Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

gedachtenspinsels

vertrouwen, verleden, heden

09:55, 25/1/2012 .. 0 comments .. Link
Waarom? Waarom doe ik zo naar tegen mensen die ik juist zo dichtbij wil hebben? soms ben ik echt een harteloze bitch! Het is makkelijk om alle schuld nu op me te nemen, maar zo werkt het natuurlijk niet. Dan nog blijft de vraag waarom ik zo vijhandig doe op de momenten dat ik het liefst een arm om me heen wil hebben. Even uitrazen, even al de woede , onmacht en verdriet eruit. Durf ik dan niet gewoon eerlijk te zijn? Ben ik dan echt zo'n schijterd???blijkbaar! Want JA! het is moeilijk jezelf kwetsbaar op te stellen en te vertrouwen op de wederpartij. Vertrouwen, daar draait alles om toch? Ik heb door de jaren heen geleerd dat je als het erop aankomt je alleen op jezelf kunt vertrouwen. Het is moeilijk te vertrouwen op mensen als je zovaak gekwetst bent. En dat realiseer ik me steeds meer. Ik ga mezelf steeds meer begrijpen. Maar het is niet makkelijk jezelf te veranderen. Het is zo makkelijk om iedereen af te stoten en alles zelf te doen. Dat 'ik doe het zelf wel' is een ware lijfspreuk van me. Maar in een relatie werkt dat niet. Daar gaat het om samenwerken. Je kan niet je partner afblaffen als het even tegenzit, en ermee kappen. Dát zou pas laf zijn! Ze zeggen dat het verleden je sterk maakt. Dat is absoluut waar! Ik kan de hele wereld aan! Maar samen word het fucking moeilijk! Op zulke momenten komt het toch aan op wilskracht en doorzettingsvermogen van beide partijen. En ook hier moet je er maar op vertrouwen dat dat er is. Het is een fucking zware strijd! terwijl het enige wat ik wil is dat je me vasthoud en me nooit meer loslaat! (Goh was dat nou zo moeilijk om te zeggen??? blijkbaar! haha... soms ben ik een enorme emo-doosch...)

soms

10:41, 3/1/2012 .. 0 comments .. Link
Soms moet je keuzes maken… stoppen of doorgaan… je angsten overwinnen. Spelen op safe, of je angsten aangaan. Afrekenen met het verleden en gaan voor de toekomst. Gelukkig ben ik niet alleen… en samen staan we sterk!

kerstdrukte

19:48, 16/12/2011 .. 0 comments .. Link
kerstdrukte, Lopend door de stad.... probeer je een weg te vinden tussen alle slenterende mensen. En als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel winkelend publiek wat zich ophoopt midden op de 'looproute'. Plotseling voor je neus stil gaan staan lijkt allemaal maar te kunnen, en mensen lijken zich niet van andere mensen bewust als je ze geirriteerd aankijkt. 'Gezellig'nog even de laatste kerstinkopen doen. Hele gezinnen op stap, natuurlijk compleet met hoogst irritante vervelende verwende rotkinderen die elk speelgoedje en elke lekkernij willen hebben. Vervolgens heb je je keuze gemaakt in de overvolle winkels, mag je blij zijn dat ze dat wat je wilt hebben ook nog eens op voorraad hebben. Óf dat je moet gaan strijden om je cadeautje omdat een andere aasgier d'r oog heeft laten vallen op net diezelfde tas, oorbellen, of weet ik veel wat. Aangekomen bij de kassa loop je tegen het volgende probleem aan. Het betalen zou normaal toch geen probleem moeten zijn. Kassameisjes genoeg. Maar die zelfde meisjes nemen alle tijd van de wereld om van dat ene doosje om te transformeren tot een geweldig mooi cadeau. Waardoor je soms 15min of langer in de rij moet staan. Want zeg nou zelf... zelf wil je toch ook zo'n cadeau??? Nou... ik NIET! Stomverbaasd zijn ze dan ook als ze op de vraag of het een cadeautje is het antwoord, nee, is. Ik pak het thuis wel in.Gaat sneller. Vervolgens voel ik me toch wel een beetje achtergesteld... die mooie cadeaus verlaten de winkels in net zulke mooie tassen. Terwijl mijn, waarschijnlijk net zo'n dure aankoop, simpelweg in een papieren tasje word gestopt. Ach....het zal allemaal wel. Naarmate de dag verstrijkt zie je de gezichten van vele mensen die wss in het begin vrolijk gestemd waren, geirriteerd kijken. Een glimlach kan er niet meer vanaf. En een grap word niet meer gewaardeerd als ik samen met mijn vriendin er luidruchtig dubbel om liggen. Ach... weetje... Wij hebben op onze eigen manier plezier. Maar om nou te zeggen dat het 'gezellig'kerstshoppen is.... Zoiets moet je doen als je alle tijd van de wereld hebt. Geduld iets is wat je tweede naam is. En als je bezit over een overvolle portomonee. Al lijkt het alsof alles gratis is, gezien de drukte in de winkels... De feestdagen kost niet alleen een hoop energie, een hoop geduld maar ook een hoop geld! Nee, dan vier ik liever zelf een feestje op mijn eigen manier en op mijn eigen tijd. Uiteindelijk is het allemaal heel gezellig.... Maar de ellende die je ervooraf hebt... dat is dan weer een beetje jammer. Toch wil ik iedereen fijne feestdagen wensen! En denk eraan... Als je iemand tegen komt tijdens het winkelen die overduidelijk en hoorbaar plezier heeft, erger je er niet aan... diegene probeert het waarschijnlijk alleen maar dragelijk te maken door een gezonde dosis humor!

Kansberekening

19:06, 16/10/2011 .. 0 comments .. Link
Kansberekeningen 5% of 30%. Het zijn harde cijfers. Kansberekeningen en percentages. Alles om maar grip te krijgen op wat ons te wachten staat. Ik wist vanaf het moment van de diagnose Fragiele X. dat percentages een grote rol zouden gaan spelen in mijn leven. Er worden gemiddeld 10 jongens per jaar geboren met het Fragiele X syndroom in Nederland. Lucky Me!!Ik hoor daarbij! Ik ben namelijk gezegend met een super vrolijk kind, die vriendjes is met iedereen. Een druk kind, die zijn leven deelt met mama zoals geen ander kind zou doen met zijn ouder. Ik ben zijn handen en voeten, zijn vertaler, maar ook zijn advocaat. Naast dit alles ben en blijf ik voornamelijk ook zijn moeder. Zijn steun en toeverlaat, zijn veilige haven. En wat hou ik van dat mannetje! Maar ondanks de liefde die hij me geeft is het ook zwaar. Zijn slaapprobleem, het zindelijk worden, maar vooral het voor hem denken en zien … Ik moet mezelf toch vaak wegcijferen. Hier zou ik nooit bewust voor kiezen. Brian is meer dan welkom en geliefd. Ik zou niet zonder hem kunnen leven. Maar bewust kiezen voor een kind wat nooit zelfstandig kan leven, altijd moet vechten in de maatschappij, en hopen op goed passende zorg, nee dit zal ik niemand op willen leggen. Maargoed, mijn kinderwens is er nog steeds. Altijd gedroomd van jong moeder worden (wat ook is gebeurd) en een groot, gezellig en druk gezin. Waar ieder zich veilig, welkom en gerespecteerd voelt. Met deze diagnose wordt mijn droom ver, heel ver weggestopt. Maar nu mijn leven weer vorm krijgt, en ik samen met mijn grote liefde, beetje bij beetje naar de toekomst durf te kijken, komt de wens naar nog een kindje toch wel af en toe om de hoek kijken. En stiekem is het altijd aanwezig op de achtergrond. Daarom zijn we toch maar naar specialisten gegaan om te kijken in hoever het mogelijk is om een kindje te krijgen zonder chromosoomafwijking. Ik zal niet uitweiden over de technieken en behandelingen, er is gelukkig veel mogelijk tegenwoordig. Maar hoe goed de technieken en de specialisten ook zijn tegenwoordig, ze kunnen geen wonderen verrichten. De feiten zijn er, de kansberekeningen kunnen worden gemaakt, de percentages komen aan bod. 30% als alles ‘meezit’ en <5% als het tegenzit. 2 groepen. Alletwee niet wat ik wilde horen, maar 1 optie waar ik hoop uit kan putten. Het is nog even afwachten tot welke groep wij behoren, maar het cijfer <5% beangstigt me. Mijn droom, mijn grote wens, het lijkt erop dat ik het los moet laten. Iets waar ja al als klein meisje over droomde word gewoon van de baan geschoven. En ik weet dat er mensen zijn die helemaal geen kinderen kunnen krijgen. En ik ben ook dankbaar met wat ik heb. Maar dat wil niet zeggen dat dit mijn droom is, waarvan een grote kans bestaat dat die niet vervuld word. P.S. Ik haat procenten, kansberekeningen en percentages! En dat voor 100%!

Titel 'moeder'

19:10, 16/7/2011 .. 0 comments .. Link
weetje wat zo pijnlijk is... dat sommige mensen alles hadden. kinderen, kleinkinderen, partner en lieve zorgzame ouders. Maar er is zoveel gebeurd waardoor dit allemaal verspeeld is. En ik snap nog steeds niet hoe dit kan gebeuren. Ik snap niet dat je als moeder zijnde je kinderen zo kan laten vallen. Ze zo kan kwellen, want zo zie ik het. Dan kan je nog zo ziek zijn. Verslaafd zijn aan drank en weet ik veel wat nog meer. Maar is liefde niet het puurste wat er is? Als ik kijk over de afgelopen jaren, jaren dat ik zonder moeder leef. Maakt me dat kwaad en verdrietig. Er zijn momenten dat een dochter der moeder nodig heeft. Er zijn momenten die je wilt delen met je moeder. En het lijkt mij dat je als moeder zijnde hetzelfde ervaart. Ik ben op erg jonge leeftijd weggegaan van huis... ik was 15. Ik woonde toen in een huis waar niet naar me omgekeken werd door een moeder die altijd thuis was. Dronken. Die niks in huis deed, waar ik zelf me was moest doen, omdat er anders geen schone kleren waren. Zelf eten moest koken, zelfs voor me vader die toen kei en kei hard werkte om uit de schulden te komen door een faillisement. Mijn broer was ook al weg, naar de marine. Ook weggelopen voor mijn moeder. Precies hetzelfde wat ik niet lang daarna ook zou doen. Toen kwam het meest belangrijkste in me leven... mijn zwangerschap en bevalling.de geboorte van Brian. Ook al woonde ik niet naast de deur, er kwam nooit eens een spontaan contact. nooit werd er oprecht gevraagd hoe het ging. Ik had geen vergelijkings materiaal. Ik hoorde niet hoe mijn moeder der zwangerschap heeft doorstaan van mij. Ik hoorde niet hoe de bevalling is verlopen. Dingen waar je als moeder en dochter over praat, is nooit geen woord over gewisseld. Het deed me zeer dat mijn kleine man,waar ik zo trots op ben, dagen na zijn geboorte pas bezocht werd. Tijdens zijn opvoeding was er ook weinig sprake van een oma. Door alle omstandigheden die er geweest zijn was ik erg druk met mezelf, en met de toch wel belangrijke zaken die geregeld moesten worden. Ik vechte kei en kei hard om me kind terug te krijgen van me ex. Om zonder hem een bestaan op te bouwen. En op die tijden dat ik een moeder nodig had, al was het voor een schouder om op uit te huilen, er was niemand thuis. Ik was het die mijn moeder moest troosten. Ik kwam thuis wonen om alles op een rij te zetten, maar in plaats daarvan kreeg ik de zorg over iemand erbij. De zorg over mijn eigen moeder, die zich gedroeg als een klein verwend kind, dat ervoor zorgde dat ze op alle mogelijke manieren de aandacht kreeg. koste wat het kost.... Mijn vader heeft mij in die periode altijd goed bijgestaan. Me aangehoord, me uit laten schreeuwen, mijn woedebuien opgevangen en me getroost. Precies wat een ouder hoort te doen. Tenminste... iets wat ik altijd zou doen bij mij eigen kind! Nooit heb ik hulp gekregen toen ik eindelijk helemaal