Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Marion als vrijwilliger naar Villa Ticca

nieuwe website

21:08, 16/8/2010 .. 0 comments .. Link

Het lukte me steeds maar niet om de foto's bij de verhalen te voegen daarom heb ik een nieuwe site geopend waar mijn verhaal verder gaat; www.marionvangogh.waarbenjij.nu   Veel kijk en leesplezier, dank je wel al die mensen die me gevolgd hebben en nog blijven volgen



heimwee

14:22, 12/8/2010 .. 0 comments .. Link

Ik ben al enige dagen bezig om de foto's toe te voegen maar het lukt me als maar niet, misschien zijn de bestanden van de foto's wel te groot, ik kom er niet uit.

Ik ga een manier proberen te bedenken dat jullie op een andere manier de foto's kunnen inzien, misschien via een andere site, ik houd jullie op de hoogte.           Ondertussen krijg ik ook alle foto's die door de andere reisgenoten zijn gemaakt binnen.   Ik ben nu in het bezit van 2000 foto's denk ik waar ik een album van wil maken

Heimwee, nooit gedacht maar ik heb echt heimwee naar het land maar vooral naar de mensen



Welkom thuis

12:27, 10/8/2010 .. 0 comments .. Link

Zoals je op de foto’s kan zien was het een warm onthaal, van het statiegeld van kratjes bier die ze verzameld hadden de afgelopen weken hadden Tom en Suze een cadeau gekocht.

 

Ik had het nog tot 8 uur volgehouden ’s avonds maar toen ging het echt niet meer, ik was al met een heet kopje thee in mijn hand op de bank in slaap gevallen, arme voet van Gerard.

Suze lag helemaal in een deuk want die had het zien gebeuren.

Het vreemde is dat als ik eenmaal mijn bed raak ik weer klaarwakker ben en dat blijf tot half 5 in de ochtend, dan val ik als een blok in slaap en als om half 10 de wekker afloopt lijken mijn oogleden een eigen leven te lijden, met de beste wil van de wereld krijg ik mijn ogen nog niet open.

Als ik ’s nachts wakker word weet ik niet meer waar ik ben, de vloer voelt gek onder mijn voeten, het duurt een hele tijd voordat ik besef dat ik weer in mijn eigen huis ben.

Overdag gaat het goed alleen om half 3 krijg ik een enorme zin om naar bed te gaan, na even tellen realiseer ik me dat het in Ecuador half 10 ’s avonds is, geen wonder, dan lag ik vaak al op bed.

 

Vanochtend kan ik maar moeilijk mijn draai gevonden krijgen, Gerard is naar zijn werk, Suze is gisteren op vakantie gegaan, na al die drukte van de afgelopen weken voelt het huis akelig leeg.

Dank je wel nog Anet Brands, Maria Bos, Ome Gerrit, Tante Marietje en Elle, Irma Roolvink voor jullie donaties toen ik in Quito was, ik heb het geld vandaag overgemaakt voor Villa Ticca

 

Nou daar gaat ie, ik ga proberen om vandaag verschillende foto’s toe te voegen aan mijn verhaal. Niet allemaal want ik heb er maar liefst 1700 gemaakt.

Vreemd genoeg lukt het me niet om de foto's te downloaden, straks nog eens opnieuw bekijken.



Hallo Nederland

13:16, 8/8/2010 .. 1 comments .. Link

Weer terug in Nederland.   Net even gegoogled, hoe voorkom je een jetlag: advies zorg voor minimaal 20 min zonlicht.  Nou hup hond aan de lijn en naar buiten dan maar.                 Als ik terug kom kijk ik op de klok, nog maar half 3 want er stond ook ga zo veel mogelijk de normale tijd naar bed, dat duurt nog lang, de wil van mijn oogleden om dicht te gaan is sterker dan mijn wil om wakker te blijven.     Ik heb de koffers al uitgepakt, cadeautjes gegeven, de wasmachine aangezet, foto´s op de computer, wat ga ik nu nog doen om wakker te blijven.     Zo meteen Gerard maar uit zijn bed gooien, kan ik hem even pesten.    Wat duurt zo´n dag lang zeg.                  

Vrijdagavond had het hotel een afscheidsetentje georganiseerd, dat blijken ze altijd te doen als een groep verblijft in hun hotels, we krijgen een traditionele maaltijd geserveerd en er komt een traditionele band voor ons spelen.   Hartstikke leuk, op uitnodiging van de band staan we uiteindelijk allemaal op de vloer uit ons dak te gaan, de hoteleigenaresse staat even later ook op de vloer, later verteld ze dat ze zo blij is dat wij maar uit een kleine groep bestaan zodat ze eindelijk weer eens kan dansen.                     Van Mariska en Sietske krijgen we als een dank een paar leuke cadeautjes.    En dan is het afscheid nemen van een aantal van de groep, zaterdagochtend reis ik met Mara, Therese en haar kinderen en Paulien met haar dochter naar huis.                 We moeten vroeg ons bed uit, half 6.             Ik heb zin om naar huis te gaan daarom valt het afscheid me minder zwaar.

De reis verloopt heel voorspoedig, half 10 vertrek uit Quito, op de luchthaven hebben ik en Paulien nog een extra controle check, we hebben allebei in onze koffer een andere koffer zitten, we hebben natuurlijk veel minder mee terug te nemen.        Was wel spannend ook, je komt in een ruimte waarin je anders geen toegang hebt, met drugshonden word een stapel koffers gecontroleerd.           De douanebeamte die mijn koffer controleert benijd ik niet, lekker met je blote handen door mijn vuile was, heerlijk!         Aankomst in Bonaire 13.00 uur, ik heb er dan al een film opzitten, Avatare.          En ongeveer 4 uurtjes slapen en 3 films later landt ons vliegtuig om 5.05 uur op Schiphol.                  En na 3 paspoortcontroles en even zoveel kofferscans kan ik dan eindelijk naar Gerard toe, heerlijk!!!!!!!!!!!!!!!

Morgen ga ik de foto´s aan mijn verhaal toevoegen

 



Laatste verslag vanuit Ecuador

22:41, 6/8/2010 .. 0 comments .. Link
Telkens denk ik dat ik alles al gezegd en geschreven heb maar dan komt er ineens weer wat boven.
Vandaag omdat ik het verslag van een reisgenote heb gelezen dus hier volgt even nog wat achtergrond info. De cabana waar we gelogeerd hebben is deels van de Stichting zelf en deels van Mauricio, de beheerder van de stichting. Een familie past op het huis als er niemand is en de vrouw maakte ´s morgens ons ontbijt en maakte schoon. Mariska hoopt ook met deze cabana inkomsten te genereren voor de stichting door hier toeristen te laten verblijven. Aan de cabana zijn ze gekomen doordat Mauricio een keer geld moest krijgen van een klant die geen geld had maar wel land. Dus kreeg hij een stuk land. Daarna ontstond het idee om hier een cabana te bouwen waarmee ze weer geld konden verdienen.

Knap hoe ze steeds weer oonieuw op zoek gaan naar nieuwe inkomstenbronnen.
Zo vertelde Mariska vandaag dat ze bij verschillende supermarkten een bus bij de inname van de lege flessen hebben staan, je kan dan de statiegeldbonnetjes erin deponeren.
Als er iemand is die dit leest en een plek weet waar zo´n bus neergezet kan worden laat het dan even weten.
Ik ga in mijn eigen woonplaats ook even op zoek.

Net vanaf Villa Ticca alleen in de taxi gezeten, vond het wel stoer van mezelf, nauwelijks een woordje spaans spreken, Sietske had wel tegen de taxichaffeur even verteld waar ik naar toe wilde.
De bus is een stuk goedkoper maar ik wist niet zeker of dat ik wel zou weten wanneer ik eruit moest, wie weet in welk deel van de stad ik uit zou komen.
Even nog wat gekocht voor mijn moeder, zij is maandag jarig, en toen tevoet terug naar het hotel, had gelukkig goed opgelet in de taxi op de heenweg, en nu zit ik weer veilig en wel achter de computer in het hotel.

Om half 12 waren we vandaag in Villa Ticca, Wilma was er al en Angela kwam net aangelopen, met haar 3 kinderen
Nadat we alle spullen klaar hadden gezet hebben ze aan mij laten zien wat ze nog wisten van de massage, helemaal super, voel me kei trots zoveel als ze nog wisten.
Ik liet ze via Sietske weten dat ze gewoon met de massage moesten beginnen, dat de volgorde voor nu niet belangrijk was, maar zelfs die hadden ze voor een groot deel onthouden, klasse!!!!
Met heel veel zorg en liefde werden de kinderen van Angela, die 'proefpersoon'  waren door ze gemasseerd.
Voor me zaten 2 hele 'mooie'  masseurs.
Na de massage vielen beide kinderen tevreden in slaap, de kleinste aan de borst van haar moeder.
De serene rust als er hier gemasseerd wordt valt me steeds weer op, de moeders in Nederland kletsen veel meer met elkaar, moet ze steeds erop wijzen dat hun aandacht naar de kinderen uit moet gaan.
Deze 2 masseurs in de dop gaan vanaf September in de opvang masseren, eerst de kinderen in de opvang zelf en als ze het goed onder de knie hebben, wordt er met een bord op de buitenkant van de opvang aangekondigd dat kinderen hier gemasseerd kunnen worden voor 1 dollar.
Op het bord en eventueel een folder komt duidelijk te staan waarom masseren zo goed is voor kinderen zodat veel moeders geinteresseerd zullen zijn.
Het geld mogen ze houden zodat ze elke dag brood en ander eten kunnen kopen voor hun kinderen.
Helemaal te gek, super, geweldig!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Zou best wel eens als vogel even aan willen komen vliegen om even te kijken naar ze.
Mijn massage-olie laat ik allemaal achter bij ze, en ook de etherische olie zodat ze voorlopig niets hoeven te kopen.
Als alles duidelijk is krijg ik een voorzichtige maar wel heel dankbare knuffel van Wilma, een hele intense knuffel van Angela ( je weet wel de doofstomme vrouw waar ik veel eerder al over sprak)
 en ik werd bijna doodgeknuffeld door Paola de leidster van de opvang.
Maar het meeste raakt me nog wel de blik in de ogen van de 2 masseurs, onbeschrijfelijk.
Ik ben dankbaar hiervoor maar ook dat ik Angela onder mijn hoede heb mogen nemen, ik schreef al dat ik ga zorgen dat ze mag blijven wonen, 60 dollar in de maand, dat is geen 60 euro maar die ga ik toch storten zodat ze nog wat geld overhoud voor kleding voor haar kinderen.

En nu afscheid nemen van hier, ik ben blij dat ik Villa Ticca nog even heb mogen zien.
Vanmorgen vertelde ik tegen een reisgenote dat het wel lijkt alsof het een film is waar ik naar gekeken heb maar me nog niet realiseer dat ik daar zelf een rol in heb gespeeld.
De meest imposante tijd is wel in de 2 Villa Ticca´s, daar kwam ik ook voor hier, maar ook nog steeds zo niet te bevatten.
Vandaag sprak ik er met Mariska over, een van de oprichtsters van Villa Ticca, ze zei; het is niet knap wat ik doe, ik moet dit gewoon doen, je levensmissie.
En zo voelt het voor mij ook, ik moest dit gewoon doen, zonder ook maar 1 sec erover na te hoeven denken ondanks dat ik schuld heb moeten maken om te kunnen gaan, dat komt goed dat weet ik zeker.
Als je doet wat je moet doen krijg je hulp.
(doe ondertussen even mijn sokken en schoenen uit, word gek van de jeuk maar mijn voeten hebben gelukkig weer de goede omvang gekregen)

Voor 35 euro in de maand kan je zorgen voor de opvang van 1 kind hier, voor 60 euro in de maand kan je zorgen voor een heel gezin.
Een huis voor Dolores kost ongeveer 1400 euro.

Vanuit Nederland gaat mijn verslag zeker verder, wie weet wat dit alles nog allemaal gaat brengen.
Voor Ecuador is dit het, morgenvroeg vertrekken we en om 5.05 uur Nederlandse tijd landen we om eigen bodem.
Voel me blij dat ik weer naar Nederland ga, maar voel me ook heel bedroefd om al mooie mensen die hun hart voor me geopend hebben achter te laten.
Een onvergetelijke ervaring..........................................



