Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
het stormt Home | Profile | Archives | Friends

t was machtig21/2/2012
Na de kennismaking op Keltfest en een hernieuwing op het Keltisch Midzomer Festival, door de kenners kortaf KMF genoemd, was het moment daar. Achteraf wonend in het mooie, doch sobere Zeeland, kregen we eindelijk de kans om een avond at the pub bij te wonen. Scrum trad op in Roosendaal. Een afstand die zelfs vanuit het afgelegen Arnemuiden te overbruggen is. Normaal drie kwartier rijden, maar toch besloot ik ruim van te voren te vertrekken, niet omdat er hier ooit files staan, maar omdat ik mezelf ken. De steden daar rijd ik zo naar toe, maar eenmaal de stadgrenzen gepasseerd, daar begint meestal het probleem. Dwalen, draaien, zoeken. Daarom was om half zeven het startsein van vertrek, eigenlijk al een half uur later dan de bedoeling was, maar ook dat was ingecalculeerd. Het leek een eeuwigheid te duren voor we alleen al Goes te pakken hadden, en het gevoel dat de auto kroop bleef me de hele tijd lastig vallen, ongeacht dat er gewoon 130 kilometer per uur gereden werd. Toch waren we natuurlijk ruim op tijd in Roosendaal en wonder boven wonder hadden we onmiddellijk de juiste afslag te pakken. Wel reed ik onderaan de afslag natuurlijk net weer de verkeerde kant op. En dat terwijl Caitlin naast me toch heel duidelijk verkondigde linksaf te moeten. Maar eigenwijs als ik ben besloot ik dus rechtsaf te gaan. Gelukkig kwam ik er helaas al snel achter dat ik soms ook beter heel even naar een ander moet luisteren en kon ik vrij vlot keren. Daar reden we Roosendaal in, met nog een uur te gaan. Ik wilde om acht uur binnen zijn, veiliger dacht ik zo. Na enige rondjes extra gereden te hebben, besloten we de auto een stukje verder in een parkeergarage te zetten, De parkeergarage naast het theater konden we met geen mogelijkheid vinden. Leve de navigatie op Mi-phone, we liepen er in een minuut of tien naar toe. Nog even leek het mis te gaan, maar net op tijd kwamen we er achter dat de lichten van de auto nog aanstonden, dus even een run terug. In het theater de Kring aangekomen bleek het al een aardige drukte. Een zeer gevarieerd publiek. Een handvol echte fans waren herkenbaar. Daarnaast liepen er heel wat scholieren die schijnbaar voor school een theateroptreden moesten bijwonen. Te merken aan de frisse tegenzin. En natuurlijk heb je daar de regelmatige theaterbezoeker, die geen idee had waar ie verdaagd was. Op het moment dat de deuren open gingen en we de zaal dus van dichtbij konden bekijken, leverde dat al een lichtelijke lachkick op. Het publiek zat trapsgewijs op de tribune en het podium stond op de grond. Nou, podium....het was dus echt een aantrekkelijke replica van een Scottish Pub. De stoeltjes waren klein en gammel wat bij mij dus een ernstig wiebelen opwekt, waardoor ik al snel gerriteerd werd aangekeken door wat mensen aan het eind van de rij. Oeps, volgende lachkick. De mensen om ons heen wisten dus werkelijk waar niet wat er stond te gebeuren. Twee meisjes achter ons waren er vooral om een verslag te maken voor school en vroegen aan de, al wat oudere, man naast hen of hij misschien wist wat dit was... De man wist dit wel, dit waren de Scrums, een soort Dublainers. Vernoemd naar iets met Whisky. Er ontwikkelde zich een serieus gesprek achter ons en we durfden elkaar niet meer aan te kijken. Het is niet aardig om mensen uit te lachen, maar ik had het niet meer. De lachkick was niet meer te stoppen. Godzijdank kwamen de eerste mannen van Scrum de pub binnen. De verwarring om ons heen werd groter. Waren ze nou toch bij een soort van toneelstuk? En voor n druppelt de complete band binnen en begint de drank rijkelijk te vloeien, zoals het in een pub ook hoort. Op het moment dat de eerste tonen de zaal vervullen, verzucht het meisje achter ons dat ze tot half elf moesten uitzitten. Maar op dat moment barst Scrum los en werd het stil achter ons. Ook Caitlin, die voor het eerst een optreden bijwoont is stomverbaasd. De filmpjes op Youtube laten nog niet half zien wat deze mannen kunnen. Terwijl de drank stroomt in de pub nemen de klanken van Scrum bezit van het publiek. De pub lijkt de enige plek die er nog toe doet. Skottie praat op eigen wijze de verschillende liedjes aan elkaar, en geeft een schat aan achterliggende informatie bloot. De vonk die tussen de bandleden van Scrum hangt slaat al snel over op het publiek. Ik kijk uit mn ooghoeken naar de meisjes achter me, die enthousiast meeklappen. En ik geniet. Ik geniet nog meer van The hills in the Highlands. En al moet ik de vraag van wie er ooit in Schotland is geweest schuldig blijven, omdat ik in dit leven nog niet thuis geweest ben, toch maakt een gevoel van absolute heimwee zich meester van me. Heimwee naar een plaats waar je nog nooit geweest bent, het kan echt! De zoete pijn in mijn diepste binnenste wordt deze avond verzacht door een stukje thuis. Huh, is het nu al pauze? hoor ik achter me. Grinnikend kijk ik mn dochter aan die ook met een smile van oor tot oor zit. Even wat drinken, je krijgt namelijk erge dorst van zien drinken en zelf niks mogen. Dus wat onwennig lopen we de trap weer af onderweg naar de foyer. Daar bestellen we bier en cola. Bier voor mn dochter en cola voor mij. Het moet niet gekker worden! Even wat twitteren voor al die mensen die zoveel missen vanavond en als snel kunnen we weer naar binnen. De pub is verbouwd, ze gaan er tegenaan. Mensen klappen en stampen en roepen om Scrum. En juichen wanneer ze de mannen weer zien verschijnen. Maar in plaats van weer in de pub plaats te nemen klimmen ze de trap op. Mn dochter fluistert of ik wil wisselen, ze zit namelijk naast deze trap, maar daar beginnen we natuurlijk niet aan. Skottie staat vlak naast ons, en je moet me geloven. Die gozer heeft behalve een gouden strot, ook een zeer luide strot. Caitlin kijkt maar een beetje zijdelings naar Ozzy, vooral ook omdat ze n keer probeerde opzij te kijken en dus recht in het kruis van Skottie bleek te staren. Ik lig blauw. Na dit toch wel apart begin van de tweede helft gaat Scrum echt los. De man voor ons kijkt streng. Een fan van de Dubliners, blijkt wanneer hij dus opeens uit zijn dak gaat bij Whisky in the Jar en Old Rover. En niet alleen hij gaat uit zijn dak, het hele publiek staat en klapt en stampt mee. Het verbaast me niks, ik heb het vaker gezien, al was dat dan een ander publiek. Maar ook ik werd toen gepakt door het vuur, het enthousiasme en het enorme plezier wat ze feilloos weten over te brengen op de mensen. En hier zie ik hetzelfde gebeuren, van onwetende schoolmeisjes tot een strenge, oude Dubliner. Ze gaan allemaal mee in het vuur. Ik voorspel Scrum een grote toekomst, het kan niet anders, het enige wat die mannen nodig hebben is meer bekendheid. Want kwaliteit hebben ze te over! Veel te snel is het weer voorbij, na een, natuurlijk in het script staand, wewantmore, moeten we weer terug, de harde wereld in. Nog even slaan we onze slag bij de merchandising, bandje, stickertje en mn dochter wil een vest! Tsja, we moeten natuurlijk Scrum ook een beetje promoten in het Zeeuwse, want dat verdienen ze zeker! Talent, enthousiasme en humor, perfecte combinatie volgens mij. De parkeergarage vinden we terug, de weg naar huis ook. Vol verhalen en nog nagenietend. Vanmorgen keek ik om t hoekje bij mn dochter, ze sliep. In het vest van Scrum....
0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer