Terugblik en afsluiting

Posted at 16:53, 23/12/2005

Als afsluiting heb ik een paar foto's geselekteerd, die alle goede herinnneringen symboliseren van de afgelopen maand. Vanochtend om  half tien kwam ik thuis na een prima reis. Al met al ben je dan 24 uur in touw geweest, gerekend van deur tot deur. Het grootste deel daarvan was het nacht, vanwege het tijdverschil. Voordeel is wel dat het dag/nachtritme intact blijft, dus een jetlag is niet aan de orde. Alleen is het wel vermoeiend, ook al omdat ik in het vliegtuig niet snel slaap. We hadden ook nog flink last van turbulentie en ik vind dat nog steeds niet leuk. Dat geschud aan dat vliegtuig en het bewegen van de vleugels. Ik blijf dat in de gaten houden en als "toezichthouder" kun je niet gaan slapen, toch?
Anneke haalde me op in Deventer en dat was een fijn weerzien.
Het einde van de reis houdt ook in dat ik het weblog ga afsluiten.
Met veel plezier heb ik mijn verhalen geschreven. Ik bedank alle lezers. Jullie support en belangstelling had ik nodig om zoveel mogelijk iedere dag een verhaaltje te schrijven. Hartelijk dank ook voor de vele positieve reacties.
Het is de bedoeling om binnenkort alle foto's op de site van de familie Brinks te plaatsen. Helaas staan de meeste nog steeds bij Arjan op zijn computer en zijn we vergeten om een CD-tje hiervan te maken en deze mee te nemen. Dus dat heeft even tijd nodig.

De foto's worden t.z.t. geplaatst op www.brinks.surft.nl 
Hierna volgt al een voorproefje.

Saigon in kerstsfeer

De afscheidslunch bij Arjan thuis in de tuin

Een typisch voorbeeld van de bouwstijl in Saigon. Het roodgele gebouw is een hotel, heel smal en hoog.

De dagelijkse drukte in Saigon. Als automobilist heb je het zwaar.

Landschap langs de Mekong rivier in Laos

De zonsondergang aan de Mekong rivier in Vientiane, Laos

De fantantische raceboot, onderweg naar Luang Prabang
 

Afscheid nemen

Posted at 05:37, 22/12/2005

Zo, de koffer zit dicht. Het gewicht komt net boven de 20 kg en dat is keurig. Gisteravond met de Nederlanders flink doorgezakt. Eerst een tijd bij Kim's Cafe, maar daar werden we om 2 uur vannacht verwijderd. De tent ging dicht. Toen nog voor wat afzakkertjes en wat eten naar ander adres en het was 4 uur toen we op de brommer, niet al te fris, naar huis reden. Ze waren er allemaal en dat was leuk. Het weer is hier steeds hollandser geworden en voor Vietnamese begrippen is het erg koud, maar je zit nog steeds midden in de nacht in een overhemdje buiten en dat is weer niet Hollands. Dat zal ik wel missen. Zo dadelijk neem ik afscheid van Arjan en Thao met een lunch en dan op naar het vliegveld, waar mijn vliegtuig om 16.50 uur vertrekt. Ik heb dus nog alle tijd.
De reis zit er dan bijna op. In Nederland zal ik nog verslag doen van de terugreis. Afscheid nemen is niet leuk, maar daar staat tegenover dat ik terugkom bij mijn Anneke en ik zie er ook naar uit om Manon, Eric en niet te vergeten mijn knappe kleinzoon Kes weer te zien.
Goodgoan

www.life-resorts.com

Posted at 11:14, 21/12/2005

    

De titel van vandaag is het internetadres van Arjan zijn werkgever. Daar ben ik vanmiddag aangeland na de lunch in een Vietnamees restaurant. Daar was het heel druk en dat terwijl maar een menu verkrijgbaar was. Dus iedereen kreeg exact hetzelfde eten. Dat is hier gebruikelijk, aldus Arjan en een mevrouw die ook met ons lunchte. We aten noodles, met springrolls (kleine loempia's), wat pork en gehakt, een heleboel groente en wat sausjes. Kosten 4 euro totaal voor ons drieen. Daar kun je thuis niet voor knoeien. Bij terugkomst op Arjan's kantoor begon het te regenen en dit keer een Hollands buitje voor de rest van de dag. Je zou zeggen, dat dit de voortekenen van mijn vertrek zijn.
Dit weer nodigt niet uit om op de brommer rond te rijden, wat ik eigenlijk van plan was.  Dus maak ik van de nood een deugd en zit ik bij Life Resorts mijn weblog bij te werken.
De foto's hierboven zijn afkomstig van het resort in Qui Nhon, waar ik ook ben geweest. De slogan van het bedrijf luidt " Bring your senses to Life" en dat maken ze aardig waar. Het bedrijf werkt in opdracht van een Nederlandse investeerder. Ze beheren en ontwikkelen bestaande en nieuwe resorts. De taak van Arjan ligt in het ontwikkelen van nieuwe resorts. De plannen voor Hue en Ha Noi zijn vrijwel klaar en staan op het punt gerealiseerd en gebouwd te gaan worden.
Het wachten is op de definitieve vergunningen van de overheid en dat verloopt niet soepel.
Vanavond is de laatste avond hier en we hebben wat Nederlanders uitgenodigt om bij Kim's Cafe een afscheidje te vieren. Ik hoop daar morgen nog over te berichten.
Goodgoan

Zojuist was ik nog blij verrast met de commentaren van Marion en die maffe Koos. Bedankt!  