Op  villaticca.waarbenjij.nu kan je ook nog wat verslagen lezen, en wat foto´s.
Mijn foto´s voeg ik toe als ik weer in Nederland ben

laatste dag Quito

16:23, 6/8/2010 .. 0 comments .. Link
laatste dag in Quito en tevens de laatste dag in Ecuador.
We zitten in hetzelfde hotel als vorige week vrijdag waar we toen 1 nachtje zijn gebleven.
het hotel staat midden in het centrum wat heerlijk is als je ´s avonds nog even weg wil (geen taxi nodig) maar het nachtleven is ook erg luidruchtig tot in de vroege uurtjes.
Oorstopjes zijn dan ook ´n noodzaak hier.
En ´s morgens wordt je door luidruchtige medehotelgasten gewekt.
Heel erg gehorig dus.
Ik vind dit hotel het minst fijne van alle hotels die we gehad hebben tijdens onze reis.
Als je voor het hotel staat en je kijkt omhoog zou je niet verwachten dat er achter die gevel een hotel zit.
En binnen is waarschijnlijk ooit alles afgewerkt geweest maar nu zijn er stukken van de muren af, en in mijn hotelkamer staat de schimmel op de muren.
Het is hier zo´n andere wereld.
Maar....... ik heb een bijna 2-persoonsbed helemaal voor mezelf alleen, jezelf wel omdraaien met beleidt want het bed is niet zo stevig.
En! er ligt een ontzettend mooi beddensprei op, de kleuren zijn prachtig.
Ook staan er soms op de muren ontzettend mooie muurschilderingen, als je op de site kijkt van hotel Otavalo Huasi in Quito dan kan je het zien.

Even nog over ons bustochtje gisteren van Puerto Quito naar Quito.
Op bijna elke plek in de bus zat al iemand voor het raam, ik zit het liefst voor het raam omdat je dan een raampje kan open zetten.
In zo´n benauwde, overvolle bus kan ik soms knap misselijk worden.
Er was nog een 2-persoons plekje over achter 2 mensen die hun stoelen in de slaapstand hadden staan, op hun benen lag hun dochter te slapen.
Toen Therese en ik er eenmaal zaten bleek de plek toch wel heel krap te zijn.
Het voelde alsof deze mensen bij ons op de schoot lagen, en als de man zich helemaal uitstrekte en zijn dikke vlezige arm richting het gezicht van Therese ging werd het helemaal griezelig.
Even hadden ze onenigheid met elkaar, ik dacht, o jee ik hoop maar dat ze het snel weer goed maken anders worden we geplet onder dat enorme menselijke vlees.
Later op de foto die Mariska had gemaakt zag ik pas hoe dik ze waren, op de foto kwamen onze 2 kleine hoofdjes nog net uit boven die enorme walrussen, het leek alsof we helemaal bedolven werden onder ze.
Maar ze waren vooral ontzettend associaal, ik had het raampje open gezet omdat ik het zo benauwd had, toen ze wakker werd deed ze een poging om het weer dicht te maken, nou dat was mijn grens, al had ik er ruzie omgekregen, dat raam bleef open.
Gevolg was tijdens de verdere tocht, een zuchtende, ontzettend booskijkende vrouwelijke walrus voor me, als blikken konden doden.

Onderweg hoor ik ook hoe het met Dolores gaat, de vrouw waar ik al eerder over schreef, de dokter die ze hadden benaderd kon of wilde haar niet opereren dus nu waren ze op zoek naar een andere.
Ik denk dat als ze met veel geld had gezwaaid deuren ineens wel open waren gegaan.
het huis wat er gebouwd zou moeten gaan worden kost  $1700, dat is ongeveer 1350 euro, onvoorstelbaar dat je daar een huis van kan bouwen.
Maar toch nog een heel bedrag om op te hoesten, dus hoe we dat voor elkaar gaan krijgen weten we nog niet.

Op zo´n 40 min van Quito af ligt het evenaarmuseum.
Daar stoppen we om eerst een hapje te eten, het is een klein maar ontzettend leuk museum.
Het laat de huizen van Indianen zien van lang geleden, en er zijn allerlei leuke proefjes te doen.
bv. als je op de evenaar staat en je laat water door een afvoer weglopen, dan loopt het water er recht doorheen, sta je ten zuiden van de evenaar dan draait het water rechtsom, en sta je ten noorden van de evenaar, zoals Nederland ligt dus dan draait het water linksom.
Er is een lijn getrokken op de grond in het museum, als je probeert om met je ogen dicht over de lijn te lopen voel je dat er links en rechts aan je getrokken word.
Een leuke proef was ook dat je een vers ei moest zetten op de kop van een spijker, ook dit ei werd naar links en rechts getrokken, heel grappig, als je erin slaagde dan kreeg je een diploma.
Ik was maar wat trots, als enige van onze groep lukte het me, ik merkte dat als je goed oplette naar welke richting het ei werd getrokken je uiteindelijk het middenpunt gevonden kon krijgen.
In Ecuador is zoals bij ons niet het winter of zomerseizoen, maar hier hebben ze de regentijd en de droogtetijd, er is een evenwicht in de seizoenen hier.
Het is hier bijna altijd evenlang licht als donker,  op 21 maart en 21 september is er ´s middags om 12 uur 3 min geen schaduw, dan staat de zon precies boven Ecuador.
Vroeger dachten de Indianen dat de zon verdween als de schaduw zich naar links of naar rechts verplaatste.
De GPS staat hier op 00.00.00, en als je  in Nederland op de weegschaal was gaan staan, dan zie je dat je hier 1 kilo lichter bent dan thuis.

Nou straks meer, zo meteen worden we opgehaald om naar Villa Ticca te gaan.
Tot later.

hola Nederland

03:53, 6/8/2010 .. 2 comments .. Link
We zijn weer in internet land beland.
Vandaag na een bustocht van 4 uur door ontzettende mooie andesgebergte, weer terug in het hotel waar we vorige week ook een nachtje hebben geslapen.
Eerst wilde ik van elke dag apart een berichtje schrijven maar dat gaat me niet lukken, ik heb wel aantekeningen gemaakt maar niet zo gedetaileerd als de bedoeling was.

Vorige week zaterdag;
We zijn belandt in een waar paradijs maar dit paradijs heeft een groot nadeel: Muggen!!!!!!!
Ondanks alle maatregelen die ik getroffen heb, Ze vreten me op.
Volgens mij liggen ze op de loer om te kijken of ik toevallig een plekje op mijn lichaam ben vergeten om in te smeren, en meestal vinden ze er wel een.
Zo niet steken ze gewoon door mijn legging heen.
En als ik mijn handen heb gewassen om te eten, storten ze zich massaal op mijn handen en vreten ze die gewoon op.
Mijn lichaam is veranderd in een maanlandschap, vooral mijn voeten en benen.
Mijn linkervoet ziet eruit of dat het elk moment gaat afsterven, je kent wel van de oude mensen voeten, strak van het vocht compleet met plooien en droge schilverige huid;  nou zo ziet mijn voet er dus uit nu.
Als ik de kans krijg zet ik mijn voeten op de koude grond om af te koelen.
Maar het is gelukkig gedeelde smart, bij een aantal van mijn reisgenoten is ook een aardig maanlandschapje ontstaan.
Maar ik blijk allergies te zijn dus dan krijg je er wat extra versiering bij, zoals blaasjes gevuld met pus, een reisgenote heeft een foto gemaakt van mijn voet, anders zou haar moeder het nooit geloven!!!!!

Wat het aardse paradijs ook verstoort is de vochtigheid hier, je wast je kleding wel uit maar het duurt vervolgens zolang dat het droog is, dat het dan allang weer muf ruikt allemaal.
Ik heb net mijn koffer geopend, de damp slaat eraf.
En o wee als je dan iets opspuit om jezelf toch nog een iet wat lekker luchtje te geven, de muggen staan meteen in de startblokken.
Volgens mij vinden ze mijn heerlijke blanke hapje een delicatesse.
Mariska vertelde dat ze vooral steken rond zonsondergang en dat het daarna wel meevalt, nou volgens mij hebben de muggen die mij aanvallen een ander contract ondertekent, spreken ze samen af, ontmoeting vanavond om 9 uur bij dat bed. ze gaan ´s nachts gewoon door.
Wat ook even wennen was is de steen koude douche ´s morgens, er is hier geen warm water, ben je wel wakker, en het koelt heerlijk al die verse muggenbulten.
Ik hoop echt dat het paradijs waar we na onze dood naar toe gaan geen toegang heeft tot de muggen.
Een aantal dieren vind ik wel gezellig maar ik pleit toch echt voor een aparte muggenhemel.
Moet thuis toch eens opzoeken wat voor een functie muggen op deze aardbol hebben.

Verder was het een waar paradijs hier.
Na een tocht van 4 uur door het andesgebergte belanden we in Puerto Quito, nog even wat doorrijden en we waren bij de zee uitgekomen.
Dit gebied is het regenwoud, daarvoor kwamen we door het nevel woud.
Tijdens deze 4 uur zien we niet alleen het landschap veranderen maar ook de huizen, hier veel houtbouw met golfplaten daken.
Ook staan veel huizen op poten, maar ook hier valt me op de armoede, en de vele huizen die niet zijn afgebouwd.
Ook zijn er huizen met daken van bananenpalmen, aan de boom zijn ze nog groen maar later worden ze bruin, hier zie je als een weg niet verhard is de typische rode zandkleur op de weg.
Het is ook een ander slag volk hier, stuurser.
Als we vertrekken ´s morgens vanuit het hotel is Mariska hartstikke beroerd, balen gewoon, zeker nu we zo lang in de bus moeten zitten.
We worden met het busje van het hotel gehaald, ook vandaag weer is het ontbijt een chaos, structuur kennen ze hier niet waardoor er elke dag wel iets fout gaat.
Ik merk dat ik het nu wel de charme van het land vind maar ik denk als ik hier zou gaan wonen dat het dan een heel ander verhaal zou zijn.
Er rijden hier heel wat van die truckjes met een open bakje achterop rond, en daarin wordt van alles vervoert.
Ook hele gezinnen, vandaag zagen we bv een gezin die ging verhuizen volgens mij, achterin een fiets, bed, matrassen, een man die lag te slapen, wat kinderen erom heen, allemaal toegedekt door een dekbed, hilarisch en apart om te zien.
Zowel op de heen- als de terugweg was het een chaos in de bus.
Chaos is hier wel het woord wat voor veel dingen van toepassing is, structuur is dit volk vreemd.
Op de heenweg krijgen we een briefje van Mariska waarop staat dat de bus chauffeur heeft gemeld dat we op onze spullen moeten letten nu het zo druk is in de bus, mensen stappen in en uit, wij hebben gelukkig een zitplek maar even zo goed zijn er mensen met een staanplek die ook de rit van 4 uur maken, het is verbazingwekkend dat mensen uren gewoon staande de reis volbrengen.
Ondertussen zie je moeders gewoon hun kind de borst geven als het nodig is, midden in de overvollen bus.
Langs de weg zien we in de dorpjes die we passeren altijd diverse eettentjes, er wordt gewoon gekookt langs de weg, met soms alleen een dakje boven hun hoofd,
Open truckjes volgepakt met fruit, wat vanuit de auto wordt verkocht, grote stukken vlees aan spiezen hangend aan het plafond.

