WieisJezus?
OpzoeknaarGod
Bijverdienen?
Zinngeld (tip!) - Surfrace (tip!)
MoneyMiljonair - Euroclix
Gratis Korting - Zorgpremie vergelijken?
Dagdeal (468x60)

diekesverhaal

28/6/2008 - laatste bericht.(voorlopig)

 

En zo kan het gebeuren dat ik een paar maanden niet in mijn blog heb geschreven.

Er is erg veel gebeurd.

Dingen die niet alleen mij maar ook een van mijn kinderen aangaan, en die ik hier niet zal vermelden.

Met mijn gezondheid gaat het goed. Ik heb in april weer mijn apk gehaald in het AVL.

En vorige week het ik een controle gekregen van de straalarts.

Helemaal goedgekeurd.

Mijn plannen om te gaan werken heb ik nog maar een keer voor onbepaalde tijd uitgesteld.

Maartje begint aan haar laatste week op de basisschool, en zal volgend jaar naar de havo + klas gaan om te proberen volgend schooljaar in atheneum 2 te komen.

Pim heeft het plan opgevat om te proberen om toch vwo te doen. Het gaat dus goed met hem, sinds hij huiswerk begeleiding krijgt, is het voor hem makkelijker geworden om alles bij te houden.

Rik begint volgend jaar op een andere school en heeft daar erg veel zin in.

Geertjan heeft het goed naar zijn zin op zijn werk.

De verbouwing is zo goed als af. De keuken is prachtig geworden. Precies zoals ik me had voorgesteld. De verbouwing was in 12 weken klaar. Helaas was er bij de keuken een kast niet goed, deze moest vervangen worden en dat gaat volgende week gebeuren. Daarna kan de ombouw gemaakt worden en is alles wat de aannemer zou doen klaar. Nu mag ik zelf aan de slag. Verven, inrichten, opruimen, en daarna genieten van de extra ruimtes.

 De garage/ werkplek is een mooie grote lichte ruimte geworden.

De tuin moet nog wel worden gedaan. Ik wil proberen om dit jaar in elk geval de bestrating te laten doen. Dan is de structuur van de tuin alvast duidelijk.

Op de plek waar de vijver zou komen kan dan voorlopig een grasveld komen.

De oude vijver laat ik voorlopig nog maar even zo.

De hele verbouwing is me mee gevallen. Het enige wat tegenviel is wat we zelf nog moeten doen. Het verven, inrichten, ophangen van kasten en dergelijke. Daar gaat meer tijd inzitten als ik van te voren had bedacht.

 

Maar hier gaat het dus allemaal wel goed.

 

 

 

Comments (2) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/2/2008 - echooooo, echo, oooooooooo

De echo, nouja echo,

Vanmorgen heb ik mee keurig op tijd gemeld voor de echo.

Ik had bedacht dat ik de vorige keer bij het maken van de echo, mijn PAC was aangeprikt omdat er contrast vloeistof of radiografisch spul in moest worden gespoten.

En omdat ik toch al gewend ben om mee te denken, gaf ik dit maar alvast aan bij binnenkomst.  Nou mevrouw ga maar gewoon in de wachtkamer zitten, we kijken straks wel.

Ik weer ja maar als de PAC moet worden aangeprikt dan ben ik wel even zoet. Ik moet naar de goede afdeling, daar moeten ze tijd hebben, de boel voorbereiden. Je bent zo minimaal een kwartier verder.

De secretaresse belt dan maar even met de afdeling. Daar snappen ze het verhaal niet en geven de telefoon maar aan mij zodat ik het even helder kan uitleggen.

Deze persoon weet het ook niet en ik moet gewoon maar in de wachtkamer gaan zitten, ze zien straks wel…….

Ik denk bij mezelf dat gaat niet goed komen met die echo vandaag.

Na 20 minuten wachten……… ben ik al aan de beurt.

Ik mag mij van boven vrij maken……… dat vind ik zon rare zin. Me vrij maken van boven. Ben ik anders onvrij dan? Maar goed, ik houdt mijn hemdje aan. ( heb ik ooit eens op internet gelezen.) Ik ben het toch die het moet wassen, het is koud op deze afdeling, het personeel loopt in en uit, laat de deur open staan terwijl het personeel over de gang loopt. Bovendien zit mijn PAC zo hoog  dat het hemdje niet in de weg zit. De dokter komt nog even wat op de computer schrijven. En intussen lig ik daar maar.

Ik ga maar zitten, want lang op mijn rug liggen vind ik niet prettig.

Na een kwartier komt de dokter voor de derde keer de kamer binnen. Nu zegt ze ineens goede morgen mevrouw.

Het is dezelfde arts die bij mijn diagnose stelling, zeker wist dat ik geen kanker had, maar een borst ontsteking, die met antibiotica verholpen kon worden. Het is nu bijna 2 jaar verder en ik heb net iets meer gehad als antibiotica. Alleen maar een tac kuur, bestraling, herceptin, en hormoonkuur. ( ik vond dat deze dokter er wel veel rimpels bij had gekregen in die twee jaar.)

Maart dat heb ik haar maar niet verteld. Zij vond wel dat ik er goed uitzag, dat ze het nog wist van mijn diagnose, hoe ze geschrokken was. Net of het vorige week was.

Ik wilde weer gaan liggen, maar dat hoefde niet. Ze vertelde me dat zij een fout had gemaakt, het was gisteren erg druk, ze had de papieren niet goed gelezen, en vandaag ging de echo niet meer lukken. Pffffffffffffff.

Voor begin volgende week kreeg ik weer een nieuwe afspraak.

Lekker is dat, mag ik volgende week weer een morgen in het ziekenhuis

 Zo wordt er weer een stukje bij het hoofdstuk gevoegd, weer een ding dat niet goed ging. Waarbij maar weer blijkt dat er niet goed wordt nagedacht, niet vooruit wordt gedacht, Dat de patiënt het weer eens beter weet. Ik vind het eigenlijk heel erg treurig dat er zo met mij wordt omgesprongen. Maar ik probeer om er de humor van in te zien.

 

 

 

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/2/2008 - PAC eruit??

PAC eruit, behandelingen klaar!

 

 

Vandaag ben ik weer naar het ziekenhuis gegaan voor een controle.

Vorige week heb ik de laatste herceptin gekregen en vandaag de controle.

Bloed is goed, hartecho is ook goed, de voelcontrole is ook goed, dus alles goed??

Was het maar waar. Met mij is het wel goed, maar mijn dossier niet.

De brieven die uit het avl komen, en mij is verzekerd dat die zijn opgestuurd, zitten niet in het dossier. Nu heb ik al eens eerder geschreven dat ik eigenlijk vindt dat het en zorg zou moeten zijn van de internist, maar ik vind het ook belangrijk dat ze hier ook weten wat ze in Amsterdam doen/vinden.

Dus vandaag toch maar weer gevraagd, zijn de brieven uit Amsterdam in mijn dossier? Dus opent de nurcepractitioner(np) mijn elektronische dossier. En jawel hoor, pc op hol, error, kan in geen enkel ander programma meer komen,

Dus niet alleen ik ben lastig, maar mijn dossier ook. De np zoekt hulp bij een computer expert. Vanmiddag zullen ze het oplossen.

Intussen verteld ze mij dat de PAC er misschien wel uitmag, maar de internist wil eerst nog een echo om te kijken of de verdikking intussen weer weg is.

Ok, dan zal er een echo gemaakt worden.  Ik mag naar de afspraken kamer.

Ik krijg een paar briefjes mee om bloed te prikken voor de volgende maanden.

Elke 3 maanden moet ik geprikt worden, zodat ze zeker weten of ik in de overgang ben. Er zit ook nog een recept bij voor de hormoonpilletjes en voor de fragminspuiten.

Een brief voor de cardioloog om over 3 maanden nog eens een hart echo te maken.

Dan volgt er nog een belafspraak met de internist, met de np,

De afspraak voor de echo levert alleen een probleem op.

Er zijn 2 afdelingen die dat kunnen, alleen willen ze mij beiden niet.

A zegt dat B het moet doen, en B zegt dat A het moet doen.

Ik wordt naar huis gestuurd, ze zoeken het maar uit. En vanmiddag wordt ik gebeld welke afdeling de eer krijgt, een echo te mogen maken.

 

De vorige keer dat ik een echo kreeg, zat er een nieuwe dokter, hij was nog niet eerder in deze kamer geweest. Na een hoop geklungel, is de echo gelukt, hij kon me laten zien waar het probleem zat, en ook dat de naald wel goed zat.

Echter toen hij klaar was, wist hij niet hoe het bed weer omlaag moest.

De dokter had veel boterhammen gegeten toen hij in de pubertijd zat, en was heel goed gegroeid.

De grond was dus ver weg, en daar lag ik zonder kleding, de ene na de andere kwam binnen. (wat werken er toch veel mannen in dit ziekenhuis)

Uiteindelijk ben ik maar gesprongen. ( ik hoop dat ze intussen weten hoe het bed omlaag moet.)

Dus ik begrijp best dat deze afdeling mij niet meer als patiënt wil.

Allerlei dingen gaan mis, werken niet meer, of gaan kapot.

 

Vanmiddag ben ik gebeld, morgenvroeg sta ik ingepland voor de echo.

Volgende week bellen ze me de uitslag door.

Natuurlijk kijk ik morgen ook mee. Ik wil niet zo lang wachten hoor,

En iemand moet toch in de gaten houden af het allemaal wel goed gaat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

19/1/2008 - RIK

School rik, rugklachten,

 

Maandag werd ik wakker met een zere rug.

Een heksenscheut, dus even een pas op de plaats maken, rustig aan doen dus.

Gelukkig heb ik aan het begin van de week niet veel afspraken staan.

Dinsdag wel met de fysiotherapeute. Zij kan me wel helpen gelukkig, na haar pijnlijke behandeling gaat het al weer wat beter. Nog niet helemaal over maar ja, dat komt nog wel, heeft even tijd nodig natuurlijk. Donderdag had ik een rapportgesprek met de docent van Rik.

De orthopedagoge bleek er bij te zitten. Dan gaan bij mij de alarmbellen al af. En dat bleek niet voor niets zo te zijn. Na dat ze uitvoerig hadden verteld dat Rik zo’n leuke jongen is, vrolijk, sociaal, behulpzaam, etc.

Kwam het hoge woord eruit. Het kostte de docent veel moeite om het te vertellen. Rik past eigenlijk niet op deze school, of de school past niet bij Rik. Het is voor hem te moeilijk. Zowel de zaakvakken als de praktijkvakken zijn te moeilijk voor hem. Voor de zaakvakken heeft hij niet voldoende cognitief vermogen. Het gaat veel langs hem heen, hij raakt hierdoor gefrustreerd. En de praktijkvakken kan hij motorisch niet aan. Behalve sport en koken. De afstand tussen Rik en de rest van de klas wordt dan ook steeds groter. Nu is dat nog niet een echt probleem, maar dat gaat het wel worden. Rik is nog te speels, werkt niet serieus genoeg, zit teveel in een fantasie wereld. Is met heel andere dingen bezig. Bierdopjes verzamelen, lege flessen zoeken, auto’s spelen, hij verteld nog vaak dat hij een politie, brandweer of zieken auto heeft gezien onderweg.

Voor mij komt het niet als een verrassing. Ik heb er al vaker aan gedacht dat dit zou kunnen gebeuren. Eigenlijk wist ik al dat dit zou gebeuren alleen niet wanneer…………………

Praktisch als ik ben vroeg ik direct naar de mogelijkheden die er wel zijn.

Praktijkschool is de enige mogelijkheid hier in de directe buurt. Maar de praktijkvakken zal hij daar ook niet aan kunnen. Dus een echt alternatief is dat  niet.

De school dacht aan het IVOO een school in Maastricht voor autistische kinderen. Hij zou hier kunnen blijven tot hij 18 is of tot hij een diploma heeft.

Door middel van stages wordt er gekeken welke baan bij Rik zou passen.

Of Rik tot een diploma komt is de vraag, ik vind het belangrijker dat hij een goed toekomst perspectief heeft/krijgt. Het diploma zelf zegt mij niet zoveel.

Zelf denk ik ook nog aan Franciscusoord, een school voor kinderen met een lichamelijke beperking.

Volgende week ga ik deze twee scholen bellen om een afspraak met hen te maken. Wij gaan eerst samen kijken, eventueel samen met iemand van zijn huidige school, ze geven alle medewerking gelukkig. Willen ons op alle manieren helpen voor zover ze kunnen. Rik komt ook niet direct op straat te staan. We vertellen het men pas als er meer duidelijkheid over is. Wij zoeken een school waar hij kan blijven tot hij werk of een diploma heeft.

Ondanks dat het me niet verbaasd is het toch wel schrikken natuurlijk. Even slikken, ik vind het vooral heel sneu voor Rik.  Hij is er zo trots op dat hij met de fiets naar school kan, straks moet hij met het busje. Maastricht of valkenburg zijn niet te fietsen voor hem.

Wel zou het kunnen dat hij stage loopt in Sittard of omgeving, en die periode kan hij dan wel fietsen. Gelukkig kan hij hier in de buurt wel blijven fietsen, zijn folderwijk, naar de atletiekbaan, naar zijn logeeradres, naar de stad en dat soort dingen. Maar voor hem vind ik het zo sneu, hij raakt een deel van zijn vrijheid kwijt, moet weer gaan wennen aan een nieuw ritme, nieuwe klasgenoten, nieuwe docenten, regels.

Maar ik hoop dat ik voor hem een goede plek kan vinden. Waar hij zich thuis voelt, wat op zijn niveau is. Waar hij het perspectief heeft op een goede toekomst.

Ik hoop dat dit gaat lukken, had gehoopt dat het op zijn huidige school zou kunnen. Maar boven je niveau werken is natuurlijk ook niet goed.

We merken ook dat Rik thuis weer sneller gefrustreerd raakt, vaker op schoot wil zitten, weer met de autootjes aan het spelen is.

 

Een ander probleem waar ik mee te maken heb, is dat er op dit moment niemand is om bij Rik te kijken of wij goed bezig zijn. Die alle doktoren en specialisten coördineert, in juni hadden we een kinderarts die zei dat zij die taak wel wilde.

Ik heb daarna nooit meer wat van haar gehoord. Mijn idee van coördineren is een andere. Zij had ervoor moeten zorgen dat Rik een MRI zou krijgen.

Ik heb er verschillende keren voor gebeld, maar het is nog niet gelukt.

De MRI is nodig om te kijken of rik spasme heeft of dat zijn motoriek probleem een andere oorzaak heeft.

Deze kinderarts zou contact opnemen met de revalidatiearts, dat heeft ze ook niet gedaan.

Ik heb haar maar ontslagen nu. En gevraagd voor een andere kinderarts.

In februari hebben we een afspraak met haar.

Ik ben heel benieuwd of het nu wel een beetje gaat lopen.

Er zijn geloof ik een stuk of 7 specialisten die zich met Rik bezig houden.

Dus iemand die het geheel coördineert is niet overbodig. Ik ben al langer op zoek naar iemand die dit zou kunnen. Dacht dat ik haar vorig jaar had gevonden.

Maar een nieuwe dokter nieuwe kansen???? De tijd zal het leren.

 

Rik heeft gisteren eindelijk zijn MRI scan gehad. Hij moest zich een uur eerder op de kinderafdeling melden. Om voorbereid te worden op de MRI en ook om een infuusnaaldje in zijn hand te krijgen. Uit dat infuusnaaldje zou dan ook bloed genomen kunnen worden voor de nefroloog (nierendokter) waar we donderdagmorgen waren op controle.

Rik had in zijn hoofd gezet dat hij onder narcose zou gaan voor dit onderzoek. Dan zou er ook bloed afgenomen kunnen worden.

Rik werkte heel goed mee, tot hij hoorde dat hij toch een prik moest krijgen. Toen haakte hij af. Ging weg, naar de gang want daar stond een chique skelter.

Wij hebben toen nog even met de pedagogisch medewerkster gepraat. Zij wilde niet een kind in de houdgreep houden en dan iets doen. Zij wil het door middel van praten doen.

Ik ben bang dat dit bij Rik niet gaat werken.  

We gaan Rik zoeken, om te proberen toch het infuusnaaldje in te brengen.

Rik heeft zich goed verstopt, is natuurlijk ook een geweldige verstopplaats zo’n oud ziekenhuis.

Daar gaat de telefoon, de MRI afdeling is klaar om Rik te ontvangen. De zuster verteld dat het infuusnaaldje nog niet is ingebracht en dat ze daar ook problemen bij verwacht. MRI stelt voor om gewoon met de MRI te beginnen en te kijken of het ook zonder contrastvloeistof kan. ( het naaldje wordt ingebracht voor de zekerheid, dat ALS ze contrastvloeistof moeten in spuiten, het er alvast zit.

Vaak blijkt het ook zonder te kunnen.

Gelukkig komt rik net aanscheuren in de skelter. We leggen hem uit dat hij geen infuusnaaldje hoeft, niet onder narcose gaat, en heel lang stil moet blijven liggen.

Dus op naar de afdeling, Rik mag Geertjan fouilleren, hij mag geen metaal mee nemen in de MRI kamer. Rik moet ook alle metaal afdoen. Dan mag hij gaan liggen. Voor iemand als Rik is stil liggen heel moeilijk, echt stil liggen bijna onmogelijk, en dan drie hele kwartieren lang……. Pffffffffffffftt.

Maar hij heeft het gered. (wil het nooit meer van zijn hele lange leven niet)

Maar het is klaar. We zijn weer naar huis gegaan, Rik heeft zich even afgereageerd, Geertjan is weer snel gaan werken, Maartje gaan logeren bij haar vriendinnetje, en ik ben op de bank neergestreken. Best vermoeiend zo’n dagje.

 

Maandag mag ik nog met hem bloed gaan prikken. Want dat is er vrijdag niet meer van gekomen.

 

 

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

31/12/2007 - plannen 2008

Plannen.

 

Wat heb ik voor plannen in 2008.

Nou eerst de drempel van 2008 over komen. We gaan met het hele gezin naar België. Daar woont mijn moeder. We gaan lekker wafels eten. Dat doen ze een beetje zoals we hier pannenkoeken eten. Met kaas, suiker, jam, fruit, slagroom, chocolade of wat je maar lekker vind.

Daarna gaan we spelletjes doen. En misschien een toastje eten met wat lekkers er op.

Om 11.55 gaat de schuimwijn open en gaan we proosten op het nieuwe jaar.

 

Voor het zover is moet ik nog de nieuwjaarswensen, afmaken en op de bus doen.

Geertjan en ik hebben de laatste keer dat ik in het ziekenhuis zat voor de herceptin, een tekst bedacht voor op de kaarten. Deze hebben we nog een beetje bewerkt en nu mag ik er een leuk kaartje omheen maken. Envelopjes schrijven en in de bus doen. Dus als je graag een kaartje van mij ontvangt moet je adres doorgeven. En voor alle anderen wil ik jullie vanaf hier natuurlijk een bruisend, creatief en feestelijk jaar toewensen. Ik hoop dat iedereen goede keuzes maakt. Want in het leven overkomen je allerlei dingen, maar je kan zelf kiezen hoe je daarmee om kan gaan.

 

Voor volgend jaar heb ik natuurlijk een verbouwing in het vooruitzicht. Maar daarnaast wil ik natuurlijk ook nog wat andere dingen doen.

 

Door het vertellen van de verhalen bij mijn familie, ben ik geïnspireerd geraakt om zelf ook wat met verhalen te doen.

Ik ben al jaren een grote fan van het vertelfestival in Maastricht. Hierin wordt in de 5e of 6e week van de grote vakantie een festival gehouden in het stadspark van Maastricht. Er zijn dan in het park, op een paar plekken gemaakt waar wordt verteld. Op deze plekken liggen vloerkleden en er staan een paar banken.

Er zijn professionele vertellers die voor kinderen verhalen vertellen. Ook zijn er een paar avonden waarop voor grotere kinderen of volwassenen wordt verteld.

Ik zag dat een van mijn favoriete vertellers in Maastricht een aantal workshops vertellen geeft. En ik denk er over om me daarvoor te gaan inschrijven. Dus wie weet…………..

 

Verder ben ik ook van plan om me misschien (voorzichtig) weer op het pad der werkende te begeven. Wat ik precies wil gaan doen weet ik nog niet.

Het zou kunnen zijn in het begeleiden van kinderen. Bv via een pgb. Structuur aanbrengen in gezinnen, tips geven over hoe je dingen zou kunnen aanpakken.

Ik weet eigenlijk niet goed of ik het zou kunnen, maar ik kan het altijd proberen.

Ik zou mijn contacten bij het MEE eens kunnen aanspreken.

Ik weet wel dat ik dit pas ga doen nadat de verbouwing klaar is. Eerst met een kind en dan als dat goed gaat uitbreiden met meer.

Ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan.

 

Ik wil verder ook nog proberen om wat meer met het glas in lood te doen.

En misschien ook wel met vilten…………..

 

Ik heb de sportschool per 1 januari opgezegd.

Ik vind dat fitnissen zo saai….

Het zwemmen ligt me veel beter. Dus wil ik volgend jaar proberen om 2 X in de week te gaan zwemmen. En bij dat zwembad kijken of er en fitnessschool zit.

Dan kan ik voor mijn botten, 1 X per week wat krachttraining doen, en daarna gaan zwemmen. Alleen zwemmen is niet goed voor mijn botten. Alleen van krachttraining krijg je sterke botten. Of van buiten bezig zijn, fietsen of lopen in een redelijk tempo. Maar door krachttraining gaat het, het beste. Dus wil ik dat toch maar doen.

 

Naast deze dingen blijf ik natuurlijk ook nog wel een beetje in het ziekenhuis komen. in januari 2 X voor de herceptin, een keer voor een hartecho, in februari voor de controle, operatie om de PAC te laten verwijderen. In maart voor de grote APK. met een mri, echo, foto, dexascan. In juni weer voor controle van de straalarts, en in Sittard voor de oncoloog. Daarbij zal dan ook weer een hartecho gemaakt worden, dit maal op mijn verzoek.

Daarnaast wil de gynaecoloog me ook nog in de gaten houden.

Natuurlijk moet ik voor Rik volgend jaar ook nog regelmatig naar het

ziekenhuis toe.

Dat zijn toch wel wat verschillende plannen voor het volgende jaar.

 

 

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

25/12/2007 - december overpijnzingen

hallo,

Ik zal maar weer eens wat schrijven.

sinds de vorige keer is er natuurlijk weer het een en ander gebeurd, en daarvan wil ik jullie op de hoogte brengen.

Ik heb intussen weer 2 keer herceptin gekregen. Dus ik hoef nog maar 2 keer. Deze zullen in januari plaatsvinden.

De verbouwing,.......... tsja, de offertes waren een beetje/ ongeveer de helft duurder dan ik had gehoopt. Dus er moet nog stevig worden onderhandelt. Maar we hebben wel een aannemer uitgekozen waar we de onderhandelingen mee zullen starten. Dus dit loopt allemaal wel ,maar traag. De bedoeling is nog steeds om eind januari begin februari te starten, maar dit is natuurlijk ook afhankelijk van het weer.

Ik heb net als vorig jaar weer meegedaan met het schoolkerst koortje, Heel leuk om te doen, helaas kon ik niet vaak mee repeteren, maar toch voldoende om mee te zingen. Het was hetzelfde repetoire als vorig jaar, dus dat scheelt ook wel.

Verder hebben we een bijzondere boer'n kool avond gehouden. Met mijn familie.

Het is een traditie die niet elk jaar wordt gehouden, want er moeten niet te veel tradities zijn. Maar af en toe mag het wel want anders doen we niets. Snappen jullie het nog???

Dit jaar was er weer een middag/avond. Boerenkool bij mijn vader in huis, De verrassing was het culturele stukje van de avond.

Een gbedicht door mijn vader voorgelezen, een stukje altfluit, en de grote verrassing was voor mij, de verhalen van mijn kleine broertje en zin vrouw.

Zij hebben dit jaar een cursus verhalen vertellen gedaan. En hebben dat deze avond voor ons gepraktiseerd.

Leuk om hun bezig te zien hiermee. Het zelfverzonnen verhaal over de bromvlieg vond ik het leukste. Maar het verhaal over de gastvrije herbergier was ook prachtig.

Verder is de ontmoeting ook erg fijn. We zijn een aparte familie.

Niet erg doorsnee, allemaal individuën. Hebben lastige dingen met elkaar meegemaakt. Soms was het contact makkelijk, soms moeizaam.

Maar we bleven wel contact houden. Als we elkaar zien hebben we wel van alles te vertellen. Herkennen bepaalde zaken bij elkaar.

Merken dat we soms dezelfde geschiedenis hebben. Trekken daar conclusies uit. Heel fijn om te ontdekken dat er (genetisch) toch bepaalde karaktertrekken zijn, die ons met elkaar verbinden.

Maar ook dat er veel overeenkomsten zijn. Een ding wordt me steeds duidelijker.

We hebben iets met taal, en uiten dat op verschillende manieren.

Vroeger al hebben we vaak poppenkast gespeeld, en dan niet alleen maar thuis, maar ook op straat, een soort straattheater achtige dingen.

Maar ook met verhalen vertellen, muziek maken, schrijven.

Het creatief bezig zijn, orgineel proberen te zijn. Dingen net wat anders aanpakken, vanuit een andere hoek bekijken.

Ik zie dat ook weer bij mijn eigen kinderen terug.

Dat vind ik wel heel leuk. Soms ook wel lastig.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

29/11/2007 - virtueel sinterklaas en sauna bezoek

Hallo,

 

Vandaag de 4 na laatste herceptinkuur gekregen. Het ging gelukkig soepeltjes.

Ik begin het weer redelijk druk te krijgen, maar het gaat allemaal wel goed gelukkig. Ik doe vooral dingen die ik leuk vind, hoewel, tandarts, fysio, ziekenhuisbezoeken, telefoneren met artsen, nee dat zijn geen leuke dingen maar moetjes. Maar daarnaast probeer ik vooral leuke dingen te doen. Zo ben ik voorzichtig weer met glas in lood begonnen. Eerst heb ik voor mijn moeder een lantaarn gemaakt. En vorige week een vlinder voor een surprise. Ik vind het heerlijk om te doen, maar je moet er naast tijd ook ruimte voor in je hoofd hebben. Dat laatste krijg ik hoop ik weer na de verbouwing. Morgen komen er 4 aannemers op de koffie. Zij brengen dan een offerte uit en dan mag ik kiezen welke aannemer de klus krijgt. Ze hebben allemaal tijd om begin volgend jaar de klus te doen. Dus ik ben heel benieuwd wie de klus gaat klaren en ook wat ze er voor vragen.

Ik hoop dat het allemaal een beetje binnen ons budget blijft. Anders heb ik wel al wat dingen die eventueel later uitgevoerd kunnen worden.

Maar ik ga er in eerste instantie vanuit dat het allemaal kan.

Natuurlijk heb ik ook een potje reserve ingecalculeerd.

Vanavond heb ik een virtuele sinterklaas avond gehad.

Met 11 amazones hebben we lootjes getrokken, en daarvoor mocht ieder een surprise maken. Met een gedichtje erbij. Ik had iemand hier uit de buurt, dus kon de verrassing zelf brengen. Zo kon ik ook wat makkelijker een echte surprise ervan maken en hoefde ik niet te letten op of het ook verstuurbaar was.

Ik heb van glas in lood dus een vlinder gemaakt. Toen die klaar was heb ik wel even moeten denken hoe ik de surprise verder af kon maken. Het idee kwam bij me op dat vlinders veel in bloemen komen. Dus maakte ik van karton en veel crêpepapier een hel grote bloem. Daarin heb ik de vlinder gezet. Eronder kwam een doos met daarin de cadeautjes. Een gedicht erbij, en toen Geertjan op pad gestuurd hij moest toch in de buurt zijn. Maar wat heeft deze echte beunklaas nu gedaan. Verteld van wie het presentje af kwam…… ooooooooo. Domoor, bij lootjes trekken hoort dat toch niet. Maar ja, ze kwam er anders toch wel eens achter. Het maakt ook niet zoveel uit hoor. Ik was blij dat hij het kon wegbrengen..En dat is goed gelukt.

Ons sinterklaasfeest begon om 19.30. en per tweetal werden de rijmelarijtjes op de site gezet door de sint zelf. Daarna mochten deze persoontjes uitpakken en een reactie geven.

Ik mocht ook mijn rijn lezen via internet, en het pakje openen. Het is wel spannend hoor, het pakje stond al een paar dagen op de kast te wachten, en ik bleef er keurig vanaf. Er zat een mooie in  India geborduurde  roze sjaal in en een spiegeltje.

Heel mooi hoor.

Het geheel was verpakt in een jute zak, die weer omhuld was door een postdoosje.

De gedichten vlogen over en weer, alle reacties waren ook in rijmvorm. Heel apart om mee te maken.

Ik heb ervan genoten. En met mij ook veel andere amadinnetjes.

 

Het zwemmen gaat steeds beter. Ik begin nu echt steeds sneller te gaan, en veel baantjes te trekken. Ik probeer het voor mezelf steeds een beetje zwaarder te maken. En dat lukt wel goed.

Ik zit in de diepe helft van het zwembad en de anderen in het ondiepe gedeelte. Zo heb ik de helft van het bad voor mij en zit ik niemand in de weg. Door een aqua-gordel probeer ik dezelfde oefening te doen die de rest lopend doet.

En dat is inderdaad een stukje zwaarder.

Het lukt me alleen niet om op de fiets naar het zwembad te gaan. Er zitten veel heuvels in de route.

Ik heb toch wel het idee dat ik een minder goede conditie heb. Vooral op de fiets kom ik soms bijna niet vooruit voor mijn gevoel. Ik haal niet meer iedereen in.

In het begin gaat het wel maar naar een paar kilometer gaat het bijna niet meer.

Ach  het zal wel weer overgaan.

Na januari heb ik geen herceptin meer en hoop ik ook weer wat beter te presteren. Mijn hartpompfunctie moet dan ook weer beter gaan worden.

Nog maar een paar keer dus. Maandag zijn we naar de sauna geweest, heerlijk, maar er waren wel een paar aandachtspuntjes voor de sauna. Zo was er een verdenking van ontlasting in een bubbelbad en er werd geen enkele actie ondernomen.

Verder waren het maar kleine dingetjes. Ik heb een brief geschreven naar het kuuroord om eens te kijken hoe ze hierop reageren.

Ik ben benieuwd of er überhaupt een reactie komt.

Het gaat dus goed met me. Groetjes Dieke

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/11/2007 - dubben

Vandaag was weer een ochtend ziekenhuis.

Ik begon bij de gynaecoloog, ik vraag me af of ik nog in de overgang zit.   Dat moet namelijk wel en ik wordt nu voor de tweede keer ongesteld.

Om te voorkomen dat ik 2 keer geprikt moet worden heb ik gevraagd of er bloed onderzocht moet worden op hormonen. Ik heb namelijk wel eens gehoord dat je vooral vlak voor de menstruatie kan zien hoeveel hormoon activiteit er is.

Nu is er 3 weken geleden ook bloed geprikt op hormonen en blijkt er geen activiteit te zijn op dat gebied, maar onzeker als ik ben twijfel ik weer.

In elk geval kreeg ik een briefje om bloed te prikken. Ik moest namelijk weer herceptin krijgen vandaag, en daarvoor moet geprikt worden. Nu kunnen ze uit de PAC ook direct en buisje bloed tappen. De herceptin is goed gegaan, en daarna mocht ik weer naar de gynaecoloog. Ze heeft me nu duidelijk kunnen uitleggen dat bloedverlies niet altijd een menstruatie betekend. Het is net als met de pil, je krijgt wel een bloeding maar er spelen geen hormonen mee. Dat is bij mij dus ook het geval. Ik heb wel een bloeding maar hoef me absoluut geen zorgen te maken. Mijn bloed moet wel 2 x per jaar worden gecontroleerd. En ze wil me ook 2 X per jaar zien.  Dus ik blijf nog wel regelmatig in het ziekenhuis komen. Maar ik hoef niet bij elke keer vloeien bloed te laten prikken. PFFFFFFFFFFFt dat is wel een geruststelling hoor. Ik was bang dat ik nu echt onder narcose moest. Dat ik echt geopereerd moest worden.  Maar het lijkt allemaal loos alarm te zijn. Ik was helemaal opgelucht. Een mooier cadeau kan ik me niet voorstellen op Maartjes verjaardag. Vorige week heb ik mijn controle rondje ook weer gehad voor de herceptin. Dus hartpompfunctie en deze was wel achteruit gegaan maar niet zoveel dat ik moet stoppen met de herceptin.

De rest van de contoles was gelukkig wel goed.

Hoewel ik nog heb gevraagd voor een botscan, krijg ik deze niet in Sittard. Over een jaar of 2 a 3. Dat vind de oncoloog vroeg genoeg. Maar ik ben het daar niet mee eens. Nu voel ik me het ondeugende kind dat aan haar vader heeft gevraagd of het iets mocht en omdat dat niet mag het ook nog eens aan moeder gaat vragen. Oftewel ik ga het in het AVL nog eens vragen of het daar wel kan. Dit heeft mijn dokter daar namelijk wel gezegd.

Ik Sittard heeft de oncoloog zelfs in mijn dossier gezet dat ik het niet krijg terwijl ze dat in het avl wel adviseren.

Toen ik in Amsterdam was heb ik daar op verzoek van mijn oncoloog in Sittard, gevraagd of ze mijn stukken willen doorsturen naar Sittard.  Nu vertelde de dokter dat hij dit ook elke keer heeft gedaan. Alleen komt het dus blijkbaar in Sittard niet aan. Wat moet ik daar nu mee? Moet ik er eigenlijk wat mee? Is het mijn verantwoordelijkheid dat de dokter in Sittard ook de stukken heeft uit Amsterdam? Moet ik er achteraan gaan? Zij er meer dossiers van mij? Of zit het ergens in mijn dossier verstopt? Moet ik zorgen dat het dossier volledig is?

Of moet ik gewoon uit gaan van het volgende. De dokter in Sittard moet het volledige dossier hebben. En als ik daarvoor moet zorgen dan moet dat maar.

 

Ik weet nog niet precies wat ik er mee moet. Het blijft nog een beetje dubben.

Maar verder gaat het wel goed eigenlijk.

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

28/10/2007 - nog een update.

Ik zal voor de trouwe lezers maar weer eens wat schrijven.

Het gaat hier zo zijn gangetje. Ik ben steeds minder bezig met kanker.

Natuurlijk krijg ik nog steeds elke dag een spuit van Geertjan.  En deze week ben ik weer bezig met de controles en de daarbij behorende onderzoeken.

Bloedafname is de vorige keer bij de herceptin al gedaan. Maandag krijg ik weer een hartecho voor de hartpompfunctie. Donderdag mag ik weer een bezoekje brengen aan de oncoloog om alles door te spreken.

Vorige week zijn we met Rik in Maastricht geweest bij de nefroloog. Rik was zijn allerlaatste patiënt.  Daarna ging hij met pensioen. Dus de vervanger was er ook. Rik gaat een medicijn krijgen zodat de eiwit lekkage in zijn nieren gaat stoppen. Dit medicijn heeft als nadeel dat het bloeddrukverlagend werkt. En omdat dit bij rik niet hoeft moeten we dit goed in de gaten houden. Hij krijgt het medicijn pas vlak voor hij gaat slapen. Zodat het meeste al klaar is als hij weer opstaat.

Ik heb ook de kinderarts gebeld vorige week, omdat er nog geen actie was ondernomen richting MRI scan.  Het was goed dat ik belde want dit moet wel gebeuren.

In november gaat Rik daar een uitnodiging voor krijgen.

Verder heb ik het druk met de verbouwing. We hebben een nieuwe keuken uitgezocht. En ik vind het heel mooi, aan de achtermuur van de keuken komt een grote kastenwand van 420 lang. Er komen eerste 2 hoge kasten met daarin een combi oven magnetron. En een gewone oven met daaronder een vaatwasser op hoogte. Dan komen er 2 kasten met lades van 90 cm breed. Daarop komen 2 opzetkasten met rolluiken, en een aanrechtblad. Dan komt er nog een hoge kast met de koelkast, en een hoge servieskast die minder diep is. Dit wordt helemaal uitgevoerd in appelwit. De kasten in aluminium  en het werkblad in kunststof beuken. Er komen rvs grepen op de deuren en lades.

Voor de kasten wand komt een eiland van 3 meter bij 1,20.

In dit eiland komt een spoelbak en een 6 pits gaskookplaat.

Bij het eiland komt naast de keukenmengkraan ook een Quooker. Dit is een kraan die kokend water geeft. Dus een kopje thee is zeer snel gemaakt. Maar ook kokend water om eten te maken, jampotjes te steriliseren, koffie maken, afspoelen en zo is snel gedaan.

Het is ook zuinig in gebruik, kost minder dan een waterkoker die we nu tig keer per dag aanzetten voor alle werkzaamheden. En er zit een kinderslot op. Zelfs een boiler of cv ketel is duurder volgens de folder. Wij gaan het ervaren.

Op het eiland komt een echt beukenhouten blad. Er boven een grote afzuigkap.

Aan de ene kant (die van de kast) komen lades. Aan de andere kant komen kasten met deurtjes.

Daarnaast komt er ook nog een grote eettafel met een bank en stoelen in de keuken. Al  Geertjans en mijn wensen zitten er in. Een lekkere grote eetkeuken.

Samen in de pannen kunnen roeren zonder elkaar in de weg te zitten, extra kastruimte, en afzetruimte achter een rolluik.  

Zondag 4 november is de cd presentatie van een cd waar Fusion, het koor waar Geertjan in zingt, een nummer op meezingt. Wij hebben de try out gezien en vonden het wel mooi. Het zijn Limburgse levensliedjes klassiek gespeeld.

 

Maandag 5 november gaan Geertjan en ik naar Paul de leeuw in Arnhem.

Gisteren avond hebben we een nachtwandeling gemaakt met Pim en Rik. Bij het IVN van Hoensbroek.  Het was leuk om mee te wandelen, maar voor Rik aan de lange kant. We merken echt dat hij lange afstanden niet goed meer kan lopen. De tweede helft heeft hij echt een hand of liever nog twee handen nodig om verder te komen. Maar hij heeft het bijna zonder mopperen gedaan.

 

Voorlopig ben ik dus nog wel even met het een en ander bezig.

 

  

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

10/10/2007 - Even updaten

 

Ik zal jullie weer op de hoogte brengen van de laatste nieuwtjes.

Ik heb 1 oktober mijn APK gehad en goed doorstaan.

De volgende keuring staat gepland voor 7 april. Dan weer met een MRI en foto.

Dus ik ben weer goedgekeurd. En dat is goed nieuws natuurlijk.

De aantekening van de professor is wel dat de gynaecoloog goed in de gaten moet houden of ik in de overgang blijf. Maar dat houd ik zelf ook in de gaten.

Verder gaat het eigenlijk ook goed hier in het zuiden.

Leuke plannetjes, weer vol met allerlei vrijwilligerswerk. Maar door over op een ander tijdstip wat meer. Moet nu maar eens naar boven voor de broodnodige nachtrust.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/9/2007 - Stilte voor de storm!!!

Stilte voor de storm!!!

 

Ik ben nu wel wat rustiger. Woensdag ben ik naar de gynaecoloog gegaan. Ze heeft geluisterd naar het laatste hoofdstuk van mijn verhaal. Het bloedverlies, buikpijn, rugpijn en een zere borst.

Ze keek naar de bloeduitslag op de computer, en zei dat ik nog in de overgang zit. Maar dat ze aan de hand van mijn verhaal dacht dat de activiteit van mijn eierstokken verhoogd lijkt te zijn.

Ze heeft een echo gemaakt, en vond dat alles er rustig en schoon uitziet. Geen gekke dingen of dingen die er niet thuis horen. Er is gelijk een uitstrijkje en een biopt gemaakt om te kijken of er onder de microscoop foute cellen worden gevonden. Wel vond ze het slijmvlies van de baarmoeder wat dik voor een vrouw in de overgang. Dat is dan 2 mm. En bij mij mat ze 7 mm. Al met al zouden de klachten kunnen wijzen op het weer uit de overgang komen van mijn lijf. Dat betekend dat ik een operatie ga krijgen. Hoe en wat weet ik nog niet.

Of het betekend dat alles eruit moet, baarmoeder, en eierstokken, of een variatie hierop ??????

Dat komt allemaal wel als er meer duidelijkheid is.

Over 6 weken wordt ik weer bij de gynaecoloog verwacht. Dan wordt er verder gesproken. Ik heb dan misschien ook nog een menstruatie gekregen. Maar dat is afwachten. Het kan ook voorlopig nog heel onregelmatig zijn.

Gelukkig ben ik nu weer rustiger. Ik zet het maar weer even van me af. Baal natuurlijk wel van de vooruitzichten. Maar laat me daar nu nog niet door kisten.

Nu zijn er weer andere dingen die me bezig houden.

Zoals de verbouwing. We hebben een bedrijfje in de arm genomen die de bouw en alles daaromheen gaat begeleiden.

Ik mag dus op keukenjacht, hypotheken uitzoekerij, en andere dingen organiseren. ( hoe maak ik een maand eten klaar voor 5 personen zonder keuken????bv.

Verder blijf ik wat met Rik bezig. Ik moet zorgen dat hij goed begeleidt wordt met huiswerk maken. Het niveau op school gaat maar net. Dus thuis de boel nog even doornemen. Hij werkt heel serieus aan zijn huiswerk. Maar snapt er soms helemaal niets van. Hij gaat dan gewoon door, en heeft heel hard gewerkt, maar moet het toch overnieuw doen.  Ik merk dat hij ook weer wat sneller gefrustreerd is. En dat moet niet te lang duren.

 

Pm doet het nu gelukkig wel weer heel goed op school. Het alleen maar aanwezig zijn is veranderd in ook nog wat doen. Ik hoor nu alleen nog maar hoge punten terug komen. En van Pim zelfs het idee dat hij misschien wel vwo wil proberen.

Zijn PGB is weer rond voor 1 jaar. Ik heb zelfs geld gekregen om Pim  een behandeling met Neuro Feed Back te laten krijgen. Dat is een methode om de hersenen zo te prikkelen dat hij zich beter kan concentreren.

Door filmpjes op de computer te bekijken train je, je concentratie vermogen.

Je moet met je hersenen de spelletjes besturen. Daarvoor krijg je elektroden op je hoofd geplakt.

Ik ben heel benieuwd wanneer dit gaat gebeuren en of het resultaat boekt.

 

 Dus ik heb voorlopig afleiding genoeg.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

14/9/2007 - Problemen??

Problemen??

 

Gisteren schreef ik al dat ik me onrustig voelde. Pijn in mijn buik en rug had. Maar niet dat ik een klein beetje aan het vloeien ben. Ik ben bang dat ik weer ongesteld ben geworden. Dit kan natuurlijk gebeuren, maar is absoluut niet de bedoeling. Dus heb ik vandaag met de oncoloog gebeld. En wonder boven wonder de telefoniste verbond me zomaar door. Ik snap niet dat iemand die telefoniste is bij een oncoloog geen flauw benul heeft wat ze voor mensen aan de lijn krijgt.

Natuurlijk kan het dat ze echt dom of niet geïnteresseerd is in het beroep van haar baas. Maar ik zou het wel willen weten en proberen patiënt vriendelijk de mensen te woord te staan.

Maar of ze heeft echt geen flauw idee waar patiënten mee te maken hebben of ze speelt heel goed toneel.

Maar ik kreeg de dokter toch aan de lijn en hij vond het een goed idee om een bloedonderzoek te doen op de hormonen in mijn bloed.

Het prikbriefje ligt bij de balie en over een paar dagen mag ik hem weer bellen voor de uitslag.

Hij vertelde dat ik zo wie zo naar de gynaecoloog moet want als ik ongesteld ben dan willen ze daar wat aan doen. Ben ik niet ongesteld en zomaar aan het vloeien willen ze ook uitzoeken wat er aan de hand is.

Ooh,  o, o, wat ben ik blij!!!!!! Maar niet heus.

Weer een periode van veel ziekenhuis, onderzoek, wachten, wachten en wachten. Voor ik dan weer het vertrouwen terug heb, en weer gewoon kan leven…

Bah wat ben ik weer aan het zeuren zeg.

Ik wil eigenlijk horen dat er niets aan de hand is, en dat ze me in het ziekenhuis voorlopig niet meer willen zien. Geen geprik, gespuit en andere onaangename dingen meer.  In plaats daarvan mag ik met nog wat meer specialisten kennis maken. Nog een gang in het doolhof verkennen, en meer wachturen doormaken.

Balen hoor.

Ik moet natuurlijk blij zijn dat ze eens een keer meedenken voor ik ze op ideeën breng. Dat de gezondheidszorg zo goed is georganiseerd, dat ik in Nederland woon waar van alles mogelijk is. En natuurlijk ben ik dat ook. Maar toch………

Ik wil liever gezond zijn.

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

12/9/2007 - Onrustig,

Onrustig,

 

Ik begin wat onrustig te worden. Ben een beetje bezorgd om mijn APK tje.

Dinsdag ben ik gaan sporten en heb ook wat extra rek oefeningen gedaan voor mijn arm/schouder.  Toen ik later die dag fysio kreeg zat er weer een harde rand in mijn borst. De therapeute kreeg hem wel zachter maar niet helemaal weg. Het blijft een beetje een beurs gevoel houden. Ook toen ik vandaag in de auto zat voelde ik de veiligheidsriem erover heen liggen. Niet heel erg vervelend maar het maakte me wel bewust. Ook heb ik wat buikpijn. Niet echt serieus, maar ook niet echt lekker. Ik merk de laatste dagen ook dat ik s middags even helemaal op ben. Dus kom ik hier even zeuren. Dan moet ik even liggen. Ik geef er maar aan toe.

Ik heb gezegd dat ik dit hele proces stapje voor stapje doe. Pas verder wil kijken naar de tweede stap als de eerste is gezet. Maar ik merk dat ik stiekem wel vooruit kijk naar mijn APK. Dat is een paar stappen vooruit. En eigenlijk wil ik dat niet. Dat zou ik eigenlijk pas eind september mogen doen. De laatste dagen vragen ook weer meer mensen hoe het met me gaat, mensen die ik al lang niet heb gesproken. Soms wil ik dan alleen maar goed antwoorden. Maar bij anderen geef ik toch wat meer uitleg. Daardoor denk ik er dan ook weer meer aan. Maar ook bij mezelf bespeur ik wat meer gedachten aan het hele proces wat ik al heb gehad. De risico’s, de behandelingen, het oog van de naald waar ik door ben gekropen. ………

Het is wel weer even spannend dus.

Op dit soort momenten merk ik dat ik niet zo positief kan zijn. Maar dat komt wel weer goed op een ander moment.

 

 

 

 

 

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/9/2007 - Fysiotherapie

 

Ik heb sinds juni fysiotherapie. Omdat ik van een lotgenoot die dezelfde type kanker heeft als ik, had gehoord dat zij een tennisbal heeft als borst waar ze erg veel pijn van heeft. Heb ik besloten om te kijken of het met fysiotherapie te voorkomen is dat ik dat ook krijg. Zij heeft dezelfde behandelingen ondergaan als ik. Dus ik kan wel goed vergelijken, alleen heeft zij wel 4 jaar eerder de diagnose gekregen en inmiddels een uitzaaiing. Het gaat verder wel goed met haar.

Bij mijn fysiotherapeute ben ik begonnen met mijn rechterarm. Bij de cursus herstel en balans vond ik dat ik ondanks het vele sporten, ik steeds meer last kreeg van mijn arm. Een beetje een trekkerig gevoel. En ik kon steeds minder ver rijken met mijn arm. Alsof mijn spieren elastiekjes waren die te strak zijn gespannen, en steeds strakker worden. Dat werd dus oprekken.  

En het werkt goed. Ik merk dat het helpt. Maar nu krijg ik wel kramp in mijn rug als ik die moet draaien. Dus krijg ik ook wat rugmassage. Ook krijg ik rekoefeningen mee naar huis. Mijn arm krijgt de volledige rek weer terug.

Dan begin ik over de pijn in mijn borst zelf. Allemaal littekenweefsel door de bestraling. De fysiotherapeute wil wel proberen,  door voorzichtig littekenweefsel massage te geven, dit te verminderen. Deze massage is niet aangenaam, soms ook echt pijnlijk, maar na de behandeling is er wel een opluchting. Na een paar behandelingen merk ik wel dat het weefsel zachter wordt. Er komen nu duidelijk strengen verhard weefsel tevoorschijn. Het lijkt wel een beetje op zoals bij sommige mannen de aderen op de onderarm zichtbaar zijn. Maar deze weet ze ook weer zachter te maken. Dan ga ik op vakantie. Na de vakantie blijkt mijn fysio ziek te zijn. Ze wordt vervangen door haar collega. Een man. Daar ben ik eigenlijk niet zo gelukkig mee. Er wordt door het hemdje heen gemasseerd, maar toch, het blijft een borst. Maar ik zet me over dit gevoel heen en ga maar, want ik lig weer behoorlijk te verkrampen, mijn borst wordt weer hard en ik heb dus wel fysio nodig.

De eerste keer masseerde hij mijn borst alsof het brooddeeg is, pijnlijk, vervelend, maar na de behandeling weer opluchting.( ook omdat het voorbij is natuurlijk)  Daarna is hij om en om bezig met mijn rug en borst. Als ik vraag wanneer mijn eigen therapeute weer terug komt, kan hij zich goed voorstellen dat ik liever door een vrouw wil worden geholpen gezien de specifieke problematiek. Sinds die keer kunnen we wel beter met elkaar overweg. Over een paar weken verwacht hij dat mijn therapeute weer aan de slag kan. En ik ben de eerste patiënt die bij haar komt, belooft hij mij.

En dat gebeurd ook. Ik ben heel blij als mijn therapeute weer terug is. Ze masseert de pijnlijke plek weg.  Kan me ook geruststellen over mijn achillespezen. Deze beginnen behoorlijk op te spelen als ik in rust ben na inspanning. Als ik daarna opsta lijk ik wel 90,  zo moeilijk loop ik dan. Elke stap doet pijn. Maar als ik een klein stukje heb gelopen, dan gaat het wel weer. Volgens de therapeute kan dit het gevolg zijn van de medicatie.

Er zijn medicijnen om dit te verhelpen. Maar ik weet niet of ik dat ga doen. Er moet dan eerst weer van alles worden uitgesloten. Dat betekent weer allerlei onderzoeken. En dus weer ziekenhuis, huisarts en daar heb ik nu niet zo’n trek in.

Mijn medicatie kistje is op het moment nog vol genoeg.

Misschien gaat het ook wel weer vanzelf over.

Ik heb vlak voor de vakantie nog een controle bezoek gehad van de straalarts.

Zij vond dat de borst, voor een bestraalde borst erg soepel is. Zeker omdat hij veel bestraald is met een bolus.

Ook de nurse practitioner vind hem erg soepel.

Over een paar weken krijg ik weer mijn APK in Amsterdam. Op 1 oktober.

Ik ga me pas een paar dagen van te voren zorgen maken. Probeer het nu nog even te negeren.

 

 Dus het gaat goed met me. Ik denk steeds minder vaak aan de kanker. Ga steeds meer mijn eigen weg weer. Begin ook voorzichtig te denken aan een baantje.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/9/2007 - Vakantie deel 2

Vakantie deel 2

 

Ik was gebleven bij de eerste dag van onze vakantie.

De tweede dag hadden we afgesproken met een zus van Geertjan. Ze is pas geleden naar Zeist verhuisd en wilde wel bij ons op bezoek komen samen met haar man. Maar rond 11 uur ging de telefoon: misschien was het handiger om bij hun te komen want bij haar regende het al behoorlijk. Dat vonden wij een prima idee, in Otterlo regende het nog niet maar dat zou er wel zo aankomen aan de lucht te zien. Dus in de auto naar Zeist. Een mooi appartement, leuk gezelschap en heerlijk eten. Nog een wandeling om slot Zeist heen. En natuurlijk weer veel later naar de tent terug als we eerst van plan waren. De kinderen konden ook eindelijk weer een dvd kijken. Dit hadden ze al twee dagen niet kunnen doen.

Afkicken hoor!!

Donderdag hebben we de vouwfiets van Geertjan opgehaald. Daarna zijn we even Deventer ingegaan, maar al snel besloten om weer terug naar de tent te gaan.

Daar lekker gekookt, en een kleine wandeling gemaakt.

Vrijdag zijn we naar het openlucht museum geweest. Ik ben hier vroeger wel eens geweest, tig jaar geleden. Kon me er niet meer zoveel van voorstellen, alleen de molen voor het papier maken kende ik nog.

Mijn jongste broer en zijn vrouw zijn tegenwoordig medewerkers in dit museum. Mijn broer als smid/ en molenaar. Mijn schoonzus als boerin, of zoals deze dag vakantieganger. Dan ´woont´ze in een caravan uit de jaren 60.

Wat is dit een leuk museum geworden zeg. Er zijn veel meer activiteiten gekomen, veel om te zien, en ook werknemers die de rol spelen van bewoners/werknemers van de huizen waar ze bij staan. Je kan hen dan in actie zien, vragen stellen, en ze leggen ook van alles uit. Ik vind het heel leuk geworden en ook heel informatief. In die ene dag hebben we lang niet alles gezien. We gaan dan ook zeker nog een keer terug. Ook de kinderen vonden het heel leuk en leerzaam. Leuke spelletjes, natuurlijk scheelt het wel dat ik er familie heb rondlopen, en zo wat extra info krijg. Als ik kenbaar maak dat ik er een broer heb rondlopen, weten ze wel direct wie dat is.

Zaterdag hebben we bezoek gekregen van mijn vader en zijn vrouw.

‘ S morgens hebben we nog een stuk gefietst. Prachtige omgeving jammer dat we dat niet wat meer hebben gedaan. Maar een reden om nog een keer terug te gaan. De camping heeft mooie schone sanitair gebouwen.

Eerst een poosje op de camping gespeeld, we kregen een grote zak vol met lekkere pruimen uit eigen tuin. Lekker hoor.

Daarna zijn we naar een pannenkoeken bakker gereden. Dit is een heel leuke plek. Lekkere pannenkoeken, leuke bediening, en een mooie omgeving. Alleen wel vlak aan de weg. Maar die is gelukkig niet zo druk.

Zondag zijn we gaan wandelen met een groepje mensen van de  camping onder leiding van de Veluwe rangers. Dit was een leuke leerzame wandeling.

We waren met 9 personen en twee rangers. Rik mocht Geertjans vouwfiets meenemen zodat hij ook mee kan. Een lange wandeling kan hij motorisch niet zo goed meer aan.  Hij begint dan al met tegenzin, dus dit was een goede optie.

Op sommige stukken namen wij de fiets, en kon hij naar boven klimmen. Soms kreeg hij van geertjan en mij een hand. Maar meestal liep of fietste hij.

We hebben veel interessante diertjes gezien, maar geen groot wild. Wel sporen daarvan.

Dat bracht ons op het idee om die avond nog een keer te gaan kijken op het veldje vlak bij de camping. Dus wij om half 10 naar het veldje.

Maartje en ik zaten op onze hurken te kijken en zagen een ree, hij  liep aan de andere kant van het veld tussen de struiken. Na een poosje, de heren hebben hem niet gezien, gingen we weer eens verder. Nu naar de grote zandvlakte. Daar wist Maartje zeker dat ze aan het einde een beest zag. Dus wij heel stilletjes en voorzichtig naar de overkant van de zandvlakte, Maartje zag hem bewegen. Dus nog voorzichtiger. Eindelijk waren we er dicht genoeg bij om te zien wat het was……. Inderdaad iets heel bijzonders.

Een prachtige struik.

Toen waren we op een punt gekomen waarin we konden kiezen, doorgaan op dezelfde weg als we s middags hadden gelopen of terug gaan.

Ik dacht dat ik de route nog wel wist, dus besloten we om de route verder te gaan. We konden soms de sporen van de fiets van Rik nog net zien. Het begon al behoorlijk te schemeren.

Op het witte zand zagen we het eerste stuk nog redelijk wat. Maar op een gegeven moment werd het toch wel echt donker. En ik begon te twijfelen, moesten we nu deze afslag hebben of toch de volgende. Om kort te gaan we zijn verdwaald. Rik vond dat heel spannend, ( ik hoop dit nooit meer mee te maken) de andere twee zijn iet wat avontuurlijker aangelegd. Rik moeten we tussen ons innemen hij valt vaak bijna. We hoorden op een moment een auto en zagen zijn koplampen in de verte wegdraaien. Dus daar was de autoweg. We zijn die kant opgelopen, over en onder bomen door. Tussen de bomen is het erg donker. Uiteindelijk belanden we bij de weg, maar er stond een groot hekwerk tussen ons en de weg.

Na een poosje vonden we een deur en stonden we op de weg. Direct kwam er een grote vrachtauto aanrijden, dus wij aan de kant. Rik vond het niet leuk meer. Maar ik zag door de lampen van die auto wel aan de overkant een fietspad liggen. Dus wij oversteken en verder op het fietspad tot we bij de camping waren.. Toen was het als bijna 12 uur. Dit was ons avontuur op de camping in Otterlo.  De volgende morgen hebben we ons boeltje gepakt en zijn verder getrokken naar zee.  Een volgende keer zal ik daar meer over vertellen.

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

21/8/2007 - prikken........

Alweer prikken.

 

Geertjan is de laatste tijd, sinds de vakantie zo lief om mij elke dag te prikken. Hij wilde dit wel doen tijdens de vakantie als ik me niet zou aanstellen. Nou dat doe ik dan ook niet meer. Omdat het zon gedoe was om het in de vakantie te regelen, en we dan elke dag moesten wachten tot ik was geprikt, heeft hij het gedaan. Dit gaat heel goed, hij doet het beter dan de thuiszorg. Alleen in de weekenden is de regelmaat eruit. Maar daar komen we ook wel overheen.

Er zijn nu veel minder blauwe plekken, en ze zijn ook kleiner en sneller weg.

Maar gisteren was geertjan een nachtje bij zijn vader blijven slapen. Och dacht ik heel stoer, dan doe ik het die ene keer wel zelf.

Om dan weer de thuiszorg te gaan bellen…. Dat gezeur steeds…

Dus vanmorgen, nadat de kinderen naar school waren vertrokken, heb ik de spuit gepakt,

 netjes uitgepakt,

de naaldencontainer ernaast gezet,

zweet van mijn voorhoofd gewist,

handen gewassen,

moed verzamelt,

mezelf een beloning in het vooruit zicht gesteld,

nog meer moed gezocht,

buik vrij gemaakt

een plekje uitgezocht,

alvast tussen duim en wijsvinger een huidplooi gepakt,

de spuit goed bekeken,

weer moed verzamelt,

en toen ging de telefoon.

Daarna moest ik snel naar de fysiotherapeut.

Daarna weer het rijtje van hier boven afgewerkt.

1……….2……………3…………….

Nee ik durf het toch niet, ik wordt boos op mezelf, aansteller scheld ik.

Kom op je kan het heus wel.

Maar nee hoor, nu komen er echte tranen bij.

Ik durf het gewoon niet.

Ik kan er tegenwoordig wel naar kijken, weet in theorie precies hoe het moet.

Maar ik kan mezelf er niet toe bewegen om die naald in mijn buik te jassen.

 

Dus heb ik de telefoon gepakt en de thuiszorg toch maar weer gebeld.

Mezelf eens goed zitten uitschelden,

Misschien over een paar weken dat ik het dan wel durf, maar nu is het er blijkbaar nog niet de tijd voor.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

14/8/2007 - Vakantie

Hé hé, eindelijk weer eens een bericht van mij.

Ik heb al weken niet meer geschreven. Natuurlijk omdat ik op vakantie ben geweest, maar ook omdat ik er minder behoefte aan heb.

Het hele kanker gedoe begint steeds meer een plekje op de achtergrond te krijgen. Ik wordt er natuurlijk wel elke dag aan herinnerd, door de spuiten die ik nu overigens van Geertjan krijg. Dat is wel zo rustig, hij maakt minder fouten en ik hoef er niet op te wachten. Dus dat betekend ook weer wat meer vrijheid voor mij. Geertjan vind het natuurlijk niet echt leuk om te doen, en ik vind het ook niet leuk om te ondergaan, maar het is voor de goede zaak.

Voor de vakantie had ik nog iets stoms gedaan. Ik had donderdag een drukke dag. Ik mocht beginnen met herceptin, er werd door de school van maartje een bedankje voor de hulpouders georganiseerd. Koffie en vlaai, met daarbij een gezongen ode. Pim mocht ook mee omdat hij bij het parkfestival had geholpen. Daarna snel naar Riks school voor de musical, daar mochten eigenlijk geen ouders bij zijn maar ik had iets voor mezelf geregeld.  Ook mochten we daarna nog een video kijken over de musical. Dan afscheid met een getuigschrift van Riks school. Tussendoor nog naar de fysiotherapie. En dan Rik naar de dansavond brengen.

Het kon allemaal net, maar ik was het eerste vergeten. Ging de telefoon om 10 uur, waar blijft U mevrouw. U moet naar het ziekenhuis komen voor de herceptin. Ojee, helemaal vergeten. Hoe moet ik dit nu in mijn drukke schema passen. Dan maar tussen de ene en de andere school door. Want het kan niet tot morgen wachten, het spul is al aangemaakt en blijft maar 24 uur goed.

Dus eerder weg bij de school van Maartje, Even snel naar het ziekenhuis, daar mocht ik omdat ik te laat was plaats nemen op het strafbankje, Ze hebben op de afdeling 2 extra stoelen geplaatst. De luxe stoelen waren natuurlijk al bezet. Dus ik begon op de kruk. Daar werd ik heel snel aangeprikt, en begonnen ze al snel met het spoelen. Daarna mocht ik op een stoel met armleuning de herceptin verder krijgen. Later werd het zelfs een luxe stoel. De herceptin is snel ingelopen en daarna een turbospoeling om de aders weer schoon te spoelen.

Ik ben nog nooit zo snel weer uit het ziekenhuis geweest.

Daarna naar de musical van Rik, ik was nog net op tijd zelfs, alle bovenbouw klassen hadden een liedje van Grease ingestudeerd. Rik het laatste en hij heeft met de juf gedanst.

Zijn klas was het enthousiastste  maar hun lied was ook wel lastig.

Ik vond het heel leuk om te zien. Rik deed het heel goed, maar ik zag ook wel, hoe wankel hij is geworden. De juf moest hem echt vasthouden anders viel hij.

Daarna de rest van het programma, nog even snel koken, belt de fysiotherapeute als ik het eten op de borden schep. Heb ik me bij haar ook al in de tijd vergist.

Ik vond het zo sukkelig van mezelf, heb zo op mezelf lopen mopperen. Het kon allemaal zo precies vergeet ik gewoon 2 belangrijke afspraken. Dat was voor de vakantie.

 

We zijn de tweede week op vakantie gegaan. De kinderen  en ik op de fiets |( en vooruit ook met de trein) en Geertjan is er met de vouwwagen achteraan gegaan.

Hij heeft gewonnen.

Ook omdat ik dacht dat utrecht centraal, Otterlo makkelijk te fietsen was.

Het overstappen met 3 kinderen en 4 fietsen vond ik niet zo makkelijk, daarom dacht ik slim te zijn en alvast vanuit Utrecht te gaan fietsen. We hadden niet zo’n goede kaart, maar ik wist wel dat ik richting Zeist moest.

Volgens een politieagente was het wel ver fietsen, maar die zijn dan ook niets gewend. We hadden de tijd, bij Zeist aangekomen een gelegenheid gezocht om wat te eten. Lekkere broodjes hebben ze daar hoor. Toen belde Geertjan, hij was aangekomen op de camping en begon alvast met het opzetten van de vouwwagen. Ik vroeg of hij even wilde kijken op de tom tom hoe ver het nog was. Dat was zo gepiept, nog 46 km, wat nog 46 kilometer, das wel ver zeg. Ik ga toch nog maar een stukje met de trein. Dus op naar station Zeist. De rest van de reis verliep heel goed, De kinderen hebben goed mee gefietst. In Otterlo hebben we de weg gevraagd naar de camping en een redelijk goed omschrijving gekregen. We twijfelden even bij een hek, daar was een camping, was het die wij moesten hebben of een andere, Maartje ging het wel even vragen. Na een poos kwam ze terug. Yes. Het is de goede camping nu nog kijken waar onze vouwwagen staat. De kinderen konden hem eerder vinden als ik. En hij stond al een beetje op ook. Snel de fietsen wegzetten en meehelpen. De bijzettent moest ook nog en het zag en een beetje dreigend uit,

Poeh, poeh. Ik krijg er honger van. Jemig zeg het is al 7 uur geweest. Waar kunnen we wat eten, even op de Tom kijken. He hier een paar honderd meter vandaan is een pannenkoekenrestaurant.

Dat is makkelijk te lopen. Behalve voor Rik, tussen ons in gaat het wel, en veel moppers later zien we het restaurant liggen. Maar helaas, de keuken is net gesloten, en voor ons gaan ze hem niet opnieuw openen. Verdorie, dan maar de auto halen en wat anders zoeken. Geertjan en Pim gaan hem ophalen. Wij wachten bij een mopperende Rik.

Op naar Ede, daar hebben ze wel wat keuze.  Maar geen pannekoeken, en die wil Rik alleen maar, gelukkig heeft de ober

 een idee, een tortilla is ook een pannenkoek. En die wil Rik dan wel, en hij vind het ook nog lekker. Gelukkig maar. Met een volle buik gaan we weer terug.

De rest van onze vakantie avonturen schrijf ik wel weer een andere keer.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/6/2007 - Prik ellende.

 

Effe zeuren.

Ik moet even wat van me afschrijven. Het blijft een ellende met het prikken. Er is al een keer een verpleegster geweest die nadat ze een haarvaatje had geraakt, mijn been pakte en de druppel bloed eruit kneep.  Een paar dagen later kwam er een andere zuster die de spuit supersnel toediende, toen er daarna vloeistof uit kwam masseerde ze dit weg met een gaasje.

Terwijl er in de gebruiksaanwijzing staat:

Langzaam inspuiten, kijken of je niet in een bloedvat zit door terug te trekken, na het inspuiten niet masseren hooguit licht deppen.

Daarbij komt het ook regelmatig voor dat ik wordt vergeten. Bijna elke week moet ik zelf bellen om te vragen waar ze blijven.

Natuurlijk is het een grote organisatie, werken er veel verschillende mensen, en als ze allemaal één fout maken is dat voor hun persoonlijke foutscore niet zo erg, maar waarom moeten ze die fout allemaal bij mij maken????

Patiënt vergeten, niet goed spuiten, na-masseren, veel later komen dan is afgesproken,  of gewoon niet komen, allemaal eigenlijk maar kleine foutjes, maar bij elkaar opgeteld wel veel foutjes bij een patiënt.

Het middel wat ik krijg staat erom bekent dat je blauwe plekken kan krijgen op de plakken waar is gespoten, en natuurlijk heb ik die ook. Maar ik heb ook een erg grote plek waar niet goed is gespoten, en een onderhuidse bobbel waar in het been is geknepen. Deze zitten er nu al een paar weken. De bobbel wordt wel al een klein beetje kleiner, en de blauwe plek heeft nu een mooie rand dus hij zal ook binnenkort wel verdwijnen.

Gelukkig zijn er ook zusters die hun vak wel goed verstaan, die het goed doen, prettig in de omgang zijn, en op de afgesproken tijd komen. Gelukkig maar,

En ik weet ook wel dat sommige patiënten het ongeluk aantrekken. Ik ben er daar geloof ik ook een van. 

 

Maar er is ook goed nieuws, we hebben 2 campings geboekt. We zijn nog nooit zo vroeg geweest met het boeken. Ruim 2 weken voor vertrek.

De plannen zijn een beetje anders geworden dan we in eerste instantie hadden bedacht.

We gaan eerst 6 dagen naar een camping op de Veluwe, vlak bij Otterlo.

Daarna gaan we 10 dagen naar s`Gravenzande. Een camping nog net niet in de zee, en vlak naast een manege, dat is voor Maartje erg leuk. Vanuit die plakken gaan we fietsend de omgeving verkennen. Tenminste als het een beetje droog is. Anders gaan we andere leuke dingen doen. Maar op deze manier kan ik elke dag door de wijkverpleegsters ter plaatse worden geprikt.  En zo kan de vouwwagen ook mee. Nu moeten we nog een fietsenrek kopen voor op de vouwwagen. Maar dat zal wel lukken.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/6/2007 - Met pensioen.

Ik ben vandaag weer in het ziekenhuis geweest. En mijn PAC doet het weer.!!!!!

Er kwam direct bloed terug. Het inlopen van het infuus ging dan ook heel voorspoedig. Maar toen het afkoppelen. De verpleegster was maar alleen in de pauze, er kwamen 3 nieuwe patiënten die aangekoppeld moesten worden, de telefoon ging verschillende malen, er moest urine worden weggebracht naar het lab. Er kwam ook nog de technische dienst om een plank te bevestigen, waardoor er even wat spullen moesten verhuizen. Dus mocht ik wachten. Ach om kwart voor 2 was ik weer buiten. Dus het record van de vorige keer is nog lang niet verbroken. Nog even wat boodschapjes halen en naar huis.

Thuis was het bijna 3 uur, Maartje kwam uit school en wilde met mij paard rij sokken gaan helen in Limbricht. Dus maar weer op de fiets in het warme weer.

Flesje water mee, en lekker fietsen.

 

Het spuiten van de fragmentin wordt gedaan door de thuiszorg. Ze omen iedere dag rond 12 uur. Ik vind het wel vervelend om dan thuis te moeten zijn, maar ik durf het niet zelf, het gaat over mijn grens heen. Dus dit is dan een redelijk alternatief. Pillen slikken werkt eigenlijk ook niet goed. Daar moet je, je lijf op instellen en dat betekend dat je in het begin vaak bloed geprikt moet worden. Dat schiet dus ook niet op. Met de spuitjes krijg je een veel gelijkmatiger beeld. Je hoeft dan ook niet zovaak gecontroleerd te worden.

Woensdag was de verpleegster ook weer gekomen, met een stagiaire, deze prikte, en het ging goed, maar er was ook een haarvaatje geraakt. Pakt de verpleegster mijn vel en knijpt daar heel hard in. Om nog een druppel bloed er uit te knijpen. Au dat doet pijn. De plek is nu helemaal hard en rood. Er naast zit ook een grote blauwe plek, van een eerdere spuit maar die is wel zacht. Mij is geleerd dat je als de spuit eruit is je eigenlijk niet meer aan de huid mag zitten. Hooguit heel zachtjes deppen als er een haarvaatje is geraakt. Maar zeker niet erin knijpen. Ik ben bang dat het gaat ontsteken. Maar eens kijken wat de thuiszorg er morgen van zegt.

 

Vanmorgen kregen we bezoek van de ambulante begeleidster van Rik zijn school. Ze kwam kennis maken. Het is wel grappig dat Maartje haar ook kent. In haar klas heeft ze ook een kind begeleid. Ik vond het een aardige vrouw, kundig, duidelijk,recht door zee.

Ze had ook nog wel een paar leuke opmerkingen van Rik te vertellen.

Zo maakte ze een paar weken geleden kennis met Rik en vroeg hem wat over zichzelf en zijn familie te vertellen. Dus Rik begon te vertellen dat hij sporten zo leuk vind, rennen, voetballen, fietsen, skelteren, atletiek, springkussen etc.

Verder vertelde hij dat hij een stom zusje heeft en een broer. Zijn vader werkte overdag, maar zijn moeder was met pensioen. Huh, ik ben toch niet met pensioen… Maar ik kan me wel voorstellen en vind het heel inventief van Rik om het zo te vertellen. Want dan heb je tenminste ook niet het gezeur van wat heeft je moeder dan, en hoe vindt jij het dat ze ziek is, gewoon met pensioen sturen die moeders. Nou mag ik natuurlijk wachten op mijn pensioenuitkering. Bij het ABP heb ik een uitkering opgebouwd van 1,95 per maand geloof ik. Dus dat schiet al aardig op.

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

23/5/2007 - het vervolg

Bij mijn moeder aangekomen heb ik als een zombie in de stoel gezeten, ik heb toch maar een boterham naar binnen gewerkt en een kop thee. Daarna ben ik naar bed gegaan.

Op hemelvaartsdag ben ik de hele dag in bed gebleven, en werd heerlijk verwend met allerlei, eten en drinken oogzalfjes en een prik.

Ik kon het licht niet verdragen op mijn ogen en dus bleef het lekker donker.

Vrijdag ben ik gewoon weer opgestaan. Ik heb meegedaan met de activiteiten, die we, zoals wel zo prettig is, zelf invullen. Er wordt niet een heel programma bedacht, maar ieder zoekt zelf zijn eigen bezigheden. Wil je gaan wandelen, prima, willen er meer mee ook goed. Wil je liever bij de vijver zitten turen ook goed, of een klusje opknappen, of een boek lezen, of praten met familieleden die je al een poos niet meer hebt gesproken, alles is oké.

De kinderen binnen deze familie, toch allemaal met een bijzonder tintje, kunnen steeds beter met elkaar opschieten. Er wordt steeds minder ruzie door ze gemaakt, en je hoeft ze ook minder te vermaken. Ze vermaken elkaar en zichzelf. Dat is heel mooi om te zien.

S’ avonds heb ik samen met een paar mensen gekookt. Binnen een half uur zaten we aan tafel. Met 15 mensen. De verse spinazie plukken was nog meer werk dan het koken.

Ik heb dan zo’n beetje de regie, iedereen vraagt wat ze kunnen doen en in mum van tijd zijn de uien gesnipperd en de knoflook gepeld en andere voorbereidingen gestroffen

Daarna moet het water koken en dan gaat het snel, pasta in het water de andere ingrediënten warmen, spinazie erbij, wat kruiden erbij, pasta afgieten, en aan tafel.

Op zaterdag mocht ik weer mijn culinaire talenten gebruiken. Ik had een aardappel salade bedacht, met daaromheen allerlei hapjes die je dan naar believen op je bord kan doen. Gekookt eitje, blokjes kaas, tomaat, komkommer, olijven, feta, augurk, sla, en een aparte tomatensalade. Zo kan ieder pakken wat hij of zij lekker vind, en zo gebeurde het ook.

De hoeveelheden inschatten blijft gokken natuurlijk, maar na een paar keer koken lukt dat aardig. Bijde dagen was er maar heel weinig over. echt maar een paar lepels

Wat ik wel heerlijk vond is dat het eten echt lekker wordt gegeten, er wordt niet gesnoept, voor het eten zodat je ook echt honger hebt als je aan tafel gaat. Er wordt ook niet gevraagd om snoep, chips, of andere versnaperingen. Er wordt gewoon goed gegeten tijden de 3 maaltijden. Er wordt heerlijk gegeten, met allerlei extra dingetjes, maar niet overdreven. Kortom het was een genoegen om iedereen weer te zien, de sfeer was prima, iedereen was er ook.

 

Zondag ging iedereen weer terug naar huis. Thuisgekomen ben ik direct naar bed gegaan. Ik was misselijk en rillerig, heb maandag en dinsdag ook bijna niet gegeten. Maar dat is geen probleem. Ik heb maandag geregeld dat er in het vervolg thuiszorg komt om mij mijn spuitje te geven. Want dat ga ik echt niet zelf doen. No way. Een beetje mezelf martelen. Ik ben toch niet gek.

Pas als ik de meisjes van de thuiszorg zat ben, en dan vooral de tijd dat ik thuis moet blijven. Zal ik er misschien, heel misschien, over gaan nadenken…… heel lang nadenken, en dan pas een besluit nemen dat ik het toch maar niet zelf doe of zo.

Eng gedoe. Brrrrrr.

Nu gaat het weer wat beter met me.

Begin ook weer voorzichtig wat te eten.

Mijn oog begint ook steeds beter te zien.

Maar het is nog wel erg vermoeiend om te kijken. Als ik ergen heen ben geweest op de fiets heb ik echt een rustpauze nodig, maar ook het vertrouwen weer aan mijn ogen geven is lastig. Er weer mee durven kijken, maar dat gaat steeds beter komen.

 

Dat is me trouwens zo wie zo het meeste tegen gevallen, van het hele gedoe.

Ik begon weer lekker te gaan, had weer vertouwen in mijn lijf terug. En dan gebeurd er zoiets, het vertouwen is direct terug bij af. Weer terug bij de angst, dat het toch niet goed gaat, dat er weer geopereerd moet worden, of andere enge dingen zoal nu die spuiten. Ik denk dat ik daar letterlijk ook even een terug slag van heb gekregen. Even een pas op de plaats maken. Mezelf terug hervinden.

Maar dat gaat nu gelukkig weer beter.

Bij de fysiotherapie gaat het wel goed maar ik merk dat mijn hele rug soms begint te  verkrampen, toch maar even melden aan de therapeute. 

Misschien dat het net wat te fors is allemaal.

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

mijn verhaal

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me
My Blog's RSS

Friends

Vraagbaak
Claudiasafvalrace
Claudia1967
judit
Page 1 of 7
Last Page | Next Page
Zelf ook een weblog maken? - Cursus verhalen schrijven - Statistieken gratis proberen