    

         

De Tham

Posted at 18:34, 20/12/2005

De titel van dit bericht is de naam van een straat. Een belangrijke straat, althans voor mij, omdat in deze straat het Orient hotel staat, waar ik in het begin van mijn verblijf hier heb gelogeerd. Veel belangrijker is dat in deze Kims Cafe is gevestigd, waar ik zo langzamerhand menig gezellig uurtje heb doorgebracht. Alleen ben je daar nooit, er is altijd beweging en altijd zijn mensen bezig om jou te interesseren voor hun activiteiten. Er komt voortdurend van allen langs: de schoenpoetsers, de boekverkopers, rookwaren en aanstekers, peppermint, gedroogde vis en dan hoor je weer een soort sambaballen en dat zijn reclamemakers voor massage.Ook bedelaars maken deel uit van het straatbeeld. Als je een beetje bekend bent, ga je al die mensen herkennen en zij weten dan ook welke commerciele mogelijkheden jij voor hen hebt. Niks dus. Ik gun iedereen het beste, maar ik ga geen geld geven aan dit soort mensen, tenzij ze iets bieden wat van mijn gading is, zoals bijvoorbeeld de schoenpoetser. Die doen hun stinkende best om jouw afgetrapte schoenen nog een beetje toonbaar te maken en dat doen ze voor zo'n 30 eurocent.
Een van de vele passanten is een spastisch meisje wat cigaretten in de aanbieding heeft. De Nederlandse club bij Kims Cafe vond haar een probleemgeval en hebben haar aangeboden om in het restaurant regelmatig op kosten van de groep te eten. Zij mocht dan zelf het menu kiezen. Dat ging even goed, maar bij het zien van al die mogelijkheden kon zij zich niet beheersen en ging het duurste van de kaart kiezen en dan in hoeveelheden die ze nooit op kon eten. Vervolgens werden kennissen en vriendjes er bij betrokken om mee te eten. Slot van het liedje was dat de sponsorende groep er mee stopte. Daar komt nog bij dat het betreffende meisje best redelijk veel verdiende met haar activiteiten en best in haar eigen behoeften kon voorzien.
Toeristen zijn de bron van deze straat en de hele dag is veel, zo niet alles gericht op de backpackers.Die zie je op elk moment voorbij lopen met enorme rugzakken op zoek naar het goedkoopste guesthouse. Ik heb dan weinig fantasie nodig om Manon en haar vriendin hier rond te zien lopen, die in 2002 op deze wijze het avontuur zijn aangegaan.
Hoe raar het ook klinkt, het is ook een straat van eenzame mensen  Maar dat geldt niet voor deze straat alleen. Het valt hier wel meer op. Ook zie je nogal wat oudere westerse mannen met een jonge flirt, hand in hand paraderen. In Tjailand komt dit verschijnsel nog meer voor, maar Vietnam gaat ook die kant op. Het lijkt me geen goede ontwikkeling.
De straat kent vele souvenirshops en restaurants en vele soorten, maar allemaal low budget. Je kunt voor weinig geld hier veel kopen. In de cafe-restaurants staat permanent de TV aan met voetbal en andere sporten uit hoofdzakelijk Europa. Cafe Lucky heeft b.v. in een kleine ruimte 4 tv's staan met verschillende sportuitzendingen. Hoe je ook aan de bar zit, je ziet altijd wat.
Vanavond hebben we niet in de straat gegeten, maar in de buurt van de Ben Tham-markt. Het was me opgevallen dat  daar 's avonds de halve straat wordt afgezet en dan verschijnen er opeens een heleboel straatrestautantjes, die hoofdzakelijk Seafood in de aanbieding hebben. Vanavond eerst een krabsoepje vooraf gegeten en daarna de inhoud van een heleboel schelpen opgeslubbert. Vanmiddag waren we al wezen lunchen bij een Koreaan, dus het leven is hier nog niet zo slecht.
Nu ga ik slapen.
Goodgoan

Rustig dagje

Posted at 19:29, 19/12/2005

 
Door al die activiteiten komt er weinig van onthaasten. Vandaag lukte dat aardig. Eerst wat uitgeslapen, want ik had het rijk alleen, omdat Arjan weer moest werken. Van dat werken is niet zoveel gekomen, omdat door werkzaamheden er geen stroom was en dus geen computer, internet etc. In de loop van de ochtend op de brommer naar de city gereden op zoek naar wat cadeautjes voor het thuisfront. Met name de Ben Tham markt heb ik afgelikt naar interessante zaken. Maar dat valt nog tegen om wat origineels te zinden. We zijn al twee keer eerder  in Vietnam geweest, dus de meest voor de hand liggende zaken vallen af en dan blijft er toch niet veel over. De markt is hier heel belangrijk. Iedereen koopt op de markt zijn waren in. Dat geldt voor de winkelier, maar ook onze huishoudster haalt daar de meeste boodschappen. Daar heb je immers verse spullen.
Vervolg:
Nou daar zit ik dan, bij Arjan thuis achter zijn computer met een blikje Tiger naast me voor de inspiratie. Komen zojuist terug uit de stad waar Arjan mij een lesje snookeren gaf. Ik had geen slag in te brengen.Dat kwam natuurlijk door het thuisvoordeel wat hij had, zullen we maar denken. Ik heb om een revanche gevraagd, maar dan bij snookercentrum Dorus in Riessen.
De brommer is hier toch wel een prachtig vervoermiddel. Hartje winter in je bloesje met 60 km/pu door de stad scheuren. Stoplichten, rood of  groen doen er niet toe en het gaat allemaal gelukkig goed. Die stoplichten begreep ik eerst niet, waarom ze er stonden. Iedereen reed er toch door heen. Maar langzamerhand begrijp ik hoe het werkt. Als bij een kruising het stoplicht op rood staat, wil dat zeggen dat de straten links en rechts van je mogen rijden. Maar als brommer  kun je door rechts af te slaan  heel simpel  invoegen en is het onzin om  te blijven wachten tot het licht op groen gaat. Wel effe praktisch blijven. Dit kan natuurlijk alleen als het verkeer praktisch alleen uit brommers bestaat. De verkeerspolitie doet ook geen enkele poging om dit gedrag te vermijden. Ze zijn allang blij dat alles doorstroomt. Waar ze wel staan te controleren is bij eenrichtingverkeer. Daar heb ik bekeuringen (een paar dollar) zien uitdelen.
Rest mij voor vandaag nog Diana en Martin te bedanken voor hun reactie en hartelijk te groeten, mede namens Arjan. Uiteraard zal ik graag de foto's laten zien. Ik denk erover om de site van "Brinks surft" hiervoor te gebruiken, maar daar kom ik nog op terug.
Goodgoan