alleen zelfstandig ging wonen! Alles heb ik zelf uit moeten zoeken. Niemand om op terug te vallen. Er is gewoon zoveel gebeurd! zoveel wat zoveel impact op me heeft gemaakt. Dingen meegemaakt wat ik liever niet wilde. Ik wilde mijn moeder niet dronken langs de waterkant weghalen Ik wilde niet mijn moeder uit de auto sleuren door op de motorkap te springen omdat ze anders met der dronken hoofd zou gaan rijden. Ik wilde niet dat mijn moeder zich buitensloot uit huis, omdat ik er woonde, en dus in de auto sliep. Er is echt zoveel gebeurd, teveel om op te noemen. te pijnlijk. Het is niet leuk om een sms te krijgen van je moeder, dat ze een eind aan der leven gaat maken op het spoor, waar jij over 5min rijdt. Het is niet leuk te weten dat het huis bijna 2x is afgefikt, terwijl ik hard aan het vechten was om me kind bij me te houden. En dat ik daardoor bijna me kind kwijt was.Letterlijk! Het is daarnaast zeker niet leuk om toe te kijken hoe mijn vader weggepest werd. Hoe hij nagetrapt werd. Als nog minder als een hond behandeld te worden. Terwijl hij nooit geen vlieg heeft kwaad gedaan. God wat heb ik een respect voor mijn vader! Ik heb zoooovaak zoveel woede gehad jegens mijn eigen moeder. Laat staan wat hij gevoeld heeft. De vele leugens... en de pesterijen, zouden hem gek gemaakt hebben. Ik kan dan ook oprecht zeggen dat ik blij ben en opgelucht ben dat mijn vader is gescheiden. Het zou anders zijn dood worden! Er kwam een periode dat iedereen de handen van me moeder aftrok... En ik zag der afglijden. Mijn gevoelens voor mijn moeder kwamen naar boven, want tsja... ik ben zelf ook een moeder! Ik heb mijn moeder echt van de dood gered! Met veel pijn en moeite hebben ze der opgenomen in het ziekenhuis. 112 stond zowat onder voorkeuze nummer 1. zovaak heb ik gebeld. ruiten ingegooit en problemen staan maken. uiteindelijk vind je een uitgemergelde vrouw. die nog maar 43kg weegt en die niets liever wilt dan dood zijn. Met hand en tand heb ik me ertegen verzet, weken heeft ze in het ziekenhuis gelegen. Elke dag ging ik naar der toe.Omdat er verder niet zoveel mensen meer waren die zich om haar bekommerde. Ik had daarnaast de zorg over mijn eigen kind. waarmee ik midden in onderzoeken en observaties zat. Rechtzaken die nog liepen, en onderzoeken naar mijn eigen gezondheid. Verder zorgde ik voor het huishouden van mezelf en voor mijn vader! Voor het eten en de was. Er waren dagen dat ik in drie verschillende ziekenhuizen geweest ben. voor onderzoeken voor mezelf, me zoon en voor bezoek bij me moeder. En dit 8weken lang. dag in dag uit. Allemaal alleen. En dan krijg je te horen van de vrouw die je der leven gered heeft, dat je een echoist bent. Je hoort dat ze leugens heeft opgehangen in het ziekenhuis. En bij de dag dat ze thuiskomt gewoon weer zo gaat leven als dat ze voorheen deed ( sigaretten en drank ) . Ik heb alles voor der opgezet, de nazorg en aanmelding bij psychologische hulp. Maar ik trok het zelf niet meer. Om als vuil behandeld te worden, en zo uitgescholden te worden en gekleineerd. Dat is het me echt niet waard. Zeker niet door me eigen moeder! Al verdient ze die titel al jaren niet meer! En die titel zal ze voor mij ook nooit meer krijgen. Ik probeer het van me af te zetten, dat sommige mensen mijn aandacht en mijn inzet gewoon niet verdienen. Maar dat is niet makkelijk! Het doet pijn! heel veel pijn! Zeker nu ik zelf in een nieuwe fase van me leven zit. Ik ben veel dingen aan het verwerken, en probeer een nieuw leven op te bouwen. Accepteren dat mijn zoon een chromosoom afwijking heeft, en autistme, waardoor hij dus meervoudig gehandicapt is. Alleen hiermee zou steun en hulp van ouders al heel belangrijk zijn. Gelukkig heeft mijn zoontje een opa van Goud! Een betere opa kan hij niet wensen! Het zijn dan ook vier handen op 1 buik. Maar de acceptatie dat ik drager ben, en dat mijn zoon dus door mij belast is met dit kapotte gen is een stuk zwaarder. In de toekomst kijken durf ik niet. Al word ik dagelijks met me neus op de feiten gedrukt. En niemand met wie ik daar over kan praten. Omdat het allemaal zo complex is. Teveel gevoelens spelen mee. Als ik dan kijk naar mijn knappe vent. Die het zo goed doet! Waar ik zo trots op bent, is er ook een stuk schuldgevoel, omdat ook ik de ontwikkeling mee wil maken van een ' gezond' kind. Ik wil ook oma worden! Ik wil verder kunnen kijken in de toekomst. En op dat moment komt er een groot brok verdriet maar destemeer woede naar boven! Er zijn mensen die hard vechten om een dag week of jaar langer bij hun gezin en familie te zijn. En mijn moeder gooide het gewoon allemaal weg! Terwijl ik zo hard gewerkt hebt om het te voorkomen! Had ik der destijds maar niet geholpen. Een hoop energie,verdriet en frustratie had bespaard gebleven. Ik heb niet erg snel spijt van dingen. Maar dit is een ding waar ik zeker over ben. De titel van moeder verdient ze niet meer! En het zal niet lang meer duren voor ze in mijn beleving echt is overleden. Misschien kan ik het dan echt afsluiten en een plek geven. Want ook al leeft ze nog... voor mij voelt het alsof ik jaren geleden mijn moeder al ben verloren. Maar waar ik nog regelmatig (naar mijn zin nog te vaak) aan herrinnert word... Ik ga mij richten op wat voor mij wel belangrijk is! Mijn kind en mijn lieve lieve vriend en zijn zoontje! Mijn vader die mij altijd steunt en mijn broer die ik mede door deze problemen veel te weinig heb gezien! En mijn grootouders! Schatten van mensen! Die dit ook niet verdienen! Mijn oma heeft een beetje de plek van moeder ingenomen. Misschien dat we elkaar ook zo goed begrijpen, omdat ze waarschijnlijk net als ik met dezelfde gevoelens zit. En wat de toekomst brengt? Ik heb werkelijk geen idee! Enige wat ik wel weet, is dat het een leven zal zijn met heel veel liefde! Met een warm gezin, waar alles bespreekbaar is. En met een familie waar ik van hou!

anders

20:56, 16/12/2010 .. 0 comments .. Link
Geboren met een syndroom <3 Een klein foutje van binnen <3 Aan de buitenkant is alles gewoon <3 Soms is het moeilijk te begrijpen <3 Wat je voelt of bedoelt <3 Maar jij dappere man , Verwoordt met je handjes wat je niet zeggen kan <3 Jouw oogjes spreken een taal , die ik kan verstaan zo leer ik met je om te gaan<3 Dat je anders bent dan de meeste kinderen, Kan mijn niet hinderen <3 Ik wil alleen kijken naar jouw kwaliteiten <3 Ook jij leert elke dag weer , Een klein beetje meer <3 Veel heb ik om jou moeten huilen, Maar voor geen goud op de wereld Wil ik je ruilen <3 Zo vrolijk als jij bent, lief en spontaan, Veeg je mij verdriet van de baan <3 Altijd zal ik er zijn voor jou, Om dat ik zielsveel van je hou <3 Dikke kus van je mama

Besef

19:04, 23/4/2010 .. 0 comments .. Link
Vele dagen vliegen voorbij. Elke dag verblijd met een glimlach. Onbewust maak je plannen en probeer je het maximale eruit te halen wat erin zit. Van de ene in de andere verbazig vallen. Trots.... dat is wat je bent. Op die kleine onzekere vent die zich staande houdt in deze veeleisende maatschappij. Stap voor stap steeds verder.... steeds dichterbij.... bij wat?? Dat is de vraag.... Er zijn momenten dat je even met je neus op de feiten word gedrukt. Blijkt het allemaal niet zo te zijn zoals je voor ogen had. Kijk ik dan verkeerd naar mijn eigen kind? Vraag ik teveel van hem? verlang ik teveel? Stel ik te hoge eisen.... zijn mijn verwachtingen te hoog? Elke ouder heeft verwachtingen Elke ouder heeft z'n dromen. Dromen en verwachtingen die soms van de baan geschoven moeten worden. Omdat het niet kan. Het teveel is. Dit is niet makkelijk, en soms enorm moeilijk! Zeker omdat niet iedereen dit begrijpt. Iedereen heeft die dromen en verwachtingen. Maar niet iedereen heeft het besef, het besef van het geluk. Want dat is waar alles om draait. Geluk. Geluk van het kind. Dat gaat ver boven onze eigen verwachtingen en dromen. Laat het kind zelf dromen. Verwachtingen zijn ons ingegeven door de maatschappij, zodat we passen in de menigte. Maar laat de mensen eens kijken naar het geluk van een kind en naar wat een kind kan! Trots op het feit dat het kind loopt, praat, en speelt! Iets wat zo vanzelfsprekend lijkt. Maar lang niet altijd is. Soms is het ouder zijn zwaar klote... Wij staan immers midden in die maatschappij, die o zoveel van ons verwacht en verlangt. Maar het is niet eerlijk deze verlangens en verwachtingen te weerspiegelen op onze kinderen. Het maximale eruit halen krijgt zo ineens een hele andere dimensie. Want tot hoever moet je gaan? Ik leer keer op keer weer, dat het kind zelf de grens bepaalt. En het enige wat ik kan doen is genieten en kijken hoe hij zich ontwikkelt. Hem ondersteunen waar het kan, en hem de helpende hand geven waar het nodig is. Hem het vertrouwen en de veiligheid geven. Het is aan hem om de grens te bepalen. En misschien ligt die grens ergens anders dan ik voor ogen had. Op dat soort momenten moet ik kijken naar wat hij al bereikt heeft! Wat voor vele vanzelfsprekend is, is er bij mij het besef dat dat niet zo is. En klimt bij mij het gevoel van trots naar boven! Trots... Dat is wat ik ben. Op die kleine sterke man. Die al vaak zat worstelt met zichzelf, en zich ook nog staand weet te houden in onze maatschappij. Enige wat ik kan doen is enorm veel van hem houden, en helpen daar waar het nodig is en daar waar het kan. En blij zijn dat hij in mijn leven is gekomen en mij zoveel heeft geleerd over de waarde van het leven! Een hele trotse mama

Liefde

20:02, 3/3/2010 .. 0 comments .. Link
Soms leer je iemand kennen waarbij je een gevoel hebt die je niet kunt beschrijven. Misschien kun je dat wel, maar wil je het in het begin niet. Ik had mijn leven op orde... alle rust was teruggekeert. Ik heb een hechte vriendenkring en de band met familie word ook sterker. Het mooiste is nog dat Kiddie zo vooruitgaat in zijn ontwikkeling. Dus waarom zou ik mezelf in het diepe gooien. Mezelf weer zwak opstellen door alles te veranderen. Wil ik dat wel... kan ik dat wel... en kan Kiddie dat wel aan? Wat heb ik eraan als ik mezelf dalijk weer kwijt ben.. mezelf verlies in de liefde. Mijn hart weer breekt. Nu was het zo veilig... Lekker op stap en leuke dingen doen met vrienden. Als iemand te dichtbij kwam sloot je gewoon de deur. En ging gewoon verder met mijn dagelijkse leven. Alsof er niks gebeurd was. Tot echter die ene dag... die ene persoon. Ik weet niet wat het is... Lange tijd heb ik het geprobeerd tegen te houden. Me ertegen verzet. Maar op het moment dat ik bij hem was... hem in zijn ogen keek....dan was ik al die onzekerheid en twijfel kwijt. Doet me erg denken aan het nummer van Mamma Mia “ I don't know how but I suddenly lose control There's a fire within my soul Just one look and I can hear a bell ring One more look and I forget everything “ . Ik heb lang gewacht met het uiten van mijn gevoel. Bang om weer gekwetst te worden. Deze keer heb ik gewacht op hem... gewacht tot dat hij vertelde wat hij voor me voelt.( en wat duurde dat wachten langggg ) En schatje.... het wachten is het meer dan waard geweest!! Je maakt me gelukkig! Jij bent de reden van de glimlach op mijn gezicht. Je laat me zijn wie ik ben. Accepteert me wie en hoe ik ben. Met al zijn voors en tegens. Ik vertrouw je volledig en voel me volledig mezelf bij je. Met jou durf ik alles aan. Schatje..... Ik hou van je! En ik hoop dat ik nog veel mooie momenten met je mag delen! Hele dikke kussss van je meissie

Cèst la vie!!

20:00, 27/11/2009 .. 0 comments .. Link
Ken je dat gevoel? alsof de hele wereld aan je voorbij gaat... je leven in een stroomversnelling zit.... en dat je zelf aan de zijkant van het woeste water staat te kijken hoe het zijn weg vervolgt. Dan gebeuren er dingen waarvan je het niet kunt verklaren. En trek je je dingen aan, waar je eigenlijk niks mee te maken heb Misschien uit medeleven.... of omdat je de situatie herkent...soort dejavu. Zelfs de goede momenten gaan in zo'n situatie volledig aan je voorbij. Dingen waar je soms lang naartoe heb gewerkt en nu ineens 'zomaar'op je pad verschijnt. onverklaarbaar gewoon! of toch niet??? Sommige dingen zijn nu eenmaal niet te verklaren. Niet alles is uit te leggen en soms zijn dingen al helemaal niet te begrijpen. Misschien moet je ook niet overal een reden achter zoeken...en alles maar gewoon laten gebeuren Genieten van de dingen die op je weg komen. hoe groot of klein ze ook zijn. En proberen de dingen zoveel mogelijk te delen, want samen geniet je toch meer van de mooie momenten. En zelfs de minder mooie dingen beleef je beter met z'n twee dan alleen. Eigenlijk als ik zo eens om me heen kijk, mag ik helemaal niet klagen. En denk ik bij mezelf.... wat kan je toch een ongelovelijke zeur zijn! Geniet van het leven.... leef je leven... en laat je leven leven. Dingen gaan zoals ze gaan, en niemand die daar grip op heeft... ook jij niet! dus, Cèst la vie!!

Zomaar...

18:54, 29/7/2009 .. 0 comments .. Link
Ik was bang om alleen te zijn,tot ik mezelf leerde kennen. Bang om te falen, tot ik ontdekte dat ik alleen faalde als ik het niet probeerde. Ik was bang voor het verleden,tot ik merkte dat het me geen pijn meer kon doen. Ik was bang voor afwijzing, tot ik leerde vertrouwen in mezelf. Ik was bang voor pijn, tot ik leerde dat pijn nodig was om te groeien. En ik was bang voor de mening van anderen, tot ik leerde dat mensen toch wel hun mening over me zouden hebben. En ik was bang voor mijn lot, tot ik ontdekte dat ikzelf de macht had mijn leven te veranderen! Het is niet erg om bang te zijn.Maar kijk naar de oorzaak, en die blijkt vaak ongegrond. want vergeet niet...het leven zit vol vragen, obstakels en valkuilen,maar weet dat je zelf diegene bent die je leven invult, en dus de route bepaalt!

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

vertrouwen, verleden, heden
soms
kerstdrukte
Kansberekening
Titel 'moeder'

Friends

petraatje
Hosting door HQ ICT Systeembeheer