenten kon verkrijgen. Dit wist hij niet. Ik gaf aan: "informeer op school en gemeentehuis". Op school bleken de kopieen van de diploma's verloren te zijn gegaan, maar het geboortebewijs kon hij wel achterhalen. Ik stelde hem voor samen naar de betreffende manager te gaan om over zijn diploma's te praten, want ik vond het niet fair dat hij hierdoor de baan niet zou krijgen. Later heb ik dit nogmaals aan zijn zuster kenbaar gemaakt, maar hij is er nooit meer op teruggekomen.

In een later stadium heb ik via het gezamenlijke NGO kantoor vernomen waar een kopie van de diploma's is te verkrijgen.

* De vrijgezelle dochter (Chaturi 25 jaar) heb ik regelmatig gestimuleerd op zoek te gaan naar een baan. Dit had echter weinig effect.

Een aantal keren had ik in een fotozaak digitale foto's op CD rom laten zetten en heb toen wat gesprekken met de eigenaar gevoerd over mijn project. Hij is een zeer sympathieke en humorvolle man en sprak ook nog goed Engels. Hij had vele krachten in dienst voor administratieve- en baliewerkzaamheden en ik vroeg hem of hij misschien voor haar een baan had. Hij zei tegen mij dat zij maar naar hem toe moest komen. Toen ik haar dit 's avonds vertelde was ze totaal niet geinteresseerd. Ik voelde de frustraties bij mij opwellen en kreeg mijn motivatie de eerste behoorlijke tik.

Ik probeerde mensen te motiveren en te pushen, maar dit had geen resultaat.

 

Naar verloop van tijd kwam het onderwerp het bouwen van een huis steeds nadrukkelijker aan de orde. Toen merkte ik pas echt dat met hen (en zeer vele Sri Lankanen) communiceren in het Engels een zeer moeizaam verhaal is. Zij communiceren met een zeer zwaar accent met veel woorden, waarbij ik zelf vaak moest gissen naar de context. Vaak vroeg ik wel 4 keer wat zij bedoelden en er waren legio misverstanden. Ook begrepen zij mij vaak niet. Over "koetjes en kalfjes" communiceren is heel wat gemakkelijker.

Een mooi voorbeeld is de discussie over het hebben van een winkel. Ik maakte hen duidelijk dat het hebben van inkomen (i.c winkel) zeker net zo belangrijk is, dan het hebben van een huis. Ik vroeg of het is toegestaan van de houten leefcabine, later als zij een huis hebben, hiervan een winkel te maken. Volgens hen was dit mogelijk. Later heb ik dit nogmaals naar voren gebracht en kreeg wederom een positieve reactie. Ik blij (een probleem minder). Toen ik een paar dagen later bij hen kwam, bleek er een bijeenkomst te zijn met de eigenaar van de houten cabines. Ik vroeg dit naar voren te brengen tijdens deze bijeenkomst. Het bleek niet te zijn toegestaan.

Een ander punt van irritatie bij mij was de gezinssamenstelling voor de nieuwe woning. In eerste instantie zouden vader, moeder, Samera, Chaturi en Inoka met man en drie kinderen in het huis gaan wonen. De volgende dag hoorde ik plotseling (dit was al veel langer bekend) dat Inoka met man en drie kinderen een huis aangeboden had gekregen van de hulporganisatie Salvation Army. Als inwonend gezinslid had zij hier echter geen recht op (alleen gezinshoofden met eigen woning). Iin het opvangkamp was zij als hoogzwangere vrouw in contact gekomen met Salvation Army en kreeg de toezegging dat zij en haar familie een huis zou krijgen. Dit kwam mij wel goed uit. In plaats van 9 personen had ik voor slechts 4 personen een huis nodig. In een eerder stadium had de andere dochter Ireka aangegeven dat haar man op de oude fundering een huis zou laten bouwen. Een paar dagen later kwam dit onderwerp weer ter sprak en bleek de situatie weer heel anders was en dat Ireka wel bij de andere gezinsleden zou intrekken.

Dat van haar huis had ik volgens hen verkeerd begrepen. Gek werd ik ervan. De ene dag groen, de andere dag rood en de volgende dag was het weer geel.

 

Woensdag 9 november '05 15.00 uur had ik een afspraak met de medewerker van Salvation Army, die verantwoordelijk is voor de Tsunami slachtoffers van de regio Akurala. Salvation Army is een een Engelse Christelijke hulporganisatie die tal van huizenprojecten heeft gerealiseerd. Ik heb zelf wat huizen van deze organisatie van binnen en buiten gezien. Dit zag er prima uit. Dit is natuurlijk niet te vergeleken met de huizen die in Nederland worden gebouwd.

Deze organisatie bouwt alleen huizen op grond wat beschikbaar wordt gesteld door derden, dan wel in bezit is van families. Van mister Benjamin kreeg ik informatie op welke wijze Tsunami slachtoffers worden gecompenseerd voor het verlies van huis en grond. Het blijkt dat alleen gezinshoofden door de regering worden gecompenseerd onder de voorwaarde dat zij nog geen huis hebben gekregen van een hulporganisatie.

Salvation Army coordineert deze gang van zaken en brengt verslag uit aan de overheid.

Gezinshoofden waarvoor geen huis wordt gebouwd, komen in aamerking voor een geldelijke compensatie van plm 1.600 euro (200.000 rup). Huizen mogen niet worden gebouwd binnen een straal van 100 meter van de kust m.u.v. hotels (alleen herbouw). Vanwege hun gunstige toeristische ligging krijgen zij een uitzonderingspositie. Ook heeft Salvation Army fondsen beschikbaar voor het volgen van cursussen, trainingen etc en  geeft het subsidies voor bijvoorbeeld het starten van een winkel. Ik kom hier verderop nog op terug.

Ik vertelde mister Benjamin over mijn plan met "mijn familie" en hij gaf direct aan als ik een stuk grond  had Salvation Army bereid was een huis te bouwen. Ik was zeer blij verrast (het voorgaande wist ik toen nog niet) en opgelucht gezien mijn budgettaire beperkingen. Dit betekende dat ik alleen maar een stuk grond hoefde te kopen (dit had ik reeds op het oog) en zou daardoor meer geld kunnen besteden aan de inrichting van het huis en  zorgen voor een deugdelijke electriteitsaansluiting (dit doet Salvation Army niet).

Aan het einde van de middag ging ik met een zeer goed gevoel richting "mijn familie" om hun de blijde boodschap te verkondigingen.

Wat schetste mijn verbazing: ze wilden geen huis van Salvation Army, want deze organisatie is gelieerd aan de regering. Ze wilden alleen een bestaand huis dat ik voor hen zou kopen. Ze zouden nog wel een huis van Salvation Army willen hebben, maar dan op naam van een ander familielid. Ik was verbijsterd, teleurgesteld, zeer boos  en daardoor zeer geemotioneerd. Wat ze wilden was een extra huis alsmede compensatie van de overheid door te rotzooien met eigendomsrechten. Regelrechte fraude.

Ik zei dat ik hieraan niet wenste mee te werken. Ik ben per slot van rekening gast in een zeer arm land als Sri Lanka. Door hiermee in te stemmen zou ik hun bevoordelen ten koste van andere families die mogelijk in nog beroerdere situaties verkeren.

Ik probeerde hierover met hen in discussie te geraken, maar dit lukte niet. Ik zag het verkeerd en dit kon wel etc etc etc etc. Geen doorkomen aan.

Ik verliet in opperste verwarring en kwaad hun woning en besloot vroeg naar bed te gaan. Van slapen kwam niet veel (de negatieve gedachten tolden door mijn hoofd). Met name het feit dat ik heel veel moeite had gedaan sponsorgelden te vergaren en op deze manier het project om zeep zou worden geholpen, raakte mij zeer.

De volgende ochtend vertelde ik de hele situatie aan de hoteleigenaar en zijn vrouw met de mededeling dat ik had besloten had met mijn project te stoppen en geen contact meer met mijn familie wilde. Zijn vrouw zei tegen mij er nog eens even goed over na te denken (verstandelijk) aangezien het misschien een te rigoreuze stap is helemaal niets meer te doen na een vriendschappelijke band van 4 jaar.

's Middags had ik een afspraak met een andere NGO (gelukkig Nederlands) nl. Remi Lobbe Zoo (dit is zijn echte naam). Hij is een Nederlander die zich een aantal jaren ge- 

leden heeft gevestigd en na de Tsunami een stichting heeft opgericht om slachtoffers te helpen. Hij kon mooi als klankbord dienen voor mijn situatie. Hij vertelde mij dat hij veel families heeft gehopen en dat misbruik schering en inslag was. Hij gaf mij als advies zeer voorzichtig met "mijn familie" te zijn. Samen zijn we toen naar een stuk grond gegaan wat ik toen nog op het oog had voor "mijn familie". Hij heeft gekeken naar de prijstechnische kant van het stuk grond. Het bleek dat ik dat goed had ingeschat (ik had inmiddels wat ervaring opgedaan).

's Avonds toen ik alles nog eens de revue liet passeren en mijn verstand de overhand gaf, vond ik dat de vrouw van de hoteleigenaar wel gelijk had. Inmiddels had ik al besloten  een deel van mijn geld uit te geven voor de bouw van het huis van de kunstenaar (zie volgende artikel), doch ik had nog plm. 1.200 euro over. Ik besloot "mijn familie" nog in beperkte mate een tweede kans te geven.

Met name de familie van Inoka (met 3 kinderen), waarvan ik in eerste instantie dacht dat deze buiten het complot zou vallen, wilde ik nog wel steunen. Hierbij dacht ik aan financiele ondersteuning voor onderwijs van haar kinderen. De oudste is leerplichtig en de dochter m.i.v. januari 2006. Ook wilde ik nog wel iets doen voor de werklozen in de familie in de vorm van cursussen/trainingen eventueel in samenspraak met de Salvation Army. Nadat ik wat berekeningen had gemaakt zou ik nog een bedrag van 800 euro overhouden. Ik wilde de familie nog 1 kans geven door voor dit bedrag een stuk grond te kopen van plm. 150 m2 waarop Salvation Army, indien zij hiermee akkoord zou gaan, een huis op zou bouwen.

