Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

EigensteWijsje

Prooidieren?

{ 21:18, 5/3/2014 } { 0 comments } { Link }

Ooit nam ik van een zorgboerderij een duif mee naar huis. Nou ja, huis, ik heb hem naar de vogelopvang gebracht zodat ze hem daar op vakkundige wijze naar de vogelhemel konden laten gaan.
Er was helaas geen repareren meer aan.
Ondanks de alertheid en de opgewektheid van het dier, liet zijn vleugel iets anders zien. Botjes die uit zijn vleugel staken en beginnend wondrot.
Ik kreeg het de mensen van de zorgboerderij niet aan hun verstand gepeuterd dat het dier niet beter zou worden. De alertheid liet zien dat hij er heus bovenop ging komen en elke 'behandeling' leek hem goed te doen.
Wat is zag was een gestresst dier dat hard zijn best deed niet te laten merken dat hij zwak was, want dan zou het opgegeten worden, dan zou het als een prooi ten dode opgeschreven staan.

Bij de vogelopvang aangekomen vertelde de mevrouw mij voorzichtig dat ze het dier helaas niet meer konden redden.
Monter antwoordde ik dat ik dat al wist, maar dat ik het gesol met het arme dier zat was en graag wilde dat ze hem hielpen zoals vogelwaardig was.

En zo voelde ik me ook vandaag. Doodmoe, emotioneel flexibel, rusteloos en bezorgd. Maar om hulp vragen lukte me niet.
Toen het me eindelijk wel lukte, krabbelde ik direct terug. Het voelde als zwak en kinderachtig. En wat gebeurt er als je zwak bent? Juist, dan word je gegrepen! Hap, slik, weg!
Zo in de klauwen van een roofvogel of de bek van een leeuw.

Tsja en dat is wat pesten met je doet, kwam ik later op deze dag achter. De kwartjes vielen en het besef was daar. Geen therapeut voor nodig, niks,noppes,nada.
En dat is wat er gebeurt diep van binnen, elke keer weer, Gewoon doorwerken, niet zeuren, want toegeven dat het even niet gaat is zwak en voor je het weet blijft er niks van je over.
Die ervaringen heb ik al vaak genoeg gehad en het idee voelt erg onveilig, dus dan maar tegen beter weten in die gewonde, zogenaamd blije, duif spelen en vrolijk blijven vertellen dat het goed gaat.
Me afvragend of ik dan zelf maar een leeuw of roofvogel moet worden?
Er zijn vast tussenoplossingen, die duif reageerde op zijn instinct, ik ook, maar ik kan het beredeneren en er voor kiezen om een andere keuze te maken. Niet persé 180 graden de andere kant op, maar eens beginnen met 10 ofzo.
We slapen er maar eens een nachtje over en morgen tijdens de ochtendwandeling eens verder over denken.



Zwaan

{ 18:26, 25/2/2014 } { 0 comments } { Link }



Zwanen, heb ze overal en nergens gezien en ow wat vind ik het machtige dieren.
In het park zitten er momenteel veel en vanmiddag heb ik er zelfs geholpen met oversteken. Sta je er bijna naast en dan zijn ze helemaal indrukwekkend. Geen moment bang, maar ontroerd en geraakt tot diep in mijn ziel.
Als totemdier betekent een zwaan: Toekomst, dromen, elegantie, koesterend, schoonheid, goddelijke inspiratie. Mooi!
Of: De zwaan staat voor de dageraad. Twee elementen, water en lucht, komen samen in de zwaan die zich in beide even elegant beweegt. Bij ons staat water voor het gevoelsleven en lucht voor ons verstand en onze geestkracht. Als je gevoel en verstand kunt verbinden, dan ben je in evenwicht. De zwaan is een heilig dier bij de Kelten. Zwanen bezitten de kracht van de zon en van het water. Zij staan voor liefde, zuiverheid en het zielsaspect

Het liefst zou ik ze willen omarmen.

