Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
de koelkast van mijn dromen bevat louter lekkernijen

Home - Profile - Archives - Friends

Beter zijn

Posted on 16/9/2009 at 13:18 - 0 Comments - Post Comment - Link

wat is vriendschap (in welke variant dan ook) meer, dan de bereidheid de ander beter te laten zijn in iets, dat erkennen, en dat belangrijk vinden? vriendschappen waarin de ene partij in alles beter is dan de andere ijn een kort leven beschoren. net zoals vriendschappen waarin de een weliswaar beter is in iets dan de ander, maar waaraan de mindere totaal geen belang hecht ("jij hebt dan wel een succesvolle baan, maar ik geef helemaal niets zakelijk succes"). ook moeilijk wordt het als de ene partij de andere erkent voor iets wat hem of haar zelf niets doet ("wat ben jij toch een goede kok", terwijl de aangesprokene koken als een noodzaak ervaart). Waar het 'm in zit is erkennen en uitspreken dat de andere in iets wat die doet en leuk vindt, béter is dan ik, terwijl ik er ook graag goed in zou zijn.

ik realiseer me dat ik de deur wagenwijd open laat voor opmerkingen als "het gaat toch niet om beter zijn dan de ander, het gaat er toch om of iets goed voelt?". ja, dat is ook zo. en ook niet. beter zijn kan je ook vervangen door verder zijn, sneller zijn, handiger zijn, krachtiger zijn.... vriendschap groeit slecht op een ondergrond waarin een van beide betrokkenen niet erkent wordt voor iets waar diegene graag in erkent wordt. het gaat om balans, hoor je vaak zeggen. en dat denk ik ook. balans in hoe zeer je elkaar nodig hebt, in hoezeer je iets toevoegt. in hoe erg het zou zijn als de vriendschap er niet meer zou zijn.

die balans bewaar je het beste, denk ik, door er beide voor te zorgen dat de ander  weet dat hij of zij gemist zal worden; dat je datgene wat hij of zij toevoegt iets is wat je waardeert. en als dat allemaal vanzelf gaat: petje af. zoniet: misschien is het geen onzin om na te denken over of je de ander de ruimte laat (en de erkenning geeft als het zover is) je te overstijgen. op bepaalde gebieden. alles voor jezelf willen houden zorgt er uiteindeljk voor dat je alleen overblijft. met dat alles. maar wel alleen.

Kraagje

Posted on 16/9/2009 at 10:37 - 0 Comments - Post Comment - Link

Het was gek, hoe hij juist nu afgeleid kon zijn. Als hij vroeger dacht aan hoe het zou zijn als een vrouw zoiets tegen hem zou zeggen, dacht hij altijd als vanzelfsprekend dat hij het moment ten volle zou beleven en voelen en meemaken. In plaats daarvan maakte een onbeheersbare fascinatie voor het kraagje van haar blouse zich van hem meester en liet hem niet meer los. Plotseling leek het vreselijk belangrijk. Terwijl zij wachtte op een antwoord (wat was de vraag?) bleven zijn ogen op haar kraagje geplakt. Minutenlang, véél te lang leek het, focusten zijn gedachten zich, sloot hij van alles uit, maar niet dat wat zei vroeg, maar een futiliteit vervulde hem. Zijn hoofd plots een steriele, melkwitte ruimte, met daarin slechts ruimte voor haar kraagje. Wat vreemd, dagdroomde hij, dat een zo netjes gestreken blouse zo’n wispelturig kraagje heeft. Zou het al de hele dag zo zitten? Zitten er in damesblousjes ook van die gekke witte plastic puntjes die in de was kromtrekken? Hij moest zich beheersen het niet te vragen.


Ezels

Posted on 15/9/2009 at 19:50 - 0 Comments - Post Comment - Link

Het genoegen een hond te hebben, of een ezel, hoop ik snel te proeven. Dieren geven mij, en ik denk velen met mij, rust. Graag zou ik naast mijn huis een grasveldje hebben. Daar zou dan mijn ezeltje kunnen staan. Tenzij het regent natuurlijk. Dan zou hij onder een afdakje kunnen staan. Daar zou dan ook wat te eten en wat te drinken voor hem kunnen staan.

Al ben ik er nog niet uit of het een hij of een zij zou moeten zijn. Misschien ben ik daar vreemd in, maar ik denk dat ik het moeilijk zou kunnen vinden een mannetjesezel zo in zijn blote mannelijkheid naast mijn huis te hebben. Het is niet dat ik me schaam, of dat ik niet weet hoe ‘de natuur’ in elkaar steekt: ik zou het een oncomfortabel gevoel vinden. De ezel zou niet beter weten, dat weet ik best. Ik denk dan ook niet dat hij het oncomfortabel zou vinden (en al zou dat zo zijn: wat zou ik er aan kunnen doen?). nee: ik zou me bezwaard voelen degene te zijn die het als vanzelfsprekend beschouwt dat hij daar, in alle openheid, bloot en zichtbaar zou moeten staan, enkel omdat ik dat wil of vindt moeten kunnen.

Dan liever een damesezel, denk ik. Tenzij damesezels lijken op damesmensen, dan zou ik er nog eens stevig over moeten nadenken. Dat zou immers betekenen dat ik, afgezien van de toch al niet onaanzienlijke mens-ezel-drempel, óók nog eens de man-vrouw-kloof zou moeten overbruggen. Ik stel me de mannelijke ezel voor als een stoere, zij het wat laconieke, dreumes. Rustig tot halverwege zijn enkels in het natte ochtendgras (wat een verschikking zou ik dat vinden!) staan grazen. De dingen een beetje bekijken, stukje lopen, wat luieren misschien. De vrouwtjes-ezel naar mensenmodel zou mijn afdakje vast niet afdoende vinden. Zij zou mij, zonder het als zodanig aan me kenbaar te maken, vast een ongeschikte en treurigmakende eigenaar vinden. En stilletjes uitkijken naar een betere. Dan liever de man. Die zou me snappen. Die zou begrijpen dat hij en ik elkaar moeten steunen, moeten troosten. Ezels zijn daar goed in, denk ik.

Het eigenaarschap van een ezel zou me, als het is zoals ik hoop, af en toe van dit soort gedachten kunnen verlossen. Mijn aandacht in de werkelijkheid (daar waar er modder onder je nagels komt en je sokken nat worden) nodig hebben. Uit mijn hoofd! De weide in! Ik wil een ezel worden. Of tenminste een hond.

red me

Posted on 14/9/2009 at 18:06 - 0 Comments - Post Comment - Link

Hoe te accepteren dat het beeld wat je van jezelf hebt vervormt, dat de dromen die je jarenlang droomt bedriegen, het geluk waarvan je jezelf belooft dat het om de volgende hoek wacht een zoethouder is, een wortel die je jezelf voorhoudt ter compensatie van wat je allang wist: de werkelijkheid is koud en zal je alleen en verdrietig achterlaten. Hoezeer die werkelijkheid ook in lijn lijkt met dat wat anderen je vertellen dat ze zou moeten zijn.

Hoe te accepteren dat vrienden slechts dat zijn, en niet dat finale antwoord op je zijnsvragen; dat de liefde niet meer is dan dat wat er groeit als de andere aan bepaalde gevoelscriteria voldoet; dat ik niet iemand ga kunnen  completeren? Hoe te geloven in geluk als al datgene wat ik heb op papier ruim voldoende is om het te moeten voelen; om me tevreden te maken. Hoe kan ik van je houden als ik voel dat we dat wat er tussen ons is al maximaal opgerekt is, en mij niet naar een volgend niveau kan brengen. Wat te doen als dat volgende niveau helemaal niet lijkt te bestaan? Wat doe ik hier? En waarom ben je er wel, maar voel ik je niet?

Ons leven is toch meer dan de feitelijkheden die we uitwisselen? Meer toch dan de dingen die we samen ondernemen? Er is toch een onderliggende, veel diepere en droeviger waarheid waartegen we elkaar kunnen, moeten beschermen? Laat me je troosten, en troost mij. Laten we niet onderschatten hoeveel schade we oplopen. Schuilt er geen waarheid in de onderkenning van die droefte, van dat verlies? Slechts ontkenning maakt de leegte nog groter, bijna tastbaar. Onmogelijk om uit te ontsnappen. Een deinende menigte die me langzaam maar zeker naar de zijkant duwt, uitspuugt.   Ik bungel aan een dunne draad van gekte en isolatie. Red me! Om het even waarvan.

eerlijk

Posted on 31/7/2009 at 08:43 - 0 Comments - Post Comment - Link

ik heb mijn mond te houden en af te wachten. wachten op een wonder. om, als het zover is, normaal te reageren. een onmogelijke taak. je holt me uit, je knijpt me fijn. je zet me apart van mij zelf en gaat ervan uit dat ik 'mezelf ben'. hoe is dat mogelijk? hoe zou ik dat moeten kunnen? weet toch eerlijk. ten koste van alles. ok?


rust

Posted on 30/7/2009 at 09:54 - 0 Comments - Post Comment - Link

het is maar goed dat het druk is. het druk hebben en dingen te doen hebben vult mijn hoofd en houdt de gedachten buiten. sommige gedachten aarden goed in apathie. gedachten over hoe fijn het is om in alle vroegte, met een bleek zonnetje in de nek en een briesje in de haren over een fijn verharde weg door de polder te fietsen, komen slechts zelden bij me op op momenten dat dingen me dwars zitten. gevoelens die me op die momenten lastig vallen lijken op momenten dat er wat van me gevraagd wordt, of dat nou qua werk is of een omgeving die mijn aandacht verdient, ver van mij te blijven.

 

kan ik er, door praktische keuzes te maken en mezelf op plaatsen en in situaties te brengen die heel direct, 'in de dagelijkse realiteit' zijn, voor zorgen dat bepaalde zorgen geen houvast vinden in mijn hoofd? en zo ja: houdt dat dan in dat ik als een dolle dingen moet doen en blijven doen en moet opzoeken om te doen? heb ik dan ooit nog rust?


amsterdam tournament

Posted on 27/7/2009 at 09:22 - 0 Comments - Post Comment - Link

gisteravond speelde ajax in de voorbereiding op het nieuwe seizoen haar tweede wedstrijd in het jaarlijkse amsterdam tournament. een moment om opstellingen uit te proberen, bijna afgeschreven spelers een kans te geven en tactische varianten te testen. meestal het gevolg: bloedeloze wedstrijdjes waar niemand warm of koud van wordt. met als toppunt de tweede helft, waarin om de haverklap gewisseld wordt. In dit soort wedstrijden haalt vrijwel geen speler die aan de aftrap stond het eindsignaal. omdat iedereen tevreden moet worden gesteld.

 

Jij zei me laatst dat ik een man van extremen ben. of helemaal blij en druk en springerig en laten-we-iets-gaan-doen, óf nors en hangerig en brommerig. Nergens zin in. Je zei me dat een beetje er tussen in, een middenweg, beter is. Gezonder ook. Saaier ook, hoorde ik mezelf denken.

 

Hoe komt het toch dat ik er steeds in  slaag in mijn directe omgeving een sfeer van gematigdheid, traagheid, te creeren? Waarom heerst er in de relaties waarin ik mij beweeg niet soms ook het equivalent van een kampioenswedstrijd, een heroische europese uitwedstrijd in een guur en besneeuwd oostblok land? Waarom geen heksenketels, onterechte rode kaarten, strafschoppen en publiekswissels?

 

Naar dit ajax kijken is naar mij kijken. Naar dit ajax kijken is na tien minuten in de tweede helft je aandacht verliezen en, uit armoede, naar een gezellig zondagavond SBS6 programma over moeilijk opvoedbare kinderen of verbouwingen kijken. En je na afloop afvragen waarom je niet iets nuttigs bent gaan doen.


de natuur van werk

Posted on 21/7/2009 at 10:03 - 0 Comments - Post Comment - Link

pats! de ochtend is begonnen. tijd om de gedachten die over *mij* gaan, de dingen die me boeien, de ik interessant vind, die mij het gevoel geven dat ik ik ben aan de kant te zetten. gewerkt moet er worden. zou het niet makkelijker een baan te hebben die me in staat stelt me bezig te houden met dingen die ik leuk vind? of is de enige baan die me daartoe in staat stelt werkloos zijn zijn?


voorbij

Posted on 18/7/2009 at 00:01 - 0 Comments - Post Comment - Link

Als ik hier thuis zit en ik luister naar een muziekje en eet een broodje pindakaas is het gekke: ik moet mezelf dwingen aan je te denken. Al is dwingen wel een groot word. Het is meer dat ik mezelf voor moet nemen aan je te denken, zoals ik me soms voor moet nemen om naar een liedje, waarvan ik weet, vindt, dat het mooi is, nog eens écht te gaan luisteren en opnieuw te ervaren, te beleven waaróm ik het zo mooi vind (of wil vinden). Zo is het soms ook met jou. Ongeveer.

ik wou dat ik een molletje was

Posted on 17/7/2009 at 11:34 - 0 Comments - Post Comment - Link

Ik wou dat ik een molletje was; schattig en zwart, blind maar niet dom. En niemand zou het me kwalijk nemen als ik me weer eens verstopte onder de grond, alleen in de warme nattigheid. Dat is wat wij molletjes doen. Molletjes kennen geen politiek, geen strategie.

 

Ik wou dat ik een molletje was, een kleine zachte zwarte. Ik wou dat ik met mijn buikje over de bodem van mijn zelf gegraven tunnel schurend verder kon graven, op weg naar waar? Ik wou dat dat me niet zou kunnen schelen, dat het molletje zijn en het daarbij behorende graven genoeg zou kunnen zijn. In plaats van alle gedachten over toekomst, verleden, wat ik misschien toen beter had kunnen doen of zeggen, waarom hij misschien wel dit denkt als ik hem dit vertel en hoe het toch komt dat alles er op die bepaalde, koude manier uit ziet.

 

Ik wou dat ik een molletje was, ergens bij iemand in de tuin. Of bij een slootje in de buurt, waar ik dan niet in zou vallen. Ik wou dat ik een molletje was, met mijn eigen grote hoop. Of misschien wel meer dan één.


afhankelijkheid

Posted on 17/7/2009 at 11:30 - 0 Comments - Post Comment - Link

Het opzoeken van afhankelijkheid is het continu bewust niet benutten van persoonlijke mogelijkheden omwille van het grotere belang. Het zo talrijk voorhanden zijn van persoonlijke, individuele mogelijkheden (en de focus op de vruchtbaarheid voor het individu van het benutten ervan) werkt de afbraak van het noodzakelijke besef van afhankelijkheid in hoog tempo in de hand. Wij mensen zijn niet gemaakt om onafhankelijk te zijn, maar we zijn niet in staat ‘nee’ te zeggen tegen de verleidingen.

trein

Posted on 17/7/2009 at 11:28 - 0 Comments - Post Comment - Link

De man naast me in de trein kijkt strijdlustig voor zich uit. Zijn haren zijn nog nat van het douchen of de wet-look gel. Of een beetje van allebei. Hij ziet eruit alsof hij iets ouder is dan ik en stukken fitter. Ik ben maar moeilijk te genieten, vooral ’s ochtends en zo ongeveer nu, eind van de middag. Daartussen gaat het wel, met uitschieters naar beneden.

 

Het beste deel van de dag is voor mij de avond. En de nacht. Hoe vaak heb ik dingen die écht moesten gebeuren niet uitgesteld tot ná de kroeg, ná die ene film, ná middernacht? Omdat het dan gewoon goed is om stil te zijn. De dingen komen anders over ’s nachts, minder echt, ook in slaap. De nonchalance waarmee al die kleuren de dag doorkomen en brutaal weerstaan geeft me soms buikpijn. En zet me aan tot onnodige middagdutjes. Om het maar niet te hoeven zien. ’s Avonds komt me zoveel vriendelijker over. Een beetje meer gelijk.

 

De man knijpt zachtjes in zijn eigen neus. Hij doet het zachtjes, afwezig in zijn concentratie in de krant. Hij zal het zich straks niet herinneren, maar hij heeft het echt gedaan. Hij kneep onnodig lang in zijn neus. Hij lijkt tevreden met waar hij naar toe gaat. Hij zal het ook wel weten. En wat hij er gaat doen. Ik stel me voor hoe mensen eruit zien als ze in een boom klimmen. Sommige mensen zullen nooit in een boom klimmen en soms, denk ik, kan je aan iemand zien dat hij dat zelfs als kind niet leuk heeft gevonden. Maar mijn medepassagier is van het frisse hippe soort waarvan ik me moeiteloos voor kan stellen dat ze zelfs nu nog, gewoon om lekker gek te doen, nog wel eens in een boom klauteren. De doerak.


doorwaakte nacht

Posted on 17/7/2009 at 11:26 - 0 Comments - Post Comment - Link

Ik probeer me voor te stellen dat ik niet óp, maar ín mijn matras lig. Ik probeer me bewust te zijn van die plekken waar mijn benen, mijn buik, mijn armen, mijn wang, mijn voeten en mijn kruis het matras raken, van de plekken waar het dekbed mijn schouder en rug raakt, warm en zacht. Ik probeer de spanning in mijn nek en borst en mijn ingehouden adem los te laten en te voelen dat ik in bed lig. Te verzinken.

 

De muziek kabbelt langzaam voort, terwijl de wekker zijn werk doet. Kwart over twee. De kussens wisselen van plaats en opstelling. Eerst een stapeltje van twee met de derde er half op, half tegenaan. Dan de onderste boven, in de hoop dat die nog wat koelte kan geven, en de tweede aan de kant. De derde ligt inmiddels op de grond. Het tweede kussen terug, het eerste kussen aan de kant. Het derde kussen er maar weer bij, in plaats van het eerste. Dan helemaal zonder kussen, mijn schouder ongemakkelijk in het matras prikkend. Ik lig, zonder dat ik het doorheb al een tijdje op een manier bovenop mijn arm die ik niemand aan zou raden. Het kussen er maar weer bij gepakt.

 

Twaalf minuten voor drie. Klaarwakker. De cd-wisselaar is aan cd 3 toe, maar ik ben er nog. Als ik nú in slaap zou vallen heb ik nog 5 uur slaap. Vijf uur en twaalf minuten. Niet veel, maar ook niet genoeg om morgen niks meer te presenteren. Wel genoeg om me flink te verslapen, als ik niet oppas. Tien over drie. Wat duurt zo’n nacht toch lang als je verdrietig bent.


de ochtend na gisteravond

Posted on 17/7/2009 at 11:20 - 0 Comments - Post Comment - Link

De ochtend sleept zich voort. Nog ruim een uur voor ik weer naar huis kan. De regen in. De zeurende weeïgheid in mijn buik herinnert me aan het cafe van gisteravond, de biertjes, de tijd. Ik kan me maar moeilijk concentreren op de dingen die ik zou moeten doen, en me maar moeilijk bedenken waarom die dingen ook al weer zo belangrijk zijn. Als je andere dingen aan je hoofd hebt zijn die dingen waar je mee bezig moet zijn zo zinloos. Zo overbodig en willekeurig.

 

Waar is de grens van het aan dingen denken? Is er een moment dat de hoeveelheid tijd die je besteed aan over iets nadenken teveel is? Een te groot offer? Moet je die dingen dan laten passeren? En: zou je daarmee minder over ze na gaan denken? Het is te kort na mijn vorige wandeling naar het koffiezetapparaat om weer te gaan. Wat te doen? Ik wacht af en tel de minuten.


niet nu

Posted on 17/7/2009 at 00:59 - 0 Comments - Post Comment - Link

Ik zit hier op mijn kamertje en de ventilator blaast in mijn nek. Het voelt echt, maar ik wil je niet zien.

woorden

Posted on 17/7/2009 at 00:58 - 0 Comments - Post Comment - Link

Waar ik dus niet tegen kan is als jij dan elk woord wat ik zeg als essentieel en onveranderbaar onderdeel van mijn definitieve antwoord beschouwt en als zodanig behandelt. Alsof ik niet elk ander woord net zo goed had kunnen gebruiken, alsof het om dat woord gaat, alsof het niet om het beeld gaat wat ik vagelijk probeer te schetsen, niet met deze specifieke zinnen, niet met die specifieke zin en al helemaal niet met dat ene verdomde woord. Want dat is nu juist het probleem: ik kan geen antwoord geven, niet anders dan een vaag beeld schetsen. Hetgene wat ik zeg zijn aanwijzingen, hints, schaduwen van het antwoord. Jij moet dat antwoord willen zien, willen voelen na wat ik zeg, willen vangen.

gedachte

Posted on 17/7/2009 at 00:53 - 0 Comments - Post Comment - Link

Als je me zou zien en zou horen wat ik zou zeggen als je me zou vragen wat ik denk, en niet al van te voren zou denken dat wat ik ook maar ga zeggen toch maar is wat ik ga zeggen, dan zou je misschien niet hoeven zeggen en denken dat je me niet begrijpt en de afstand houden die je houdt. Het probleem is dat ik niet niet kan denken dat als je me niet belt en aan me denkt, dat dat meer betekent dan dat je me niet belt en aan me denkt. Het is nogal moeilijk te geloven wat je zegt in het licht van hoe je je naar me laat zien. Wat is er voor nodig je te vergeten, je niet meer op het puntje van m’n dag te hebben, je verplaatsbaar te maken als al die andere dingen die ik zo makkelijk aan de kant zet?

vraag

Posted on 17/7/2009 at 00:50 - 0 Comments - Post Comment - Link

Wat zou je later denken als je terug zal denken aan nu en je zou bedenken dat dat wat ik nu zeg in het licht van al het andere wat andere tegen je zeiden tussen nu en dan, niet eens zo ver ligt van wat je dan graag zal willen hebben begrepen?

de norm

Posted on 17/7/2009 at 00:49 - 0 Comments - Post Comment - Link

doorgaan heeft niets met passie te maken, ergens mee stoppen des te meer met angst. succes is de norm, alles minder is falen. toegegeven, op die momenten dat de norm wordt gehaald brandt het verlangen en het vertrouwen, en lijkt er niets wat ik niet kan. behalve misschien datgene wat ik niet wil, maar zelfs dat zou ik kunnen als ik het zou willen. uiteindelijk zal de balans, door toedoen van mijn onhaalbare zwart-wit puntentelling, doorslaan richting falen, omdat dat gebied nou eenmaal veel groter is, en de kans -laten we eerlijk zijn- dat ik werkelijk bijna alles kan, nou eenmaal vrij klein is. dus ik zal falen. en blijven falen. het huisje lonkt. het idee niet constant te hoeven testen waartegen ik bestand ben, of ik sterker ben, flexibeler. achterover te kunnen leunen tegen de wetenschap dat als datgene wat je weet dat je redelijk af gaat (honger stillen, ademen, niksen, lezen, berusten) het enige is waar je op hoeft te vertrouwen, je je nergens meer tegen hoeft te verzetten, en je kan zijn.

weg

Posted on 17/7/2009 at 00:41 - 0 Comments - Post Comment - Link

het leven is makkelijker op de plaats waar gevoel geen veto heeft, of in ieder geval niet alleen dat veto heeft, waar gevoel democratisch en in alle openheid weggestemd kan worden, als van minder belang bestempeld kan worden. is dat aan te leren? ik weet niet wat de bedoeling is, wat ik bedoel, waar ik naartoe wil, meer dan dat ik weet dat ik iets mis. het blijft me moeilijker vallen 's ochtends op te staan, 's middags wakker te blijven en 's avonds te gaan slapen. het vervloeken van dat wat mijn dagen vult maakt het moeilijk niet te willen blijven liggen als de wekker gaat.
Hosting door HQ ICT Systeembeheer