Afgelopen donderdag 23 november '05 had ik wederom een afspraak met mister Benjamin en besprak met hem mijn plan. Samen zijn wij toen naar "mijn familie" gegaan.

Alleen Inoka was thuis. Het gesprek kon ik niet volgen vanwege het feit dat dit in het Singalees werd gevoerd, maar aan de toonvoering zag ik wel de heftigheid van de discussie. Toen ik met hem terug liep naar het guesthouse vroeg ik hem wat hij precies had besproken. In het kort kwam het hierop neer dat het een familie van lieg en bedrieg is. Hierop zij ik tegen hem dat ik mijn financiele steun en contact met onmiddelijke ingang " met mijn nu "ex familie" verbreek en dat ik later met hem afspraken ga maken hoe ik het restant (1.200 euro) van mijn beschikbare geld ga besteden.   

Uit dit verhaal blijkt dat Salvation Army een cruciale rol voor het welslagen van mijn project heeft gespeeld. Ik merk nu heel duidelijk dat de kwetsbaarheid om zo iets  als privepersoon te doen bijzonder groot is. Het is beter dit over te laten aan grotere organisaties die veel beter op de hoogte zijn van de situatie in het land en op rationele basis hier veel beter mee op kunnen gaan. Mijn emotionele betrokkenheid heeft mij natuurlijk sterk beinvloed. Maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Dit vind ik een mooie kreet om dit lange onderwerp af te sluiten.

Het volgende artikel zal gaan over Mister Pereira, de kunstenaar. 

 

  


Posted on 22/11/2005 at 08:29

Even voorstellen "mijn familie" deel I

"Mijn familie" ontmoette ik in 2001 toen ik op weg was naar het strand. Het gezin bestaat uit vader en moeder (nu tegen de zeventig), twee inwondende dochters, waarvan 1 dochter getrouwd is en drie kinderen heeft van 6, 5 en 9 maanden). Ook is er een inwondende zoon van 22 jaar. Twee dochters woonden voor de Tsunami met man en kinderen zelfstandig. Ik kreeg een uitnodiging voor een kopje thee en kwam terecht in een erg armzalige woning (woonkamer plm 9 m2, een kleine slaapruimte van plm 3 m2 (hierin sliep dochter met 2 kinderen, de rest van de familie van 5 personen sliep in de woonkamer), een klein winkeltje waarin op zeer bescheiden schaal kruideniersartikelen werd verkocht.

Om de levensstandaard van het gezin wat op te krikken hebben we samen een aantal activiteiten benoemd.

Onderwijs voor de kinderen had de hoogste prioriteit. Een dochter ging haar Engels opkrikken door 1 keer per week een cursus te volgen in Colombo. Ook zouden er meer goederen worden gekocht om meer inkomsten uit de winkel te genereren. Als laatste was het de bedoeling hun huis uit te breiden.

En toen kwam de Tsunami.................

 

Mijn eerste contact met "mijn familie" was op zaterdag 29 oktober j.l.. De dag nadat ik Sunny's Guesthouse was gearriveerd. Toen ik op weg was naar hun onderkomen, doemden na plm. 800 meter, een aantal houten cabines op. Best spannend, want ze wisten niet dat ik vandaag al zou komen. Toen ze me zagen, waren ze zeer blij verrast.

Als eerste hebben we natuurlijk uitgebreid gesproken over de wijze waarop de gehele familie kon ontsnappen aan de Tsunami. Voordat de Tsunami zijn metershoge golven op het land smeet, hebben mensen buiten gelopen (het was plm 09.00 uur) en gezien dat de zee rare terugtrekkende bewegingen maakte. Op het moment dat de volgende signalen zichtbaar werden, zijn ze op de vlucht geslagen en plm. 2 km landinwaarts gevlucht. Moeder had tijdens de vlucht haar been gebroken, maar kon toch tijdig een veilige plek bereiken.

Daarna zijn ze opgevangen in een vluchtelingenkamp. Een van de dochters was toen hoog zwanger en is in februari bevallen van een zoon (in diverse mailcontacten ben ik hiervan nooit op de hoogte gesteld en was dan ook verrast dat er een derde kind aanwezig was).

Daarna heb ik mijn plannen uiteengezet en hen medegedeeld dat ik maximaal 4.000 euro heb te besteden (= 500.000 rup= 5 LEK). Hiervan is plm. 500 euro eigen geld. Tevens vertelde ik hen dat ik ondersteuning kreeg van de hoteleigenaar Ajith. Hun voorkeur ging uit naar een stuk grond + huis. Toen zocht ik hier nog niets achter, maar het volgende artikel "Mijn familie" deel II (van twee walletjes willen eten) zal veel duidelijk maken.


Posted on 17/11/2005 at 10:17

Netwerken

Om mijn project tot een goed einde te brengen is het van essentieel belang een netwerk op te bouwen met mensen die betrouwbaar zijn en support kunnen geven als dit ook echt nodig is. Om alleen afhankelijk te zijn van een locale hoteleigenaar, die het meestal wel goed bedoeld, maar ook veel plaatselijke "vriendjes" en ook een eigen belang heeft (zie vorig onderwerp), is een te smalle en tricky basis voor het welslagen van mijn project.