En dan eindelijk is het verlossende woord er, we zijn er, eerst eten we nog wat in het restaurant, waar we later in de week regelmatig onze maaltijd krijgen,
Mariska en Sietske hebben geregeld dat we er elke dag tussen de middag eten, ook hebben ze een tijd ervoor afgesproken maar dat blijkt niet uit te maken, hier beginnen ze toch pas als we er al zijn, wat resulteert in lange wachttijden, steeds weer, en menu´s die niet kloppen.
Vreemd genoeg raak je eraan gewend en stel je jezelf daarop in, voor de kinderen onder ons is het veel lastiger omdat ze meestal omvallen van de honger.
De lucht voelt hier anders, dat is meteen te voelen als we uit de bus stappen, warm plakkerig, je voelt je meteen vies.
Voor de mensen die burgers Bush wel eens bezocht hebben in de zomer weten hoe het voelt.
Onze tassen worden in een open truck geladen en Mauritio, een vriend van Mariska, brengt ze naar de cabana.
Deze cabana is eigendom van de stichting en van Mauritio.
In de toekomst proberen ze zo om extra inkomsten voor Villa Ticca binnen te krijgen, door een aantal keren per jaar een reisgezelschap hier te gaan ontvangen.
het verbaasd me steeds weer wat ze allemaal bedacht hebben om de beide Villa Ticca´s te kunnen bekostigen.
We lopen tussen de bananenbomen, via een riviertje, naar de cabana.
Links ligt een heus zwembad, het paradijs onvouwt zich aan ons, en dan tussen de bananenbomen zien we de cabana, een sprookje.
Ik ben vaak jaloers geweest op reisleidster Floortje als ze weer eens op een of andere tropische plek was belandt.
Nu ben ik er!!!!
De cabana is super, een houten huis op poten gelegen aan een stromende rivier, met een strooien dak.
Ik ben in het paradijs beland.
Hangmatten op diverse plekken, we zien zelfs een salamander in de boomtoppen zitten.
Onze bikini aan en het water in, Heerlijk!!!!!
Op zo´n moment is waarop ik Gerard het meeste mis, dit wil ik toch het liefst met hem delen.
Vuurvliegjes in de struiken, kippen die slapen in de boom, het geluid van stromend water en tjirpende krekels, brullende kikkers, het tikken van de regen op het dak.
Iedereen heeft een plekje voor zichzelf gevonden.

De volgende dagen hebben we verschillende zieken, sommige 1 dag maar Mara spant de kroon, die wordt ziek en blijkt zich pas weer beter te voelen als we daar uiteindelijk weer weggaan.
zo ontzettend balen.

In dit gebied leefde andere indianenstammen, het volk is anders, kustvolk,ik voel me er veel minder thuis.
De komende dagen gaan we elke dag wat doen en verder is het heerlijk luieren, muggen ontwijken en uitrusten van alle indrukken van de 1e 2 weken.
We gaan naar Don Emilio´s Finca ecologica de las Frutas tropicales.
Dit is een grote fruitgaarde, onze gids blijkt een ware aap te zijn die allerlei fruit voor ons uit de bomen haalt.
In de plantage ligt ook een tola = een oude begraafplaats van de indianen, een heuvel, maar de meeste tola´s zijn leeggeplunderd jammer genoeg.
In deze tola is een soort kristal gevonden waar ze gereedschap, messen van hadden gemaakt.
Dit komt niet uit deze streek maar van een gebied hier niet in de buurt, waaruit blijkt dat er waarschijnlijk ruilhandel is gedaan.
Het kristal heet oxydiana.

Het slijm van de slakken wordt hier gebruikt als creme voor littekens, ontstekingen, cellulite enz. maar niet iedereen kan er tegen.
het rubber wat uit de boom loopt als de man een kerf in de bast maakt laten ze drogen en daarna maken ze er bv laarzen van.
Ook zien we allerlei soorten cacao aan de bomen hangen, hij maakt er een voor ons open, het witte vlies wat om de boon heenzit mogen we eraf slurpen, het is heerlijk zoet, het wordt de honing van de cacao genoemd
Later in de week maken we van deze bonen chocolade.
De bonen worden eerst in een soort kast gelegd en dan 3 dgn in de zon, daarna worden de bonen in de pan geroosterd, gepeld, fijngemalen en gekookt met melk en vanillesuiker.
We krijgen ieder wat op ons bordje samen met verse bananen en ananas, heelijk!!!!

We zien allerlei soorten sinasappels, mandarijnen, bananen, papaya, grapefruit, en allerlei fruit die we thuis niet kennen, we mogen alles proeven, jammie.
Gerard belt, er valt een last van mijn schouders, veel nog niet gelaten tranen vloeien even.

Verder gaan we deze week nog naar een hele mooie waterval, maken we sieraden met Mariska, maken we van een soort noot ( tagua) een ring voor onszelf, en een aantal van ons zijn gisteren met een band de rivier nog opgeweest; tubbing.
Daar heb ik niet meer aan meegedaan, ik had last van mijn voeten en ik vond het heerlijk om te genieten van de rust bij de cabana, heb heerlijk in het water zitten staren op een steen, en nog lekker gezwommen.
´s avonds hadden we een barbeque bij het zwembad.
Elke avond worden de regenwoud geluiden van de dieren die er leven steeds luider, het is soms oorverdovend.

Ik heb een heerlijke week hier gehad, het is toch wel heel bijzonder om nu eens echt in een regenwoud te mogen vertoeven, maar ik ben ook blij dat we binnenkort op het vliegtuig stappen naar huis, ik verlang naar mijn maatjes thuis, alhoewel Tom is nu ook op vakantie, en Suze zie ik nog net maar die gaat maandag ook weg.
Gerard komt me in ieder geval ophalen van het vliegveld en wie weet is Suze er ook bij, heb leuk dingen voor ze gekocht, Suze is bijna jarig dus!!!

Morgen ga ik nog een keer naar Villa Ticca, naar Angela en Wilma, ben zo benieuwd hoe het met de massages gaat.
Dat laat ik jullie morgen nog even weten.
De meeste gaan morgenavond nog even stappen, ik niet, ga lekker vroeg naar bed, breekt het moment van het vliegtuig sneller aan.
We moeten heel vroeg uit bed, het vliegtuig vertrekt om 5.05 uur en we moeten 3 uur vooraf aanwezig zijn, heel kort nachtje dus.
Morgenavond hebben we afscheidsdiner hier in het hotel.
Nou zo naar bed, oorstoppen in, we zitten midden in een heel luidruchtig centrum.
Slaap lekker xx

quito

03:29, 31/7/2010 .. 0 comments .. Link
Nou we zijn weer in Quito gearriveerd, na een bustocht van 2 uur door het ontzettende mooie Andesgebergte, en een taxi-tocht van een half uur door een ontzettend druk Quito.
Het Quito is nu wel heel luidruchtig na het zo rustige Otavalo.
Ik zit achter de computer terwijl de muggenbeten ontzettend jeuken, de 1e dag in Peguche heb ik veel in het gras gespeeld met de kinderen zonder me in gesmeerd te hebben, jammer genoeg, Mariska vertelde dat ze wel 3 weken kunnen jeuken,
Spierpijn van het paardrijden heb ik gelukkig niet gehad, is al dat vlees op mijn billen toch nog ergens goed voor.
Wat ik nog wilde vertellen is dat er in Otavalo ontzettend veel straat honden zijn, vaak heel magere, en dat er heel veel gewoon op straat gekookt word, gisteren toen ik terug liep naar het hotel werd er nog volop gekookt op straat, ook vandaag bij het busstation waren ze weer druk aan het koken.
Wat me ook opvalt is hoe weinig de kinderen in de opvang huilen, je hoort ze zelden huilen, ze vallen wel maar staan dan weer gewoon op.

De heilige boom waar we van de week waren met het paardrijden heeft nog een mooie legende.
Er waren eens een man en een vrouw en die hadden een verboden liefde samen, omdat ze niet bij elkaar mochten zijn is de vrouw in de boom veranderd en de man in het meer, zo konden ze altijd bij elkaar blijven.
De indianen vertellen dat de boom er plotseling op een dag was, zo groot als de boom nu is, ik vertelde al dat er nog regelmatig feesten en cermonies worden gehouden bij de boom.

Wat ik ook nog vergeten ben te vertellen is dat Matiko, de vrouw die ons uitlegde hoe de wol word gekleurd, het was afgelopen zondag dat we daar waren, ons ook uitgelegd heeft hoe ze de kleding dragen.
Ze hebben 2 rokken over elkaar heen, dragen daar een blouse op en daarover heen een lap stof, deze word op verschillende manieren gedragen, over de blouse heen om deze niet vuil te maken tijdens het werk, schuin over de blouse als ze uit gaan.
Ik merk dat ik de foto´s na moet kijken om precies na te kunnen vertellen wat ze er nog meer mee doen, ook kunnen ze de doek die ze op het hoofd dragen op verschillende manieren vouwen, oa ook om de zon tegen te houden.
Verder moet je even tegoed houden tot ik de foto´s weer gezien heb.
De vader van Matiko heeft zijn hele leven gewoond in het huis wat nu Villa Ticca is, de familie is heel blij dat er nu zoveel kinderen worden opgevangen.
Vroeger toen ze er nog woonde waaren alle kinderen ook altijd van harte welkom in het huis.
Er woont nu nog een oud vrouwtje achter Villa Ticca, ze was bang dat ze moest verhuizen maar ze hebben voor haar een ruimte ingericht en ook wat opgeknapt waardoor ze kan blijven wonen.
Steeds als wij met de kinderen bezig waren deze week kwam ze kijken, vandaag vroeg ik of ze op de foto wilde maar dat wilde ze niet, ze is wat verlegen, maar uiteindelijk is ze tijdens het afscheidsfeest vandaag toch op de foto gekomen.
Ze is nog maar 65 jaar maar het valt me op dat heel veel mensen hier veel ouder lijken dan ze in werkelijkheid zijn.
Wat ook heel apart was, was het filmpje wat we gisteren gezien hebben bij de sjamaan waar we gisteren waren.
Ik vertelde al dat er zowel sjamanen werken als westers opgeleiden genezers.
Op het filmpje zagen we een sjamaan aan het werk, er was een mannelijke patiënt bij haar, ze hield een cavia in haar handen, bij de kop en de achterpoten.
Zo ging ze over het lichaam van de staande man heen, daarna werd de cavia gevild en kon ze aan de ingewanden van de cavia zien wat de man mankeerde.
Dat deed ze gelukkig niet bij ons.
Wij gingen op een behandeltafel liggen, aan onze pols voelde ze wat we mankeerde, daarna masseerde ze met 2 verschillende soorten olie over het lichaam, over je rug en/of buik en/of hoofd, terwijl ze in de oude indianentaal wat prevelde.
Toen pakte ze 2 eieren, die wreef ze over het lichaam net zolang tot het ei niet meer klotste, dan was je geholpen.
De eieren werden dan in de vuilnisbak gegooid, die kon je niet meer gebruiken omdat de slechte energie in het ei zat.
Ik kreeg ook nog het advies om een thee te drinken, die heb ik vandaag gekocht in de supermarkt, ze wist van iedereen zo precies te vertellen wat er aan de hand was dat ik wel vertrouwen heb in haar advies, dus morgen aan de speciale thee dan maar.

Zo nu heb ik volgens mij alles verteld wat ik nog moest vertellen,
Verder wil ik Maria Bos, Irma Roolvink, Elle en tante Marietje kei hartstikke bedanken voor de giften die ze nog gedaan hebben.
Ik ga vrijdag nog een keer terug naar Villa Ticca in Quito, dan zie ik ook Angela de doofstomme vrouw weer, ik heb buiten deze giften nog 400 euro over, daarmee ga ik de laatste achterstallige huur nog betalen en ga ik zoals ik volgens mij al geschreven heb de huur en gas, water en licht voor haar betalen zodat ze met haar 3 kinderen in het huisje kan blijven wonen.
Het geld wat nodig is ga ik maandelijks aan de opvang overmaken zodat haar man er niet mee vandoor kan gaan.
Ook ga ik kijken hoe de massage gaat zodat ik een certificaat voor ze kan regelen als ik weer in Nederland ben.
Voor 35 euro in de maand kan je er voor zorgen dat een kind in de opvang kan blijven.

Van Dolores, de vrouw die zo ontzettend armoedig woont waarover ik eerder schreef, hebben we niets meer gehoord.
In Ecuador gaat het er heel anders aan toe dan wij gewend zijn in Nederland, hier duurt alles vele malen langer voordat je iets geregeld hebt.
Ook de moeder van het jongetje waar ik gisteren over schreef is niet terug geweest vandaag, waarom niet dat weten we niet, dat kunnen heel veel redenen zijn, vertrouwen krijgen in deze hechte gemeenschap is gewoon nog heel erg moeilijk dus wie weet heeft iemand van de familie nog niet zo´n vertrouwen als de vrouw in ons had.
De leidster van de opvang gaat de massage nog wel verder leren, misschien dat Wilma en Angela van Villa Ticca in Quito een keer naar Peguche kunnen afreizen,
Paola vroeg me wanneer ik weer terug kwam, nou graag want het is heel vreemd om niet meer live te ervaren wat deze mensen nodig hebben.