Beetje een rare dag vandaag. Werd wakker van de fluitende vogels en het een soort van licht worden buiten.
Lag nog heerlijk in mijn warme bed, maar besloten eruit te gaan, genoeg geslapen en de kans om een zonsopgang te zien.
Heerlijk gewandeld inderdaad en weer buiten de paadjes de heuvels over.
Thuis wat gerommeld en op tijd naar de paardjes gegaan vanwege de regen.
Had eigenlijk geen zin, maar ja, het was te laat om af te melden en zo erg is het nu ook niet.
Op Fb nog even de melding gemaakt dat ik geen behoefte meer heb aan delen vanwege de vervelende opmerkingen. Dat was gewoon een opeenstapeling van vorige week met de uitslag van Joy en van de melding dat ik officieel ontslagen ben.
Ondanks dat ik de hele dag nog geen last had gehad van mijn ontslag gisteren, zakte dat bij de paarden wel dieper.
Beetje poep geschept en flink gepoetst. Paardjes hebben hun zomervachtje al, wow!
Daarna beetje grondwerk en lekker kroelen.
Halverwege grondwerk ineens in dikke tranen....dus toch in mijn gevoel gezakt.
Thuis Joy opgehaald en naar de Plantenhal gegaan, mezelf verwend met bloemen en plantjes en daarna een heerlijke wandeling met Joy gemaakt.
Bij het kasteel was een explosie van sneeuwklokjes, wist niet wat ik zag. Had ineens behoefte aan kindjes in witte jurkjes met elfenvleugels op hun rug.
Joy paste er ook mooi bij!


Nog medicijnen gehaald bij de dierenarts en gezond gegeten.
Kijken of ik nog 2 dingen van mijn lijstje kan doen.... dromenvanger maken en hardlopen.

Veel klusjes gedaan én weer in mijn gevoel gezakt.....of ik blij ben met dat laatste.....




 



Vrije dag?

{ 09:35, 21/2/2014 } { 0 comments } { Link }

Zomaar op de vrijdagochtend een blogje schrijven.
Het is 21 februari en ik ben gek op het getal 21. Het staat vriendelijk én het is mijn geboortedag. Niet in februari, maar in juli.
Als je kijkt naar de betekenis van de getallen is het eigenlijk een vreemde.... want de 2 staat voor:" samenwerken en alles met zijn tweeën doen" en de 1 staat voor: "de uitgesproken individualist en iets nieuws beginnen".
Dat alles alleen doen en willen doen klopt wel, maar ook tegelijk de behoefte om me veilig te voelen bij een ander om dingen samen te doen.
Het beginnen van iets nieuws lijkt wel te kloppen.
Als je de 2 en 1 optelt wordt het een 3 en die staat voor:" wanneer je naar de sterren reikt blijf je toch met beide benen op de grond. En het getal stabiliseert."
Mooi!

Vanmiddag een sollicitatiegesprek bij een stichting met veel scholen en peuterspeelzalen.
Ik ben benieuwd. Zin in en tegelijk spannend.
Verder een lijstje gemaakt met 1001 dingen om te doen. Zou mooi zijn als ik dat allemaal kon doen, op het gemak. Dan heb ik zondag gewoon lekker vrij!
Eigenlijk zou ik vandaag een gesprek met mijn leidinggevende hebben, zou ik mijn ontslagbrief krijgen om alvast UWV aan te vragen.
Men wat voelt dat dubbel. Ergens had ik misschien toch nog een sprankje hoop dat het wel zou lukken om een vast contract te bemachtigen.
Tegen beter weten in waarschijnlijk, want niemand krijgt een vast contract, hoe hard je ook werkt en bikkelt.
Het is tegelijk een deur die openstaat naar iets nieuws, iets beters.... maar ik vind het retespannend, want ik zie niet wat er achter die deur zit....en ik als controlefreak vind dat erg ingewikkeld.

Nou ja, maar eens beginnen aan mijn lijstje, want het is hier inmiddels weer een puinzooi!

 



Falen?

{ 21:21, 18/2/2014 } { 0 comments } { Link }

Weer eventjes geleden en dat betekent niet dat er niks gebeurt bij deze eigenwijs.
Het blijft een gedoe op het werk en met solliciteren lig ik helemaal stil lijkt het wel.
De dagen worden opgevuld met werken en genieten van het heerlijke lenteweer. Het is al weer 18 februari en de vogels geven een voorjaarsconcert 's morgens in het park.
Soms is het koud en soms heerlijk en mijn stemming wisselt net zo hard mee.
Dagen die omvliegen en humeur dat vrolijk meedoet.
Behoeft om alleen te zijn, maar nog meer behoefte aan iemand die naast me staat en me begrijpt en steunt.
Helaas is er niemand en de vraag is natuurlijk ook of ik die wel toe zou staan.
Vrolijke dagen bestaan uit diep van binnen weten wat ik leuk vind en daar ook daadwerkelijk mee bezig kunnen zijn. Timmeren, zagen, knutselen, creatief zijn, wandelen, hardlopen, dieren.....

Maar ook dagen van nadenken en bezinning. Les met de paarden en ineens gewezen worden op al je stappen, gewoontes en manieren. Confronterend, moeilijk, mooi.
En dagen van emoties en wanhoop en onmacht.
Onmacht omdat je allerliefste vriendinnetje doodgewoon ziek is. Héél ziek, maar het niet laat zien. Tot je de bloedwaardes onder je neus geschoven krijgt.
Gevoel van onmacht omdat je al alles doet wat je kan doen, maar het liefst nog meer wilt doen, omdat ze dat verdient, omdat ze meer dan het beste verdient en het niet verdient om ziek te zijn.
En omdat je hoopt dat ze zich niet zo naar voelt als dat de bloedwaardes zijn.
In de war omdat ik het gevoel hebt te falen, alweer, voor de honderdste keer kan ik iets niet tot een goed einde brengen.... zelfs niet het zorgen voor mijn liefste vriendinnetje.
Boos vanwege de 'kop op' reacties op FB....was het maar zo simpel. Kop op? Op je kop kan je krijgen.
Besloten niet te reageren en die mensen te laten voor wat ze zijn....die snappen het dus gewoon niet.

Nachtje slapen dan maar, dat helpt meestal wel en dan morgen maar eens verder zien.....

 



Balans

{ 09:37, 9/2/2014 } { 0 comments } { Link }

Gisteren was een mooie dag, een dag die begon met veel regen en het wakker worden uit een vreemde droom. Gevallen met een paard en beide niet op kunnen staan.
Onderweg naar de zorgboerderij was het niet even chillen in de auto, maar er werd pestmuziek gedraaid én ik moest moeite doen om op de weg te blijven.
Veel water en wind.
Jammer achteraf, want ik was overal, behalve in en met mijn gevoel. Die had ik blijkbaar van de week ergens uitgezet om in een soort van overlevingsstand door te gaan.
Je stagiaire die een 0 uren contract krijgt en er (in mijn ogen gelijk) met mijn baan vandoor gaat.
Pestpokkenrooster dat ik nu heb, geen overleg hierover en de zooi op mijn werk. Probleem op de woensdag met Joy hierdoor en mensen die geen antwoord meer geven op mijn vragen.

Balans is ver te zoeken, ondanks dat ik een mooie dag had.
Lekker Azy gepoetst, leuke dag met de kids, praten met gelijkgestemden zonder op te hoeven letten of ze me begrijpen of niet.
Dat zijn de mooie momenten. Daar geniet ik van, maar tegelijkertijd brengen ze me in de war.
De middag afgesloten met een klein rondje bos met Joy, het zonnetje scheen inmiddels en het licht was prachtig.

