4/5/2006 - bikinifiguur

"Maar jij bent toch helemaal niet díhík!"

"Om een bikinifiguur te hebben zou ik toch nog zo'n -mmja- zes kilo moeten afvallen."

"Zes kilo?"

Tijs verslikt zich bijna in zijn cola.

"Vergeet het maar, ik loop niet naast een vel-over-been-achtige trien."

"U zegt?"

"Je hebt best begrepen wat ik zei. Haal het niet in je hoofd, oké?!"

"Wah... Zo'n klein beetje dunner zou me heus niet misstaan."

"Is er echt niets anders om over te praten?"

"Voetbaluitslagen? In herhaling vallen kan dodelijk zijn, Tijsie."

"Lekker weertje vandaag. Wandelingetje?"

Ik knik.

Weg met het bikinimodel.

18/4/2006 - interesse?

"Wauw..."

"Je bent groot geworden!" Lachje.

"Eh..."

Wat er gebeurt wanneer je familie een tijdje niet meer ziet?

Plots vinden ze dat je groot geworden bent.

(terwijl je hoogstens drie centimeter meer telt dan het jaar ervoor)

En wat zou een leuk feestje zijn zonder Interessante Babbels? Juist.

Vriendjes, studierichting, toekomst, ander kapsel, leuke trui... Ze moeten er àllemaal aan geloven.

Keer op keer.

Jaar na jaar.

En het ergste is...

Eigenlijk vind ik dit allemaal best.

Oké. Leuk. Gezellig.

En nog zoveel meer.

Interesse.

(een prima trefwoord voor zo'n dag)

Neven of nichten, tantes of nonkels.

Allemaal tonen ze interesse.

Of je nu twintig (of dertig) keer moet vertellen wat je later wil worden.

Eigenlijk vind ik het niet zo erg meer.

Interesse.

Daar draait het allemaal om.

11/4/2006 - onmogelijk verliefd

"Ik ben verliefd op jou!"

Twee blauwe oogjes kijken me nieuwsgierig aan. Zo van hoe zal ze reageren?

Ik lach.

Het meisje dat anders op alles wel een antwoord weet staat met haar mond vol tanden. Historisch moment!

"Wel eh..." stamel ik.

"Tantekindjes kunnen niet verliefd worden op tantes." Ja, dat is het.

"Nee?" Nee.

En daarna, of course: de onvermijdelijke "waarom?"

"Omdat er al iemand anders verliefd is op tante." Nu weet ze het ook.

"Thomas?"

"Nee. Niet Thomas." Goh, begint ze nu wéér over Thomas?!

"Wie?" Twee handjes komen dreigend rond mijn nek te hangen.

"Awtch... Dave." Waar ben je trouwens, man?

"Deeefffff...." Ja, Dave.

"Ik hoor liever Tine hoor, tante." Ik ook meisje, maar we zijn nu eenmaal nog niet in het tijdperk beland waarin je jongens een meisjesnaam kunt geven...

"Mag ik een paasei?" Oef, ander onderwerp.

"Ja hoor."

"Die paasei lacht naar jou!"

Ik geef mijn nichtje een dikke kus. Wat kunnen kleintjes toch lief zijn!

4/4/2006 - afscheid, of toch nog niet?

Titel.

Ik zie mezelf 'afscheid' intikken.

Waarom?

Een vraag die mij

- en vele anderen -

slapeloze nachten bezorgt.

Waarom hij?

19.

Bijna 20. 

Leef en laat leven.

Een zinnetje dat generaties meegaat.

En blijft gaan.

Gisteren was het zover.

Vergadering met de high society.

Hoe heeft dit kunnen gebeuren?

Antwoorden waren er niet.

Of toch niet echt.

Tranen wel.

In overloop.

Zelfs de meest onemotionele hufter kon er niet aan weerstaan.

Hij was.

Hoor ik steeds.

Hij ís nog steeds.

Denk ik.

Maar wanneer 'ben' je precies (nog)?

Ik weet het niet.

En zij ook niet.

Blijkbaar.

Het eerste geval van verdrinking.

In onze stad.

Betrokkenen:

Ik.

Ik.

Ik.