Opnieuw Saigon

Posted at 20:02, 18/12/2005

Het is inmiddels 2 uur 's nachts en we zijn zojuist terug uit de stad. Het was me het dagje wel. Vanochtend (Gisteren) om 10 uur vertrokken per vliegtuig uit Vientiane en met een tussenstop in Cambodja weer veilig geland in Saigon.Een wereld van verschil tussen Laos en Vietnam en dat terwijl het buurlanden zijn. Inmiddels is me wel duidelijk dat de Vietnamezen veel opener en directer zijn dan de Laotianen. Vanavond op terras werden de Laotianen lui genoemd en dat terwijl ik dacht dat ze terughoudend zijn en niet opdringerig.
Na de vlucht hebben we weer de brommer gepakt en bij Arjan thuis wat verfrist en op adem gekomen. Daarna de stad in en eerst maar eens gekeken of Kims Cafe nog bestond en warempel, er was ook nog plaats op de inmiddels vertrouwde plek aan de straat. Na een half uurtje kwam Peter, van de kunstledematen,  met zijn vriendin en ook Barend arriveerde. Maar ook een vriendin van Arjan en hij heeft er velen. Hij is om een of andere reden best populair bij het vrouwvolk. We hadden afgesproken om bij een Tjais restaurant te gaan eten en na een aantal Tiger-biertjes zijn we dat ook gaan doen.
Daarvoor moesten we wel de halve stad doorcrossen met de brommers en dat op zondagavond. Dan heeft niemand iets te doen en dus gaat men rondjes rijden met de hele familie op de brommer. Wat een drukte.
Maar goed, bij de Tjai was het eten lekker, wel wat gekruid, maar dat schjint er bij te horen. De vriendin van Arjan at ook mee en wist nog wel een aardig koffierestaurant. Want we hadden wel zin in koffie. Ondertussen zij maar bellen, want die mobieltjes zijn hier hier net zo gemeengoed als bij ons in het westen. Het resultaat van het gebel was dat er twee vriendinnen ook op de "koffie"  kwamen. Die dachten natuurlijk, een paar van de rijke westerlingen, daar kunnen we van meegenieten.
Helaas voor de dames hadden ze niet onze volle aandacht, omdat om 22.00 uur een voetbalwedstrijd begon, die live werd uitgezonden. Dat houdt in dat in vrijwel alle openbare gelegenheden meerdere TV's die voetbalwedstrijd laten zien. In dit geval betrof het Arsenal-Chelsea. Voetbal kijken met dames erbij leek ons niet wat en dus hebben we afgerekend en zijn naar een echt voetbalcafe gegaan waar ook de andere Nederlanders arriveerden. Ongelooflijk zo populair het TV-voetbal hier is en niet alleen in Vietnam, maar in geheel Azie. Geen wonder dat er al Engelse clubs zijn met Aziatische shirtreclame.
Door de voetbal werd het toch nog laat, met als enig voordeel dat de straten bijna leeg zijn.
Nu ga ik naar bed en lekker uitslapen. Morgen(vandaag) weer een dag.
Goodgoan
 
     

Foto's

Posted at 15:08, 17/12/2005

Het tractortje waar ik het over had en hierna een foto van onze werkzaamheden gisteren op de rivier.

Foto's

Posted at 15:01, 17/12/2005

Het landschap rond Vang Vieng, te zien vanaf onze veranda.

De fastboat naar Luang Prabang. Op dezelfde manier zaten wij daar ook opgepakt

Vang Vieng en weer terug naar Vientiane

Posted at 14:50, 17/12/2005

In de korte tijd dat we Vang Vieng hebben bezocht, heeft Arjan me overal naar toe gesleurd. Zelf had ik het wel een keertje goed gevonden en was lekker op de veranda van onze bungalow op palen gaan zitten met een boek. Maar nee, gisteren vertelde ik al dat er veel grotten zijn in de omringende bergen en gisteravond tijdens het dineren werden we door een stel Ieren geattendeerd op een drietal grotten die dicht bij elkaar lagen. Arjan kwam op het idee om deze te gaan verkennen op de fiets. Helaas lagen ze alleen dicht bij elkaar en niet dicht bij Vang Vieng. We hebben bijna anderhalf uur gefietst om er te komen, heuvel op en heuvel af, maar het meeste er tegenop en dat met wind tegen. Bovendien zijn de fietsen van een kwaliteit die geschikt is om heel rustig in de stad rond te gaan en dan met kleine beentjes. Want de trappers en pedalen zijn afgestemd op Laotianen.

Maar goed, we zijn er gekomen en de eerste grot heette de Olifantsgrot en dat was afgeleid van, jawel hoe raad je het, een olifant die door stalagtieten was gevormd. Daarna hebben we ons aangesloten bij een aantal backpackers en werden geleid naar een grot, waar een riviertje uit stroomde. De grot kon je alleen in via het water, met weer zo'n binnenband en binnen in de grot was het allemaal heel nauw.Daar heb ik voor bedankt, maar Arjan is wel gegaan. Je kreeg dan een soort accu om je hals mee en op je hoofd zat een mijnwerkerslamp die door de accu werd gevoed. Zag er allemaal wel leuk uit. Daarna op eigen houtje nog twee grotten opgezocht. Ook daar kreeg je zo'n lamp en accu mee en ik heb mijn engtevrees voor even overwonnen en ben mee naar binnen gegaan. Dat kon lopend, maar de grotten van Valkenburg zijn toch wel wat comfortabeler. Binnen in de grot is het verder pikkedonker en heb je alleen een flauw schijnende eigen lamp. Maar die schijnt slechts een richting tegelijk op en je moet wel tegelijk de bodem, glad oneffen en nat, in de gaten houden en de stalagtieten/stalagmieten boven je. Dit keer ben ik er zonder hoofdletsel afgekomen.

Dat was het ochtendprogramma en na het terugfietsen, ruim een uur, omdat de wind nu wel meewerkte en de heuvels nu meer af dan op, moesten we ons nog haasten om de bus te halen die om twee uur zou vertrekken. Nog voor we bij het busstation gearriveerd waren, kwam ons al een hotemetoot tegemoet, met de vraag of we tickets voor Vientiane hadden. Ja en..? Nou de bus stond al even alleen op ons te wachten. Dat is dan toch weer netjes. Dus het systeem hier is nog niet zo gek. We zitten nu weer in hetzelfde hotel aan de Mekong rivier. Voor je gevoel kom je toch een beetje thuis en daarmee zit Laos er bijna op. Ik hou er fijne herinneringen aan over. Veel meegemaakt, een spannende racetocht over de rivier, het mooie sfeervolle Luang Prabang en het Vang Vieng met al zijn backpackers. Wat dacht je van een restaurant waar je op een soort bed met z'n allen richting de TV ligt en samen met de hele meute een aflevering van Friends bekijkt. Dat hoeft voor mij niet, maar het hoort er allemaal bij.

Ik heb bewondering voor de Laotianen. Hoe ze met heel weinig toch een bestaan hebben. Want arm is het hier zeker. Bijvoorbeeld de watervoorziening is meestal alleen op een centraal punt in het dorp geregeld en dat is vaak langs de weg. Daar staan de mensen zich te wassen en dat levert aardige taferelen op. Wel merk je dat er veel ontwikkelingshulp naar Laos toegaat. Veel boeren hebben nu een klein soort tractortje om het land te bewerken in plaats van de waterbuffels en dat betekent een flinke vooruitgang. Men is heel vriendelijk zonder de opdringerigheid van Vietnam. Steeds wordt je gegroet met "Saybadee" en het is leuk dat Manon dezelfde ervanring heeft. Laos staat vanaf nu bij mij groot op de kaart.

Morgenochtend om tien over tien, jullie slapen dan nog, vliegen we terug Saigon en daar na meld ik me weer.

Saybadee.                       

Op weg naar Vang Vieng

Posted at 13:00, 16/12/2005

Zo, vanochtend hebben we om zes uur vroeg het guesthouse in Luang Prabang afgerekend en zijn per tuktuk naar het busstation vertrokken, waar de bus al klaar stond. Arjan gaat dan op zijn gemak wat eten bij een van de omliggende restaurantjes. Maar ik ga liever in de bus zitten, dan vertrekt deze in elk geval met mij erin. 

Helaas hebben we de tips van Bastiaan te laat gezien voor het eten in LPB, maar toch leuk dat hij op mijn weblog reageert. Succes met je werk verder in Cambodja en de hartelijke groeten van ons beiden. Ik zal je vader wel bewerken voor Laos.

Het traject naar Vang Vieng duurde zes uur, volgens het ticketbureau, maar uiteindelijk werden we zeven uur later afgeleverd. De tocht voerde ons door een hoog gebergte en de weg was goed, alleen zo bochtig dat je continue heen en weer werd geslingerd. En dat voor een VIP-bus. Ook was ons beloofd dat deze bus onderweg niemand zou oppikken. Nou, de buschauffeur wist daar niks van en pikte onderweg menige Laotiaan op, inclusief bagage en levende have als kippen en kalkoenen.

Bij aankomst bleek het guesthouse wat we al uitgekozen hadden, vol te zijn. Achteraf was dat niet erg, want we zitten nu in een paalwoning, met een veranda en een leuk uitzicht over het dal en de omringende bergen. Het is landschappelijk heel mooi. Vang Vieng wordt omringd door een karstgebergte. Kenmerk hiervan is ook dat er veel grotten zijn en die kun je op eigen houtje gaan verkennen. De spelonkologen(is dit een goed woord?) kunnen hier hun hart ophalen. Wij zijn wat anders gaan doen. Je hebt hier een soort bergrivier die vrij snel stroomt en iemand heeft daar een leuke attractie op bedacht. Voor een paar dollar brengen ze je een eindje stroomopwaarts en daar ga je te water met de binnenband van een tractor. Zo drijf je dan terug naar het stadje. Af en toe kom je een stroomversnelling tegen en wat rotsen die je niet ziet, maar wel voelt, omdat je billen toch wat dieper wegzakken in het water. Onderweg waren er diverse attracties als bungeejumping, in combinatie met aanbod van beerlao.

Al met al zijn we wel drie uur daar mee bezig geweest en onderwijl praat je met allerlei mensen. Eerst wordt gevraagd waar je vandaan komt en waarom je hier bent en hoe lang je nog blijft. Maar af en toe is het wel grappig. Ik lag op enig moment te keuvelen met Nieuw Zeelander met een Nederlandse moeder en die testte bij mij zijn kennis over Nederland. 

Het probleem was dat op enig moment de buitenlucht kouder was dan het water en ik begon zelfs te bibberen. Vannacht in het guesthouse hebben we zelfs om extra dekens gevraagd. Uiteindelijk is hier ook winter.

Welnu, zo dadelijk gaan we de stad verkennen en lekker wat eten.

Goodgoan 

 

        

 

"Wat" in Luang Prabang

Posted at 13:31, 15/12/2005

Luang Prabang staat op de werelderfgoedlijst van Unesco en dat heeft twee aspecten. Als eerste de vraag of ze dat waard zijn en ik ben het daar mee eens. Dan heb ik het niet alleen over alle tempels (Wat), de een nog schitterender van de ander en verder nog een Royal Palace, wat precies de sfeer weergeeft van de koloniale plaatsjes die allemaal kennen. Heel smaakvol en subtiel en dat maak je hier normaal niet mee. Het tweede aspect is voor de bevolking veel belangrijker en dat  betreft de aandacht die naar deze stad uitgaat, met alle aspecten van dien. Ze staan op de kaart en biedt perspectieven voor de hele regio.

Vanmiddag waren we daar getuige van. Op de fiets zijn we de omgeving gaan verkennen en zochen daarbij ook de ongebaande wegen. Het dorpje waar we toen kwamen aangeland, had een soort dorpshuis, waar een heleboel weefgetouwen stonden opgesteld en daarnaast was er een soort verkooplokaal en daar kon je dezelfde spullen kopen.

Daar bleek een vrouwtje te staan, die we de avond ervoor al in Luang Prabang hadden gezien met dezelfde handel.

Uiteraard hebben we bij haar e.e.a. gekocht. Bij de plaatselijke kruidenier zijn we vervolgens een beerlao wezen nuttigen en dat was heel leuk. Niet alleen door het bier, maar die kruidenier had een centrale functie waar vrouwen kwamen om bij te praten en kinderen die hun wekelijkse snoepcent uitgaven. Toen we bier bestelden, moest dat eerst uit de dorpskoelkast worden gehaald. Dat gaat zo: Er schreeuwt iemand en als het niet doorkomt is er wel iemand halverwege de koelkast die het doorgeeft en even later komt iemand met de brommer het bier brengen.

Intussen zitten we weer in Luang Prabang en helaas komt er morgenochtend vroeg een einde aan ons bezoek. Dan vertrekken we naar Vang Vieng, een backpackersoord waar we niet veel tijd hebben, maar ik hoop voldoende om alle interassante zaken mee te maken.

Tot slot een persoonlijke boodschap en die is bestemd voor mijn Kluwer-maatje Frans Simons die vandaag afscheid neemt van zijn arbeidzame leven: Beste Frans, helaas heb ik niet bij jouw afscheid aanwezig kunnen zijn, maar ik heb wel aan je gedacht en daarbij gewenst dat jouw toekomst zonder Kluwer veel uitdaging zal bieden en dat je daar de mogelijkheden voor krijgt, op een positieve manier deze uitdagingen aan te gaan. Groet Arlies van mij en maak er samen  wat moois van. Kijk daarbij vooral naar de toekomst en ik wil daar graag een steentje in bijdragen. Veel geluk en gezondheid.

Dinant

.            

Luang Prabang

Posted at 15:38, 14/12/2005

Luang Prabang is bereikt en vraag niet hoe. Het was heel bijzonder om hier te komen. Vanochtend om half tien vertrokken we per snelboot. Gisteren gaf ik al aan dat dit een soort kano met een enorme motor is. Op de boot kun je met moeite zeven personen kwijt. Van tevoren krijgt iedereen een helm en een zwemvest uitgereikt en het is ook de bedoeling dat je die gaat dragen. Zodra je gaat varen is ook duidelijk waarom. Het lijkt een beetje op die speedboatraces, maar dan in een open boot met een snelheid van zeker 60 km per uur. Je vliegt werkelijk over het water. Alle stroomversnellingen en waterkolken doen je niks en je gaat kriskras over de Mekong omdat er nogal wat rotsen in de rivier liggen en met die snelheid kun je die beter vermijden. Regelmatig krijg je een guts water naar binnen en de temperatuur is niet bepaald zomers. Je zit op de bodem van de boot met achter je rug een plank. De hele reis van twee keer 3 uur kun je vrijwel niet bewegen, er is immers niet meer ruimte. Maar het was fascinerend en ik zou dit niet graag gemist hebben. Na aankomst kregen we wat problemen met de kapitein, die dacht aan ons wat extra geld te verdienen, door ergens onderweg een stop bij een grot aan de rivier te maken.

Dat mocht best van ons gezelschap, maar we hadden er geen geld voor over en hij dacht van wel. Wat een gedoe zeg, om een paar dollars. De smaak werd bepaald door twee Australische dames met haar op de tanden en die beslisten dat we niets zouden betalen. Maar de tuktuk speelde onder een hoedje met de bootsman en wilde niet vertrekken. Uiteindelijk nam hij ons toch mee en kregen we onze zin.

In de stad Luang Prabang aangekomen, hebben we eerst een beerlao gepakt op een terras aan de Mekong en we waren het samen eens dat de stad stad uniek is en heel bijzonder. Morgen gaan we alles verder verkennen. We slapen in een guesthouse, kosten per kamer per nacht 6 dollar. En het ziet er nog best aardig uit. Verder hebben we lekker gegeten en een toeristische markt overgelopen, maar niks gekocht. Morgen is er weer een dag.

Goodgoan

Huay Xai

Posted at 15:38, 13/12/2005

Als jullie de naam hierboven lezen, zul je denken, gooi maar in m'n pet. Dat begrijp ik volledig. Het is een plaats in de "Golden triangle" ofwel de driehoek Laos/Birma/Thailand. Arjan en ik zijn hier vanmorgen gekomen per vliegtuig vanuit Vientiane. Het was een binnenlandse vlucht met een klein propellerviegtuig. Totaal 17 passagiers en daar zat het vliegtuigje mee vol. De vlucht was leuk, omdat je veel lager vliegt dan in zo'n groot toestel. De raampjes zijn bovendien wat groter, dus je ziet veel meer. Alleen het landen vond ik wat spannerder. Zo'n klein toestel zwabbert wat meer, is zijwindgevoeliger. Maar het verliep allemaal zonder problemen. We hebben vervolgens een Guesthouse gezocht, een soort hotel in het klein. Direct in het "centrum" van de plaats, waar we met de tuktuk werden afgezet, hebben we meteen een slaapplaats besproken. Voor vijf dollar per nacht hebben we een kamer met douche en toilet. Verder hier wat rondgelopen en ergens bij de rivier op een heel mooi terras een Beerlao gedronken. Veel en ontspannen met Arjan zitten praten. Dat hebben we later voortgezet in een restaurant, ook aan de rivierzijde. Intussen een snelle boot besproken die ons morgen naar Luang Pabrang moet vervoeren. Van Bastiaan Rozemuller hebben we gisteren al gehoord dat dit een spannend vaartochtje gaat worden. Met helmen op en oordoppen in, vanwege het lawaai, gaan we in een soort kano en een buitenboordmotor van buitencategorie, de Mekong afzakken. Dat is nogal een grillige rivier, het vaargedrag zal dienovereenkomstig zijn. 

Het plaatsje hier is internationaal. Bijna alles is geprijsd in Tjailandse Bath. Dollars zijn ineens minder en je kan nog steeds met Laotiaanse kippen betalen, maar primair is de valuta van Tjailand.

Ik hou een goed gevoel over van dit dorp en zal later bij de open haard daar met genoegen aan terug denken. Hopelijk kan ik morgenavond hetzelfde melden over Luang Prabang.

Goodgoan       

Arjan in Vientiane

Posted at 15:41, 12/12/2005

Afgesproken was dat Arjan vandaag in Vientiane zou arriveren en dat is allemaal volgens planning verlopen. Om zes uur zou hij bij het hotel zijn en voor zessen kon ik nog even de zonsondergang bewonderen. Bij het hotel zat Arjan al te wachten. Hij had geluk gehad met het vervoer. Zijn vliegreis had een tussenstop in Pnom Penh(Cambodja) en tot zijn grote verrassing kwam hij daar Bastiaan Rozemuller tegen, die in Cambodja woont en werkt. Bastiaan is een zoon van een schaatsmaatje van me en bij Arjan samen in dezelfde klas op de lage school heeft gezeten. Een leuke verrassing dus. Hij had vanavond een vergadering en na afloop is het de bedoeling dat we elkaar treffen en bijpraten in de kroeg.

Vandaag tickets geregeld en dat verliep allemaal zonder problemen.

Ben wel blij dat Arjan er is. Maar hij dringt nu aan om te stoppen met het emailen, omdat de afspraak met Bastiaan om 10 uur is.

Vandaar, goodgoan 

Na een hele dag Vientiane

Posted at 15:13, 11/12/2005

Bijna een etmaal ben ik nu in Vientiane en het spijt me voor geen stuiver dat ik hier eerder naar toe ben gegaan. Na mijn eerste mailtje heb ik inderdaad een brommer kunnen huren en ben lekker een eindje gaan rijden. Probleem hier is echter dat er geen wegenkaart verkrijgbaar is. Dus heb ik "gerade recht aus" gereden, want als je verdwaalt ben je verder van huis. Na terugkomst in Vientiane, zag ik een direct aan de Mekong een cafe/restaurant. Gedeeltelijk in de open lucht, maar het weer is hier uitstekend. Het is helder weer en daardoor had ik het geluk om de zonsondergang aan de Mekong rivier mee te maken. Dat was heel indrukwekkend en nu al kan ik zeggen, dat dit een van de mooiste momenten was om mee te maken. De Mekong rivier is heel breed en aan de overkant ligt Tjailand. Iedereen op het terras(in het gras) maakt foto's. Het krijgt allemaal nog een extra dimensie door de geur van houtskoolvuurtjes en de rook maakt het licht nog wat meer difuus. Naast me zitten een paar Laotiaanse meisjes mooi te wezen en indruk te maken met hun nieuwe mobieltje. Geld tellen is ook een bezigheid waar ze veel mee bezig zijn. Geen wonder, met een inflatie die niet is bij te benen. Ondertussen steken ze in Tjailand het licht ook aan en ik heb de indruk dat ze het daar winnen met het aantal lampen.

Het moment is waard om nog een bierje op te drinken. Trouwens, biertje klopt niet, aangezien het pullen van 0,6 liter zijn. Daar drink je er niet zo veel van. Is misschien wel een idee voor de menclub om Beerlao in te voeren. Om de prijs hoef je het niet te laten. Een fles kost ongeveer 50 eurocent.

Na het Mekongterras in de stad gegeten bij een restaurant waar zo constant voetbal op TV laten zien. Daar zijn ze hier helemaal gek van. Alles laten ze zien, als het maar beweegt. Ditmaal de Japanse competitie live. Als je hier zegt dat je uit Holland komt, dan is het eerste wat ze noemen, de verschillende nederlandse voetballers en trainers. Voetbal is in heel Azie ongelooflijk populair. Als een van de Engelse topclubs speelt, dan weet iedereen dat en gaat ook kijken.

Zo, dit is het voor vandaag.

Goodgoan  

    

P.S. Manon en Marion bedankt voor de leuke reacties 

          

Opnieuw in de bus, nu naar Vientiane

Posted at 09:43, 11/12/2005

Zo, daar ben ik weer. Het heeft eventjes geduurd, maar dat had zijn reden. Eergisteren vertelde ik over de busreis naar Savannaketh en over het hotel wat best aardig was. Over de plaats zelf zou ik later schrijven, maar helaas heb ik daar weinig over te vertellen. Wat een gat zeg. Op de kaart is het een hele plaats met ruim 100.000 inwoners. Daar hoort toch een redelijk centrum bij, waar wat te doen is. Helaas, ik heb het niet kunnen ontdekken. Gisterochtend na het ontbijt ben ik op mijn gemak de "stad" ingewandeld. De bezienswaardigheden had ik binnen een half uur gezien. Een tempel en een kerk. Langs de Mekong rivier was nog wel activiteit, maar dat betrof hoofdzakelijk Thai-mensen die daar met een bootje over de grens gaan. Dacht toen bij mezelf, ik moet een brommer huren. Dan kan ik de omgeving wat verkennen. Maar in het hotel wist men geen adres voor een brommer en het was toch, voor daar een goed hotel. Dan hoor je toch van dat soort voorzieningen te weten. In Vietnam hadden al 10 brommers klaargestaan, zonder te vragen.

Laos is niet te vergelijken met Vietnam. Buiten de stad woont iedereen in een hut op palen. Soms met electriciteit en dus TV, maar meestal zonder en dan zit men 's  avonds met een kaarsje op het balcon. Ik zag veel vrouwen voedsel stampen met een soort boomstam en dat soort taferelen zie je in Vietnam niet meer langs de weg. Je ziet ook nog veel Amerikaanse legertrucks, terwijl de oorlog toch al ruim 30 jaar over is.

Maar goed, wat te doen? Zonder brommer zag ik mijzelf daar geen dag en avond meer rondhangen. Ik heb meteen de kamer opgezegd en me per tuktuk naar het busstation laten vervoeren. Daar bleek een bus klaar te staan die om 11.30  uur vertrok. De busreis die toen volgde, was nog een graadje erger dan de vorige dag. Eerst zat ik lekker, zonder iemand die naast me zat, maar die lol ging snel over.

Opnieuw werd de bus volgestampt en op het laatst kon er echt niks meer in. Alle beschikbare ruimte stond en zat vol mensen. Als je geen gelegenheid meer hebt om je te bewegen, dan duurt zo'n reis lang. Als ik Manon mag  geloven, en dat doe ik. Dan heb ik nog geluk gehad met de weg. Wat de etende mensen betreft, daar herken ik wel wat van. Ook in mijn bus gooien ze alles van zich af, wat niet meer eetbaar is. In mijn vorige mail had ik het over ratten, maar zo erg is het niet. Want gisteren zag ik toevallig dat het een soort eenhoorn is. Verder zag ik ook vleermuizen te koop. 

's Avonds om half 10 was ik op de plaats van bestemming. Van te voren had ik een hotel opgezocht en toen ik daar naar een kamer vroeg, bleek alles bezet. Maar ze hadden nog een ander hotel van dezelfde klasse en daar was nog ruimte. Het hotel ligt direct aan de Mekongrivier en op loopafstand van het centrum. Vanochtend een touristische route gelopen en dat was best aardig. Zo heb ik menig "Wat" gezien, ofwel Boedistische tempels. De Amsterdammer die ik in Savannaketh ontmoette, zei daarover dat hij een heleboel "watjes" had bewonderd.

Verder hebben ze hier een soort Arc de Triomf en de straat ernaar toe lijkt  op de Champs Elysee. De Franse invloed is dus nog goed te zien.

Anneke vroeg nog naar iets van kerstsfeer. Heel af en toe zag je was slingers in bomen voor een huis, maar in het algemeen is er heel weinig van te merken.

Zojuist 50 euro ingewisseld en daarvoor kreeg ik 630.000 Laotiaanse Kip. Een heleboek kippen dus en daar kun je hier bijna de halve stad mee kopen.

Heb mezelf direct getracteerd op een biertje (Beerlao) en mexicaanse chili con carne.

Inmiddels heb ik ook een adres voor een brommer of een fiets en daar ik nu maar achteraan.

Goodgoan                    

Busreis naar Savannaketh (Laos)

Posted at 15:12, 9/12/2005

Nou ik heb mijn zin gehad. Ik wilde graag over land naar Laos en daardoor een beetje in de voetsporen van Manon reizen. Zij heeft in 2002 ditzelfde traject ook afgelegd en toen had ik al bewondering, maar nu nog meer. Vanochtend om half zes ben ik opgestaan, want om zes uur vertrok de bus. Die haalde ons keurig op bij het hotel. Met de bus was niks mis en ik dacht, dat gaat goed. Na een paar uurtjes stopte de bus en ik dacht sanitaire stop. Laten we maar even uitstappen en gelukkig had ik op dat moment alles bij me. Tot mijn schrik ging de bus er ineens vandoor en toen bleek dat ik aan het overstappen was. Voor hetzelfde geld was ik blijven zitten en dan had ik nu in Hanoi gezeten. Een beetje geluk hoort er dus wel bij. We stapten over in een soort minibusje, met normaal een capiciteit van 9 personen. Op enig moment zaten er 18 mensen in dat busje, inclusief alle bagage. Ik zat gelukkig aan het raam, maar werd aan de andere kant geplet door een Thaise mevrouw. Steeds werden er mensen ingeladen en als ik dacht, er kan niet meer bij. Hup daar stonden we weer en laden maar weer. Het busje bracht ons tot de grens met Laos. Daar moesten we uitstappen en vervolgens ga je met je handel lopend de grens over. Eerst nog een stempeltje halen bij de Vietnamees, want die moet goedkeuren dat je het land verlaat en daarna over een onverharde naar het Laos-asfalt. Daar kreeg ik vrij vlot een visum voor 30 dollar en gratis nog wat stempels erbij. Mij paspoort raakt aardig vol op deze manier. Na de Laos-grenspost loop je dan naar een klein plaatsje, waar de volgende bus staat te wachten. Dat was weer een grote bus, maar daar ging ook groot spul mee. De opbrengst van een halve bananenplantage lag boven op de bus. In het gangpad van de bus lagen allerlei zakken met spullen. In de loop van de rit werden b.v. zes van die grote zuurstofcylinders ingeladen en nog wat gasflessen erbij. Kortom, als je de bus uit moest, had je bijna een bergbeklimmersdiploma nodig. Al die tijd leunde een Laotiaan tegen mij aan en de mensen hier zijn wat meer gewend aan menselijk contact. Dus heb je letterlijk een slapie.

Regelmatig werden mensen en/of goederen ingeladen en bij zo'n stop was er ook wel eens gelegenheid om uit te stappen. Je werd dan belaagd door de plaatselijke middenstand, die allerlei etenswaren probeerde te slijten. Maar bij het zien van wat ze aanboden, kreeg ik bepaald geen hongerig gevoel. Het leken wel gegrilde ratten. Kop, staart en pootjes, het zat er allemaal aan, Brr...

Ondertussen had ik de hele dag nog niet meer gegeten dan een stokbroodje. Ik zal dus wel wat kilootjes kwijtraken. Tegen zes uur 's avonds kwamen we aan in Savannaketh en verder is het goed. In de Lonely Planet vond ik het Mekong Hotel en samen met wat Backpackers zijn we in een Tuktuk daarheen gegaan, maar ik vond het maar niks. Terwijl ik wegloop, ontmoet ik een Nederlander die als reisleider hier met een groep was en die kon me een keurig hotel aangeven. 's Avonds trof ik hem weer en hebben we samen met wat andere Nederlanders gezellig gegeten.

Ik denk dat ik hier maar een dagje blijf hangen. maar daarover morgen meer. 

Goodgoan                 

Hue

Posted at 14:44, 8/12/2005

Zo de eerste etappezit erop. Vanavond om ongeveer half zeven in Hue gearriveerd, na een treinreis van bijna 20 uur. Maar dat lijkt erger dan het is. De coupe was comfortabel met een goed bed en alleen de eerste 10 uur sliepen we met 4 mensen in de coupe. De rest van de reis had ik het rijk alleen. Gisteravond nog wel een leuk contact gehad met een aantal Vietnamezen in de restauratiewagen. Het bier smaakte goed en de Vietnamezen waren uiterst nieuwsgierig, maar dat komt vaker voor. De conversatie komt overeen met het aantal woorden wat ze in het Engels kunnen praten, maar dat kan de pret niet drukken.

In een Vietnamese trein zitten een heleboel begeleiders, allemaal keurig in een soort uniform. Een van die beambten is de wagoncheffin. Zij heeft voorin de wagen een eigen hokje met een bed en is aanspreekbaar als er wensen of problemen zijn. Het eerste wat ze doet is het treinkaartje innemen en een soort ontvangstbewijs krijg je ervoor in de plaats. Het doel daarvan is dat ze precies weet wie, met welke bestemming in haar wagen zitten. Dat is nodig, omdat zij tijdig de mensen waarschuwt dat ze uit moeten stappen. Maar ook dat het beddegoed afgehaald moet worden en nieuwe lakens opgebracht voor de nieuwe reiziger die voor de uitstapper in de plaats komt.

Tijdens zo'n reis krijg je ook te eten. Vanochtend eerst een bakje met gedroogde noodles met wat kleine zakjes erbij. In de trein zit een kraan waar je warm water bij de noodles kunt voegen. De inhoud van de zakjes erbij en ineens is het best smakelijk.

Dat gold niet voor de lunch, waar zelfs vlees bij was gevoegd, maar ik hou niet van vet en daar zat een stuk spekvet bij, waar de honden geen brood van lusten. Nou ja, honden misschien wel, maar ik niet.

Het avondeten in de trein ook maar overgeslagen. Inmiddels wel lekker gegeten in Hue. Bij aankomst in Hue heb ik een taxi genomen, omdat het hier zowaar koud is. De schobbejak van een taxichauffeur probeerde mij te pakken, door achteloos een pet over de meter te draperen, waardoor deze " vergeten" werd aan te zetten. En achteraf moet je dan maar afwachten hoe hoog de rekening is. Maar gelukkig had ik hem in de gaten en vroeg of hij de meter aan wilde zetten. Voor hem een kleine tegenvaller.

Inmiddels zit ik in een keurig hotel voor 20 dollar en heb inmiddels ook al de bus naar Laos vastgelegd. Die komt mij morgenochtend om 6 uur afhalen. De reis gaat dan via de grens naar Savannakhet in Laos. Volgens de Lonely Planet duurt de reis zo'n 13 uur, dus dat wordt een hele zit. De kosten voor de busreis bedragen 15 dollar.

Ik had graag nog even gezien waar het bedrijf van Arjan bouwplannen heeft. Dat is op een hele mooie locatie aan de Parfum Rivier. Maar dan had ik een hele dag moeten wachten op de volgende bus. Wie weet als de plannen definitief worden, komt er een herkansing.    

Voorbereiding van de reis naar Laos

Posted at 07:29, 7/12/2005

Zojuist wat spullen gepakt die ik vanavond mee zal nemen op de reis naar Laos. Sommige zaken dateren nog van de reis die Manon in 2002 heeft gemaakt. Die spullen gaan dus voor de tweede keer mee. Het belangrijkste zijn wat hygiene dingen en uiteraard de diarree-bestrijding met Norit. Ook zit er wat zoutoplossing bij voor eventuele uitdrogingsverschijnselen. Manon heeft me op het hart gedrukt om vooral veel water in de bus mee te nemen.
Ik hoop dat het allemaal meevalt. Gisteravond met Arjan zitten bomen of we toch niet ergens anders heen zouden gaan omdat de kosten van de vliegreisjes tijdens de trip niet gering zijn. We hebben besloten om ons toch aan het eerste plan te houden. Je doet zoiets niet gauw weer en dat geldt ook voor hem. Zojuist gebeld door Anneke die me een goede reis wenste. Vanavond gaat ze eten bij Hanneke en Reint en dus zit ze niet in haar eentje te kniezen. Was ik ook niet bang voor. Jammer dat Reint weer last van hartritmestoornissen. Reint sterkte en ik hoop dat het gauw weer over is.
Met Henk gaat het gelukkig goed. Henk, gefeliciteerd daarmee.
Zo dadelijk ga ik nog maar even touren met de brommer. Ik ben nog niet in de Chinese wijk geweest.
Vanavond om 11.00 uur vertrekt de trein, dus ik heb nog even tijd.
Goodgoan   

Thuis bij Arjan. Jawel en dat in Saigon

Posted at 05:48, 6/12/2005

Vannacht heerlijk geslapen en onbehoorlijk laat opgestaan.Ik had toch geen programma. Tegen hal elf in beweging gekomen en daarna de huidhoudster laten weten dat ik wilde ontbijten, twee stokbroojes met gebakken ei, wat melkkoffie erbij en een glas melk. De hele dag een beetje gelummeld en 's middags schoenen wezen kopen op de Russische markt. Daar kun je alle "merkkleding" kopen voor weinig geld. Ik kocht een paar echte Puma's voor 14 dollar. Ze vroegen eerst 16 dollar en ik heb er dus 2 dollar afgepingeld. Op weg naar Arjan zijn kantoor bleef het deze keer gelukkig droog en daar heb ik kennis gemaakt met Arjan zijn baas en ook de verschillende dames die daar werken heb ik een hand gegegeven. Eentje daarvan had ooit in Deventer gewerkt voor de internationale school en het is wel grappig om in Saigon over de Leeuwenbrug en de Lebuinistoren te praten. Nadat Arjan zijn werk had afgerond zijn we wezen stappen. Eerst in een Biergarten. Jawel en dat in Saigon, Het was nog best een leuke tent met overal grote schermen, waar Engels voetbal op te zien was. Dat klopt dan weer niet. Op zijn minst hoor je de Bundesliga zien. Ze verkochten bier in echte pullen van een halve en hele liter en midden in de zaak stonden een aantal brouwerijketels en dus leek het erop dat ze zelf het bier brouwen.  Ook kon je aan tafel een eigen tapinstallatie bestellen en dat zag er best leuk uit. Het eten was afgestemd op het Brauhaus. Dus je kon knakworst bij je bier eten en van die lamskoteletten, ribbetjes etc. Het was een grote tent en vrijwel geheel bezet. Je ziet dan allemaal groepjes mannen en waarschijnlijk zijn het collega's die een avondje stappen. Na het Brauhaus hebben we nog een afzakkertje genomen in een bar met een heleboel annoniemeermeisjes.Ongeveer een per klant. Arjan is dan altijd de bink, omdat hij een paar woorden vietnamees spreekt. Ik hoef niet zo nodig. Het Engels wat ze spreken is niet bijzonder en dus is een zinvol gesprek kansloos. Dan drink ik liever op zaterdagmiddag een pilsje bij de manege in Rijssen met de mensen van de menclub. Het gaat vaak ook nergens over, maar dat hoeft daar niet en het is gezelliger.
Het is nu middernacht geweest en dus is de dag aangebroken dat ik alleen op stap ga. We hebben het reisschema doorgenomen en dat houdt in dat ik de komende avond vertrek per trein naar Hue, de oude keizerstad. Ik denk ca.1000 km naar het noorden. De treinreis duurt ongeveer 18 uur en dat zal dus een hele tour worden. Eerst ga ik maar 's slapen
Goodgoan