Vanmorgen toen we op Villa Ticca aankwamen raakte ik helemaal ontroerd, wat een ontvangst, de muziek stond aan, en alle tekeningen van de kinderen hingen door het hele huis, later kwamen ook de ouders naar het huis.
De kinderen hadden een dansje ingestudeerd, het eerste deel werd altijd gedaan op feesten en partijen en het 2e deel wordt gedaan op 21 september voor een goede oogst.
Tijdens deze dans werden wij vrijwilligers allemaal uitgenodigd om mee te dansen, het is een hele simpele dans maar als je mee danst voel je hoe krachtig deze aanvoelt.
Wij moesten ook iets doen dus hadden we het kabouter Plop liedje en dansje met de kinderen ingestudeerd, ook hadden we mutsjes en baardjes gemaakt voor de kinderen.
Later kregen we samen een warme maaltijd, aard., mais, en kaas.
Ook alle ouders en kinderen kregen te eten, gezamelijk zaten we buiten te eten, het was gelukkig weer droog geworden.
Het liedje We Are The World werd gedraaid terwijl we daar samen zaten, heel toepasselijk.

En dan het afscheid en terug met de bus naar ons hotel om de koffers op de halen.
Het doet me meer dan ik kon vermoeden dat we hier weg gaan.
Het voelt zo als thuis, dit volk is diep in mijn hart komen zitten.
Met een dikke keel en onderdrukte tranen zit ik in de bus, het afscheid valt me zwaar.

Nou dit is voorlopig mijn laatste berichtje, morgen gaan we naar de jungle en daar is geen internet, er is zelfs geen adres op die plek.
Tot vrijdag, dank je wel alle mensen die mij gevolgd hebben tot nu toe.

laatste dag Peguche

22:32, 30/7/2010 .. 1 comments .. Link

Morgen  de laatste dag in Peguche, ik zal het leven hier wel missen, zo heerlijk relaxt allemaal, al was dat wel wennen in het begin.     Zoals vanmorgen, de massage zou om 10 uur beginnen maar toen was er nog maar 1 moeder met haar kind, hoe laat we uiteindelijk begonnen zijn weet ik niet maar het meest opvallende was wel dat de moeders er geen punt van maakte, ze gingen gewoon rustig op de mat zitten wachten, en als hun kind wakker werd en honger had, dan gewoon hup de borst eruit terwijl ze rustig verder zaten te kletsen, heerlijk zo´n leven.      De andere kant is natuurlijk de intense armoede die er is, maar ondanks dat zijn ze hier blij met wat ze hebben, hebben lol in hun leven, kunnen wij westerlinge nog wat van leren denk ik soms.     Vandaag ging de massage goed, ik heb alles uit kunnen leggen, en als je ziet met hoeveel liefde ze hun kind aanraken, ontroerend.      Mijn aandacht werd vooraf gevraagd voor een jongetje van 3 jaar, die geboren was na een hele moeilijke bevalling waardoor het vermoedelijk zuurstoftekort heeft gehad, het kindje heeft lang in de coeveuse gelegen, en ook nog lang zuurstof gekregen.    Ik zag dat het jongetje heel traag reageerde alsof het in slow motion ging allemaal, en als hij liep moest hij zich regelmatig vasthouden aan de muur.    Ik heb het voorstel gedaan om hem regelmatig te gaan masseren en gevraagd of dat hij niet in de opvang opgenomen kon worden.      De moeder is gebleven en heeft haar kindje gemasseerd, het was verbluffend het verschil met daarvoor, alsof hij zich opeens bewust werd van zijn eigen lichaam, steeds weer ben ik verbaasd al ik zie hoe goed het de kinderen doet als ze gemasseerd worden, mooi beroep heb ik toch, nu nog thuis in Nederland daar vorm aan kunnen geven.   Wie weet met de kinderen in de crisisopvang.

 

Vanmiddag bij een sjamaan geweest, deze vrouw heeft een ziekenhuis, Jambi Huasi Medical House, opgericht speciaal voor de indianen in dit gebied maar nu mag iedereen er gebruik van maken.     behalve sjamanen werken er ook westerse doktoren.  Deze vrouw is 82 jaar oud en werkt nog 5 dgn in de week.  Je ging op op een bed liggen en dan voelde ze aan je pols wat er lichamelijk met je aan de hand was, ze vertelde dat ik met teveel zorgen maakte en ze vroeg me waarom ik zo´n verdriet heb.   gelukkig hoefde ik daar geen antwoord op te geven, ze overviel me met haar vraag, maar nu weet ik wel wat dat is, ik heb verdriet over alle kinderen op de wereld, ik zie zoveel kinderen niet begeleid worden, niet opgevangen worden, volgens mij hebben de kinderen hier ondanks de hevige armoede waar ze mee te maken hebben het als klein kind beter dan bij ons in Nederland.    De kinderen worden hier nog heel lang door hun moeders achter op de rug gedragen, waar kan je jezelf meer veilig voelen dan zo, de warmte van je moeder contstant voelen, gevoed worden wanneer je wil, het is zo belangrijk, echte aandacht en geborgenheid krijgen.   De moeder van het jongetje realiseerde zich ook hoe belangrijk de massage is voor haar kind, een kans op ontwikkeling, ze komt morgen weer, ze vroeg me of dat ze morgen weer mocht komen.    Dat doet me zo goed.   Ik voel vaak zoveel verdriet en verlorenheid bij de kinderen.

Nou morgen afscheid van Villa Ticca, ik hoop dat ik morgenavond nog een keer wat kan schrijven, daarna gaan we naar een plek waar geen internet is, dus het volgende verslag volgt dan pas weer over een week, ik ga dan weer even terug naar Villa Ticca in Quito, daar ga ik kijken hoe de vrouwen het doen die ik opgeleid heb, spannend.



woensdag, we zijn op de helft

01:14, 29/7/2010 .. 1 comments .. Link

Ik heb geen wekker maar gek genoeg word ik elke ochtend gewend door een huilend kind om ongeveer 7 uur, net op tijd om te douchen en te ontbijten.     Vanmorgen weer naar Villa Ticca gegaan, vandaag heb ik met Therese een groepje kinderen gehad, eerst zijn we met de t-shirts en de textielverf begonnen, dat was zo´n succes dat we uiteindelijk t-shirts tekort kwamen.   Heel trots trokken de kinderen het t-shirt meteen over hun hoofd aan en wilde ze op de foto.     Daarna hebben we de maskers met verf laten inkleuren, ook die bleken als sneeuw voor de zon te verdwijnen.    Deze kinderen werken met zo´n enthousiasme dat we razendsnel door onze spullen heen zijn.      De rest van de kinderen waren weer in de sport en spelgroep en de oudhollandse spelen groep verdeeld.   Ik zou nog even de babymassage voordoen maar de babypop was vergeten, morgen maar weer.                  Morgen ga ik dezelfde moeders weer de babymassage voordoen, ik hoop dat ze dan wel de babypop bij zich heeft, want de leidster van deze opvang wil de massage goed onder de knie krijgen, en als je het met een kind wil voordoen ben je altijd afhankelijk van de hoeveelheid zin die het kind heeft, het kind is de baas.

Vanmiddag hebben we eerst weer heerlijk gegeten in Villa Ticca en daarna zat de paardenman al op ons te wachten, voor een bergtocht te paard van 3 á 4 uur, arme billen.       Het was een ontzettende mooie tocht door het Andesgebergte, we kwamen langs een heilige boom, de plaatselijke bevolking houd nog regelmatig ceremonies en feesten bij deze boom, we hadden er toen 1 1/2 uur opzitten, even pauzeren, de benen strekken, wat eten en drinken, en ook de paarden konden even opgelucht ademhalen.           Op de achtergrond het Lugana San Pablo en de vulkaan Imbabura 4.630 mts.      We komen langs heel wat verschillende huizen en het valt op hoe vriendelijk deze mensen je allemaal begroeten, soms komen de kinderen nieuwsgierig aangerend, wat ook opvalt is de muziek die je op veel plekken in de bergen hoort, deze mensen houden duidelijk van muziek.   Ik heb zoveel mogelijk foto´s proberen te maken, maar mijn paard reageerde steeds als ik een foto maakte, toen de weg erg smal werd heb ik het maar niet meer geprobeerd.         Er was ook een veulen bij om de weg te leren kennen zodat het later ook ingezet kan worden.   Het veulen was wel erg speels en kliederig, soms beet hij gewoon in de andere paarden, die het dan soms op een lopen zette, tot ongenoegen van de berijder natuurlijk.        Ook mijn paard rende soms achter het veulen aan, volgens mij zag dat er niet zo charmant uit dat gehots en geklots van mij op het paard, en ook het paard vond het niet zo fijn volgens mij want het stopte meestal vrij snel weer, waarna het gelukkig het heerlijke rustige tempo weer oppakte.      Ik liep achteraan had dus vrij zicht op de groep voor mij.    de kinderen zaten bij iemand voor op het paard, tot plezier van Twan mocht hij later alleen op een paard zitten, wel stoer natuurlijk.        Toen we uiteindelijk weer terug waren in de wei ben ik volgens mij meer van het paard afgevallen dan dat ik er af kon stappen, geen gevoel meer in mijn benen, zal mij morgen benieuwen



een dagje later

00:08, 28/7/2010 .. 1 comments .. Link

Gelukkig ga je ook weer naar bed nadat je zo´n dag als gisteren hebt gehad en kijk je dan weer met een andere kijk op de dingen.  Vanmorgen herinnerde ik me de woorden van de sjamaan waar we vorige week zijn geweest, dat als ik niet op let ik verdrink in mijn werk door een te grote betrokkenheid.       Als ik niet zou opletten dan zou ik vergeten om ook te genieten van de dingen die wel goed zijn zoals het werken met de kinderen van Villa Ticca.             Ook bedacht ik dat ik niet iedereen zou kunnen helpen, dat ligt gewoon niet in mijn macht, helaas, hoe graag dat ik dat ook zou willen.

Nieuwe dag nieuwe gedachten, gisteren hebben de kinderen genoten van de tentjes die ik mee had gebracht, en de houten spelletjes en de trein.      Het is zo mooi om te zien hoe blij deze kinderen zijn met alles wat wij voor ze meegebracht hebben.     Vanochtend heb ik weer een babymassage mogen geven aan 4 moeders met hun kinderen, het valt me op dat dit andere mensen zijn dan in het grote quito, ze zijn zo relaxt maar ook zo betrokken met elkaar.   Ik voel me diep dankbaar dat ik de kans heb om opgenomen te zijn in deze indianencultuur, ze vertrouwen me volledig hun kindje toe.   Morgen ga ik de leidster van deze opvang de massage helemaal leren, ze had dit gevraagd omdat ze deze massage graag in haar gemeenschap in wil voeren, en donderdag komen de moeders weer met hun kindje.            Vandaag had ik ze niet de hele massage kunnen leren, deze kinderen waren nog zo jong dat ze al snel moe waren.          Dit is toch wel echt mijn ding waar ik intens van kan genieten, meer dan van sport en spel wat ik maandag met ze heb gedaan, ik ben niet zo´n sportmens, nooit geweest.

Vanmiddag zijn we naar een grote waterval gelopen die bij de opvang in de buurt is,was echt kicken, een hele klauterpartij, en een stuk moesten we door het water lopen, de omgeving is wel zo ontzettend mooi, en de natuur is zo anders dan in Europa.



Dolores

22:02, 26/7/2010 .. 4 comments .. Link
Wat ik vandaag heb gezien had ik liever niet gezien, ik heb hoofdpijn mijn nek en schouders doen pijn van de ingehouden tranen.
Je wil niet huilen bij deze mensen thuis want je helpt hen er niet mee.
Elk voorstellingsvermogen van mij gaat dit te boven.
We hebben vandaag een huisbezoek gebracht aan Dolores, de oude vrouw waar ik het gisteren over had, de rit begon grappig, achter in de bak van een truck werden we weggebracht, het leverde heel wat pijnlijke billen op want de wegen hier zijn van zand met hier en daar een steen, diepe kuilen in de weg, die onze chauffeur gelukkig probeerde te ontwijken.
Overal zien we mensen langs de weg lopen, de meeste lopen hier, uren aan een stuk om ergens te komen, Dolores loopt elke dag op haar oude dag 1 1/2 uur heen en ook weer terug.
De mensen kijken maar vreemd op zo´n wagen vol met hollandse dames achterin de bak.
Daar aangekomen kan ik mijn ogen niet geloven, en wil ik ze eigenlijk ook niet geloven, hoe deze mensen wonen.........
De vloer is van klei, de stenen muren zijn met klei afgewerkt, op het dak liggen pannen maar staan ver open waar door de regen naar binnen stroomt, met karton is nog enigzins geprobeerd om er wat van te maken.
Verder staat er een oud gekregen bankstel, en ook het bed hebben ze gekregen, ik heb niet goed gekeken maar volgens mij lag er geen matras in.
Weet je als jullie het zo lezen stel je dan het allerergste voor dan is het waarschijnlijk nog erger, Mariska vertelde dat de meeste kinderen van Villa Ticca nog erger wonen dan deze mensen, de muren zijn dan niet van steen maar van karton.
Ik kan deze mensen nauwelijks in de ogen kijken, ik word gewoon misselijk van alles wat ik zie.
Dolores moet hoognodig geopereerd worden, ze heeft een breuk in haar buik, haar jongste zoon is er bij, de angst om zijn moeder te verliezen is in zijn ogen te lezen,
Dolores heeft 5 kinderen maar die wonen allemaal in dezelfde situatie als zij zelf, haar man is dement en kan dus niet meer werken.
Haar zoon heeft wel een baan maar verdiend net genoeg om voor eten te zorgen.
Mariska spreekt met hen af dat ze gaan uitzoeken wat alles gaat kosten zodat wij kunnen kijken wat we samen eventueel voor deze mensen kunnen betekenen, de zoon wil als dank een sjaal voor ons allemaal breien als herinnering aan hen maar heeft daar op dit moment geen geld voor.
We stellen voor dat we een foto van hen willen maken als herinnering, naar goed nederlands gebruik, de zoon is helemaal blij want hij heeft geen foto van hem met zijn ouders.
Als er thuis iemand is die mij wil helpen om deze mensen te steunen heel erg graag, ik weet dat ik deze vraag bijna elke dag gesteld heb maar niets doen kan bijna niet meer.
Ik snap nu waarom Mariska toen ze hier in dit land was geweest niet meer kon doen alsof ze niets gezien had, je hart breekt gewoon, hoe deze mensen moeten leven, en dan te bedenken dat voordat de fabrieken en machines in gebruik werden genomen deze mensen een goed leven hadden, nu is voor veel van deze mensen dat bijna niet meer mogelijk.

Waar zou ik zijn zonder het internet, ik moet  gewoon kunnen delen om hierin overeind te blijven, Mariska vertelde dat het haar 2 jaar heeft gekost om voor zichzelf een balans te vinden in overeind blijven en hulp verlenen.

Otavala

22:39, 25/7/2010 .. 1 comments .. Link
Gisteren was ik de inlogcode vergeten dus loop ik wat achter in de info.
Vrijdagochtend zijn we nog naar Villa Ticca geweest, Therese heeft van het geld van haar sponsors spullen gekocht voor het gymzaaltje, Lotti en Lieske zijn namens ons allemaal 2 matrassen gaan kopen voor het gezin van Papa Poema, waar ik al eerder over vertelde, Mara en Paulien zijn aan de gang gegaan met het afscheidsfeestje, ze hebben de kinderen gesminckt, maskers versierd samen met de leidsters, balonnen opgeblazen, papieren helicopters gemaakt die ze vanaf het balkon naar beneden lieten vallen.
Heb ik jammer genoeg gemist allemaal want de maskers en de helicopters waren geschonken door 2 klanten van mij, maar er zijn foto´s gemaakt dus ik hoop dat ik ze nog kan laten zien.

´s morgens werd aan Wilma die nu nog de schoonmaaksters is verteld dat ze als ze wilde opgeleidt zou worden als babymasseur.
Ik vertelde al eerder dat ze huilend aan Mariska had verteld hoe ze zich als mens ondergewaardeerd voelde.
Uit respect voor haar heb ik er geen foto van gemaakt, en ik kon niet verstaan wat er werd gezegd maar haar gezicht sprak boekdelen.
Haar ogen lichtte helemaal op en ze begon te stralen.
Het bleek dat ze altijd al graag masseur had willen worden maar dat ze dat nooit heeft kunnen betalen.
tijdens de les bleek ze een ijverige leerling, ze wilde alles perfect doen, als ik het haar niet goed uit kon leggen pakte ik haar hand en liet zo voelen wat de bedoeling was.
Met elke si en bien van mijn kant uit, liet haar weer opnieuw stralen.
Ook angela bleek een ijverige leerling, het is zo mooi om te zien hoe haar lange handen de pop liefdevol masseerde, en Sietske heeft ondertussen haar mooie baby vast.

We begonnen vanochtend met het bekijken van de dvd die ik had meegebracht , Sietske zorgde voor de vertaling.
Daarna hebben we de dvd nog een keer aangezet en konden ze op de poppen oefenen.
Wat is de technologie toch een uitkomst als je te weinig tijd hebt en je de taal niet beheerd.
Ik heb met ze afgesproken dat ik de vrijdag voordat we weer naar Nederland toe gaan ik nog een keer langs kom om te kijken waar ze bijgestuurd moeten worden, ze kregen ieder een flesje massage olie mee om te komende 2 weken thuis te kunnen oefenen.
Ik, Marion, heb 2 mensen de kans gegeven op een beroep als masseur, wie had dat ooit kunnen denken.
Zeker voor Wilma is het extra bijzonder want ze heeft vandaag te horen gekregen dat ze haar ontslag zou krijgen, een nieuwe kans voor haar.
Wilma kan met haar stem zorgen voor reclame in de buurt, zij word de stem van deze 2 mooie masseurs.

Otavalo
Veel te laat vertrekken we vanuit het hotel naar Otavalo, maar gelukkig hoeft er niet bijbetaald te worden.
het eerste stuk worden we weggebracht door de vader van een van de kinderen, een aantal van onze koffers moet op het dak, hij brengt ons naar het grote busstation van Quito, en gelukkig helpen de kruiers ons daar.
We hebben nog heel spullen bij voor de 2e Villa Ticca.
De weg naar Otavalo is adembenemend, we rijden door het ongelofelijke mooie Andes gebergte, we rijden af en toe door een dorpje, alles lijkt toch heel arm te zijn.
Ik hoor later van Mariska dat door de komst van de fabrieken een groot aantal van de mensen steeds armer is geworden.
eerst maakte elke dorp zijn eigen producten die ze dan verkochten, maar ze kunnen niet op tegen de massa produktie van de fabrieken waardoor ze steeds armer werden.
Sommige huisjes liggen eenzaam alleen in de bergen, de meeste mensen lopen hier nog in de oude klederdracht.

Het nieuwe hotel ziet er prachtig uit, natuurlijk niet naar Nederlandse begrippen, later zal ik foto´s plaatsen, mijn kamertje valt tegen, het lijkt wel zo´n kamertje zoals onze nonnen vroeger hadden in het klooster, er ligt een stapel dekens op het bed en de lakens ruiken zoals vroeger bij mijn oma.
We hebben geen eigen badkamer en toilet, deze delen we met een groot aantal mensen.

´s avonds blijven een aantal mensen in het hotel eten, Mariska, Mara, Lotti en ik gaan op het pleintje eten.
het is heerlijk en we drinken een mocito, aardbeiensmaak, smaakt heerlijk maar ik ben de volgende dag nog de hele dag duf ervan, het is iets gemengd met rum
´s avonds word ik een beetje claustrofobisch in mijn kamertje, maar het uitzicht en de lucht in de hele vroege ochtend maakt veel goed, je stapt vanuit je kamertje meteen buiten, de kamers liggen allemaal in de rondte en de poort is afgesloten zodat er niemand van buitenaf op het middenpleintje kan komen.
Maar ik ben maar wat blij met mijn oorstopjes want het is er erg gehorig.
Afgelopen nacht lag er iemand naast mij te snurken, ondanks de oorstopjes drong het geluid door de muur heen.

Gisteren al vroeg wakker geworden, een heerlijk ontbijt in het hotel en dan gaan we samen naar de grote markt op het plein, deze markt is heel bekend staat ook in alle reisgidsen.
Ik ben zo blij dat we een paar dagen vrij zijn want ik ben doodop van alle activiteiten en emoties van de afgelopen paar dagen.
Ik heb voordat we gingen nog voor 1 keer huur achtergelaten voor Angela want anders moest ze uit haar huisje.
Ik kijk even hoeveel geld ik op het eind nog over heb want ze loopt nu nog 2 maanden huur achter.

De markt is super, volgens mij wil ik mijn hele leven al tussen de indianen wonen en nu ben ik er, overal mensen die nog in de oude klederdracht gekleed rondlopen , de mensen zijn ontzettend aardig.
En ze zijn zo klein dat ik me voor de verandering groot voel.
Er lopen allemaal heel kleine mannetjes en vrouwtjes rond die bedelen om geld, we hebben te horen gekregen dat we ze wat kunnen geven als we dat willen.
Ik heb op het einde van de markt geen los geld meer in mijn portemonnee.
Er word ons ook gezegd dat we van de prijs die gevraagd word af moeten bieden, maar vanochtend voelde ik me ontzettend schuldig daarom, die mensen hebben hier zo ontzettend weinig, en ik weet dat ze het ook een sport vinden maar ik besluit om niet meer af te dingen.
Mariska heeft er ook moeite mee vertelde ze, ze betaald meestal meer dan de prijs die ze vragen.
De markt is een groot kleurenfestijn, kleding, kleden, kruiden, alles is gekleurd hier en het ruikt ook ze lekker allemaal, puur natuur.

Vanacht lekker geslapen gelukkig, wel weer aan de diarree.
Vanochtend gaan we na het ontbijt naar Peguche, hier bevind zich het 2e huis van Villa Ticca, we gaan daar morgen pas naar toe.
Vandaag gaan we naar een indianengemeenschap, Huarmi Magui, een werkplaats voor vrouwen in nood

De eigenaresse, Matiko, is zelf gescheiden en dat was destijds een enorme schande maar zij wil duidelijk maken dat vrouwen zich niet meer moeten laten onderdrukken.
Mariska verteld me dat de armoede in dit land vaak zorgt dat veel vrouwen een heel slecht leven hebben, vaak ook misbruikt en mishandels worden.

We hebben alles geleerd over de tradionele kleding van de vrouwen en over hoe de wol gesponnen en gekleurd wordt. Alles gebeurd met natuurlijke stoffen en het is een langdurig proces. Hun kleding wordt dan ook alleen op bestellig gemaakt. Wat op de markten verkocht wordt is in fabrieken gefabriceerd en van totaal andere kwaliteit. Goed om te zien hoeveel werk het is om deze kleding te maken waardoor het ook logisch is dat deze kleding veel duurder is.
En krijgen een traditionele maaltijd geserveerd
In het winkeltje kopen we allemaal heel veel omdat ze zo het werk van deze vrouw steunen, ze verteld hoe dankbaar ze is dat we er zijn omdat er zo meer bekendheid wordt gegeven aan haar project.
Mariska vertelde dat het haar 2 jaar heeft gekost om het vertrouwen van deze mensen te winnen, nu huurt ze het huis van deze familie wat ze omgetoverd heeft tot Villa Ticca.
Deze vrouw vertelde hoe dankbaar ze is dat de kinderen hier de kans krijgen op een betere toekomst.
Ook is er een heel oud vrouwtje die haar helpt, ze heeft nog maar weinig tanden in haar mond en haar gezicht is helemaal verrimpeld.
Ze blijkt een vriendin te zijn van deze vrouw en nog maar 65 jaar oud, mijn oma van 93 jaar leek vele jaren jonger dag deze vrouw.
Er volgt een heel gesprek en dan blijkt dat de man van deze vrouw doof is, ze nagenoeg niets heeft en Mariska vraagt onze aandacht voor deze vrouw, of we het goed vinden om morgen op huisbezoek te gaan om te kijken of we iets voor haar kunnen doen.
Ook blijkt dat ze hoognodig geopereerd moet worden, aan een kant van haar buik stulpt iets naar buiten wat haar ontzettend veel pijn geeft.
Het is zo raar, al deze dingen heb ik al zo vaak op tv gezien maar nu is het echt, je ziet haar live, ruikt haar, voelt haar, ziet de pijn in haar ogen, tranen van verdriet.
Natuurlijk gaan we naar haar huisje en gaan kijken wat we voor deze vrouw kunnen doen.

We worden getrakteerd op de traditionele muziek van deze streek, het raakt me diep.
Wat een bijzondere mensen, ik ben diep dankbaar dat ik de komende week hier mag zijn, mijn droom wens komt uit en daarbij mag ik echt verschil maken in het leven van deze mensen.
Ook hier is door de moeders gevraagd of ik ze de babymassage wil leren, ze kennen dat hier nog niet.
Ik zit in een rollercoaster van emoties vanaf het moment dat ik uit het vliegtuig ben gestapt.

Ik doe een oproep aan alle mensen die dit lezen, ik wil graag een verschil uit blijven maken in het leven van deze mensen, maar dat kan ik nu nog niet alleen.
Maar als we allemaal samen bv 5 euro in de maand gaan besteden aan dit project, doen we samen zo iets enorm groots.
Laat me even weten of je mee wil doen.
Het rekeningnummer is 1658575 tnv mefc van Gogh

omgekeerd

00:07, 23/7/2010 .. 1 comments .. Link
Ik zie net dat de volgorde niet goed is, eerst moet je lezen dag 5 en daarna het verhaal van de massage anders klope het niet

dag 5 in Quito

03:13, 22/7/2010 .. 1 comments .. Link
Vandaag de 3e dag in Villa Ticca, het lijkt alsof we hier al weer heel lang zijn, de dagen zijn zo gevuld met allerlei activiteiten en indrukken dat we daardoor ook al snel een hecht team worden.
Vandaag hadden we het met zn drieen even moeilijk, lekker even samen zitten grienen, dat lucht op, wat ook oplucht is dat ik elke dag even op papier kan zetten wat ik allemaal op een dag meemaak, de wetenschap dat het thuisfront weet wat er hier allemaal gebeurt.

op www.otavalohuasi.com kan je zien in welk hotel ik op dit moment verblijf, vrijdagmiddag gaan we daaruit vertrekken, we gaan dan naar Otavalo, naar het andere huis van Villa Ticca.

Zo bijna iedereen is weg kan ik lekker even rustig gebruik maken van het internet, de meeste gaan vanavond naar een Salsa avond. ik heb meer zin om alles even van me af te schrijven, ik heb genoeg beleeft vandaag.

Vanmorgen werden we weer opgehaald door Sietske, Mariska was er niet bij, er was iets niet in orde met haar visum, en vanwege de burocratie in dit land zou ze wel even nodig hebben voordat het geregeld was.
We hebben 3 van de 6 voedselpakketten meegenomen naar het huis, we hadden allemaal nog wat extras toegevoegd van de spulletjes die we van thuis hadden meegenomen.
Gisteren hebben we allemaal 12 dollar betaald, we zijn met 6 volwassenen dus ieder heeft voor 1 gezin gedoneerd.
Dat was blijkbaar ook de bedoeling dat we dat zouden doen, was niet helemaal duidelijk.
Ik had ook heel veel kleding gekocht voor de kinderen, dus we hebben ook nog een tasje met kleding gemaakt voor de gezinnen waar we naar toegaan.
Paola, de leidster, vertelde dat veel kinderen geen ondergoed hebben die in het huis verblijven dus het ondergoed wat ik bij had plus nog wat andere dingen zijn in de kast beland van het huis.
We gaan natuurlijk niet bij alle gezinnen op huisbezoek dus het is fijn dat ook de andere kinderen kunnen mee profiteren.
Ik heb even de fotos erbij gepakt, het eerst gezin bestaat uit 3 kinderen, 2 meisjes Lady, Karin en een jongen Sarai, de vader van Lady en Karin is er vandoor gegaan en hun moeder was voor de 2e keer getrouwd, dat is de vader van Sarai, maar hij is overleden na een auto ongeval.
Hun moeder moet nu alleen voor 3 kinderen zorgen.
Toen we in hun huis kwamen bleek het hele huis te bestaan uit 2 kamers, in een kamer stond een 2 persoonsbed en in de andere kamer 2 losse bedden, het was al een hele vooruitgang want eerst woonde ze nog slechter.
Ik kan jammer genoeg de fotos nog niet laten zien van hun huis.

Het tweede gezin bestaat uit 3 kinderen, kevin en katja en een babietje van 1 mnd, dit babietje heeft nog geen naam, hun moeder was verslaafd, ze dronk teveel, als ze weer eens een nieuwe vriend had verwaarsloosde ze haar kinderen en liet ze alleen thuis achter, de moeder van Lady, Karin en Sarai zorgde dan voor deze kinderen.
Na veel begeleiding vanuit Villa Ticca ging het de laatste tijd veel beter met haar, en zorgde ze beter voor haar kinderen.
Ook verhuisde ze naar een andere woning, vanuit de woning verkocht ze spulletjes, jammer genoeg was ze weer zwanger geraakt en haar kindje is nu dus 1 mnd.
Toen we de woning binnen stapte kwamen we direct in het gedeelte wat haar winkeltje is, maar in dezelfde ruimte staat het bed waar de moeder slaapt haar baby hangt in een hangmat boven haar.
In een andere ruimte, de keuken, slapen de 2 andere kinderen.
Toen de oudste 2 kinderen in Villa Ticca kwamen wilde Katya niet aangeraakt worden, maar nu gaat het goed met ze en halen ze de beste cijfers op school, maar omdat er weer een kleintje bijgekomen is is het voor de moeder weer moeilijk om geld binnen te krijgen voor hun levensonderhoud.
Mariska vertelde dat voorlichting heel belangrijk is hier, de meeste moeders zijn hier opgegroeid en weten niet beter, weten niet hoe ze hun situatie kunnen veranderen, soms worden ze geslagen en denken dat dit heel normaal is, zijn verbaasd als hun verteld wordt dat ze dit niet hoeven te accepteren.
Toen we in de straat liepen van deze gezinnen lag er een dode rat op de stoep, ook in de huizen zijn vaak ratten.
We zijn nog even doorgelopen naar achter om in een huis te kijken waar de rest van de groep morgen naar toe gaat, er was gaas gespannen aan het plafond, tussen het plafond en het gaas lopen de ratten, het huis ruikt muf.
Toen ik vroeg of ik een foto mocht maken wilde het kind dat alleen thuis was dat niet, ze schaamde zich.
We zagen ook het huisje waar eerst de moeder van kenny en Katya heeft gewoond, ik heb er een foto van gemaakt anders kan zou je het niet geloven, het lijkt wel een schuurtje.

Het 3e gezin, waar we als eerste een bezoek brachten, is het huis van Kevin, Daniela en een nichtje.
De kinderen worden opgevangen door papa Puma, hij is niet echt de vader van deze kinderen maar een oom, hun moeder is overleden, hun vader er vandoor.
Hun oom heeft polio en is analfabeet, waardoor hij geen baan kan vinden.
Eerst hadden ze nog een inkomen van hun oma maar sinds die is overleden hebben ze geen inkomsten.
Villa Ticca betaald hun levensonderhoud, een tante van het gezin brengt ze soms eten.
De fotos spreken voor zich, als je op villaticca.com kijkt, staat er links onderin een filmpje, de gezinnen die op het filmpje staan daar ben ik vandaag geweest.
Doordat hun oom niet op een goede manier kon communiceren met deze kinderen en Kevin een gezwel had aan zijn oor, spraken ze niet goed.
Gelukkig heeft villa Ticca de operatie betaald en gaat het nu goed met de kinderen en met de donaties die de vrijwilligers doen, en villa Ticca gaat het met het hele gezin nu wat beter.
De vorige vrijwilligers hebben een matras gedoneerd, omdat deze helemaal stuk was en wij drieen hebben besloten om nog een matras te kopen voor het andere meisje omdat dit ook helemaal stuk was.

Wat wel duidelijk word na zo n dag is dat alle donaties broodnodig zijn voor deze gezinnen maar ongetwijfeld ook voor alle andere gezinnen waar deze kinderen uitkomen

massage

00:34, 22/7/2010 .. 0 comments .. Link
Zo nou daar gaan we weer, op een dag gebeurd er zoveel zoals ik al schreef dat ik altijd even diep moet zuchten voordat ik aan mijn verhaal kan beginnen.
Vanmorgen weer naar Villa Ticca, de voorlaatste keer, morgen nog en dan reizen we door naar het andere huis.
Het was me nog niet helemaal duidelijk wat ik vandaag zou gaan doen, er waren wat tegenstrijdige berichten, uiteindelijk vond de leiding het een goed plan dat ik op huisbezoek zou gaan bij de doofstomme vrouw, ik noem ze nog maar even zo omdat iedereen dat weet wie ik bedoel.
Ik kreeg vandaag te horen dat het geld van de sponsorloop gebruikt zou worden voor een koelkast voor haar omdat ze a geen eten heeft maar als ze dan al wat te eten heeft dan kan ze het niet goed houden dus eet ze alleen maar rijst elke dag.
Gelukkig heb ik kleding gedoneerd gekregen, gelukkig splinternieuw, en heb ik een voedselpakket voor haar bij, hoofdzakelijk lang houdbare dingen.
Ze reisde zelf met ons mee, en als je haar lach dan op haar gezicht ziet als ze vanuit de taxi trots haar huis aanwijst, dan kan ik het gewoon niet meer pakken.
Zo wonen en dan er nog steeds zo stralend onder kunnen zijn, daar kunnen wij nog veel van leren.
Als we uitstappen zien we een klein kind op de straat tussen de krotwoningen spelen, Mariska vertelde dat er heel veel mensen in die woning zitten en dat ze contact gaat leggen om de kinderen in Villa Ticca te krijgen.
Hoe kan ik haar woning omschrijven, bijna niet te doen, het kartonnen dak hangt door van het vocht, de vloer is beton, en dat blijkt al heel luxe te zijn, net als de stenen muur, want meestal zijn de muren van modder.
Er staat een groot bed in de kamer waar moeder en 2 van haar kinderen slapen, de baby slaapt in een piepklein donker keukentje in een hangmat, wat levensgevaarlijk is want als de mat iets beweegt komt het tegen het gasfornuisje aan.
De kraan lekt, het ruikt er muf, als het regent komt het water door het dak heen en loopt er een modderstroom door het straatje, de toilet is buiten. er lopen ratten rond.
Als we buiten komen worden we door de huurbazin aan gehouden, de man van deze vrouw had gezegd dat hij de huur had betaald, maar het bleek dat het alleen het gas en licht was, ze loopt 3 maanden huur achter.
De bazin is heel geduldig geweest maar nu wil ze toch echt geld, anders staat de vrouw met haar 3 kinderen op straat.
Haar man hebben we eerder op de dag gezien, omdat ze met handgebaren praten weten we niet wat hij allemaal gezegd heeft maar hij staat stampei te maken midden op straat, dat is ook het enige wat hij voor haar doet, sex en stampei maken.
Omdat ik al geld gedoneerd heb, besluit ik dat dit "mijn"  gezin wordt, ik ga haar helpen.
Morgen ga ik al leren om te masseren zodat ze inkomsten krijgt, de koelkast komt er, en ook ga ik haar huur en gas en licht betalen, totaal 60 dollar, dat is geen 60 euro maar hoeveel precies weet ik niet, ken de koers niet.
Het geld moet ik dan storten op de rekening van Villa Ticca en zij gaan zorgen voor alle kosten zodat niet de man er met het geld vandoor kan gaan, het zweet breekt me nog uit, ik was zo ontzettend pist op die man, zo n lamlul zeg, wel de lusten en niet de lasten, en de lusten zijn mooi want het is een fotomodel zo mooi is ze.
Hieronder schrijf ik zometeen mijn rekeningnummer want ik wil heel graag een groep mensen om me heen gaan vormen die samen met mij dit gezin gaan adopteren, al doe je maar 5 euro in de maand mee.
Toen we in de auto stapte terug naar Villa Ticca keek ze me aan met van die ogen, ik kan niet met haar praten dus pakte ik haar hand vast en gebaarde dat ik dit met mijn hart doe.
Ze begon ontzettend te huilen en maakte met gebaren aan me duidelijk hoe ellendig het met haar gaat, ik heb haar maar stevig omarmt en zo zijn we terug gereden.
Echt waar woorden schieten tekort, ik word gelukkig van binnenuit beschermt en alles dringt niet helemaal tot me door.
Het is zo niet te bevatten ook al zie ik het met mijn eigen ogen, kijk ik in haar ogen, dat verdriet en pijn die je in die ogen leest en wat nog moeilijker te zien is merk ik de dankbaar heid die daarin te lezen is..

Terug in Villa Ticca ga ik aan de slag met de 2e massageles, ik moet wel want ik kan met mijn gevoel niet uit de voeten, als ik masseer ebt gelukkig mijn enorme boosheid weg.
De kinderen zijn zo enorm lief en blij met wat ik de moeders leer.
In de groep heeft een kind geen ouder die haar masseert, misschien heeft ze wel geen ouder, ik heb het maar niet gevraagd, genoeg ellende voor een dag.
Het blijkt de schoonmaakster te zijn die binnenkort ontslagen gaat worden omdat ze haar werk niet naar behoren doet, later hoor ik van Mariska dat ze in een gesprek huilend heeft gezegd dat ze als mens niet gezien word.
Deze vrouw blijkt een natuurtalent, de manier waarop ze masseert, ze voelt het kindje zo goed aan.
En nu ......................... mag deze vrouw samen met de doofstomme vrouw morgen door mij opgeleidt worden en gaan ze als het lukt samen masseren en hoeft de vrouw dus niet ontslagen te worden maar krijgt ze een andere baan binnen het huis.
Anders zou ze morgen te horen gekregen hebben dat ze ontslagen wordt.
Snappen jullie thuis dat wat ik in zo n korte tijd heb mogen doen, geld donaties, kleding speelgoed enz enz enz ,met hulp van jullie allemaal, bijna te groots is om te bevatten.

De kleding die ik gisteren gegeven heb tijdens de huisbezoeken hadden de kinderen vandaag al aan, de leidster vertelde dat de kinderen dolblij waren met hun kleding.
En mam de kleertjes die je gebreid hebt heb ik vandaag een het babietje van de doofstomme vrouw gegeven, ik kon haar helaas niet vertellen dat ze speciaal gebreidt zijn voor hier.
Morgen gaan we samen 2 matrassen kopen voor het gezin van gisteren, en Therese heeft toegezegd dat ze alle gymtoestellen gaat doneren van al het geld wat zij heeft opgehaald.
thuisfront namens de mensen hier zo ontzettend bedankt en voor mij dank je wel dat jullie mijn verhaal volgen dat houdt me staande hier.

Rekeningnummer 930048 tnv MEFC van Gogh
Ook eenmalige donaties zijn welkom, ik houd jullie op de hoogte van alles wat er voor dit gezin wordt gedaan met het geld

hoe maak je een verschil

02:12, 21/7/2010 .. 0 comments .. Link
Dinsdag, vandaag voor de 2e keer naar Villa Ticca geweest, maar eerst wil ik nog wat dingen vermelden die wel heel apàrt zijn.
De buizen van de riolering in dit land zijn zo dun dat het toiletpapier na gebruik in een pedaalemmer naast het toilet gegooid moet worden, als je een kamer alleen hebt en je hebt wat geurig in het toilet liggen gaat dat nog wel maar als je een kamergenote hebt is het toch wel even slikken.
Veel van de oorspronkelijke bevolking zie je langs de kant van de weg dingen verkopen, vandaag zagen we vanuit de bus, op een pleintje een man achter de naaimachine zitten.
Je kan dus gewoon langs de weg van de straat je kleding laten maken.
Ook kijken ze het niet zo nou met het vervoer van allerlei spullen, hoog opgepakt achterop de wagen rijden ze hard door de straat, de politie toetert alleen omdat hij voorbij wil.
Vandaag zag ik een truck met een open bakje met een nog jong kindje in het bakje, hij stond gewoon los achterop de wagen, en ze rijden echt niet langzaam.
De bus kost hier maar 25 dollarcent, je gaat gewoon aan de kant van de weg staan, steekt je hand op en ze stoppen, en zo ook als je eruit wil, je loopt naar voor in de bus, betaalt en springt gewoon uit de bus.
Ook komen er regelmatig mensen in de bus gestapt die iets te verkopen hebben, als niemand iets wil kopen stappen ze weer uit.
Gisteren zag ik dat ze hier in de bus ook de metro kennen en ook Wesley Snijder, zijn trouwfoto stond erin.
En ook kennen ze hier Herbalife, mensen in nette pakjes zijn meestal herbalife verkopers, je herkent ze meteen.
Op de straat zie je jonge jongetjes meestal, allerlei trucjes en acrobatische toeren uithalen als het stoplicht op rood staat, na hun kunsten lopen ze langs de autos om geld op te halen.
Het ziet er maar gevaarlijk uit want als het licht op groen springt stuiven de autos weg.
Voetgangers oversteekplaats hebben ze hier schijt aan, je kan beter wachten tot het licht voor de autos op rood springt want dan kan je pas veilig oversteken.
Ik weet niet of ik het al geschreven heb maar gisterenavond zagen we een moeder met haar kind langs de kant van de weg op de stoep iets warms eten.
voor hen op de straat hadden ze in een karretje hun bezittingen zitten.
Mariska vertelde dat ze soms moeders ontmoet die samen met haar kinderen in een doos op de straat leven, onvoorstelbaar voor ons.
Gisteren zagen we ook dat er een geldwagen bij de bank stopte, mannen met grote geweren, ouzies volgens mij, stapte uit de auto, ziet er toch wel eng uit moet ik zeggen.

Vandaag dus de 2e dag in het huis, van alle gedoneerde spullen is vandaag meegegaan: alle massage olie, de waterballen, 2 skippyballen, de knutselspullen die ik van Maartje heb gehad, de maskers van Natasja, maar die gaan we uiteindelijk vrijdag pas gebruiken.
Vrijdag willen we als we afscheid nemen van deze kinderen er een feestje van maken, maskers, zonnekleppen, smincken, neptattoos, verkleedkleding gaan we inzetten om het feest compleet te maken.
Ik heb al een aantal kleding meegenomen, stuiterballen, stoepkrijt.
Ik hoop dat ik als ik de fotos om deze site ga zetten dat ik aan iedereen thuis kan laten zien hoe ongelofelijk blij de kinderen hier zijn, en zo ontzettend dankbaar, als we later op de dag weer vertrekken krijgen we van alle kinderen een knuffel en een dank je wel.
Massagedag vandaag.
er waren 6 kinderen van 4 mnd tot ongeveer 3 jaar die vandaag gemasseerd werden.
Voor elk kind hadden ze iemand geregeld die het kind zou masseren, en ik zou dan op mijn pop voordoen wat er gedaan moest worden.
Ik ben docent babymassage en mag dus les geven in babymassage.
Op het dakterras, de enige plek die warm genoeg was voor de kinderen in hun blootje, hadden ze een laken gespannen, zodat de kinderen niet met hun gezicht in de zon zouden liggen.
In het huis zelf is het altijd koud.
De matrassen waar de kinderen normaal een middagdutje op doen hadden ze naar het dakterras gesleept, en daar handdoeken opgelegd.
Sietske zorgde voor de vertaling.
Er was een vader, een moeder, een oma, een broertje, een zusje en een neefje gekomen om te masseren.
De moeder is doofstom, over haar vertelde ik gisteren al, voor haar heb ik vandaag het geld van de sponsorloop gegeven aan de leiding zodat ze weer wat te eten had voor haar kinderen.
Het is wonderbaarlijk om te zien wat voor een mooie vrouw het is, maar ook zo ontzettend optimistisch, ze straalde gewoon, ondanks haar enorme zorgen.
Het lijkt alsof er een gloed om haar heen hangt, je kan je ogen nauwelijks van haar afhouden, en ze masseerde haar kindje van 4 mnd met zo n passie, het zit gewoon van nature in haar, zo ontzettend mooi om te zien.
Het maakt me heel nederig als ik zie dat ik in mijn opzet slaag, ik wil mensen verbinden met elkaar, de vader reageerde eerst als een echte man, na wat aanwijzingen kwam zijn zachte kant tevoorschijn, zo mooi om te zien, hoe hij daarna in alle zachtheid met zijn kind om ging.
Hoe de kindjes gemasseerd werden door broertjes zusje, het zijn toch ook nog maar kinderen, zo teder.
De mensen die even op het balkon kwamen kijken vertelde dat er zo n serene rust hing.
Dat maakt me diep dankbaar dat ik dat mag doen daar.
Later had ik het met Mariska over de doofstomme moeder, die maar geen baan kan krijgen om voor zichzelf te zorgen, Mariska wilde haar zo graag in Villa Ticca iets aanbieden omdat het zo n fijn mens is.
Ik stelde haar voor dat ik deze moeder als babymasseur zou gaan opleiden de komende dagen en dan zou ze de kinderen in het huis kunnen masseren.
De coordinatrische was meteen enthousiast.
Ik ga deze vrouw opleidde de komende dagen, zodat ze elke dag een kindje van het huis kan masseren en ze krijgt een ruimte in het huis tot haar beschikking, gratis.
Ze gaan haar promoten in de buurt en gaan 1 dollar per massage vragen, dat geld mag deze vrouw houden zodat ze in haar eigen levensonderhoud kan gaan voorzien.
Ik ga vanuit nederland voor een certificaat zorgen zodat ze een officieel papier heeft als babymasseur, wat haar de status professioneel geeft.
Hoe maak je verschil !!!!!!!!!
Met het geld van de sponsorloop heeft ze nu eten, en met de opleiding die ik haar ga geven, geef ik haar een officieele baan.
Toen ik dat besefte kwamen de tranen, zo maak je verschil en ik voel me innig dankbaar dat ik dat mag doen.
Deze vrouw gaf me zo n dikke knuffel toen ze besefte wat er ging gebeuren, dat raakt je tot in je cellen, zo diep.
Ik ben ook zo blij dat ik zoveel massage olie en etherische olie heb meegekregen van sponsors, Chan, mensen van Sabaaydi, mensen van Twinkle Art, jullie maken het samen met mijn mogelijk of verschil te maken.
Kei hartstikke bedankt.
Morgen ga ik volgens mij op huisbezoek bij haar.
We gaan 3 gezinnen bezoeken morgen, vandaag hebben we ieder een tas gevuld met levensmiddelen die we morgen naar ze toe gaan brengen.
Ik stel me alvast een beetje erop in wat we te zien gaan krijgen, maar volgens mij kan je dat nooit helemaal.

Vanavond hebben we Salsa les gehad, lachen, en dat heb je nodig om balans te houden merk ik.
Adios, ik denk tot morgen, zolang er een computer in de buurt is hou ik jullie op de hoogte xx

Ecuador dag 3

22:05, 19/7/2010 .. 2 comments .. Link
Ja hoe begin je te vertellen wat je de afgelopen dagen allemaal meegemaakt hebt, het is zo veel en indrukwekkend allemaal.  Ik begin maar met vandaag denk ik en ga zo terug naar het begin. ik was gisteren al begonnen maar met een verkeerde druk op de knop was alles weer verdwenen, echt balen.
Vanmorgen voor het eerst in Villa Ticca geweest, de leidsters en de kinderen ontmoet.
Eerst een rondleiding gehad door het huis, het is zo moeilijk in woorden te bevatten wat het met je doet als je daar echt rondloopt.
In dit huis komen elke dag 100 kinderen, een aantal de hele dag en andere komen s middags hun huiswerk maken.
de kinderen gaan hier een halve dag naar school, naar school gaan kost niet zoveel en zou dus in principe toegankelijk voor alle kinderen moeten zijn, maar er komen zoveel kosten bij dat heel veel kinderen geen onderwijs krijgen.
Ze moeten bijvoorbeeld alle materiaal zelf aanschaffen maar ook perse 2 uniformen aanschaffen, dat alles is voor het arme deel van quito echt niet te betalen, waardoor voor vele onderwijs niet mogelijk is.
De kinderen die in Villa Ticca komen worden vanaf dat moment totdat ze zelf hun boterham kunnen verdienen gesteund en begeleid, daarom is er nu s middags een groep schoolkinderen,
Als de kinderen 5 zijn krijgen ze een officieel diploma en moeten ze een aantal dingen kunnen anders mogen ze niet naar school, er is dan een officeele uitreiking en kledij, en een belangrijk persoon nodig bij deze ceremonie.
In Villa Ticca hangen er foto s aan de wand van deze kinderen.
Het is voor de begrippen in het arme gedeelte hier een heel mooi huis maar voor onze begrippen mag er nog heel wat aan gebeuren.
De kleine kinderen slapen tussen de middag niet een bed maar op matrassen op de grond, de matrassen die er waren zijn pas vervangen want de anderen waren helemaal verweerd.
Ook de tekeningen op de muren komen van de wand af omdat het zo vochtig is allemaal.

Het pand naast de opvang staat de koop maar helaas wil de eigenaar er heel veel geld voor hebben omdat hij denkt dat hij met rijke buitenlanders te maken heeft. Hij vraagt zo´n 40 duizend Dollar terwijl normaal 10 duizend Dollar zou zijn. Mariska hoopt nu dat ze een Ecuadoriaan kunnen vinden die het pand voor hen wil kopen voor een normale prijs want deze prijs kunnen ze natuurlijk nooit betalen. Daarbij is het pand uitgewoond en dus eigenlijk niks waard. Ze willen het met de grond gelijk maken en dan opnieuw gaan bouwen. Ik hoop voor ze dat ze het pand kunnen krijgen.

Op dit moment waren er vrijwilligers uit Canada die een nieuwe muurschildering aan het maken waren.
Het jongste kindje is 1 mnd. en de oudste zijn 12 jaar
Niet alle kinderen waren aanwezig vandaag, we zijn in 3 groepen met de kinderen bezig geweest, 1 sport en spel, 1 oudhollandse spelen en 1 tekenen.
Ik heb samen met Therese en haar dochtertje getekend vandaag, ik voelde me wat onthand omdat ik de taal niet machtig ben, maar Mariska legde uit dat ik dat gevoel maar gewoon moest laten.
Ze vertelde dat alles goed is voor deze kinderen, ze ziijn met alles blij.
Anders liggen ze op straat, of moeten met hun moeder mee naar het werk waar ze stil in een hoekje moeten zitten.
De kinderen moesten vandaag zichzelf tekenen, en daarna werd er een papier aan de wand gehangen en moesten ze vertellen welke delen het menselijke lichaam heeft, meteen een goede oefening voor mij, want nu weet ik dat ogen, ojas zijn.
Daarna hebben we papier op de grond geplakt en moesten ze de plaat aan de muur natekenen.
Als je de taal niet kent dan moet je jezelf behelpen met de vertaling van anderen of van je fantasie.
Ik zat op de grond met een aantal kinderen en deed net alsof hun voeten muziek maakte, dolle pret, zelfs de meest verlegen kwamen erbij zitten.
Dat geeft wel zo n dankbaar gevoel, dat je met zo n simpele dingen zo iets groots voor hen kan doen.
Mariska vertelde dat deze kinderen allemaal een rugzak hebben, 1 kindje wat erbij zat word regelmatig geslagen door haar vader.
Een ander kind is verstandelijk gehandicapt omdat haar moeder verslaaft is, met deze moeder gaat het nu een stuk beter maar tot schrik van Mariska bleek ze weer zwanger te zijn van een andere man, het kindje van 1 mnd is van haar, maar gelukkig zorgt ze nu wel voor haar kinderen.
Voorheen sloot ze haar kinderen op, liet wat eten achter en ging er zelf vandoor.
Ze hebben de ruimte toen open gebroken en de kinderen meegenomen.
Mariska vertelde dat er voor alle kinderen voor opvang is gezorgd buiten de tijden dat wij er zijn. Sommige kinderen hebben echt niemand en zouden dan op straat komen te liggen.
Er was een moeder in tranen vanmorgen, Mariska vertelde later aan ons dat het een doofstomme moeder is maar er zo mooi uitziet dat ze een fotomodel zou kunnen zijn.
Ze was huilend bij Villa Ticca aan de deur gekomen omdat ze niet meer wist wat ze moest doen, haar man is ver vandoor gegaan maar soms komt hij nog terug maar maakt dan een hoop stampei.
Ze had geen eten meer voor haar kinderen, Mariska heeft toegezegd dat ze voor haar een oplossing gaat bedenken.
Het geld dat Suze en Tom, mijn dochter en zoon, hebben opgehaald bij een sponsorloop in mijn wijk, heb ik toegezegd aan dit gezin.
Ik heb vandaag het geld van de rekening gehaald en morgen geef ik het aan de leidster van de op'vang, het schijnt dat als ik het geld aan de moeder zou geven dat de vader er dan mee vandoor kan gaan.
De leidster koopt dan voeding voor het gezin, met dit geld kan het gezin weer een maand eten.

Gisteren waren we in het oude deel van Quito, daar zag ik voor het eerst de armoede kant naast de rijke kant, hele jonge schoenpoetsertjes op straat, die of door hun ouders weg gestuurd worden of als ze die niet meer hebben moeten poetsen voor onderdak.
Een heel jong kindje wat tussen de vuilniszakken aan het zoeken was, moeders met hele jonge kinderen op schoot aan het bedelen.

Toen ik vandaag het verhaal van deze doofstomme moeder hoorde toen schoot ik vol, alle gevoel kwam er even uit, er is zoveel hier.
Sietske zei dat als we op huisbezoek gaan we onze tranen niet mogen laten zien, dit is hun leven en we maken het alleen maar moeilijker als we met ze meehuilen,
gelukkig ga ik pas op woensdag, kan alles nog even wegzakken.
Morgen neem ik alvast een koffer met spullen mee naar het huis, kleding speelgoed en allerlei andere dingen.
Mariska vertelde dat de leidsters precies weten voor wie het het hardst nodig is.

Villa Ticca is sinds kort erkent door de regering, nu kunnen ze ook proberen om sponsors in dit land te vinden.
De regering is corrupt en de rijke kan het niet schelen
De oorspronkelijke bevolking is verdreven van hun land en hun heilige plekken zijn vervangen door kerken, de spanjaarden wilde dat ze ook katholiek werden maar uiteindelijk mochten ze niet in de kerk maar moesten ze tijdens de mis buiten blijven staan omdat ze onrein zijn.
Er zijn zoveel schrijnende dingen zo op straat te zien.
Maar ze zijn ook zo snel weer blij, gisteren op een markt zag een kindje dat ik fotos aan het maken was, hij maakte een gebaar dat hij ook op de foto wilde.
Ik liet de foto aan hem zien, zijn snoetje straalde, ze zien zichzelf nooit.
En ook de kinderen van vandaag stralen als we iets met ze doen, een arme kinderhand is snel gevuld.
Ik had een aantal beesies bij en wat andere oranjepoppetjes, zulke blije snoetjes, en vooral als je met het poppetje gaat spelen met ze.
Aandacht is wat ze vooral heel goed doet.
Het doet mij zo goed dat ik dit alles kan delen met jullie, het haalt wat druk van de emotionele ketel.
Ik wilde ook graag fotos toevoegen maar dat is me nog niet gelukt.
Wil je fotos zien dan kan je kijken op villaticca.waarbenjij.nu.
Mariska heeft er wat fotos op gezet van de afgelopen dagen

Adios xx

hola

00:46, 18/7/2010 .. 2 comments .. Link
jaaaaaah, ik ben in quito gearriveerd, na een lange vermoeide vliegreis van bijna 17 uur, enorme vertraging gehad, en een bustochtje zit ik in het hotel, we zijn nu compleet, alle mensen die in deze weken de opvang gaan verzorgen zijn er.
Daarnaast nog 3 kinderen van 4,5,6 jaar.
We zitten in een authentiek hotel, geweldig, het wordt beheerd door van oorsprong indianen, geweldig mooie mensen.
Doodop nu, het is hier nu 10 voor 6 maar voor mijn gevoel is het 10 voor 1 net zoals het in Nederland nu is.
We hebben heerlijk gegeten straks in quito en nog een stadswandeling gemaakt maar voor mij is het nu toch echt bedtijd, het is hier gelukkig al om 7 uur donker.
Morgen gaan we naar het oude gedeelte van quito, waar de plaatselijke bevolking van quito op zondag in het park samen komt.
En maandag gaan we voor het eerst kennis maken met de kinderen van Villa Ticca, ik ga vooral masseren en tekenen met deze kinderen.
En natuurlijk alle spullen die ik verzameld het van alle sponsorgelden verdelen onder de kinderen, 2 bomvolle koffers en 2 trolleys, hoe we de verdeling gaan doen weet ik nog niet, omdat we ook op huisbezoek gaan bij de moeders van deze kinderen.
Dan pas kan je echt zien denk ik wat er nodig is, en waar het nodig is.
Heerlijk dat ik zo contact kan houden met het thuisfront, ik vind het kei leuk als jullie af en toe een berichtje terug schrijven.

gedicht

09:00, 15/7/2010 .. 0 comments .. Link

Onderstaand gedicht ontving ik vandaag via de mail, tranen van ontroering blijven lopen, gisteren kreeg ik van Maartje materiaal om zonnekleppen te maken en andere hele leuke knutsel tips, de meeste had ze al uitgewerkt, heel eenvoudige maar superleuke helicoptertjes, ga ik vandaag mee aan de slag.

En een envelop om al het materiaal wat ik nodig heb aan te kunnen schaffen.

Ik wil graag Maartje en Karl en Hennie Rambach en Martine Vonk [ze stuurde me gisteren stickers en nep-tattoos op] nog even bedanken, zij waren nog niet vernoemd in de lijst van donateurs

Vanmiddag bij mijn ouders nog even langs, straks even de koffers in de auto passen want er moeten ook nog 4 personen bij.

Ik wordt morgen weggebracht door mijn zoon en dochter en mijn vriend, ze nemen de auto weer mee terug naar huis.

Elke dag komen er mails en sms-jes binnen om me succes te wensen, dat zal ik wel missen, even sms-en met het thuisfront.

Villa Ticca

 

De keuze is gemaakt, de reis gepland.

Nog maar enkele uren voordat je op de plaats van bestemming bent.

Het doel zijn de kinderen, daar doe je het voor.

In een weeshuis, daar in het verre Ecuador.

Het personeel in Villa Ticca is verplicht,

Drie weken vakantie te houden, dus het tehuis moet dan dicht.

Dan staan de kinderen zomaar op straat.

Dat is een regel die jouw gezonde verstand te boven gaat.

Samen met anderen gaan jullie dat verhinderen.

En zetten jullie je in voor die prachtige weeskinderen.

Voor je ligt een spannende tijd.

Want hoewel je goed bent voorbereid.

Door gesprekken te voeren en informatie en foto’s via internet te bekijken.

Komt toch de vraag: ‘Zal de werkelijkheid echt op die virtuele wereld lijken?’

Wat ruik en voel ik als ik daar ben en is dit wat ik wil?

Ver van mijn eigen kinderen en maak ik echt het verschil?

Marion, deze keuze maakte je vanuit je hart.

En dat is altijd de beste reden voor een nieuwe start.

Go for it, girl, ga dit kikkerlandje maar een paar weken verruilen.

Voor kindergezichtjes met grote ogen die je van binnen laten huilen.

Maar jou ook zullen vervullen met dankbaarheid.

Dat je er voor hen mag zijn deze tijd.

En dat dit echt is wat je wil.

Want liefde, Marion, maakt altijd het verschil.

Ik wens jou een goede vlucht en prachtige weken in Zuid-Amerika.

Met veel inspiratie en goede herinneringen voor de tijd hierna.

 


Irma



{ Last Page } { Page 1 of 3 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links

Villa Ticca
filmpje
Thuissituatie kinderen
liedje

Categories

Armoede en Effecten op KInderen
Donaties
Kinderen van Villa Ticca

Recent Entries

nieuwe website
heimwee
Welkom thuis
Hallo Nederland
Laatste verslag vanuit Ecuador

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer