Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Nieuw Zeeland 2011

19/12/2011 - Emmeloord 19 december 2011

Ja, daar zit je dan klaarwakker met zijn tweeën op de bank naar Serious Request te kijken om 2 uur ’s nachts. Onze tijgers liggen nog gewoon te slapen. De terugreis was lang, erg lang. Van Sydney naar Hong Kong was een schuddende editie maar Natasja heeft het prima gedaan! In Hong Kong drie uur gewacht en daarna ruim twaalf uur teruggevlogen naar the Lowlands. Dat was een uur sneller dan gepland gelukkig. Onderweg net niet over ons huis gevlogen, dat was wel leuk geweest. Het was nat en koud in Nederland. Wederom een fantastische taxidienst gehad van ons (schoon)zusje op de erge vroege zondagochtend. Heel wat anders dan de taxirit van het hotel naar de luchthaven in Sydney. We hadden weer dezelfde chauffeur als bij aankomst. Dit keer zonder rode hoed en (gelukkig) een kleinere bus. Naast ons moesten er nog zeven mensen mee en hij was al laat. Laten we zeggen dat Vettel (u weet wel de huidige F1-kampioen) niet echt veel sneller zou zijn geweest maar die hoeft geen noodstop voor een bus te maken. In Emmeloord waren de wegen een beetje wit van de hagel en/of natte sneeuw. Bijzonder. Onze vakantie zit er op. Wat een fantastische tijd hebben we gehad. Het was een groot avontuur en Nieuw Zeeland was net zo prettig en mooi als we gehoopt en verwacht hadden. Sydney is een ook een erg prettige relaxte stad, waar wij ons ondanks de aantallen mensen, nooit een gevoel van bedreiging hebben gehad, wat sommige Nederlandse steden wel hebben. Nu nog twee weken bijkomen, Kerst vieren met de familie en uiteraard Oud en Nieuw en de vakantie van zeven weken zit er al weer op. Een hoogtepunt van de vakantie noemen is erg moeilijk en gaan we daarom niet doen. Nieuw Zeeland zal altijd in onze gedachten blijven net als deze vakantie en kijk niet vreemd op als er eens een dag zal aanbreken dat wij weer in het vliegtuig stappen voor een lange, erg lange vliegreis…..
• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

17/12/2011 - Sydney 16 december 2011

De laatste hele dag in Sydney, de vakantie is bijna over. Maar niet getreurd: een collega van mij zegt altijd dat er 24 uur in een dag zitten dus je kunt nog heel wat doen en dat hebben we dan ook gedaan. Na een lange nachtrust fris en fruitig (en een klein beetje stram) opgestaan. We zijn eerst naar de Royal Botanic Gardens geweest. Eerder deze week hadden we daar maar een klein stukje van gezien. Het was nu tijd voor de rest. In deze tuinen staat het Government House, waar vroeger de gouverneur woonde. Dit huis is nog steeds in functie maar op vrijdag kan je er een gratis (!) rondleiding volgen. Je moet wel een kaartje halen en om marketingtechnische redenen willen ze graag weten uit welk land je komt. De dame gokte naar aanleiding van Natasja haar Engels dat we uit de UK kwamen. Toen ik mijn mond open deed snapte ze dat Holland ineens. Met zeven personen uit alle windstreken van de wereld (waaronder Mexico) hebben we een aantal kamers mogen bekijken en veel achtergrondverhalen gehoord. De laatste Britse Royal die in dit huis geslapen heeft is Lady Di. Na de leuke rondleiding heb ik de Mexicaan (op zijn verzoek) nog op de gevoelige plaat vastgelegd met het huis. We zijn verder door de tuinen gewandeld en rond een baai waardoor we op een punt uitkomen waar je het Opera House en Harbour Bridge mooi in een foto kunt vangen. Er waren een jongen en een meisje die dat ook deden maar hij deed een of ander strak groen pak aan en een masker op en beeldde zo een of andere superheld uit. Ook was er nog een bruidspaar dat met DE trekpleister van Sydney vereeuwigd moest worden. Er zijn slechtere fotolocaties denkbaar. We kwamen ook nog langs en in de kathedraal van Sydney en hebben we er (zoals gewoonlijk) twee kaarsen aangestoken. Na veel gewandel kwamen we uit in Darling Harbour waar een groot Aquarium gevestigd is. Daar hebben we nog bijna twee uur zoet gebracht met het kijken naar vissen waaronder haaien. Erg mooi opgezet aquarium en een bezoek dubbel en dwars waard. En we hebben eindelijk ook een walvis (weliswaar van Lego) gezien! Het was inmiddels etenstijd geworden en we hadden eerder het Hardrock Café Sydney gespot dus daar wilden we eten en dat hebben we ook gedaan. Dit café is in 2011 gestart en ons derde Hardrock Café (na Londen en Barcelona) waar we eten. De muziek is niet helemaal hardrock want (zoals de foto’s bewijzen) kwamen de vier Zweden ook langs…. Na voortreffelijk te hebben gegeten zijn we nog een rondje Darling Harbour gaan doen en dat lijkt op vrijdagavond nog het meest op het kloppend hart van de stad. Allemaal eet- en drinkgelegenheden waar het erg vol en gezellig was en overal muziek. Op de kade heerste al flink de kerstsfeer. Het was een lange, mooie laatste dag. Morgen aan het begin van de middag naar het vliegveld voor veel wachten en 23 uur vliegen. Zondag of maandag de laatste update van het blog waarmee het grote avontuur ter ere van onze 25 jarig huwelijk wordt afgerond.
• 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

15/12/2011 - Sydney 15 december 2011

Vroeg op vandaag want we hebben weer een plan. Net als elke ochtend weer wakker geworden met het geluid van een grote stad ergens op de achtergrond. Vanuit de relatieve rust van de ontvangsthal van het hotel naar de automatische schuifdeuren gelopen. Die gaan open en tegelijkertijd wordt het geluid een standje of 8 harder gezet. De treden van de trap af naar het iets lager gelegen trottoir en we voegen naadloos in in de stroom toeristen en mensen die op weg zijn naar hun dagelijkse werk. Binnen 10 seconden van de relatieve rust van het hotel naar de hectiek van het dagelijkse leven in een metropool. Bijzondere ervaring, elke dag weer. Vandaag een rustige (relatief gezien) dag gehad. We waren al voor achten op straat gezet en hebben een rondvaart door de haven geboekt. Omdat we veel te vroeg waren hebben we een uurtje op een bankje bij de haven gezeten en het “havengebeuren” een beetje aanschouwd. Ferry’s varen af en aan en er zit een duidelijke orde in. Ook de toeristen kwamen langzaam op gang. Bij sommigen kun je de avond ervoor nog met bakken van hun gezicht af scheppen. Anderen lopen monter te kijken wat ze vandaag eens gaan doen. Natasja is nog fris en fruitig maar ik begin naar een paar daagjes rust te verlangen. Het zal het leeftijdsverschil van 5,5 maand zijn denk ik. Enfin, om tien uur zijn we aangemonsterd voor een twee uur durende tocht door de omvangrijke haven van Sydney. Het werd een mooie tocht in de zon en een graad of 22. Dat kunnen jullie in Nederland niet roepen. Althans jullie kunnen het wel roepen maar het is niet waar. Althans niet in Nederland, buiten de deur. De tocht werd van toelichting voorzien door een toelichster en we zijn er veel te weten gekomen over Sydney. En we zijn ook al weer heel veel vergeten. Er is een hele dure wijk waar allemaal celebs en bekenden wonen. Er staat daar nog een huis te koop voor € 45 miljoen. Maar dan heb je wel een prachtig uitzicht. Verder blijkt Sydney inmiddels 4,4 miljoen inwoners te hebben en is er een eilandje in het midden van de haven waar je voor €5 per persoon aan land mag. Het tarief is iets hoger op oudejaarsavond als het vuurwerk wordt afgestoken. Je zit dan eerste rand. Tarief € 700 per persoon! We hebben tijdens de vaart alle hoogtepunten gezien waaronder het lelijkste gebouw van Sydney. Dit was na de aanpassing van de wet op de hoogbouw in 1957 de eerste wolkenkrabber die gebouwd mocht worden. We zijn ook langs de ingang van de haven gevaren. Daar was gelijk een behoorlijke deining. Natasja heeft zich echter goed gehouden. Terug bij af zijn we naar Harbour Bridge gewandeld om uit te kijken vanaf een van de pijlers. Uiteraard heb ik bedankt voor de eer want Natasja, die uiteraard wel is wezen kijken, stond 89 meter boven het water. Prachtig uitzicht naar ik mij heb laten vertellen. Na een vroeg diner, waarbij er bij het eten met stokjes fraude werd gepleegd (zie foto) zijn we tevergeefs bij de McDonald’s bezig geweest om online in te checken voor de terugvlucht. Gelukkig was er in hotel wel deugdelijk internet zodat het inchecken uiteindelijk gelukt is. Vergeet ik nog helemaal te vertellen dat er opnames daar een Japanse filmcrew zijn gemaakt met het opera House op de achtergrond. Een man moest zichzelf en zijn “geliefde” in de bek flitsen en dan kwam er een verteller iets in de camera vertellen. Het moest maar een keer of 20 over. Vermakelijk dinerentertainment.
• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

14/12/2011 - Sydney 14 december 2011

Zoals aangekondigd zouden we vandaag iets spannend en engs doen. Wat dacht u van oog in oog staan met dodelijke dreigingen? Nee, niet aan een elastiekje hangen of wandelen over de veel te hoge Harbour Bridge. We zijn naar de dierentuin geweest! Eerst een stukje varen naar de overkant van de haven en toen met een kabelbaan (alweer!) naar de hooggelegen ingang van de dierentuin. De Zoo is gebouwd tegen een heuvel en je loopt dus steeds wat verder naar beneden. Onderweg heb je steeds een prachtig uitzicht op de skyline van Sydney. Het was vandaag voornamelijk bewolkt en het waaide behoorlijk. Het was dus niet warm, ook wel eens lekker als je zoveel gaat wandelen. Zo’n dagje dierentuin levert een reeks hoogtepunten op die ik niet allemaal ga opnoemen. U kijkt maar naar de nieuwe foto’s. Wel wil ik noemen dat we beiden een slang geaaid hebben, lang naar 3 kleine tijgers van bijna vier maand oud hebben gekeken. We missen onze eigen tijgertjes! Ook hebben we voor het eerst een vogelbekdier gezien en van een birdshow genoten. Erg grappig was de demonstratie met een roofvogel die speciaal ingezet werd voor de jacht op ratten. De presentator zei dat dat nu niet meer nodig was omdat dat achter de rug was. En wat denkt u? Op de rand van het hek achter hem liepen drie ratten snel van de ene naar de andere kant. Hoorde bij de show maar was erg lachwekkend. De zelfs voor olifanten erg slimme mannetjesolifant die door de oppassers regelmatig bezig gehouden moet worden. De stokstaartjes die, nadat de zon ging schijnen, allemaal op hun rug gingen liggen zonnebaden. De zeeleeuw die ons nakeek toen we na urenlang te hebben genoten vertrokken. We namen de boot terug en hebben zitten dineren aan de haven met uitzicht op het Opera House. Prachtig. Op de weg terug naar het hotel hebben we nog een verlengde zwarte Hummer gezien maar er zat geen bruidspaar in dit keer maar een zootje oude mannen. Het was een lange, vermoeiende maar leuke dag.
• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

13/12/2011 - Sydney 13 december 2011

Veel te vroeg wakker geworden13 hoog in deze grote stad met bij de laatste volkstelling van 2006 meer dan 3,6 miljoen inwoners. Ik denk dat die twee uur tijdsverschil vast meespeelt. Na het ontbijt mooi vroeg op pad gegaan met de benenwagen. Andere grote steden die we gezien hebben waren enorm bezig met de komende kerst. Sydney is al helemaal in de ban van oudejaarsavond. Hele stukken van het centrum worden dan afgesloten voor een grootste viering met boven de haven een vuurwerk van enorme omvang. Al wandelend hebben we een stuk van The Rocks gezien, een ouder gedeelte van de stad. Daar met de lift naar een hoger uitkijkpunt geweest om de beroemde Harbour Bridge en het in het echt ook prachtige Opera House te bekijken. In de lift stapte ook een medewerker van een restaurant in met 4 dozen wijn op een steekwagen. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en na Holland te hebben geantwoord vertelde hij dat zijn vader als hij niet wilde luisteren altijd tegen hem listen you en toen volgde een onvervalste Hollandse vloek. Hij complimenteerde ons land nog met die heerlijke “krokette” en toen was hij weer weg. Boven hadden we een prachtig uitzicht op de brug en het opera huis, dat aan de andere kant van het water lag. De luchten waren wat donker en ’s ochtends was er geen zon en er woei een frisse wind. “s Middags brak het open en zijn we weer 0,003% bruiner geworden. Na het uitkijken zijn we langs het vertrekpunt van vele boten die kris kras door de haven varen om mensen daar te brengen waar ze heen willen, gelopen en hebben daar genoten van de klanken van een didgeridoo (zo’n lange blaaspijp met dat specifieke geluid) live geblazen over een soort dance beat heen. Erg aangenaam. Uiteindelijk kwamen we uit bij het opera huis dat in het echt nog indrukwekkender is dan op de foto. Groot en een bijzondere architectuur. De buitenkant is geheel bekleed met kleine tegels die steeds een andere kleur lijken te hebben afhankelijk van de lichtinval. Zo zie je steeds weer een ander gebouw. We hebben daar een rondleiding van een uur gevolgd. De samenstelling van de groep was divers, van Holland via Ierland, Denemarken en Noorwegen naar Alaska. Tijdens de toer zijn we in drie van de zes zalen naar binnen geweest en zijn we veel over de bouw te weten gekomen. Het gebouw was na 16 jaar klaar (begroot 3 jaar) en kostte $ 102 miljoen (begroot $ 7 miljoen). Middels geld verkregen door het houden van een nationale loterij is de bouwsom twee jaar na het gereedkomen in 1973 afbetaald. Sinds de bouw zijn er al meer dan 100 miljoen bezoekers geweest en is het officieel Australië’s grootste toeristische trekpleister. Jaarlijks zijn er 2.500 voorstellingen. Ook van binnen is er “architecturistisch” goed nagedacht. Prachtig. Daarna hebben we een deel van de nabij gelegen botanische tuinen bekeken. Een groot park met bijzonder planten, bomen en voor ons dieren. Een jonge vogel met een grote snavel vond ons erg interessant en kwam buurten. Dat was spannend maar niet zo spannend en eng vergeleken met wat we morgen gaan doen….
• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

13/12/2011 - Sydney 12 december 2011

Vanochtend even na zevenen wakker geworden met het zoetgevooisde geluid van een drilboor. We hadden het kunnen weten want vlak buiten onze kamer wordt het uitzicht gevormd door een grote houten schutting. Ook het Zuidereiland was prachtig. Ruiger dan het noorden en hogere bergen. Het sturen was ook hier zeer aangenaam en de bijna 2.800 kilometers die wij hier achterlaten waren gedenkwaardig. Nieuw Zeeland een prachtig vakantieland dat wij een ieder kunnen aanraden mocht u in de gelegenheid zijn. De laatste dagen heb ik al vaak gehoord dat we er nog maar eens heen moeten dus wie weet. De drie weken hier zijn omgevlogen. Nog even wat losse flodders tot slot. In ons tweede hotel in Auckland hebben wij samen ontbeten met de nationale hockeyploeg van Spanje die het zo goed doen in de Champions Trofee. Gisteren bij het hotel toen wij op het punt stonden om te vertrekken waren er opeens allemaal mannen met oortjes in de lobby. Ik wilde uitparkeren toen er een lange BMW aankwam met een Noorse vlag erop. We moeten nog nazoeken wie dat was. In de hal van ons hotelgedeelte ook nog een speldje gevonden met een Noorse en Nieuw Zeelandse vlag. Tot zover Nieuw Zeeland, Australië here we come! En dan zijn we er al. Voordat we mochten vliegen hadden we een klein probleempje: ik had wel een visum voor Australië maar Natasja niet. Nu kun je zo’n visum gewoon kopen bij de balie naast de incheckbalie dus dat was ook zo weer geregeld. Dat had wat geweest ik gezellig naar Sydney en Natasja rechtstreeks naar huis…. We vlogen met Quantas die een andere maat hebben dan Cathay. Laat ik zeggen dat ik direct klem zat met mijn knieën en dat mijn Japanse voorbuurman knus bij mij op schoot heeft gelegen: de manier om mensen te ontmoeten! Over mensen ontmoeten: de Zweden hadden dezelfde vlucht maar gingen direct door naar Singapore om hun zevenweekse vakantie af te ronden. We hebben ze uitgezwaaid. Na een lange dag (veel wachten uiteraard, het kenmerk van vliegen) en een turbulente vlucht (Natasja heeft het met behulp van pillen goed gedaan) landden we in Sydney waar we al weer twee uur van de op de heenreis verloren tijd hebben goed gemaakt. Op het vliegveld stond een man met een rode hoed en een bord met “Kalter” erop op ons te wachten. Het was een flink eind rijden naar het centrum van deze grote stad. De chauffeur had een grote-stad-rijstijl dus dat ging weer lekker. Het was een bus met twaalf zitplaatsen maar hij maakte er een Smart van. Erg druk verkeer in de stad. Ik ben blij dat ik hier niet hoef te rijden. Aangekomen in het hotel kregen we van de dame van de receptie een gefluisterde tip over gratis internet vlakbij. Alleen Starbucks Australia is niet meer gratis helaas. We hebben gegeten en zijn er niet meer uit geweest. We hadden een heuse “moechten sie nog krokete-ober”. De ImRAti snappen dan wel wat ik dan bedoel. Over de reis: ik rij liever zelf een aantal uren dan vliegen want op de een of andere manier word je daar erg moe van, of zou het toch al de jetlag zijn? Trouwens vandaag geen foto-update want foto’s van wachtende mensen daar zit u vast niet op te wachten.
• 3 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

11/12/2011 - Christchurch 11 december 2011

Gisteravond in slaap gevallen met het rustgevende geluid van de branding. Vanochtend wakker geworden en geschrokken van het brandalarm (288,5 dB). Iets in de broodrooster was rook gaan veroorzaken (let op niet het brood) en toen ging het alarm af. Schrijver dezes belandde tegen het plafond. De broodroosteres loste het uiteindelijk op. Vandaag de laatste lange rit door Nieuw Zeeland: 245 kilometer naar Christchurch. Op het begin van de route hebben we twee korte wandelingen gedaan. De eerste was een rondje door een bos met zowel de in- als de uitgang door een in een rots uitgehakte tunnel. Tunnel twee was geschikt voor mensen tot 176 centimeter dus er moest gebukt worden. Een stukje verderop naar een oud mijngebeid geweest waar de Londonderry rock lag, een rots die de mijnmannen niet klein konden krijgen. Wij hebben nog een jammerlijke poging gedaan de steen weg te rollen maar dat was bij voorbaat kansloos (zie foto). De route vervolgde zich richting de Arthur’s Pass een weg door de bergen op ongeveer 900 meter hoogte. De weg daarna toe en de weg daar vandaan liep door een ravijn, in de verte omzoomd door de hoge Southern Alps. Het was hier prachtig sturen en prachtig van je af kijken. Onderweg nog een aantal wagens met aanhangers ingehaald waar stockcar racers op stonden. De weg was ergens er smal en na een bocht met adviessnelheid 45 stond een bord dat het nog smaller werd. Dat klopt maar alles paste precies. In het ravijn was het zonnig met drieëntwintig graden. Aan het einde van het ravijn ging de weg weer omhoog en doken we een wolk in waar het plots nog maar twaalf graden was. De laatste 40 kilometer waren saai want de weg was recht en Berend Botje zou hier niet verdwaalt zijn. Aangekomen in het bewolkte Christchurch ingecheckt in het hotel en door de Zweden uitgemaakt voor “lazy driver” omdat zij er eerder waren. Zij waren echter al ruim een uur eerder dan wij vertrokken, I rest my case. We besloten om in de binnenstad te gaan kijken. Dat was ongeveer 10 kilometer rijden omdat ons hotel ver van het centrum maar dicht bij het vliegveld ligt. Zoals u weet zijn er op 4 september 2010 en 22 februari 2011 een enorme aardbeving geweest die veel schade heeft aangericht in hartje Christchurch. We zijn naar het centrum gereden en hebben daar geparkeerd op tijdelijk aangelegde parkeerplaatsen. Veel van deze plekken zijn nieuw geasfalteerd en daar hebben niet zo lang geleden allemaal gebouwen gestaan. In hartje centrum zagen wij allemaal zeecontainers waarin winkeliers (tijdelijk) een nieuwe plek hebben gevonden voor hun handel. De binnenstad is ground zero en verboden voor iedereen. Er vindt veel (bouw)activiteit plaats in het centrum en je komt steeds weer hekken met “weg afgesloten” er op. Nadat we de zeecontainers waren gepasseerd, was er een wandeling tussen hekken uitgezet langs een aantal beschadigde gebouwen. Hier mocht je kort en op eigen risico in om de verwoesting te zien. Er mag steeds maar een aantal mensen tegelijk in en alles wordt streng gecontroleerd. We zagen de kathedraal waarvan de eens zo fiere toren niet veel hoger meer was dan het kerkgedeelte. Daarvan was ook een hele muur ingestort. Erg indrukwekkend en beklemmend. Ook beklemmend waren de straten waar je in kon kijken en nog de resten van een gebouw lag. Op diverse winkels stond geschreven met een verfspuit “cleared 27/2”. Die gebouwen zijn toen gecontroleerd op slachtoffers. De puinhopen na de beving zag je nog in de winkels liggen. Wat een angst moet hier geweest zijn. Er is voortvarend gestart met herbouw maar men is er nog lang niet. Ook kan de grond te onstabiel zijn voor herbouw. De kathedraal zal waarschijnlijk worden opgebouwd als de grond sterk genoeg blijkt. Wij waren enorm onder de indruk van wat we gezien hebben. Zeker als je denkt aan de mensen die zijn omgekomen. Ergens op een gebouw zag ik op een raam geschilderd staan “Kate and Anna we love you”. Voor ons gaat de vakantie verder maar de mensen die hier wonen en werken zullen verder moeten op deze moeilijke plek.
• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

10/12/2011 - Hokitika 10 december 2011

En wat denkt u? Inderdaad de “oehs en aahs” waren niet van de lucht. Prachtig uitzicht op de besneeuwde bergtoppen vanuit de bungalow. Gisteravond nog visite gehad van een gezellige kat en een haan. Die laatste vond het nodig om zijn decibellen over ons uit te strooien. Gelukkig deed hij dat bij zonsopkomst niet. Vandaag was een wandeldag. Eerst zijn we teruggereden richting Fox Glacier (vernoemd naar Cor) en daar afgeslagen richting Lake Matheson. Als het windstil is, weerspiegelen de bergen en het naast gelegen bos prachtig in het meer. Het is een foto die vaak in folders over Nieuw Zeeland staat. Bij ons was het meer een lachspiegel want het waaide dus de beroemde spiegelfoto heb ik niet kunnen maken. Hoewel ik de foto uiteindelijk wel heb want bij een gift-shop hadden ze een poster van die foto dus heb ik die poster maar in de bek geflitst. De wandeling was geaccidenteerd inspannend en warm. Lekker zweten dus. En er was weer een schommelbrug maar dit keer niet zo hoog boven het water. Na te zijn gelaafd hebben we nog een plek bezocht met mooi zicht op de gletsjer en de bijbehorende bergen. Helaas waren er wolken komen opzetten en de toppen waren niet langer zichtbaar. De rest van de dag is het ook behoorlijk bewolkt geweest maar met een aangename 20 graden. Daarna zijn we naar de Fox Glacier gereden. Via een vier kilometer lange weg kom je uit op een parkeerplaats. Halverwege die weg stond een bordje met de mededeling dat de gletsjer in 1750 nog tot daar kwam. Via een onverhard en ongelijk pad met veel stenen kwam je op 200 van de gletsjer uit. Het pad liep langs een bijna droge rivierbedding door een soort ravijn, bijna Grand Canyon-achtig. De wanden waren vast 100 meter hoog. Vroeger heeft dit dus helemaal vol met gletsjerijs gelegen. Indrukwekkend. Je voelt je dan klein als je bedenkt wat een natuurgeweld het moet zijn geweest die dit ravijn heeft gemaakt. De gletsjer zelf was ook mooi, met dat typische blauwe gletsjerijs. De route was strikt voorgeschreven en dwingend afgezet met palen verbonden door draden. De veiligheid is hier erg belangrijk. Op confronterende wijze kunnen ze hier duidelijk maken hoe het mis kan gaan. Er staan borden met krantenknipsels over alle dodelijke ongelukken. Toch zie je dan weer mensen die van het pad af gaan. Vlak bij de gletsjer was het winderig en koud dus de trui kwam goed van pas. Op een gegeven moment moet je weer weg dus dat deden we maar. Weer terug over hetzelfde pad. Leuk om te vermelden was dat je een aantal stroompjes moest oversteken door van steen naar steen te stappen. We zijn de 26 kilometer naar de Franz Josef Glacier weer teruggereden, een rallyproef op zich en het ging weer “erg lekker”. Zo’n Rav4 kan tot aardig voor de dag komen. Toch had ik ook hier weer graag de Focus bij me gehad…. We stopten nog even bij de FJ gletsjer maar daar kon je vanaf de parkeerplaats niet zoveel van zien. Daarna was het 140 rijden naar ons een na laatste verblijfadres in Nieuw Zeeland het stadje Hokitika, en wel een bungalow aan de Tasman Zee. Morgen naar Christchurch en maandag vliegen naar Sydney. De tijd gaat erg hard als je plezier hebt.

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

9/12/2011 - Franz Josef Glacier 9 december 2011

Vanochtend vertrokken voor een lange etappe van 360 kilometer. De navigatie gaf wat aanwijzingen en riep toen “over 282 kilometer bestemming bereikt”. Klinkt eentonig maar dat viel deels mee. Het eerste en laatste stuk van de route was zoals we in Nieuw Zeeland gewend zijn: klimmend, dalend en veel bochten. We hebben ook voor het eerst een aantal haarspeldbochten achter elkaar gehad, zoals we in de Europese bergen vaak zien. Het middenstuk ging naar, langs en van de kust en was bijna 150 kilometer lang, veelal rechte weg. We hebben in dat hele stuk twee dorpjes en nog een eenzaam huis gezien. Verder alleen het lint asfalt dat tussen de natuur doorloopt. Onderweg zijn we een aantal keren gestopt voor kortere of lange wandelingen naar blauwe poelen, een waterval, diverse uitzichtpunten en het strand. De poelen zijn blauw omdat ze rechtstreeks gevoed worden door de gletsjers en daarom ook erg koud zijn. De poelen waren bereikbaar door over een brug van zo’n 150 meter te lopen. De brug was best hoog, smal, schommelig en geschikt voor maximaal 10 personen. U begrijpt al dat dat voor een van ons beiden een enorme uitdaging was. De waterval werd vooraf gegaan door een aanvoer, die je vanaf een gammele autobrug kon zien. Het was daar geweldig om het natuurgeweld te zien en ook de ruigte van de gevallen stenen. De waterval zelf was ook mooi. Bij het strand zijn we een stuk door een moeras gelopen en aan de Tasman Zee (want daar zijn we nu) hebben we twee keer een dolfijn gezien! Althans een vin met een stuk vis eraan of een lokalo moet daar de toeristen lopen foppen. We hadden informatie gehad dat de dolfijnen graag met de toppen van de golven spelen. Helaas was de zee niet zo ruw. Onderweg was het weer erg zonnig en het kwik liep op tot 23 op de schaal die meneer Celcius bedacht heeft. Toen we in de buurt van de gletsjers (glaciers) kwamen daalde de temperatuur en de zon verdween ook achter de wolken. Sterker nog we hebben hier nog geen hoge berg kunnen zien. Er is ons beloofd dat het morgen mooi weer zal worden. We verblijven deze nacht in een bungalowpark met uitgebreid ingerichte huisjes. De man van de balie, Cesar, is volgens ons een Italiaan want hij gaf ons een ander huisje dan voor ons gepland was. Waar we nu zitten heeft een “mutsj naiser vjoew”. Die Italiaanse mannen weten altijd precies hoe ze iedereen moeten behagen. Hij heeft wel gelijk, als morgen die wolken weg zijn dan zullen de “oehs en aahs” weer niet van de lucht zijn.
• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

8/12/2011 - Queenstown 8 december 2011

Wat een dag! Thrillseeking, adrenaline rush, adventure! We hebben aan kabels gehangen en zijn op zowel land als water in machines geweest waarvan de motoren tot het uiterste werden gedreven. U bent vast benieuwd geworden dus lees snel verder. Nadat we geen wekker hadden gezet zijn we te voet Queenstown in geweest en hebben het zeer toeristische centrum doorkruist. Daarna zijn we een stuk heuvel op gelopen en kwamen uit bij een attractie. Ik heb lang met mezelf overlegd, hangen aan kabels is niets voor mij maar toch hebben we het gedaan. Je koopt een kaartje en dan begint het avontuur….in de kabelbaan. Het bakje was niet al te groot, plaats voor vier moest er zijn maar dan moest je drie keer steken. De kabelbaan bracht ons boven op Bob’s Peak, een berg waarvan je een prachtig uitzicht hebt over Queenstown en Lake Wakatipu. Omdat we een ander avontuurlijk onderdeel op het programma hadden staan, moesten we na een uur of anderhalf weer verkassen. De steven van de Rav4 werd zuidwaarts gewend en via een roller coasterachtige rit van een kilometer of 35 kwamen we bij een helse machine uit namelijk de Kingston Flyer een meer dan honderddertig jaar oude stoomtrein. De wagons waren ook nog geheel in de oude steil. We hebben daar een half uur mee gereden van start- naar eindpunt, een station in de middle of nowhere. Toen moest iedereen de trein uit, werd de locomotief afgekoppeld, reed een rondje over een ander spoor, knalde de bak in zijn achteruit en koppelde aan de laatste wagon weer aan zodat die de eerste werd. De terugreis, over hetzelfde spoor als we heen waren gegaan, hebben we geheel buiten een wagon beleefd. Op een oversteek tussen twee wagons kon je staan en de terugreis was zo prachtig. Two down, one to go! Ons laatste avontuurlijke avontuur vond plaats in Queenstown waar we met een stoomboot uit 1912 een deel van het Lake Wakatipu hebben bevaren. Tijdens het wachten troffen we twee van de ons bekende Zweden en we hebben ervaringen uitgewisseld. Zij zijn wel naar de walvissen wezen kijken maar op hun trip waren drie passagiers ernstig groen geworden en de tocht was onstuimig geweest. Nadat we waren ingekwartierd, hebben we een lekkere rustige vaart gehad, beschenen door de zon die ook vandaag volop aanwezig was. De temperatuur was hoogst aangenaam en alle spanning en sensatie van vandaag hebben er een prachtige dag van gemaakt. Tot slot nog een huishoudelijke mededeling. Ons fototoestel heeft zo’n twee weken kuren gekregen. Ons oude toestel is er vanmorgen mee gestopt. Daarom krijgt u vanaf nu foto’s met kuren te zien. Op de een of andere manier komt op elke foto een kleine zwarte vlek te staan. Tactisch fotograferen kan de vlek onzichtbaar maken maar dat is niet altijd mogelijk. Dus ziet u op een van de foto’s een vlek dan is dat geen walvis of het monster van Loch Ness en ook geen UFO. Tevens ligt het niet aan uw beeldscherm dus begin niet aan allerlei knoppen te draaien. Het zal er niet beter van worden.
• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

7/12/2011 - Queenstown 7 december 2011

Wat een verschil met gisteren! Opgestaan terwijl het droog was en een graad of twaalf. Al snel in de morgen werden de wolken minder, kwam de zon meer tevoorschijn en eindigden we de dag in Queenstown in de zon met 22 graden. Na het vertrek zijn we via een binnendoorweg naar een formatie stenen geweest die de “Elephant Rocks” heten. Dit is mergel dat door het water is veranderd in stenen waarvan er eentje wel heel erg op een olifant leek (zie foto). Daarna zijn we begonnen aan een rit van 50 kilometer onverhard over de Danseys Pass een smalle slingerende weg (zonder welke vorm van vangrail dan ook…) die ons naar 935 meter hoogte bracht. De passen in dit land zijn niet zo hoog (maximaal 1.300 meter) omdat er in het echte hooggebergte geen doorgaande wegen zijn. Tijdens de klim nog twee kleine vrachtwagens laten passeren, het paste net. Een deel van de route ging ook door een verlaten vallei. Je waant je dan echt alleen op de wereld (in ons geval met zijn tweeën op de wereld). Wat een stilte, die alleen verbroken wordt door dierengeluiden. Ik heb vandaag weer een paar keer uitgeroepen: “huis neerzetten en niets meer aan doen”. Daarna stond er in het routeboek een lang stuk onverhard over een andere pas. Daar zaten een aantal doorwadingen van rivieren bij. Gezien de benodigde tijd voor dit stuk route en het weer van gisteren hebben we dit stuk niet gereden. We besloten naar St. Bathans te rijden, waar vijf mensen wonen. In de tijd van de Goldrush was dit een bloeiende stad. Onderweg zagen we een afslag naar een dam en uiteraard zijn we even wezen kijken. Via slingerend onverhard en een laatste stuk dat alleen voor 4wd auto’s geschikt was (grote stenen en voldoende bodemspeling vereist) kwamen we bij de dam die geen dam was maar een afsluiter van een groot door mensen gemaakt meer waar aan de andere kant wel een dam was. Waar wij stonden was het “doucheputje” waar overtollig water gulzig werd opgeslokt en afgevoerd. Dat putje was groot genoeg om de hele Rav4 in een keer te laten verdwijnen. Daarna door naar St. Bathans dat we niet gevonden hebben. Nu wonen de mensen hier klein maar zo klein… Dan maar via een kilometer of 25 mooi snel onverhard naar de grote weg richting Queenstown. Dat grote mag u met een korrel zout nemen. De grote doorgaande wegen zijn tweebaans en soms net zo bochtig als de binnendoor wegen. We kwamen op de weg die de Kawarau-gorge heel lang volgde. Dat is een ravijn met daarin een snel stromende rivier waar je kon jetboten. Ook kon er ge-bungy-jumpt worden. Nu zag ik dat allebei wel zitten (…) maar de bruggetjes over het ravijn heen waren van het type smal, hoog en schommelig zodat ik daar al afhaakte. Natasja heeft bij de jetboten wel de brug (of doom) overgestoken en heeft nog een oud gouddelverdorpje bekeken. Verderop zijn we nog gestopt bij een powerstation waar de rivier behoorlijk wild was. Er was daar ook een groep “dudes” van het type wetsuit aan en bovenstuk los naar beneden latenhangen om de dames te imponeren. Er was ook een professioneel uitziende filmcrew bij en we zagen een busje met daarop www.stormsurfers.tv. Misschien komen we nog in beeld. Daarna zijn we doorgereden naar Queenstown. Dit is erg toeristisch en als je de folder mag geloven zijn er 150 restaurants en 10.000 vaste inwoners. We hebben van de zon genoten (wat een verademing ten opzichte van gisteren) en hebben uitermate lekker gegeten. Waarvan akte. Morgen slapen we hier ook dus zullen we eens kijken wat we gaan doen. In ons routeboek moeten we steeds verder naar achteren bladeren om de route van de dag te vinden. Onze vakantie in Nieuw Zeeland nadert zijn einde. Maar dan is er Sydney nog!
• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

6/12/2011 - Oamaru 6 december 2011

Vannacht hebben we onrustig geslapen. Te klein bed misschien? Of was het de regen die met bakken uit de hemel kwam? Hoe dan ook, om acht uur zaten we aan het ontbijt met Anna. De demonstratie schapen drijven ging niet door omdat de boer al weer aan het werk was, wat voorgaat uiteraard. Anna was wat chaotisch maar dat is logisch met een kleinkind in de pijpleiding, een vlucht die gehaald moet worden en twee kaaskoppen die honger hebben. Tot overmaat van ramp viel de stroom ook nog uit. Gelukkig was het ontbijt net bereid, anders hadden we weinig gehad. Ook het water deed het niet omdat ze daar zelf een elektrische pomp voor hebben. We hebben haar sterkte gewenst en afscheid genomen. Tijdens het inpakken van de auto was het weer gaan regenen en de eerste 130 kilometer van onze reis is het dat blijven doen. De wolken hingen laag dus de bergen verscholen zich en de weg was recht (alle wegen in deze streek zijn erg recht) dus het was vervelend rijden. In het verslag van twee dagen geleden heb ik u nieuwsgierig gemaakt naar iets dat vandaag zou gebeuren. Helaas moet ik u en onszelf teleurstellen maar door de weersomstandigheden werd de geplande route ons afgeraden. Wij hebben ons daar maar aan gehouden. Het zou een route van 125 kilometer met voornamelijk onverhard zijn met aanwijzingen als ga links door het derde hek, ga rechts bij het vierde schaap en kruis de rivier bij de elfde Hobbit. Er zaten veel rivierdoorkruisingen in de route en door de vele regen zou dat waarschijnlijk niet veilig zijn. Anna heeft dat ook beaamd en die kan het weten. Jammer maar erg helaas.
Vlak voor we bij meer Tekapo waren, stopte het met regenen en werd het lichter in de lucht. Het moest vast zo zijn. Het meer is prachtig turquoise en ligt tussen bergen en is zeker een kilometer of 50 lang. Wij hebben het meer een heel stuk gevolgd op een onverharde weg. Ook zijn we het pad nog afgeweest voor twee routes voor AWD auto’s. De tweede werd ons te gortig en daar zijn we halverwege maar weer gekeerd. Daarna stond een bezoek aan een observatorium op een berg op ons programma. Via een smalle slingerende weg klommen we naar 1.000 meter hoogte. Je had daar een prachtig uitzicht over het meer. Vervolgens reden we nog langs twee stuwmeren en de bijbehorende dammen. We reden vervolgens naar Oamaru, waar we de nacht zullen doorbrengen. Al snel nadat we het observatorium hadden achtergelaten, begon het hard te regenen en dat heeft het de hele twee uur lang gedaan. Nadat we de 45e breedtegraad hadden vereeuwigd, hebben we ingecheckt en daarna in een pub gegeten. De Engelse invloeden zijn hier groot. Daarna was het tijd voor een avondactiviteit. Op de kaart hadden we een mooi puntje uitgezocht en we reden zover mogelijk door tot we auto’s zagen en was het keren en parkeren, de stevige stappers en de regenkleding ging aan en er werd een stukje gewandeld. Aangekomen op het beoogde puntje bleek het erg veilig afgelint, zeker zo’n 150 meter. Er waren al mensen maar toch vonden we nog een mooie plek. Toen begon het wachten en in de door de wind veroorzaakte “horizontale regen” viel het niet mee. Toch was er opeens activiteit. Er kwam een dubbel nul, een X en een nul. Toen bleef het stil en werd het evenement wegens gebrek aan verdere deelnemers afgelast. De rallykenners onder u zullen denken dat ik een standaard rallytafereel beschrijf maar dat is niet zo. Het ging om pinguïns die op vaste tijden de luwte van het strand opzoeken. Van een kenner begrepen we dat door de ruige zee de vogels veel later aan land zouden komen. We hebben er toch drie gezien! Na een dik uur gaven we ons over en ontvluchtten Pluvius geseling. In het huisje konden we bij de kachel (!) opwarmen want het was vandaag amper boven de 10 graden geweest.

• 3 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

6/12/2011 - Staveley 5 december 2011

Sinterklaas, wie kent hem niet, Sinterklaas Sinterklaas en natuurlijk Zwarte Piet. Bent u er nog of zit u in een zak wachtend op het vertrek van de enkele reis naar Spanje? Wij hebben hier geen Sinterklaas gezien, sterker nog een Klaas of zelfs een Sinter was niet te vinden. Alles is hier al klaar voor die andere oude man met een baard. Gisteravond heeft het nog lang en hard geregend maar bij het vertrek vanochtend was het droog maar bewolkt. Onderweg kwam zelfs de zon er een tijdje door en was het een aangename 19 graden. Onderweg naar het volgende tijdelijke bed zijn we gestopt bij een strand waar vaak gesurft wordt. Blijkbaar waren we te vroeg want er waren slechts golven en van de “surfdudes” ontbrak ieder spoor. Volgende stop was bij de Cathedral cliffs. Het is een rotspartij die het beste te vergelijken is met de pilaren van een kathedraal, vandaar ook de naam. Omdat we met een “independent tour” bezig zijn besloten we een andere route te kiezen over onverhard. Ditmaal erg breed en vrij recht onverhard dus we schoten goed op…. Na een bocht moest er even worden geremd voor een kudde overstekende koeien. De boer en boerin zwaaiden vriendelijk toen de kudde aan de overkant was en we zwaaiden in gelijke gemoedstoestand terug. Over zwaaien gesproken, wij voelen ons net Beatrix in de gouden koets. Er wordt veel naar ons gezwaaid dus zwaaien wij weer terug. Alleraardigste mensen hier. Lekker relaxed en niet zo gehaast, althans buiten de grote steden. De volgende geplande stop was het hoogtepunt van de dag namelijk de beklimming van Mount Hutt. Een prachtige 14 kilometer slingerend onverhard naar omhoog. De weg was anderhalve auto breed. We hebben veel gegleden, zijn een keer met alle vier de wielen van de grond geweest en moesten drie keer meer dan een kilometer achteruit rijden om iemand te passeren. Zelfs stak een keer een achterwiel over de rand het ravijn in. Althans dat zou er gebeurd zijn als de weg niet afgesloten was. Teleurstelling alom. We reden daarom verder naar het nabij gelegen Staveley (drie huizen en een café) om in te checken op een boerderij! Ja kamperen bij de boer maar dan in een kamer in een aangebouwd stuk. We hebben koffie, thee en cake zitten drinken (en eten uiteraard) met Anna de boerin. We gaan nog een demonstratie schapen drijven krijgen (niet dat die schapen in de plomp worden gegooid maar iets met behulp van honden) maar vandaag lukt dat niet meer. Anna had ook met ons te doen omdat de zon hier helemaal weg was en de toppen van de nabij gelegen bergen in de wolken zitten. Na de versnaperingen hebben we een “easy walk” gedaan naar een waterval. Nou laat dat easy maar weg want we hebben flink moeten klimmen en dus ook weer dalen. Het was het wel waard. Daarna zijn we doorgereden naar Methven zo’n 25 kilometer verderop voor benzine en brandstof voor de innerlijke mens. We genoten van een heerlijke maaltijd in The Blue Pub, die volgens de eigenaar vernoemd was naar de door ons van Anna geleende blauwe koffer. Aangezien de Mount Hutt dicht was, werd de routeplanner geïnstrueerd ons naar de beklimming van Mount Somers te sturen. Na een stuk rijden in de regen (Pluvius wraak zal zoet zijn) kwamen we bij een hek. Ook deze berg zat op slot. Dan maar op zoek naar een heuvel namelijk Pudding Hill. Nou die hebben we niet gevonden. We waren het toen zat en keerden terug naar de boerderij. Nu ik hier op bed zit te tikken, kijk ik naar buiten en zie de regen gestaag vallen. Het is ook nog maar tien graden en de bergen zijn geheel in de laaghangende wolken verdwenen. Het zou zo maar de Noordoostpolder kunnen zijn alleen hoor ik hier dieren die ik thuis niet hoor. Onze gastvrouw Anna was blij met onze keuze van 8.00 uur voor het ontbijt omdat ze om 11.00 uur op het vliegtuig stapt richting haar dochter die op het punt van bevallen staat!

• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

4/12/2011 - Kaikoura 4 december 2011

Vandaag vertrokken uit het wel zeer toeristische Hanmer Springs naar het eveneens toeristische Kaikoura. Via een mooie weg (u weet wel wat ik dan bedoel) en een uitstapje op onverhard richting een berg aangekomen in Kaikoura. De verbinding was nog geen twee uur dus weinig kilometers vandaag. We zijn vroeg ingecheckt en hebben een wasje gedaan (moet ook gebeuren niet waar). Het varen met een boot naar walvissen is niet gelukt omdat het vol zat. Vooruit boeken durfden we niet aan omdat het weer hier nogal wisselvallig kan zijn en een groene Natasja niet goed samengaat met walvissen kijken. Na de was vertrokken we en zagen dat het was gaan regenen. De bewolkte 23 graden heeft daarom plaats moeten maken voor een lagere kwikstand hoewel 18 graden u misschien lekker in de oren klinkt maar wij dat inmiddels koud vinden, zeker zonder zon. We zijn vlakbij naar de kust geweest om naar een zeeleeuwenkolonie te kijken. De kolonie hebben we gevonden hoewel ik mij afvraag of de Dikke Vandale vier beesten een kolonie vindt. Na over wat rotsen te zijn geklauterd, vonden we nummer vijf, lekker slapend en totaal niet onder de indruk van twee Kaaskoppen die op een meter of 5 passeerden. Ik vind trouwens dat Zeeleeuwen net echte leeuwen met een wetsuit aan zijn. Alleen zeggen ze geen miauw. De regen werd erger en we vertrokken naar een waterval zo’n 30 kilometer naar het Noorden. We hebben geen waterval gezien maar wel een andere kolonie zeeleeuwen, liggend op de rotsen die boven het water uitkomen, genietend van het niets doen. Hier waren er zeker honderd zodat we toch een kolonie hebben gezien. Voordat we aankwamen in Kaikoura was de Pacific Ocean erg rustig en blauwig. Dit was inmiddels veranderd in groenig met een stevige golfslag en golven alsmede witte koppen. We hebben goed gekozen om de walviskijkboottocht niet van tevoren te boeken. De regen bleef helaas gestaag vallen dus besloten we nog wat te rijden en dat werd uiteraard een slingerend onverhard pad. Op de ene kaart was het een rondje dat je kon rijden, de andere liet een doodlopende weg zien. De tweede kreeg gelijk want na bijna 10 kilometer sturen (en een klim van 300 meter) gaf een hek aan dat dit het einde was en dat dat de deur dicht deed. Daar waren geen woorden voor maar dat was tralalalalalala. We keerden dus weer om om hetzelfde stuk terug te rijden. Voordeel van een slingerweg is dat je terug een heel andere weg voorgeschoteld krijgt dan heen. We hadden een restaurant uitgezocht maar dat was dicht. Door de regen hadden we geen zin in een verdere zoektocht naar koks dus hebben we zelf gekookt. Morgen staat er weer wat speciaals op het programma en de dag daarna oei, ik kan niet wachten. Wat het is, blijf vooral het blog in de gaten houden!

• 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

3/12/2011 - Hanmer Springs 3 december 2011

Tien uur gisteravond gaan slapen. Ik werd vanochtend wakker, keek op mijn telefoon en zag tot mijn schande dat het al bijna half negen was. Tsja, buitenlucht, 1.000 nieuwe indrukken en indrukwekkend stuurwerk maken een bijna vijftigjarige moe. Trouwens ook mevrouw Kalter lag nog te ronken. Vandaag stond er weer een stuk onverhard op het programma. Bij het vertrek hadden we wat motregen maar Pluvius, de god van de regen, werd al snel verjaagd door Ra, god van de zon en het werd allengs warmer, tot zelfs 26 graden op het eindpunt van vandaag. Het eerste onverharde stuk heet Braeburn Track. Het stuk onverhard was ongeveer 14 kilometer lang en van het type breed en soms erg recht. Wel moesten we vier riviertjes oversteken maar daar waren betonplaten in gelegd dus dat was niet echt echt. We konden op deze Track doorrijden want het vertrouwen in auto en bestuurder is inmiddels op 100% uitgekomen. Omdat het droog was laat je een flinke stofwolk achter je. Mooi gezicht in de spiegel. Na een stuk asfalt kwamen we uit bij Maruia Saddle, een onverharde weg van 32 kilometer. In de routebeschrijving stond onder andere het volgende: extreem smalle en bochtige weg met zes rivierdoorwadingen en klim naar 600 meter hoogte. Dat klonk goed. Het onverharde begin was een beetje teleurstellend, brede wegen eigenlijk Finland maar dan met minder grip. Het tempo lag weer hoog. Op het eerste stuk kwamen we ook vijf auto’s tegen, wat een drukte. Na een brug begon het spektakel echter, de laatste 14 kilometer waren fantastisch. Ik ga proberen dat (zonder overdrijving) te beschrijven. De weg ging eerst omhoog naar de top van de klim en daalde toen weer. Meestal was de weg ietsje breder dan de auto, soms (optisch?) zelfs iets minder breed dan de auto. Aan de ene kant was een greppel van zo’n 40 centimeter diep, aan de andere kant een ravijnachtige diepte, die meestal voor de kijker verscholen was door boomtoppen die vlak naast de weg lagen maar behoorden bij bomen die veel lager hun watervoorziening hadden bedacht. En er was uiteraard geen vangrail of iets dat daar voor door kon gaan. Geconcentreerd sturen dus! De weg liep voornamelijk door regenwoudachtig bos. Het spannende van de route was wat er na elke bocht zou komen want rechte stukken waren hier permanent op vakantie gestuurd. Gelukkig hebben we geen tegenliggers gehad. Dat zou een aanvullende uitdaging zijn geweest! De rivierdoorwadingen waren hier over stenen en modder, echt avontuur dus. Na afloop zijn we even gestopt , hebben elkaar aangekeken (doen we wel vaker hoor) en hebben elkaar gezegd dat dit toch wel erg mooi was.  Er stond trouwens anderhalf uur voor maar wij hebben het echt in 52 minuten gedaan……….Daarna vervolgden we de route over grote wegen richting Hanmer Springs maar de grote wegen waren vandaag ook in een soort van jubelstemming want ze waren voor ons van saai recht vaak in kronkelend met hoogteverschil veranderd. We hebben de Lewis Pass van 863 meter beklommen en “bedaald” en genoten van de prachtige uitzichten en kleuren. Rivieren zijn hier blauw, de lucht ook, wolken zijn wit en dat samen met de felgroene en grijze bergen. Erg aangenaam. Aangekomen in Hanmer Springs was onze locatie voor de nacht overboekt (dat dat kan als je ruim een half jaar daarvoor geboekt hebt). Onze Zweedse vrienden voor het leven zaten al op hun balkon maar wij moesten achter de eigenaar aanrijden naar de concurrent, waar we een mooi verblijfplaats kregen.
Wat het fotoverzoek inzake de dementor betreft verwijs ik u naar het fotoboek op http://www.downunder25.mijnalbums.nl/

• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

2/12/2011 - St. Arnaud 2 december 2011

Vroeg, erg vroeg begon mij brein iets te registreren wat als vervelend werd ervaren. Het was de veel te luide wekker die aankondigde dat het 6.05 uur was. We moesten op tijd bij de boot zijn om in te checken en ook moest de auto nog worden afgegeven. Mooi op tijd waren we ingecheckt voor de boot voor een 3 uur lange vaart die werd overgoten met een lentezon die bezig was te bewijzen dat zomer aanstaande was. De vaart verliep erg rustig en dat is mooi omdat Natasja erg snel zeeziek is (zelfs in een vliegtuig!) en gelukkig nu nergens last van had. We hebben de nieuwe auto opgehaald, weer een RAV4 maar nu een rode. Deze is minder luxe. De donkere ramen achter ontbreken, dus we moeten de bagage nu goed afdekken en het lekkere lederen stuurwiel is nu van zweetbaar plastic. De route naar het verblijf was maar twee uur maar wij hebben er wat kilometers bij gedaan. Na een slingerende kustweg volgde een lange rechte dus saaie weg. Je bent snel verwend na al die bochten. Onderweg zagen wij een bordje Rainbow Skiefields staan en daar zijn we eraf gegaan. Na 13 kilometer geasfalteerde maar slingerende weg kwamen we voor een dicht hek te staan. De weg ging iets terug wel door maar dat zou ons 100 kilometer uit de richting brengen. Dus reden we weer terug. In het stuk weg zaten vier doorwadingen van riviertjes, waarvan er eentje droog van was. Morgen gaan we een onverharde route rijden met diverse rivieren die we moeten oversteken dus dit was een goede generale. We verblijven in een klein bungalowpark en hebben deze vakantie voor het eerst zelf gekookt. Er is hier namelijk maar een restaurant en dat moet je reserveren. Voor onze voedzame maaltijd zijn we door een bos nog naar Lake Rotoiti (het kleine meer) gelopen. Daar kunt u ook een foto van zien. Ik zei voor de zoveelste keer deze vakantie “huis neerzetten en niets meer aan doen”. Maar toen kwamen de zandvliegen en trok ik mijn uitspraak weer in. Over dieren gesproken: voor ons in het bos liep een buschauffeur uit het nabij gelegen Nelson (niet dat wij dat toen al wisten hoor) en die wees ons op drie kleine fretten die midden op het pad aan het spelen waren. Die beestjes zijn hier ongewenst en ze worden actief gevangen. Nieuw Zeeland heeft een eigen flora en fauna die door de Engelsen is verpest toen ze hun eigen flora en fauna meenamen. Hierdoor is onder andere de Possum (die bij bosjes doodgereden op de weg liggen) tot ongedierte verklaard terwijl ze in Australië, waar ze vandaan komen, een beschermde diersoort zijn. Ook de Kiwi (de vogel, niet het fruit of de inwoner van Nieuw Zeeland) is beschermd waardoor honden vaak het bos niet in mogen. Tot zover deze biologieles. Morgen weer avontuur en verder naar het zuiden. Pas een dag regen gehad sinds we hier zijn. Hoe lang zal het nog mooi blijven?
• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

1/12/2011 - Wellington 1 december 2011

Het is bijna Sinterklaas en wij zijn nog steeds bezig met sunblock. Rare gewaarwording. De overnachting in de suite in Cairnbrae House een kilometer of 10 buiten Ohakune was uitstekend. Het ontbijt trouwens ook met speciaal “dark bread” voor de Europese gasten. Alleraardigste gastvrouw  en -heer weer. Peter en Deacon leven op een groot stuk land aan een onverharde weg en hebben naast twee katten en een hond ook nog herten. Ze hebben beiden Schotse voorouders, wat de naam van het huis verklaart. We konden vandaag rechtstreeks naar Wellington rijden of via een omweg. Drie keer raden wat wij gekozen hebben……De omweg betrof de Whanganui River Road, een weg die de loop van de rivier volgt. Dat betekende weer vele bochten want water heeft de neiging om de weg van de minste weerstand te kiezen. Laat dat nou een bocht zijn in plaats van rechtuit. De route volgde zoals gezegd de loop van de rivier en het was steeds stijgen tot een meter of 200, waar je prachtig over de rivier kon uitkijken en dan weer dalen naar de rivier zelf. Onderweg kwamen we in Jerusalem, Londen en Athene (zie foto’s). De weg was ongeveer 90 kilometer lang waarvan een kilometer of twaalf onverhard was. Nu leek dat veel langer omdat trucks met bomen, die regelmatig over deze smalle weg rijden, het asfalt flink kapot hadden gemaakt. Opvallend was dat het onverhard veel meer grote keien bevatte dan de rest van de week. Daardoor gleed de auto meer. Vermakelijk!
Onderweg kwamen we na een bocht opeens een leuk tafereel tegen. Een boer reed op een trekkertje achter een kudde schapen aan, die in bedwang werden gehouden door een aantal honden. Stevig sjokkend ging de kudde voort met de honden, de boer en de familie Kalter er achteraan. Plots boog de boer een zijweg in samen met de honden en liet de familie Kalter achter met de kudde wandelende schapen. Maar hoe kom je nu langs een kudde schapen die het principe van links lopen niet snappen. Nou met veel beleid en erg rustig aan lukte het de schapen een voor een in te halen. Was weer een leuk avontuur is om later bij het haardvuur te vertellen. Aan het einde van de River Road werd een mislukte poging gedaan een Maori te imiteren (zie foto). Onderweg kwamen we nog een molen tegen die van een Nederlander is die allerlei Nederlandse producten verkoopt. En vonden we een aanwijzing dat er een Hobbit was (zie foto) maar dat bleek vals alarm. Na de weg langs de rivier was de bijna kaarsrechte 140 kilometers naar Wellington wel saai. Na het inchecken bij het hotel (waar we op de 19e verdieping verblijven met uitzicht over de haven) hebben we nog een wandeling door de stad gemaakt. Geheel tegennatuurlijk was de heer Kalter aan het navigeren en na drie straten was hij al weer verdwaald. Een behulpzame meneer wees hem weer de juiste weg en mevrouw Kalter heeft toen het navigeren maar weer overgenomen. Iedereen moet doen waar hij of zij goed in is. Het was erg aangenaam weer met veel zon en een graad of 21. Erg aangenaam. Wel was het weer wennen aan de stadse drukte. Na al die verblijven op afgelegen adressen moet ik zeggen dat de rust toch onze voorkeur heeft gekregen. Morgen varen we in 3 uur naar het Zuidereiland. We moeten onze huidige auto inleveren en krijgen aan de overkant een andere auto. Deze heeft ruim 2.600 kilometer gereden en beviel erg goed. Ik heb al geroepen dat ik het niet erg zou vinden er eentje te hebben (naast en niet in plaats van de Focus uiteraard!) Wel jammer is het dat het een AWD is die normaliter alleen voorwielaandrijving heeft en pas AWD als het nodig is. Je kunt wel kiezen voor een AWD-stand maar die heft zichzelf weer op boven de 40 kilometer. Tot zover het voor velen oninteressante autogeleuter. Het Noordereiland was prachtig en groen en is door ons verklaart tot een grote rallyproef. Benieuw wat het Zuidereiland gaat brengen.

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

1/12/2011 - Ohakune 30 november 2011

We verbleven in een oud huis. Op een schoolbord kon je met een krijtje de gewenste ontbijttijd opschrijven. Bij het ontbijt gepraat met Engelsen over onder andere de Olympische Spelen van Londen volgend jaar. Mevrouw heeft tickets voor de damesfinale tennis. Vandaag gaan we rijden we over de Gentle Annie Road. Deze weg is vernoemd naar een boerin die deze weg steeds moest afleggen om bij de haven in Napier te komen om spullen te kunnen ophalen. De weg is zo’n 100 kilometer lang is en is geheel geasfalteerd (jammer). Het werd een lint van bochten over geaccidenteerd terrein met een hoogteverschil van ruim 700 meter. De bochten zijn wat opener zodat je een wat hogere gemiddelde snelheid kunt halen. We zijn regelmatig gestopt om van de uitzichten te genieten en van de zon die vandaag gelukkig weer aardig terug was en de kou van gisteren verdreef. We kwamen onder andere langs de grootste beeeeehhhh-houderij van Nieuw Zeeland. Het was ons al opgevallen omdat we wel erg veel schapen zagen, die trouwens allemaal nog naar de kapper moeten voor een coupe volgens de laatste mode. We stonden ergens uit te zichten toen er een auto stopte en daar de Nederlanders van het ontbijt uit Russell uit kwamen. Wat een toeval. Ze bewonderden onze prachtig vieze auto en zeiden dat we goed bezig waren. Over toeval gesproken: nog geen 15 minuten zagen we onze Zweedse rechters langs de kant van de weg staan. Ook zij bewonderden onze auto en een van hen zei dat we moesten gaan rallyrijden aangezien we de lange rit door het regenwoud (inclusief voor en na stuk) zo’n 2 uur sneller hadden gedaan dan de routebeschrijving vermeldde. Uiteindelijk kwamen we uit in Ohakune, waar we de Mountain Road zochten, vonden en beklommen tot een hoogte van net boven de 1.600 meter. Je had daar een mooi uitzicht op een berg met sneeuw. Na de afdaling hebben we nog een stevige boswandeling gemaakt en zijn op zoek gegaan naar ons zoveelste tijdelijke huis. Uiteraard negeerden we de routebeschrijving en volgden Karin (is jargon voor Carmin). Die wist een snellere weg en voor we het wisten reden we op een erg smalle onverharde weg, die na een aantal kilometers versperd werd door een hek van het dichte type. Het bleek dat we ons inmiddels ook al even op privé gebied bevonden. Keren dan maar weer en terug naar af. Op een smalle brug kwam er ook nog een tegenligger aan (de bewoner uiteraard). Die keek bevreemd maar vriendelijk lachen helpt altijd. Netjes aan de kant en alles ging goed. Met de routebeschrijving in de hand bereikten we wel de overnachtingplaats waar gelijk een grote witte auto opviel. De Prado van de Zweden dus vanavond weer ABBA-karaoke! Een dag van toevalligheden.
• 3 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

1/12/2011 - Even een tussendoortje

Op diverse plekken kunnen wij niet in ons blog komen. Daarom mail ik de tekst naar Jolande die het er op zet. Nu lukt heteen keer wel dus neem ik even de kans om te vertellen dat we alle comments ook doorgemaild krijgen en dus lezen. Alleen kunnen we er niet op reageren. Rotorua stinkt nog steeds. Die dementor daar gaat aan gewerkt worden. Meer verzoeken voor een foto? laat ze achter in een comment en we gaan proberen uw wens in vervulling te laten gaan!
• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

29/11/2011 - Napier 29 november 2011

De wekker gaat, je springt onder de douche en gaat weer genieten van een heerlijk ontbijt. Ditmaal hadden we als extra een quiche die goed smaakte. We kwamen er ook nog achter dat twee van de vier Zweden (een echtpaar) beide rechters waren geweest. Ben ik blij dat ik gisteren geen ABBA-nummer heb gekweeld. Ik zou zeker veroordeeld zijn voor het onnodig hard zingen van onnodige liederen! Na een hartelijk afscheid van Jonathan en Lindsay en natuurlijk de katten en de hond, was het tijd voor de grote verrassing voor u allen. Wij wisten al dat het ging gebeuren. Wij hadden er zin in. Alle gastheren en -dames als ook de Zweden vroegen zich af wat wij er zo leuk aan vonden. We vertrokken met een graad of achttien en een zonnetje, lekker weer. Na een stuk sturen kwamen wij bij een bord dat weergaf wat we gingen doen. Heeft u al enig idee? Het bord gaf aan dat de weg open was. Een bord verder werd er gewaarschuwd voor een weg van 108 kilometer waarvan 95 kilometer onverhard was. We gingen inderdaad een stukje off road sturen door een regenwoud heen. Na een kilometer of twintig besloot het regenwoud zijn naam eer aan te doen en hebben we (mot)regen gehad, waardoor de weg aanzienlijk gladder werd. Spannend, uitdagend en prachtig. Na elke bocht kan de weg weer anders zijn. Komt er een tegenligger aan? Gaat dat passen want het is soms vrij smal. Ook loopt de weg omhoog en omlaag en we zijn uiteindelijk net onder de duizend meter geweest om te eindigen op zeeniveau. Her en der lagen er stenen op de weg en ook een flink stuk boom. We hebben loslopende koeien en paarden gezien maar de ons door een verkeersbord beloofde zwarte eenden bleven spoorloos. We zijn ook nog even verkeerd gereden (met dank aan Carmin die wij Karin plegen te noemen, we hebben heimwee naar Eva (is jargon voor TomTom) in een nog smallere weg maar na 18,5 keer steken konden we weer terug naar waar we vandaan kwamen. Leuk om nog te melden is het bord dat aangaf dat er een gevaarlijke bocht aan kwam,. De voorgaande 833 stonden niet aangegeven. Rare jongens (en meisjes) die Nieuw Zeelanders. We zijn ook nog staande gehouden door een Amerikaanse jongen, die met zijn bus een greppeltje in gegleden was. Helaas hadden we geen touw om hem los te trekken. Hij stond trouwens te wachten op een sleepwagen en die zijn we later ook tegengekomen (paste net)dus hij zal inmiddels vast daar zijn waar hij heen wilde. We hebben uiteindelijk ruim twee uur over het onverharde stuk gedaan, een rit die we niet snel meer zullen vergeten. Daarna was het even afzien met slingerende asfaltwegen……. Uiteindelijk kwamen we uit in Napier waar we gaan overnachten. In 1931 is Napier getroffen door een aardbeving. De schade viel wel mee maar er ontstond brand waardoor het hele centrum alsnog van de kaart verdween. In de jaren dertig van de vorige eeuw is het centrum dus geheel opnieuw opgebouwd en dat is gebeurd in de Arte Deco stijl. De gebouwen zijn zoveel mogelijk in die stijl gelaten. Mooi om te zien alleen hebben ze helaas toegestaan dat winkels allemaal hun moderne luifels mogen gebruiken waardoor het geheel bij ons nogal een gemengd gevoel teweeg bracht. Eten aan de oceaan en het binnenloodsen van een groot containerschip vormde de afsluiter van een onvergetelijke dag. Voor mensen die van A naar B rijden al vervelend vinden zal het wellicht raar klinken maar wat een geweldig autoland is Nieuw Zeeland. Van A naar B gaat hier altijd via de rest van het alfabet.

• 4 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

<- Last Page • Next Page ->

About Me

Reisverslag

Links

• Home
• View my profile
• Archives
• Friends
• Email Me

Friends


Hosting door HQ ICT Systeembeheer