Hieronder zal ik een aantal situaties weergeven op welke wijze mijn netwerk tot stand is gekomen:

* tijdens een  van mijn eerste bezoeken aan het plaatselijke internetcafe kwam ik in contact met 2 Nederlanders. Zij bleken ook met een, dan wel, grootschalig huizenproject bezig te zijn. Een van hen was getrouwd met een Sri Lankaanse. Zij hadden een stichting opgericht en 70.000 euro ingezameld.

Van hen hoorde ik dat de regering een puinhoop had gemaakt van het verstrekken van grond aan Tsunami slachtoffers. Toezeggingen waren gedaan, maar in de uitvoering kwam hier helemaal niets van.

Dit werd later bevestigd door de directeur van de Commercial Bank in Ambalangoda.

Ik vertelde hen over mijn project en vroeg of zij nog contacten hadden omtrent het verkrijgen van grond tegen een redelijke prijs en op welke wijze ik mijn geld naar Sri Lanka toe kon krijgen.

Zij adviseerden mij contact op te nemen met de directeur van de plaatselijke Commercial Bank die een betrouwbaar persoon was en vele contacten had in met name de Lions Club. Tevens gaven zij aan een rekening te openen bij de Commercial Bank.

Vanuit het internetcafe ben ik rechtstreeks naar de bank gegaan en vroeg aan de portier naar de directeur. En nu had ik eens het voordeel dat ik buitenlander was. Er zaten 8 mensen voor mij op een gesprek met de directeur te wachten. De voorste moest plaats maken voor mij. Die in het kantoor zat werd er onmiddelijk uitgebonjourd en ik kon direct plaats nemen bij de directeur. Wel makkelijk doch eigen belachelijk.

De bankdirecteur bleek een innemende persoon te zijn met vele contacten. Na mijn verhaal te hebben gedaan, beloofde hij mij te zullen bellen in het guesthouse (inmiddels is dit 11 november '05 gebeurd, maar ik was niet aanwezig).

* Gelukkig had ik in mijn e mail archief nog een mailtje van Tineke de Silva-Nijkamp (directeur van de dr. Reijntjes Dovenschool) met het adres. Vrijdag 4 november jl. ben ik naar haar toegegaan en hebben we heerlijk bijgepraat in het Nederlands (toch wel prettig). Hierdoor kon ik mijn problemen goed ventileren. Zij had weer de nodige contacten die ik op dat moment dacht nodig te hebben.

Zij vertelde mij over een Nederlandse de stichting "de Naal", die kleinschalige organisaties en privepersonen die huizenprojecten op Sri Lanka beginnen, van advies voorziet.

Ook beschikt deze organisatie over mensen die beoordelen over grondprijzen billijk zijn.

Tevens gaf zij dat in Unawatuna (plm. 45 km. van mijn hotel) de organisatie Dutch Connect is gevestigd. Ook Dutch Connect is een adviserend platform. Echter de tijd heeft alles achterhaalt (waarover later veel meer), waardoor ik geen beroep op deze organisaties heb gedaan.

* In het hotel kwam ik een Amerikaanse tegen die een project was gestart om locale vrouwen na de Tsunami van werk te voorzien nl. het vervaardigen van katoenen tassen (een heel goed initiatief en in een later onderwerp kom ik hier nog op terug).

Zij vertelde mij dat de gezamenlijke NGO's een kantoor hebben in Hikkaduwa (plm. 7 km van mijn hotel vandaan). De voornaamste taak van een NGO  (een hulporganisatie die die niet wordt gehinderd door regeringsinvloeden) na de Tsunami is het bouwen van huizen en ik had gehoord dat ze soms subsidies  voor projecten verstrekken (wie niet waagt die niet wint).

Maandag 7 november '05 ben ik daar naar toe gegaan.

Achteraf gezien (en eigenlijk ook wel logisch) zijn dit tot op heden de meest waardevolle contacten en hebben er nadrukkelijk toe bijgedragen dat mijn project een heel andere wending heeft gekregen (daarover in "mijn familie" deel II meer).

Het gezamenlijke NGO kantoor werd bemand door een Britse organisatie. Van de manager kreeg ik een overzicht van een 5 tal NGO's die ik zou kunnen benaderen. Hieronder was ook een Nederlandse organisatie Remi Lobbe Zoo (een grappige naam) en Salvation Army. Dit is een Britse hulporganisatie op

christelijke leest geschoeid. Aan beiden heb ik heel veel gehad en hebben mijn project behoorlijk op z'n kop gezet.

Mijn volgende onderwerp zal zijn gewijd aan "mijn familie" deel I. 

 


Posted on 12/11/2005 at 07:09

Op zoek naar een geschikte bouwlocatie

Aan Ajith, de hoteleigenaar van Sunny's Guesthouse, heb ik mijn plannen uiteengezet en hem gevraagd wat de beste aanpak zou zijn. Hij stelde mijn initiatief zeer op prijs en was bereid mij de helpende hand toe te steken. Ik wist van van vorige verblijven in zijn guestehouse dat hij over uitstekende contacten beschikt binnen de locale bevolking.

Ik vertelde hem dat ik via diverse sponsoracties naar verwachting plm 3.500 euro ter beschikking krijg en ik maximaal 500 euro persoonlijk aan mijn project wil toevoegen. Dit betekent een totaalbudget van 4.000 euro. In rupees is dit 500.000 (=5 LEK). Het begrip LEK zal ik de komende tijd vaker gebruiken en 1 LEK heeft de waarde van 800 euro (= 100.000 rup).

Volgens hem was dit een krap budget  aangezien alle prijzen na de Tsunami en vooral de laatste maanden drastisch waren gestegen, maar hij zag nog wel mogelijkheden grond aan te kopen voor 2 LEK en hierop een huis te bouwen van 3 LEK.

 

Twee dagen later zijn wij met zijn zwager die tuk tuk (driewieler) chauffeur is een hele dag op pad gegaan om grond en/of grond met huis te bekijken.

Tijdens deze zoektocht kwam ik weer een kreet tegen die ik niet kend nl. PURT (spreek uit purtch). Zoals wij rekenen in het meterieke stelstel met m2 is PURT ook een meeteenheid. Aan hem vroeg ik hoeveel m2 een PURT is. Eerst zij hij dat dit 10 m2 1 PURT is, maar de manier waarop hij dit zei had ik mijn twijfels of dit klopte.

Hij zegt wel vaker dingen met een mooie glimlach waarachter een Aziatische facade schuil gaat. Gelukkig kan ik hem aardig goed inschatten.

Later vroeg ik nog een keer aan hem of dit klopte. Toen wist hij het niet meer zeker. Volgens zijn vrouw was het 12 m2.

Inmiddels ben ik erachter gekomen hoeveel 1 PURT is nl. 25 m2!!!! (via het kantoor van de gezamenlijke NGO's, maar daarover later meer). Een heel groot verschil dus.

Vaak zie je in de Aziatische cultuur dat met niet durft te zeggen: ik weet het niet, of je vraag is me niet duidelijk. Ze willen altijd iedereen ten dienste zijn. Dat maakt er voor mij niet altijd even gemakkelijk op.

Deze dag hebben we 3 huizen(inclusief grond)  bezocht. Volgens hem kostte het laaste huis 5 LEK. Mijn maximale budget.

De andere huizen lagen volgens hem rond de 6 LEK. Te hoog dus. Dat laatste klopte. Huis 1 was 6 LEK en huis 2 was 6,25 LEK.

Na alle locaties te hebben bekeken ging mijn voorkeur uit naar huis 3. In eerste instantie heb ik alleen de buitenkant gezien aangezien de eigenaar niet aanwezig was. Het huis lag in een prachtige omgeving op een heuvel met wat grond eromheen. Het enige nadeel was dat het afgelegen lag.

Aan het einde van de middag ben ik met "mijn familieleden", zonder vantevoren over prijzen te hebben gesproken, de huizen gaan bezichtigen. Toen was ook de huiseigenaar van huis 3 aanwezig. Van binnen zag het prima uit. Drie slaapkamers, ruime woonkamer en een langgerekte keuken. Voor "mijn familie" een paleis en toen dacht ik nog tegen een heel gunstige prijs.

Nu komt het: toen ik aan eigenaar vroeg dat ik van de hoteleigenaar had beprepen dat zijn huis 5 LEK kostte, keek zij mij met de nodige verbazing aan. Via de tuk tuk rijder begreep ik dat de prijs 7 LEK bedroeg. In vergelijking met de andere 2 huizen vond ik dit echter geen onredelijk bedrag, doch was behoorlijk pissig op Ajith en sprak hem hier later op aan.

Toch probeerde ik met de eigenaar te onderhandelen en werd met de neus op de feiten gedrukt. De eigenaar spreekt geen woord Engels. Ik spreek geen woord Singalees (de landstaal) en de tuk tuk chauffeur twee woorden Engels. Dus de hele discussie ging buiten mij om. Zij wilden de prijs nog laten zakken tot 6,5 LEK. Ver boven mijn budget. Discussie gesloten.

LES 1 blijf zo lang mogelijk buiten schot als buitenlander tijdens onderhandelingen over de prijs. Laat dit aan Sri Lankanen over. Dit is voor mij als "controlfreak" best moeilijk.

De familie en ik waren unaniem van mening dat dit huis en locatie het mooist was.

Toen ik terugkwam in het hotel sprak ik Ajith hierop aan. Hij begon een beetje om de hete brei heen te draaien en kwam met een verhaal dat hij de prijs via via had vernomen. Met hem afgesproken dat hij in vervolg duidelijker dient te communiceren in welke mate de prijs vaststaat en dat ik meer op de achtergrond blijf.

Nu komt het volgende: 's avonds komt Ajith naar me toe en vraagt wat ik van huis 1 vond en of ik dit niet wilde kopen. Dit was namelijk van zijn broer. Hij begon me een beetje te bewerken ( ik help jouw etc). Toen dacht ik oppassen, dit gaat de verkeerde kant op. Ik zei dat dit boven mijn budget was. Punt uit. De volgende dag kwam hij naar me toe en zei dat hij de prijs kon verlagen van 6 naar 5 LEK. Ik vroeg of dit inclusief de nog aan te leggen electriciteitsbedrading en een nog aan te brengen scheidingsmuur tussen keuken en woonkamer was. Inclusief deze aanpassingen werd de prijs 5,5 LEK.

Ook al zou de uitendelijke prijs 5 LEK zijn geworden, dan had ik het nog niet gekocht.

Ik wil me verre houden van belangenverstrengelingen en schimmige manipulaties. Gelukkig heeft hij het goed opgevat. Zo niet dan was ik bij hem weggegaan.

Om dit verhaal niet te langdradig te laten worden rond ik dit onderwerp af met het feit dat het zoeken naar grond en/of huis nog niet is afgerond en dat "mijn familie", na het nodige pushen van mijn kant, ook aan de slag is gegaan.

Inmiddels heb ik een stuk grond wat zeer geschikt is voor het bouwen van een huis. Nu ben ik aan het onderhandelen over de prijs. De eigenaar lijkt mij een redelijk persoon.

Mijn volgende onderwerp zal over netwerken gaan.

 

PS Nog even het volgende over het plaatsen van foto's door mijn:

helaas heeft de provider bloggers slechts 1 MB geheugen beschikbaar voor het plaatsen van foto's. Hierdoor kan ik maximaal 12 foto's kwijt. Hierdoor ben ik genoodzaakt regelmatig foto's te verwijderen en weer nieuwe te plaatsen.

Volgende week plaats ik weer een serie nieuwe foto's


Posted on 8/11/2005 at 08:22

Op weg naar "mijn familie"

In eerste instatie was het de bedoeling dat ik 24/10 jl op weg naar mijn guesthouse en "familie" een tussenstop zou maken in Moratuwa om een bezoek te brengen aan de dr. Reyntjes Dovenschool. Deze Dovenschool is opgericht door de inmiddels 91 jarige dr. Reyntjes.

In Sri Lank worden veel kinderen doof geboren. De oorzaak ken ik niet (mogelijk heeft het met voeding te maken). Arme gezinnen kunnen vaak niet zorgen voor deze kinderen en zij worden ook regelmatig verstoten door de samenleving vanweg het boedishme. Het boedishme zegt dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen lot en daden. Maar zegt ook als iemand hiertoe niet in staat is, om wat voor reden dan ook, deze persoon niet door de samenleving wordt geaccepteerd.

Met het eerste ben ik het volledig eens. Het tweede is m.i. een uitwas van deze geloofsovertuiging.

Sinds 1981 wordt deze school geleid door de Nederlandse Tineke de Silva-Nijkamp. Twee jaar geleden heb ik deze school ook een bezoek gebracht en hieraan een leuk contact overgehouden.

In Nederland kreeg ik n.a.v. mijn artikel in "de Stentor" contact met de stichting Havonos. Sinie Schouten vroeg mij een aantal gehoorapparaten aldaar te bezorgen.

Echter mijn taxichauffeur was niet in staat de school te localiseren. Wij zijn uiteindelijk nog op het politiebureau beland om de weg te vragen. Zelfs zij konden mij niet helpen. Na plm. 1 uur zoeken zijn we maar verder gereden richting guesthouse en "mijn familie".

Inmiddels ben ik in de school geweest en heb de gehoorapparaten bezorgd. Maar daarover in een volgend artikel meer.

 

Het guesthouse had ook een flinke tik van de Tsunami gehad. Voor die tijd bevond je je in een tropisch paradijs met cocosnootbomen en een weelderige bloei van planten en struiken. Nu was het een grote kale vlakte met aanzielijke schade aan met name de bijgebouwen.

De guesthouse-eigenaar Ajith had zijn vader verloren die anderen tijdens de tweede vloedgolf probeerde te redden. Deze kwam plm. 6 minuten na de eerste golf en heeft meer schade aangericht. Ook 2 kinderen van zijn zuster, die ik persoonlijk heb gekend, zijn om het leven gekomen.

Ik heb wel het gevoel dat Boehdisten (het grootste deel van de Sri Lankaanse samenleving bestaat hieruit) heel anders omgaan met dit soort omstandigheden in vergelijking met de Christelijke samenleving. Ik heb het gevoel dat men het lot veel makkelijker aanvaard en zegt het is gebeurd en we moeten verder. Een ander kenmerk van het boedishme is het feit dat doden in een andere gedaante in een beter leven terugkeren. Dit maakt acceptatie makkelijker. Denk ik!!!

 

Mijn volgende onderwerp zal gaan over de zoektocht naar een geschikte locatie en ik zal ook weer wat foto's op de weblog plaatsen.

 


Posted on 6/11/2005 at 09:43

Op het verkeerde been gezet

In mijn vorige bericht maakte ik melding van het feit dat ik een huis kon kopen voor 2.150 euro.

Dit bleek een groot misverstand te zijn. De dame in kwestie verteld mij dat een LEK 10.000 LKR(rupees) is.

Ik had hierover al grote twijfel. Bij navraag bleek dat dit 100.000 LKR te zijn. De prijs is dus 21.500 euro. Gezien het feit dat ik momenteel maximaal 3.500 euro heb te besteden is de prijs veel te hoog. Dit is het huis ook niet waard.

In mijn beleving maximaal 10.000 euro. Ik ben een buitenlander en daardoor wordt de prijs vaak verdubbeld.

 

Afgelopen vrijdag ben ik per taxi naar het rampgebied en "mijn familie" afgereisd. Hoe verder ik naar het Zuiden trok de meer het land is getroffen door de Tsunami.  Je weet niet wat je ziet. Huizen zijn vaak compleet weggevaagd, alleen de fundering is vaak nog aanwezig. Veel gezinnen wonen vaak in houten huisjes zonder water (watertanks staan vaak aan de kant van de weg), electriciteit en gas.

Ik moet zeggen dat de hulpverlening (bouwen van huizen behoorlijk op gang is gekomen). Ik borden langs de kant van de weg van diverse hulporganisaties uit Denemarken, Frankrijk en Oostenrijk, die huizen bouwen voor de getroffen mensen. Maar lang niet voor iedereen wordt een huis gebouwd. Het is ook niet te achterhalen op basis van welke criteria mensen een huis krijgen gebouwd. Van diverse kanten heb ik gehoord dat dit een schimmenspel is.

 

De grondprijzen zijn aanzienlijk gestegen en ik ook de kosten van materialen en menselijke arbeid. Kostte een arbeider voor de Tsunami nog 3,50 euro per dag. Nu is dit gestegen tot 5 euro per dag.

Ik ben al gaan kijken naar grond en bestaande huizen.

Ik ben er al achter gekomen dat mijn inzameling van naar verwachting 3.500 euro onvoldoende zal zijn.

Een tweetal acties (basisschool de Gouden Emmer en Kitchen Cafe) lopen nog en de opbrengst hiervan heb ik indicatief meegenomen.

Als er nog mensen zijn die mijn weblog volgen en mij nog extra financieel willen steunen cq nog geen financiele bijdrage hebben overgemaakt, dan is dit alsnog mogelijk. Een bijdrage kun je overmaken op bankrekening 327126183 van de Rabobank te Heino t.n.v. D.J. Buitenkamp o.v.v. actie Sri Lanka.

 

 

De volgende keer vermeld ik meer over mijn activiteiten m.b.t. grond- en/of huizenjacht.

 

Separaat treffen jullie een aantal foto's aan.

 

 


Posted on 1/11/2005 at 09:26

Huizenjacht

Inmiddels ben ik na een reis van 20 uur (inclusief wachttijden van 5 uur) vanuit Amsterdam via Frankfurt en Dubai in Colombo gearriveerd. Na aankomst ben ik doorgegaan naar Negombo om een aantal dagen bij te komen van de reis.

Negombo licht aan de kust, maar is slechts in beperkte mate getroffen door de Tsunami.

In het hotel hoorde ik dat het water terecht kwam bij de ingang van het hotel (heel langzaam). Inmiddels is in Negombo niets meer te zien van de gevolgen van de Tsunami.

De afgelopen dagen had ik voldoende tijd na te denken hoe ik mijn project wil aanpakken. Dit is natuurlijk wel afhankelijk wat "mijn familie" graag wil en hoe hun huidige situatie eruit ziet.

Een mogelijkheid is ook een bestaand huis te kopen i.p.v. een huis te laten bouwen. Het grote voordeel is dat zij op korte termijn dit huis kunnen betrekken.

In het hotel kwam ik in contact met een vrouw die zorgd voor de Food&Beverage in het hotel.

Ik vertelde over mijn project. Zij vertelde mij dat zij onlangs was verhuisd naar een huurhuis en dat haar huis te koop stond.

Om de studie van haar zoon te bekostigen had zij het huis als onderpand gegeven aan de bank.

Het huis staat te koop voor een bedrag van LKR 250.000. Omgerekend is euro is dit een bedrag van 2.150 euro.

Ik vroeg haar of ik foto's van het huis mocht maken, zodat ik deze kon laten zien aan "mijn familie".

Ik ben daar inmiddels geweest.

Het huis zag er fantastisch uit. Een grote woonkamer met 2 grote slaapkamers en 1 kleine slaapkamer. Een mooie grote keuken en een grote badkamer met toilet. Twee ingangen en een garage. Naast het huis ligt nog een stuk grond waar eventueel groenten op verbouwd kunnen worden.

Voor "mijn familie" zou dit een fantastisch onderkomen zijn en krijgen zij zeker 25x zoveel ruimte.

Maar zij moeten zelf beslissen wat zij willen.

Mochten ze geinteresseerd zijn dan ga ik een adviseur die op de hoogte is van het Sri Lankaans overdrachtsrecht m.b.t. onroerend goed. De dame van het hotel deed hier erg gemakkelijk over. Het mag niet zo zijn dat ik wat koop en in de praktijk blijkt het een geheel ander huis te zijn.

 

Morgen 28 oktober vertrek ik naar Moratuwa waar de dovenschool is gevestigd.

Met de Nederlandse directeur zal ik zeker van gedachten wisselen omtrent het huis wat ik heb gezien en haar vragen hoe ik dit verder moet aanpakken. Van daaruit reis ik door naar Akurala.

 

Tot mijn volgende bericht. 

 

 

 

 

 


Posted on 27/10/2005 at 05:58

1e fase reis Sri Lanka

In mijn eerste item heb ik vermeld dat er bij Guus van Wifferen nog een inzamelingsbus stond.

Deze bus had een inhoud van 60 euro.

De huidige stand van mijn project is een bedrag van 2.850 euro.

In de loop van december '05 wordt hier nog de inzameling van de Christelijke basisschool "de Gouden Emmer" aan toegevoegd.

 

Invulling 1e week

 

Mijn aankomst is gepland op 24 oktober a.s., waarna ik voor een aantal dagen vertrek naar Negombo om bij te komen van de reis.

Woensdag of donderdag vertrek ik naar Moratuwa. In Moratuwa is een dovenschool gevestigd die onder leiding staat van een Nederlandse.

Deze school heb ik 2 jaar geleden ook bezocht.

Via hun nieuwsbrief heb ik begrepen dat zij ook huizen hebben laten bouwen voor mensen die alles kwijt zijn geraakt door de Tsunami.

Via haar hoop ik meer informatie hierover te krijgen en contacten te kunnen leggen voor de realisatie van mijn project.

 

Tot mijn volgende bijdrage in de loop van volgende week.


Posted on 21/10/2005 at 09:06

Sri Lanka algemeen

Sri Lanka is een prachtig land en is een bezoek meer dan waard.

De belangrijkste bezienswaardigheden zijn:

* de ruines van de vroegere koningssteden Polonnaruwa en Anuradnapura in Noord-West Sri Lanka

* de tempel van de Tand in Kandy (bezoek is zeer de moeite waard)

* de havenstad Gall  in het zuiden(er zijn nog duidelijk de invloeden van de Nederlanders zichtbaar bijv een museum en kerk)

* het berggebied met de theeplantages (breng ook een bezoek aan de plaats Nuraya Elia met zijn huizen in Victoriaanse stijl)

* de Adams Peak (dit is een heilige plek in Sri Lanka en ligt op 2.000 mtr hoogte)

 

De belangrijkste religie op Sri Lanka is het boedisme (vandaar de vele tempels). Daarnaast zijn er ook veel aanhangers van het hindoeisme en is er ook een behoorlijke groep moslims aanwezig.

 

Sri Lanka is jarenlang overheerst door de Portugezen, de Nederlanders (van 1658 tot 1810) en als laatste de Engelsen.

Sinds 1948 is het vroegere Ceylon een zelfstandig land (republiek).

 

De belangrijkste exportproducten zijn thee, rubber, textiel en cocosnoten. Ook het toerisme neemt de laatste 20 jaar een steeds belangrijkere plaats in.

Helaas is het land sinds 1987 vaak getroffen door forse tegenslagen die een duidelijke weerslag hebben gehad op het toerisme.

Sinds dat jaar is de burgeroorlog ontstaan met de Tamil tijgers, die door middel van aanslagen in het Noordoosten van het land een zelfstandig gebied willen opeisen.

Ook de recente Tsunami (ruim 30.000 slachtoffers) heeft het toerisme zeer nadelig beinvloed.

 

Sri Lanka is qua oppervlakte even groot als Nederland en Belgie samen.

Het klimaat is tropisch en kent twee seizoen: droog van nov t/m april ongeveer 30 C

                                                                    nat van mei t/m october ongeveer 32 C

 

Mijn volgende bijdrage is de laatste die ik vanuit Nederland aan mijn weblog toe vertrouw en zal gaan over mijn globale plannen m.b.t. mijn project.

 

 


Posted on 14/10/2005 at 13:25

PROJECT SRI LANKA

INZAMELINGSACTIE

 

Graag wil ik iedereen bedanken die een financiele bijdrage heeft gegeven voor het welslagen van mijn project.

Ook vele hartverwarmende reacties hebben mij goed gedaan.

Tot op heden heb ik een bedrag van 2.750 euro verzameld en hieronder staan de acties vermeld:

 

* ex collega's ING (85 personen)                           1.100 euro

* leden zaalvoetbalteams RZH Heino                         750

* donaties en verkoop tijdens "Pompdagen"               150

* donaties o.b.v. artikel in "de Stentor"                       200

* overig (verkoop, verjaardag etc.)                             550

 

Op dit moment lopen nog een tweetal acties te weten:

* een inzamelingsactie door de Christelijke basisschool "de Gouden Emmer" te Heino.

* Guus van Wifferen heeft in zijn winkel een inzamelingsbus geplaatst, die al behoorlijk is gevuld.

Donaties zijn nog steeds zeer welkom en kunnen vanaf heden worden overgemaakt op bankrekening 32.71.26.183 van D.J. Buitenkamp o.v.v. actie Sri Lanka.

 

VERTREK

 

Mijn vertrek naar Sri Lanka begint nu met rasse schreden te naderen. Het vertrek staat gepland op 23 oktober 2005.

Mijn vlucht gaat via Frankfurt - Dubai - Colombo. Op 24 oktober 09.00  is de voorziene aankomsttijd.

 

BIJHOUDEN WEBLOG

 

Het is de bedoeling om de 3/4 dagen een reisverslag aan mijn weblog toe te voegen. Dit is echter wel afhankelijk van de beschikbaarheid van de locale verbindingen.

Kort voor mijn vertrek zal ik wederom een artikel plaatsen.

 

Tot de volgende keer.

 

 


Posted on 7/10/2005 at 09:26
Hosting door HQ ICT Systeembeheer