Nu lekker zondag en de tijd aan mezelf. Hardlopen, knutselen, schilderij afmaken, koekjes bakken, wafels maken, lekker rommelen, middagdutje, vacatures zoeken, enzovoorts.
Voor mijn werk zou ik het thema olympische spelen uitwerken. Maar ik laat het gaan, denk ik dan. Ook daar op de wip. Wel, niet, wel, niet, wel, niet.......
Want doe ik het omdat ik het leuk vind? Of omdat ik me wil bewijzen?
Waarschijnlijk zit het binnen een uur in elkaar hoor, maar ik merk dat ik er een soort van nijdig van wordt. En dat voelt dan weer niet goed.
Dus Puk kan de boom in met zijn Olympische Spelen...... kan hij goed voorbereid de volgende Olympische Spelen meedoen met boomklimmen.

Met deze foto sloot ik de dag af.....een mooie dag!



Eigenwijs n bitchy!

{ 20:43, 5/2/2014 } { 0 comments } { Link }

Alweer een nieuwe maand en even niet zo stipt mijn blog bijgehouden.
Het was druk genoeg in mijn hoofd én met werk. En die twee hadden dondersveel met elkaar te maken.
Reorganisaties, solliciteren op eigen baan, mensen helpen en daardoor zelf naast de pot piesen en ga zo maar door.
Veel gedoe en stress en emoties en besluiten.
Eén daarvan was dat ik niemand meer zou helpen! Tsjee, wat was ik woest zeg, maar bovenal teleurgesteld. Op verstandelijk niveau was het wel in orde, maar op emotioneel niveau was het verre van dat.
Tegelijkertijd weer heel veel twijfels aan mezelf.

Daarbovenop was er weer sprake van een lekkage..... nog een keer woest er bovenop en gelijk naar boven gegaan.
Wat een suffe reacties kunnen mensen geven zeg en die reacties werden de rest van de week alleen maar suffer.
Ik werd er in ieder geval een bitch van. Bitch is misschien overdreven, maar liet me in ieder geval niet meer in de hoek schuiven en lam slaan. Voelde alsof er een leeuw in me naar bovenkwam die voor me kwam staan en een keer gromde.
Vandaag ook nog een collega verteld dat ik niet zo van haar actie gediend was vorige week.
Laat ze debiel gaan doen tegen een ander zeg, not me!

Intussen is het 5 februari en is het solliciteren even in de soep gelopen. Er rommelt van alles in de lucht en in mijn lijf en overal. Kan er geen pijl op trekken en niet onder woorden brengen.
Het zal wel goed zijn, ik probeer er op te vertrouwen in ieder geval en dat valt soms niet mee, maar lukt steeds beter.

 



En dan is het weer zondag

{ 10:08, 19/1/2014 } { 0 comments } { Link }

En inderdaad, dan is er zo weer een week voorbij en is het zondag.
Mijn lijf voelt niet fijn vandaag. Spierpijn en vermoeid. Daar moet dus maar even aan gewerkt worden vandaag.
Ontbijtje en wat hulpmiddelen zitten er al in en we hebben heel verstandig een klein rondje gewandeld in plaats van een lang stuk.

Gisterenochtend eerst een rondje gewandeld en een poosje met mijn rug tegen een boom gestaan, proberen te aarden en te landen, want dat was nog steeds niet gelukt.
Hulp gevraagd en uiteindelijk lukte het wel. Onderweg naar de boerderij zag ik dit in de lucht...... hoe bijzonder is dat?
veer

Op de boerderij was het eerst bikkelen en toen zakte het allemaal wel.
Soms weet ik niet of ik het moet accepteren of toch maar met hulp moet proberen? Of heeft het nog steeds met accepteren te maken? Meer schrijven? Een boksbal? Hardlopen? Praten?
Geen idee, soms weet ik het niet en als ik denk dat ik het weet gaat het weer een poosje goed.
Vaag, vager vaagst.
Toen ik gisterenavond thuiskwam was ik moe. Even wat gegeten en toen zomaar een dutje gedaan, zomaar een half uurtje weggedommeld.
Wakker worden was lastig. Dan moest er weer nagedacht worden enzo en ook mijn ogen wilde nog dicht blijven.
Vandaag maar even extra lief voor mezelf zijn en wat werkjes doen, dat geeft ook wel weer een goed gevoel.
Rustig aan en duimen voor mijn sollicitatiebrief!

 

 

 



Landen?

{ 21:46, 17/1/2014 } { 0 comments } { Link }

Wat een week is dit geweest zeg. Moet eerlijk zeggen dat ik nóg niet geland ben.
Wel ergens opgestegen, ook al weet ik niet meer waar, wanneer en hoe.
Het waarom kan ik nog wel verklaren.
Het zal ongetwijfeld wel weer een mechanisme geweest zijn van mijn lichaam om niet te hoeven voelen, om mezelf te beschermen. Op zich niet erg, maar op een vrijdagavond als deze mag het wel weer uit nu.
Vliegen, vluchten, landen, aarden.
Vanmiddag van vermoeidheid naar bed gegaan, terwijl ik observaties zou doen. Gewoon even deken over mijn hoofd en even mijn hoofd uit. Was ook zo vertrokken eerlijk gezegd.
Merk zelfs nu in het schrijven dat ik mijn gevoel uit heb staan, beetje erom heen draaien en veel woorden om niks.
Op deze manier kan ik zo de politiek in, veel blabla, maar weinig inhoud.
Vanmorgen voelde het alsof mijn hersens op vakantie waren maar ik niet wist waarheen.
Als visueel ingesteld mens moest ik daar dan wel weer om grinikken. Een bosje hersens in bikini op het strand, uitrusten.
Maar misschien is dat zo gek nog niet.
Ik merk ook dat ik behoefte heb aan weinig prikkels en even stil zijn in de natuur. Niet lopen, maar stil zijn én stil zitten.
Maar misschien vallen de kwartjes morgen wel in de auto, alleen op de weg, radio aan en de zon op zien komen.

Had gehoopt hier wat diepzinnigers neer te zetten, maar helaas pindakaas.... blijkbaar niet geland in het schrijven. Morgen een nieuwe poging!



Een puzzeltje

{ 21:21, 14/1/2014 } { 0 comments } { Link }

Te vroeg gejuicht misschien? Waar ik vorige blog nog schreef dat het allemaal zo lekker en positief ging, was ik het gisteren helemaal kwijt.
Zag op tegen het werken met die ene collega en dat maakte dat mijn gevoel weg was.
's Middags in de pauze een poosje met mijn bakkes in de zon gezeten en dat was heerlijk. Gewoon een bankje en een zonnetje.
Misschien wil ik ook wel gewoon teveel. De lat weer te hoog.
Vandaag een suffe dag. Had nog wel willen blijven slapen, maar de osteopaat stond op het programma en de paardjes. Ook gaven ze takkeweer op, dat werkte ook niet lekker mee.
Bij de osteopaat vond ik het spannend. Kon nog net blijven ademhalen.
Ze constateerde veel blokkades en scheve dingen en heeft één en ander gedaan en de rest mag over 2 weken. Was een beetje wiebelig en zwabberig na afloop, ook in mijn hoofd. Veel nadenkwerk was er ook losgeschud geloof ik.
Bij de paardjes lekker gerommeld en met Zessie geknuffeld. Toen landde ik wel weer, maar verder niet vooruit te branden.

Morgen cursus en heb niets af. Ja, natuurlijk wel, wat ik vorige week al af had, verder niets. Jammer dan, boeit me ook niet.
Zondag geen pest gedaan en vandaag ook niet.
Morgenavond oppassen en zie er tegen op, hoop op een wonder... een wonder dat het niet doorgaat.

En voor nu? Voor nu maar even accepteren dat het is zoals het is, want dat is het!

 



Weer weekend....

{ 11:06, 12/1/2014 } { 0 comments } { Link }

En dan is het weer weekend. Zomaar ineens een week verder. De tijd vliegt en als je niet oplet ben je zo een jaar verder.
Al 12 jaar in dit huis, al ruim 2 jaar op deze werkplek, Joy al bijna 10 jaar.....en in mijn hoofd ben ik niet ouder geworden, ben ik soms nog steeds een meisje.
Mijn lijf laat me anders weten. Gisteren touwtje springen.... wist geeneens meer hoe ik moest inspringen en het springen zelf ging ook klunzig.
De hele week al barstende hoofdpijn en een zeer lijf. Dinsdag naar de osteopaat, kijken of die kan helpen.
Ook staat er een afspraak bij de tandarts, maar misschien zeg ik die wel af. Teveel afspraken en ik weet niet wat ik met dat gebit van mij wil.
Wel veranderen of niet.
Zit de laatste dagen beter in mijn vel en vind het dan ook minder belangrijk, maar ja, ik weet inmiddels hoe het gaat.Volgende week kan het weer anders zijn.
Nog eens over nadenken dan maar.

Verder deze week heel stoer geweest. Een bekende gevraagd of ze op haar werk nog vacatures hadden, naar de directeur van de PSZ geweest om te vragen naar vacatures, ja gezegd op oppassen, op Zessie geklommen, keuzes gemaakt..... voelt goed en ik probeer het gevoel vast te houden.
Op het werk is het niet leuk. Veel gedoe en discussies en weinig gewerk door collega's.
Is jammer en zonde en maakt me soms in de war. Ik probeer het los te laten, maar valt niet mee.
De pest is, die collega lijkt zo sterk te staan bij de directie..... maar ja, ik merk dat ik mijn tijd aan het uitzitten ben en me minder druk maak, maar onbewust toch.
Ik probeer me te richten op de echt belangrijke dingen en ik merk dat ik ernstig behoefte heb aan alleen nog mooie dingen.
Ik hoop dat deze fase me weer een stapje sterker maakt.....

Gisteren heerlijk in Lepelstraat geweest en vanmorgen de dag begonnen met dit uitzicht:
Ochtend

Vandaag maar eens verder positief uitbouwen..... wet van de aantrekkingskracht!

 



Overwinning

{ 20:25, 7/1/2014 } { 0 comments } { Link }

Vandaag een vrije dag gehad, één van het soort waar je er nog veel meer van zou moeten hebben.
Relaxed wakker worden en beginnen met een mooie ochtendwandeling.
Geen afspraken bij tandartsen, dokters, fysiotherapeuten enzovoorts. Gewoon de tijd aan jezelf.
Nadat ik terugkwam met Joy van het wandelen, sprak ik de hulp van de buurvrouw die de portiek aan het poetsen was. Dat motiveerde om thuis ook maar eens een voorjaarsschoonmaakje te houden.
Achterdeur open, frisse lucht en lekker poetsen.
Bij de voordeur komt er al snel aanslag/ schimmel op de muren vanwege het vocht en halverwege mijn emmertje sop, bedenk ik me dat ik daar nog een spray voor heb staan.
Ik spuit het spul erop en besluit het in te laten trekken om het er daarna af te poetsen. Geen beschrijving gelezen uiteraard, want dat doe ik meestal niet, maar al snel kom ik erachter dat niet alleen de schimmel van de muren gaat, maar ook je slijmvliezen eraan gaan. Als ik na een aantal minuten naar de plek des onheils loop, gaan mijn ogen branden en zie ik dat alle aanslag verdwenen is.... helemaal vanzelf..... nou ja, vanzelf..... Mijn slijmvliezen en ogen vertellen dat het niet helemaal vanzelf is gegaan.
Al koekeloerend op de flacon zie ik een icoontje staan met het woord irritant. Tsja, die conclusie had ik al getrokken. Irritant of niet, het is wel schoon en dat is dan weer niet irritant.

Als alles weer een beetje schoon is naar mijn zin, is het tijd om de paardjes te gaan entertainen. Het is nog mooi weer en mijn plan is om weer eens op Zessie te springen.
Ik wil weer rijden en mijn doel is om met armen wijd in galop op haar. Nog even oefenen dus.
In de bak een beetje bezig geweest met vlaggetjes en slalom, maar met in mijn hoofd het rijden en de angst. Ik denk dat Zessie dat meekreeg, want normaal komt ze kroelen en parkeert ze haar grote hoofd op mijn schouder, nu stond ze voor me en ging haar hoofd lager dan laag.
Uiteindelijk, na een berg getob met het opstapje, toch opgestapt. En na een halve bocht bijna meteen weer afgestapt. Pffffff. Beelden van een racende Zes in mijn hoofd.
Had wel haar hoofdstel in, maar zonder zadel en cap. Te spannend dus. Maar toch blijven zitten en een minuut of drie rondgestapt. En het staat op film.
Angstje overwonnen.

Thuis een minidutje gedaan en nog een miniwandeling.
En zo komt een heerlijke vrije dag tot een einde, maar wat mij betreft is dit een gevoel om vast te houden. Misschien het gevoel én geluk dit jaar maar afdwingen en zo zorgen dat het uitnodigt tot meer overwinningen en geluk.






Pietje precies

{ 07:36, 4/1/2014 } { 0 comments } { Link }

Natuurlijk ben ik niet alleen een eigenwijsje, maar ook een pietje precies en dat laatste is misschien nog wel de lastigste.
Zeker in combinatie met af en toe opduikende faalangst.
Gisterenavond vlogen ook de inzichten weer om mijn oren.
Valt niet mee hoor, als die gaan vliegen en vooral het landen is soms pijnlijk.
Een pietje precies dus.... alles in orde willen hebben, alles er mooi uit laten zien en voor wie?
Voor de buitenkant dus, voor de buitenwereld.
Het meisje met de gebroken familie heeft alles prima voor elkaar en vooral geen hulp nodig.

Plast de kat naast de kattenbak? Dan is het mijn schuld.
Is de schutting kapot en de buurman wil niet helpen? Dan is het mijn schuld dat het verkeerd gaat.
Te weinig sleutelhangers verkocht? Wat heb ik verkeerd gedaan?
Enzovoorts.
Gelukkig? Nee niet echt op deze manier.
Lat te hoog, niks mag mis gaan en als het even kan moet het nog beter dan best.
Doodmoe in mijn koppie en een chaos van jewelste. Kan het niet bijbenen.

Van de week zei ik tegen iemand dat ik best een maand vrij zou willen als ik de financiele mogelijkheid had.
Onthaasten, relaxen en kwartjes laten vallen....
Maar ik leer het wel dit jaar.
Bewustwording is al heel wat.

Vandaag maar eens alles laten mislukken en ervaren dat de wereld doordraait. De lat leggen we even op de grond en FB gaat tijdelijk de prullenbak in.
Op de kalender schrijf ik elke dag iets dat goed ging en één ding tegelijk.
En als dit niet lukt vandaag, dan geeft het niks, morgen weer een dag!



Eigenwijsje?

{ 21:57, 1/1/2014 } { 0 comments } { Link }

De titel van de blog verraadt al zoiets en vandaag bleek maar weer eens dat het wel klopt.
Voor een cursus die ik volg voor mijn werk, moesten we de Kolb-leerstijlentest doen. Ooit heb ik hem al eens geweigerd omdat ik het vertik in een hokje gestopt te worden.
Leerstijlen hangen van zoveel af. Wat je moet doen, of het de eerste keer is, of je het alleen moet doen of samen, of je publiek hebt of niet... ga zo maar door.
Met tegenzin ben ik er toch aan begonnen, soms moet je je maar even ergens overheen zetten.
En wat kwam eruit? Dat ik een beslisser ben. Lachwekkend, want als ik iets niet kan is het keuzes maken en knopen doorhakken.

's Ochtends vlogen de inzichten ook al om mijn oren. Naar aanleiding van een vervelende jeugd heb ik hier en daar wel hulp gehad, maar altijd kwam het er op neer dat ik me niet begrepen voelde en meer zelf wist wat ik nodig had, dan de hulpverlener.
Natuurlijk zullen ze wel nut gehad hebben hoor, maar het meeste heb ik toch zelf gedaan.
Ontdekken waar ik last van heb, uitspitten waar het vandaan komt en dan proberen het te helen.
En met leren idem dito. Beetje autodidactje.
Dus wie ben ik dan nog om aan mezelf te twijfelen? Om mezelf de grond in te stampen?
Om mezelf waardeloos te vinden?

In de ochtend rommeltje opgeruimd en geprobeerd de focus te houden op waar ik mee bezig was. Dat is nog wel een uitdaging, maar goed, Rome is ook niet in één dag gebouwd.
En met twee agenda's en twee grote kalenders zou het toch goed moeten komen met die chaos in mijn hoofd? Toch?
Zojuist nog geprobeerd een filmpje te vinden op vijf SD kaartjes en 2 meegewassen USB-sticks die het wonderbaarlijk genoeg nog gewoon doen.

Vanmiddag naar het strand geweest, letterlijk uitgewaaid en samen met Joy genoten.
Heerlijk die wapperende oren, bruine ogen en lieve snoet.
Zometeen duiken we in een schoon en fris bed en gaan we morgen met frisse tegenzin weer aan de bak.

 

 

 



Op de valreep...

{ 22:15, 31/12/2013 } { 0 comments } { Link }

Op de valreep nog een blog gemaakt, terwijl Joy met een snufje valeriaan weer ligt te snurken in plaats van te hijgen en ik al in pyama zit.
Moet kunnen, het is de laatste dag van 2013 en who cares?
Buiten schieten mensen voor miljoenen aan vuurwerk de lucht in, terwijl elders ook bommen vallen. Bommen om elkaar te bestrijden en niet om iets te vieren.
Of toch? Vieren dat er weer onschuldige doden gevallen zijn aan de kant van de tegenpartij?

Ik blijf een vreemde vogel, kan nog steeds slecht tegen onrecht, op welke manier dan ook.
Vroeger als kind ook al. Maakte ik me druk om de arme kinderen in Afrika en kon ik huilen om oorlog en onrecht.
Boos omdat mensen hun afval op straat gooide, hoe klein ik ook was.
En nog heb ik soms de neiging om me machteloos te voelen als een auto voor mij alle afval uit het raampje gooit. Het liefst zou ik stoppen en ze eruit trekken. Zo boos.
Soort oerkrachten komen er los, oerkrachten vanuit machteloosheid.

Van de week nog de politie getwittert vanwege de daklozen in het park die hun hond slaan totdat het arme dier piept.
Letterlijk geen hond die zich er mee bemoeit, maar ik kan het niet uit mijn hoofd zetten. Het is dat een eerdere ervaring me heeft geleerd mijn mond te houden, maar anders was ik de confrontatie aangegaan met ruim tien dronken Antillianen, die er niet voor terugdeinsen om hun hond te slaan....dus hoe veilig ben ik?

Soms vraag ik me weleens af of ik de enige ben die me drukmaakt en er wakker van ligt.
Die het leed voelt alsof het haarzelf aangedaan wordt.
Er is al vaker gezegd dat ik harder moet worden en me niet alle leed aan moet trekken. Maar hoe kan je het negeren als je het ziet, hoort en voelt?

En dan heb je dus te vaak last van een dwarrelhoofd. Een hoofd dat te vol zit en niet meer kan focussen, van hot naar her vliegt en dan weer boos en verdrietig wordt.
Laatste dag van het jaar en bijna onderweg naar bed, vuurwerk of niet!
Voor het nieuwe jaar wens ik veel blogjes en weinig dwarrels in mijn hoofd

 

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Links


Categories


Recent Entries

Prooidieren?
Zwaan
Vrije dag?
Falen?
Balans

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer