 Zondag een tripje naar Zoetermeer gemaakt met de jongste kabouter. Net als alle jonkies wil ook deze dame geregeld bij moeders aan de melkfabriek. Kind moet toch ook eten, niet waar.
 In de trein kreeg Jasmijn trek in een stevige hap. Ok, prima.. bij moeders aan de melkfabriek dus. In een rustig hoekje (zat geen kip), netjes afgedekt, moet kunnen .. dacht ik zo.
 Komt daar een vriendelijke conductrice aangelopen, kaartje geknipt. Kijkt even snel wat ik aan het doen ben, denkt even na... 'Mevrouw, prima dat u de borst wil geven, maar wilt u het voortaan wel eerst vragen bij de conducteur?'
 Vragen.. vragen ?! Moet ik dan eerst met een schreeuwend kind door een trein walsen, zoekende naar een conducteur met de vraag of ik mijn kind eten mag geven? Het kind krijgt immers niet precies op het moment dat ik instap (en dus voor het instappen al naar de conducteur kan lopen) trek in een hap. Bovendien... als zo'n blauwjas nee zegt, moet ik het kind dan maar laten verrekken tot ik op de plaats van aankomst ben?
 Sorry dames en heren van de NS, jullie doen ook alleen maar jullie werk. Maar laat mij dan doen wat ik moet doen. Met in achtneming van het geachte publiek en bedachtzaam op vreemde situaties cq. blikken. Dan zijn we allemaal tevreden.
| 
Baby's wekken bijna altijd vertedering op... waar je ook komt wordt er even in de maxi cosi gegluurd en als ouder zijnde voel je je zo trots als een pauw als men roept 'wat een schatke'.
Maar geloof me, hoe vertederend ze ook zijn, begin niet aan kindjes als je niet tegen babygehuil kan. Nu zijn die van mij nog niet zo vervelend (geweest), maar er zijn ook avonden en nachten dat je het even niet meer ziet zitten door het constante gehuil.
'Je hebt toch een schone pamper, je hapje gehad, geknuffeld en vertroeteld etc. etc' Waarom huil je dan ?! Soms weet je het gewoon niet en dat kan behoorlijk op de zenuwen werken, zeker als je zelf ook omvalt van de slaap.
Zenuwslopend wordt het helemaal als je weet wat er aan de hand is en je kunt er niets aan doen. Bij darmkrampjes bijvoorbeeld. Naast de irritatie, de moeheid en zo komt dan ook nog het gevoel van machteloosheid er bij kijken.
Maar... hoe vervelend bovenstaande ook klinkt, alles komt en gaat, dus ook het huilen. En vaak genoeg heb je ook die lieve en vertederende uk. Als houvast voor de dagen dat het wat minder gaat.
Sarina ... een kaboutertje van 4,
en Jasmijn ... een kaboutertje van 3 weken,