28 May 2007 - "Karsa" - Cairo

Vandaag tijdens de wekelijks bijeenkomst op kantoor heb ik het personeel ingelicht over mijn aankomende vertrek uit Egypte. Niet te dik aangezet - 'het duurt nog wel een tijdje' en zo - om niet al te veel reactie uit te lokken. Het werd erg stil toen ik de mededeling deed... grote ogen, malende hersens.  Howeyda wilde dat ik niet zou vertrekken voordat haar social insurance rond was...  erg praktisch natuurlijk. Alber zat wat binnensmonds te mompelen. Nagy begon met de gebruikelijke Arabische beleefheden als 'We will miss you'. Mary zat verstijfd op haar stoel met ogen die bijna uit haar kassen rolde.

In het kader van participatief management heb ik een voorstel gedaan voor wie m'n opvolger wordt: khawaga of masry, buitenlander of Egyptenaar. Erg rethorische vraag. Khawaga, tab'an bromde Albert. Hij leek de meeste anderen aan zijn kant te hebben. Nou ja, beetje flauw is de vraag wel... want ik heb in een ver verleden allang besloten dat een Egyptenaar op deze positie gedoemd is te mislukken. Dus zijn we in vergevorderd stadium van gesprekken met een andere Nederlander die mijn job gaat overnemen. Later deze week valt het definitieve besluit.

Na afloop van de mededeling taart aan laten rukken voor Nancy's verjaardag. Daarna droop iedereen af naar de keuken om het nieuws onderling te bespreken. Mary liep de rest van de middag verdwaasd rond door het kantoor en bleef maar mompelen 'Akhbar zift' (walgelijk nieuws) en 'Karsa kebiera' (een grote ramp). Tegen het einde van de middag kreeg ze een lumineus idee. Ze stond voor m'n bureau en beloofde plechtig dat ze nooit meer te laat zal komen als ik toch zou blijven. Tja, in de afgelopen 8 jaar is ze nog nooit op tijd geweest, dus ik heb weinig hoop. En zelf als... ik hoop dat ze begrijpt dat haar structurele telaatkomen wel ergerlijk is, maar niet genoeg om m'n spullen te pakken.

Om vier uur moest ik weg voor een afsrpaak buiten de deur. Ik zal morgen de stand wel opmaken en keurig iedereen consulteren over de wensen voor de nieuwe manager. Mocht iedereen er voor kiezen dat het een buitenlander wordt.... dan zal ik er zuchtend mee akkoord gaan en iedereen het gevoel geven dat we daarmee het personeel een megadienst bewijzen. En voor wat hoort wat....